Spis treści

• Wprowadzenie
• Wskazania do stosowania
• Dawkowanie i sposób podawania
• Przeciwwskazania
• Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

YLPIO to lek złożony, który zawiera dwie substancje czynne: telmisartan i indapamid. Jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, czyli wysokiego ciśnienia krwi. W artykule omówimy, jakie schorzenia i dolegliwości leczy YLPIO, jak go stosować, jakie są przeciwwskazania oraz na co należy zwrócić uwagę podczas jego stosowania.

Wskazania do stosowania

YLPIO jest wskazany w leczeniu zastępczym nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu i indapamidu w takich samych dawkach, jak w produkcie złożonym^[1]. Nadciśnienie tętnicze to stan, w którym ciśnienie krwi w naczyniach krwionośnych jest podwyższone, co może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, takich jak zawał serca, udar mózgu, niewydolność serca i nerek.

Dawkowanie i sposób podawania

Zalecana dawka leku YLPIO wynosi jedną tabletkę raz na dobę. Tabletki należy przyjmować doustnie, podczas lub po posiłku, popijając odpowiednią ilością płynu^[1]. Ważne jest, aby lek przyjmować codziennie o tej samej porze, aby utrzymać stałe stężenie substancji czynnych w organizmie.

Przeciwwskazania

Leku YLPIO nie należy stosować w następujących przypadkach^[1]:

• Nadwrażliwość na substancje czynne, sulfonamidy lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
• Ciężka niewydolność wątroby lub encefalopatia wątrobowa.
• Ciężka niewydolność nerek.
• Hipokaliemia (niskie stężenie potasu we krwi).
• Niedrożność przewodów żółciowych.
• Drugi oraz trzeci trymestr ciąży.
• Jednoczesne stosowanie telmisartanu z produktami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Podczas stosowania leku YLPIO należy zachować szczególną ostrożność w następujących przypadkach^[1]:

• Ciąża: Nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II u pacjentek w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie należy natychmiast przerwać.
• Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe: Istnieje zwiększone ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i wystąpienia niewydolności nerek u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych.
• Czynność nerek a leki moczopędne: Tiazydowe leki moczopędne są w pełni skuteczne u pacjentów z prawidłową lub tylko w niewielkim stopniu zaburzoną czynnością nerek.
• Hipowolemia: U pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze.
• Hiperaldosteronizm pierwotny: Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna.

Słownik pojęć

• Telmisartan – Substancja czynna będąca antagonistą receptora angiotensyny II, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Indapamid – Lek moczopędny, który zwiększa wydalanie moczu i rozszerza naczynia krwionośne, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
• Nadciśnienie tętnicze – Stan, w którym ciśnienie krwi w naczyniach krwionośnych jest podwyższone, co może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych.
• Hipokaliemia – Niskie stężenie potasu we krwi, które może prowadzić do osłabienia mięśni, skurczów i zaburzeń rytmu serca.
• Hiperaldosteronizm pierwotny – Stan, w którym nadnercza produkują zbyt dużo aldosteronu, co prowadzi do zatrzymania wody i soli w organizmie oraz podwyższenia ciśnienia krwi.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku