Jak prawidłowo dawkować lek MANNITOL 20% FRESENIUS?

Spis treści

• Wprowadzenie
• Dawkowanie dla dorosłych
• Dawkowanie dla dzieci
• Sposób podawania
• Przedawkowanie
• Interakcje z innymi lekami
• Słownik pojęć
• Materiały źródłowe

Wprowadzenie

Lek MANNITOL 20% FRESENIUS jest stosowany w celu zwiększenia diurezy, obniżenia ciśnienia śródczaszkowego i śródgałkowego oraz przyspieszenia wydalania substancji toksycznych przez układ moczowy. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby zapewnić jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania^[1].

Dawkowanie dla dorosłych

Dawkowanie leku MANNITOL 20% FRESENIUS ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta, biorąc pod uwagę jego stan kliniczny, wiek, masę ciała i wyniki badań laboratoryjnych^[1]. Poniżej przedstawiono ogólne zalecenia dotyczące dawkowania:

• Dawka testowa: U pacjentów z wyraźną oligurią lub zaburzeniami czynności nerek dawka wynosi 0,2 g/kg mc. (75 ml 20% roztworu). Podanie tej dawki w ciągu 3-5 minut powinno wywołać diurezę o szybkości co najmniej 30-50 ml/h. Jeśli szybkość diurezy nie zwiększa się, można podać następną dawkę testową. Brak pożądanego efektu po drugiej dawce wskazuje na nieskuteczność leczenia mannitolem^[1].
• Leczenie oligurii: Maksymalna dawka dobowa wynosi około 1,5 g/kg mc./dobę (około 100 g/dobę dla pacjenta o masie ciała 70 kg). Maksymalna szybkość infuzji wynosi 0,3 g/kg mc./h (21 g/h dla pacjenta o masie ciała 70 kg). Produktu leczniczego nie należy podawać ponownie pacjentom z utrzymującą się oligurią^[1].
• Zapobieganie oligurii: W celu zapobiegania ostrej niewydolności nerek podczas zabiegów kardiochirurgicznych i innych rodzajów zabiegów chirurgicznych stosuje się dawkę 50-100 g mannitolu^[1].
• Obniżenie ciśnienia śródczaszkowego, obrzęk mózgu: Aby osiągnąć maksymalne działanie, mannitol podaje się dożylnie w dawce 0,25 g/kg mc., nie częściej niż co 6-8 godzin^[1].
• Obniżenie ciśnienia śródgałkowego: W celu uzyskania szybkiego i maksymalnego działania dawkę mannitolu 1,5-2 g/kg mc. (7,5 ml do 10 ml 20% roztworu/kg mc.) można podać w ciągu 30 minut. Jeżeli mannitol stosuje się w celu obniżenia ciśnienia śródgałkowego przed okulistycznymi zabiegami chirurgicznymi, powyższa dawka powinna być podana ok. 1-1,5 h przed zabiegiem chirurgicznym^[1].
• Przyspieszenie wydalania substancji toksycznych przez układ moczowy: Dawkę należy dostosować do aktualnej diurezy pacjenta i zapotrzebowania na płyny. Całkowita dawka mannitolu nie powinna być większa niż 200 g. Należy wyrównywać utratę wody i elektrolitów^[1].

Dawkowanie dla dzieci

Nie jest znana skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku MANNITOL 20% FRESENIUS u dzieci w wieku poniżej 12 lat^[1]. W przypadku dzieci powyżej 12 lat dawkowanie jest podobne do dawkowania dla dorosłych, jednak zawsze powinno być ustalane indywidualnie przez lekarza.

Sposób podawania

Lek MANNITOL 20% FRESENIUS należy podawać dożylnie za pomocą kaniuli umieszczonej w żyle o możliwie dużej średnicy, aby zminimalizować ryzyko podrażnienia. Produkt leczniczy należy podawać przez zestaw do infuzji z filtrem. Produktu leczniczego nie należy podawać domięśniowo ani podskórnie^[1].

Przedawkowanie

Szybkie podanie dużej ilości mannitolu może spowodować nadmierny wzrost objętości płynów w przestrzeni śródnaczyniowej, wystąpienie niewydolności serca i obrzęku płuc. Stosowanie większych niż zalecane dawek produktu leczniczego może spowodować nadmierną utratę elektrolitów, szczególnie sodu, potasu i chlorków. Nadmierne obniżenie stężenia sodu w osoczu może wywoływać hipotonię ortostatyczną, częstoskurcz, obniżenie ośrodkowego ciśnienia żylnego. Obniżenie poziomu potasu w osoczu może wywoływać zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i powodować objawy atonii przewodu pokarmowego^[1].

Interakcje z innymi lekami

Jeśli konieczne jest zastosowanie transfuzji krwi jednocześnie z infuzją roztworu mannitolu, krew i mannitol należy podawać do osobnych żył. Mannitol nasila moczopędne działanie leków saluretycznych. Podczas stosowania mannitolu jednocześnie z neomycyną występuje zwiększona ototoksyczność i nefrotoksyczność. Jednoczesne stosowanie mannitolu z kanamycyną może spowodować głuchotę. Podczas jednoczesnego stosowania glikozydów naparstnicy z mannitolem zwiększa się ryzyko zatrucia naparstnicą związanego z hipokaliemią. Jednoczesne stosowanie z mannitolem innych leków moczopędnych, włączając inhibitory anhydrazy węglanowej, może nasilać działanie obniżające ciśnienie śródgałkowe^[1].

Słownik pojęć

• Diureza – Proces wydalania moczu przez nerki.
• Oliguria – Skąpomocz, stan, w którym ilość wydalanego moczu jest znacznie zmniejszona.
• Hipowolemia – Zbyt mała objętość krwi w naczyniach krwionośnych.
• Ototoksyczność – Uszkodzenie słuchu spowodowane działaniem niektórych leków.
• Nefrotoksyczność – Uszkodzenie nerek spowodowane działaniem niektórych leków.
• Hipokaliemia – Zmniejszone stężenie potasu we krwi.
• Hipotonia ortostatyczna – Obniżenie ciśnienia tętniczego krwi występujące po zmianie pozycji z leżącej na stojącą.
• Atonia przewodu pokarmowego – Brak skurczu mięśni przewodu pokarmowego.

Materiały źródłowe

• [1]: Charakterystyka produktu leczniczego
• [2]: Ulotka leku