Menu

Epoetyna teta – przeciwwskazania

Epoetyna teta to rekombinowana ludzka erytropoetyna, hormon stymulujący produkcję czerwonych krwinek. Stosowana jest głównie w leczeniu niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów. Jednak jej stosowanie wiąże się z pewnymi przeciwwskazaniami, których należy przestrzegać, aby uniknąć poważnych skutków ubocznych. Przeciwwskazania dotyczą m.in. uczulenia na lek oraz niewyrównanego nadciśnienia, a także wymagają ostrożności w przypadku innych schorzeń czy specyficznych grup pacjentów. Znajomość tych ograniczeń jest ważna dla bezpiecznego i skutecznego leczenia.

Spis treści

Co to jest epoetyna teta i do czego służy?

Epoetyna teta to lek zawierający rekombinowaną ludzką erytropoetynę – naturalny hormon, który reguluje produkcję czerwonych krwinek w organizmie. Substancja ta jest stosowana głównie w leczeniu niedokrwistości, czyli stanu, gdy brakuje wystarczającej liczby czerwonych krwinek, co może powodować zmęczenie i osłabienie. Epoetyna teta jest podawana w formie zastrzyków i jest wykorzystywana u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób z niedokrwistością wywołaną chemioterapią stosowaną w leczeniu nowotworów¹².

Przeciwwskazania do stosowania epoetyny teta

Przeciwwskazania to sytuacje, w których stosowanie epoetyny teta jest niewskazane lub niebezpieczne. Dzielimy je na bezwzględne (nie wolno stosować leku) oraz względne (stosowanie wymaga szczególnej ostrożności i oceny lekarza).

Przeciwwskazania bezwzględne (nie stosować w żadnym przypadku)

Nadwrażliwość na epoetynę teta lub inne epoetyny – oznacza to, że pacjent może mieć uczulenie na lek, co może prowadzić do poważnych reakcji alergicznych³.
Niewyrównane nadciśnienie tętnicze – jeśli ciśnienie krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, podanie epoetyny teta może spowodować jego dalszy wzrost, co grozi poważnymi powikłaniami, takimi jak udar czy przełom nadciśnieniowy³⁴.
Ciężkie reakcje skórne – jeśli u pacjenta wystąpiły takie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka podczas stosowania epoetyny teta, lek nie powinien być ponownie podawany, gdyż może to zagrażać życiu⁵⁶.

Przeciwwskazania względne (stosowanie tylko w wyjątkowych przypadkach)

W pewnych sytuacjach epoetyna teta może być stosowana, ale tylko po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści przez lekarza:

Pacjenci z aktywnym nowotworem złośliwym, którzy nie są leczeni chemioterapią lub radioterapią – stosowanie epoetyny może zwiększać ryzyko zgonu i progresji choroby nowotworowej⁷.
Pacjenci z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujący radioterapię – leczenie epoetyną do osiągnięcia wysokiego poziomu hemoglobiny (>14 g/dl) może skracać czas do progresji nowotworu⁷.
Pacjenci z rakiem piersi z przerzutami leczonymi chemioterapią – stosowanie epoetyny do osiągnięcia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl może zwiększać śmiertelność⁷.
Pacjenci z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddani dializoterapii – stosowanie epoetyny wymaga indywidualnej oceny, gdyż nie można wykluczyć przyspieszenia niewydolności nerek⁸.

Ważne: Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną teta należy skontrolować i wyrównać ciśnienie krwi. Niewyrównane nadciśnienie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku. W trakcie leczenia ciśnienie powinno być regularnie monitorowane i odpowiednio leczone, aby zapobiec poważnym powikłaniom.⁹⁴

Zachować szczególną ostrożność

Stosowanie epoetyny teta wymaga ostrożności w następujących sytuacjach:

Brak odpowiedzi na leczenie – może być spowodowany niedoborem żelaza, kwasu foliowego, witaminy B12, współistniejącymi zakażeniami, krwawieniami lub chorobami szpiku. Należy wówczas dokładnie zbadać przyczynę i skorygować niedobory¹⁰.
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) – rzadka, ale poważna reakcja immunologiczna, w której organizm produkuje przeciwciała neutralizujące erytropoetynę, prowadząc do ciężkiej niedokrwistości. W takim przypadku leczenie należy przerwać¹¹.
Pacjenci w wieku powyżej 75 lat – mogą mieć zwiększone ryzyko poważnych zdarzeń niepożądanych i zgonu podczas leczenia epoetyną teta⁶.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub niedokrwistością sierpowatokrwinkową – brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u tych osób⁶.
Podczas hemodializy – może być konieczne zwiększenie dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec zakrzepom w przetokach⁸.
Podwyższone ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych – gdy stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl, zwiększa się ryzyko zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu krążenia⁸.

Uwaga: Błędne stosowanie epoetyny teta u osób zdrowych może prowadzić do niebezpiecznego wzrostu liczby czerwonych krwinek, co z kolei zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, takich jak zawał serca czy udar.⁵

Podsumowanie bezpieczeństwa stosowania epoetyny teta

Epoetyna teta jest skutecznym lekiem stosowanym w leczeniu niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób poddawanych chemioterapii. Jednakże jej stosowanie wymaga uwzględnienia przeciwwskazań i ostrożności w określonych sytuacjach klinicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niewyrównanym nadciśnieniem oraz na osoby z alergią na substancję czynną lub jej składniki. Monitorowanie ciśnienia krwi, stanu hematologicznego oraz obecności przeciwciał przeciw erytropoetynie jest kluczowe dla bezpiecznego leczenia. Ponadto, u pacjentów z nowotworami istnieje ryzyko przyspieszenia progresji choroby lub zwiększenia śmiertelności, dlatego decyzja o zastosowaniu epoetyny teta powinna być dokładnie przemyślana. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak reakcje skórne czy aplazja czerwonokrwinkowa, leczenie należy niezwłocznie przerwać¹⁰⁶⁵.

Przeciwwskazanie	Typ (bezwzględne/względne)
Nadwrażliwość na epoetynę teta lub inne epoetyny	Przeciwwskazane
Niewyrównane nadciśnienie tętnicze	Przeciwwskazane
Ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka)	Przeciwwskazane
Aktywny nowotwór złośliwy bez chemioterapii lub radioterapii	Względne
Zaawansowany rak głowy i szyi z radioterapią, wysokie stężenie hemoglobiny	Względne
Rak piersi z przerzutami leczony chemioterapią, wysokie stężenie hemoglobiny	Względne
Miażdżyca naczyń nerkowych bez dializoterapii	Względne

Pytania i odpowiedzi

Kiedy nie wolno stosować epoetyny teta?

Epoetyna teta jest przeciwwskazana u osób uczulonych na lek oraz u pacjentów z niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym.

Czy epoetyna teta może powodować nadciśnienie?

Tak, lek może zwiększać ciśnienie krwi lub pogarszać istniejące nadciśnienie, dlatego konieczne jest monitorowanie ciśnienia podczas leczenia.

Czy epoetyna teta jest bezpieczna u osób z nowotworem?

Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z nowotworem wymaga ostrożności, gdyż może zwiększać ryzyko progresji choroby i zgonu, szczególnie bez chemioterapii lub radioterapii.

Co zrobić, jeśli wystąpi ciężka reakcja skórna podczas leczenia epoetyną teta?

Należy natychmiast przerwać leczenie i nie wznawiać go w przypadku zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka.

Znaczenie monitorowania ciśnienia krwi podczas leczenia epoetyną teta

Regularne kontrolowanie ciśnienia krwi jest niezbędne, ponieważ epoetyna teta może powodować jego wzrost lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia. Nieleczone nadciśnienie zwiększa ryzyko poważnych powikłań, takich jak udar mózgu czy zawał serca. W razie potrzeby stosuje się leki obniżające ciśnienie i dostosowuje dawkę epoetyny teta.

Rola uzupełniającego leczenia żelazem

Aby epoetyna teta mogła skutecznie działać, organizm potrzebuje odpowiedniej ilości żelaza. Dlatego pacjentom z niskim poziomem żelaza lub ferrytyny zaleca się suplementację tego pierwiastka. Niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego mogą osłabiać efektywność leczenia.

Specjalne grupy pacjentów wymagające ostrożności

Pacjenci powyżej 75. roku życia – większe ryzyko działań niepożądanych.
Pacjenci z chorobami wątroby lub niedokrwistością sierpowatokrwinkową – brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa.
Pacjenci z chorobami nowotworowymi – ryzyko przyspieszenia progresji choroby.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Epoetyna teta to substancja, która pomaga w leczeniu niedokrwistości, czyli niedoboru czerwonych krwinek, szczególnie u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów. Podawana jest w formie zastrzyków podskórnych lub dożylnych, a dawki dostosowuje się indywidualnie, aby utrzymać odpowiedni poziom hemoglobiny. Ważne jest, aby nie przekraczać określonych wartości hemoglobiny, ponieważ może to zwiększać ryzyko powikłań. Dawkowanie różni się w zależności od stanu pacjenta, a szczególną uwagę zwraca się na pacjentów z nadciśnieniem czy chorobami serca. Epoetyna teta jest dostępna w różnych dawkach, co pozwala na precyzyjne dostosowanie leczenia.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Epoetyna teta to substancja stosowana w leczeniu niedokrwistości, szczególnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek lub podczas chemioterapii. Jak każdy lek, może wywoływać działania niepożądane, które pojawiają się u około 9% osób leczonych. Do najczęstszych należą między innymi nadciśnienie, bóle głowy oraz objawy grypopodobne. Warto wiedzieć, że ryzyko i rodzaj działań niepożądanych mogą zależeć od dawki, sposobu podania oraz indywidualnych cech pacjenta. Niektóre reakcje mogą wymagać natychmiastowej reakcji i przerwania leczenia. Zrozumienie potencjalnych skutków ubocznych pomoże lepiej przygotować się do terapii i świadomie podejmować decyzje zdrowotne.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Epoetyna teta to rekombinowana ludzka erytropoetyna, hormon kluczowy dla produkcji czerwonych krwinek. Działa poprzez stymulację komórek szpiku kostnego odpowiedzialnych za ich wytwarzanie. Dzięki temu pomaga w leczeniu niedokrwistości, szczególnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów. Epoetyna teta ma identyczną budowę jak naturalna erytropoetyna w organizmie, co sprawia, że jej działanie jest skuteczne i dobrze tolerowane. Lek podaje się w formie wstrzyknięć, a jego działanie pojawia się stopniowo, utrzymując się przez kilka dni po podaniu.

czytaj więcej ❯❯

Porównanie substancji czynnych

Epoetyna teta, darbepoetyna alfa i epoetyna alfa to nowoczesne leki, które pomagają osobom zmagającym się z niedokrwistością. Stosowane są głównie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób poddawanych chemioterapii. Choć ich działanie jest podobne – pobudzają produkcję czerwonych krwinek – różnią się m.in. zakresem wskazań, sposobem podania, bezpieczeństwem stosowania u dzieci czy kobiet w ciąży oraz częstotliwością dawkowania. Sprawdź, jakie są najważniejsze podobieństwa i różnice pomiędzy tymi trzema lekami, aby lepiej zrozumieć, która opcja może być najlepsza w danej sytuacji.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Epoetyna teta to rekombinowana ludzka erytropoetyna, stosowana w leczeniu niedokrwistości, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i u osób poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów. Jest dostępna w postaci roztworu do wstrzykiwań, który można podawać podskórnie lub dożylnie. Bezpieczeństwo stosowania tego leku wymaga indywidualnej oceny przez lekarza, szczególnie u osób z nadciśnieniem, chorobami serca czy naczyń oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Podczas leczenia ważne jest regularne monitorowanie stężenia hemoglobiny, aby uniknąć jej nadmiernego wzrostu, co może prowadzić do poważnych powikłań. U kobiet w ciąży i karmiących piersią stosowanie epoetyny teta powinno być ostrożne, gdyż brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa. Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także nie stwierdzono istotnych interakcji z innymi lekami. Ważne jest także uzupełnianie poziomu żelaza, gdyż jego niedobór może ograniczać skuteczność leczenia.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Epoetyna teta to substancja czynna stosowana głównie w leczeniu niedokrwistości u dorosłych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u osób leczonych chemioterapią z powodu nowotworów złośliwych. Jednak jej stosowanie u dzieci wymaga szczególnej ostrożności. Dzieci różnią się od dorosłych pod względem tego, jak ich organizm przetwarza leki, dlatego dawkowanie i bezpieczeństwo stosowania mogą być odmienne. W przypadku epoetyny teta brak jest danych klinicznych potwierdzających jej bezpieczeństwo i skuteczność u pacjentów pediatrycznych, co oznacza, że nie jest ona zazwyczaj zalecana dla dzieci. Ważne jest, aby zawsze brać pod uwagę specyfikę wieku, masę ciała oraz wskazania do leczenia, a także obserwować ewentualne reakcje niepożądane, które mogą być poważne.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Epoetyna teta to lek stosowany w leczeniu niedokrwistości, który działa na naturalny hormon regulujący produkcję czerwonych krwinek. Jest dostępna w postaci roztworu do wstrzykiwań o różnych dawkach. Substancja ta nie wpływa znacząco na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn, co oznacza, że jej stosowanie nie powinno ograniczać codziennych aktywności wymagających koncentracji i koordynacji. Jednak każdy organizm może reagować inaczej, dlatego ważne jest obserwowanie własnego samopoczucia podczas leczenia.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Epoetyna teta to substancja, która pomaga w leczeniu niedokrwistości, czyli stanu, gdy w organizmie brakuje odpowiedniej ilości czerwonych krwinek. Stosowanie leków zawierających tę substancję w ciąży i podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ wpływ na rozwój dziecka i zdrowie matki musi być zawsze dokładnie oceniony. Choć badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich zagrożeń, dostępne dane u kobiet w ciąży są ograniczone. Podczas karmienia piersią nie wiadomo, czy epoetyna teta przenika do mleka matki, ale wiadomo, że noworodki nie wchłaniają jej z mleka, co jest ważne dla bezpieczeństwa dziecka.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Epoetyna teta to substancja stosowana w leczeniu niedokrwistości, szczególnie u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu nowotworów. Działa poprzez stymulację produkcji czerwonych krwinek, co pomaga zwiększyć poziom hemoglobiny i poprawić samopoczucie. Jej stosowanie wymaga jednak dokładnego monitorowania, zwłaszcza ciśnienia krwi, aby uniknąć powikłań. Warto też wiedzieć, że epoetyna teta nie jest przeznaczona dla każdego i istnieją sytuacje, w których jej użycie może być niebezpieczne.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Epoetyna teta to rekombinowana ludzka erytropoetyna, stosowana w leczeniu niedokrwistości, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek lub poddawanych chemioterapii. Preparaty z epoetyną teta występują w różnych dawkach i są podawane w formie wstrzyknięć. Choć substancja ma szeroki zakres terapeutyczny, przedawkowanie może prowadzić do zwiększenia liczby czerwonych krwinek, co nazywa się policytemią. Ważne jest, aby stosować ją zgodnie z zaleceniami, ponieważ nadmierna ilość może wymagać przerwania leczenia lub specjalistycznych zabiegów medycznych.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Eporatio u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Eporatio w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Eporatio, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2 833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Eporatio 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Eporatio 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Eporatio 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy odczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./ 0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 1000 jednostek międzynarodowych (IU) (8,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 2000 IU (16,7 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 2000 jednostek międzynarodowych (IU) (16,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 4000 IU (33,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 3000 jednostek międzynarodowych (IU) (25 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 6000 IU (50 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 4000 jednostek międzynarodowych (IU) (33,3 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 8000 IU (66,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 5000 jednostek międzynarodowych (IU) (41,7 µg) epoetyny teta w 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (IU) (83,3 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 10 000 IU (83,3 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (IU) (166,7 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 20 000 IU (166,7 µg) epoetyny teta na ml. Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce Jedna ampułkostrzykawka zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (IU) (250 µg) epoetyny teta w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, odpowiadających 30 000 IU (250 µg) epoetyny teta na ml. Epoetyna teta (rekombinowana ludzka erytropoetyna) jest wytwarzana przez komórki jajnika chomika chińskiego (CHO-K1) w technologii rekombinacji DNA. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie). Roztwór jest przejrzysty i bezbarwny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania – Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych. – Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie epoetyną teta może być rozpoczynane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu pacjentów z wyżej wymienionymi wskazaniami. Dawkowanie Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Epoetynę teta należy podawać podskórnie bądź domięśniowo w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie przekraczającej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu czterech tygodni. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekroczy 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy wartość12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25-50%. Zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie do czasu jego stabilizacji, a następnie kontrolę okresową. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, należy przerwać leczenie aż do chwili, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. Można wówczas wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą od dawki podawanej wcześniej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów z nadciśnieniem lub istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego, chorobami naczyń mózgowych lub naczyń obwodowych wzrost stężenia hemoglobiny oraz docelowe jej wartości należy określać indywidualnie, biorąc pod uwagę obraz kliniczny. Leczenie epoetyną teta dzieli się na dwa etapy. Faza korekty Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień, jeśli nie obserwuje się wystarczającego wzrostu stężenia hemoglobiny (< 1 g/dl [0,62 mmol/l] w ciągu 4 tygodni). Możliwe jest dalsze zwiększanie dawki o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u danego pacjenta. Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 IU/kg mc. 3 razy na tydzień. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 IU/kg mc., 3 razy na tydzień, a później o 25% poprzedniej dawki w odstępach co 1 miesiąc, jeśli istnieje taka potrzeba.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Dla obu dróg podania dawka maksymalna nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień. Faza leczenia podtrzymującego W razie konieczności dawkę leku należy dostosować, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny u danego pacjenta pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l), przy czym nie należy przekraczać stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki leku w celu utrzymania żądanego stężenia hemoglobiny, zaleca się modyfikację dawki o około 25%. Podawanie podskórne: Dawkę tygodniową można podawać w jednym wstrzyknięciu na tydzień lub trzy razy na tydzień. Podawanie dożylne: Pacjenci z ustabilizowanym stężeniem hemoglobiny otrzymujący dawki leku trzy razy na tydzień mogą przejść na stosowanie leku dwa razy na tydzień. W przypadku zmiany częstości podawania leku należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i w razie konieczności dostosować dawkę. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 700 IU/kg mc. na tydzień.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli epoetynę teta podaje się jako zamiennik innej epoetyny, należy ściśle monitorować stężenie hemoglobiny i stosować tę samą drogę podania. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą skuteczną dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości, równocześnie utrzymując stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetynę teta należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Epoetynę teta należy podawać podskórnie pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl [6,21 mmol/l]).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy niedokrwistości i jej następstwa mogą różnić się w zależności od wieku, płci i ogólnego obciążenia chorobą; konieczne jest, by lekarz dokonał indywidualnej oceny przebiegu klinicznego i stanu pacjenta. Z uwagi na zmienność wewnątrzosobniczą, u tego samego pacjenta mogą okazjonalnie wystąpić stężenia hemoglobiny większe lub mniejsze od żądanej wartości. Zmienność w odniesieniu do stężenia hemoglobiny należy regulować za pomocą dawki, mając na uwadze docelowy zakres stężenia od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać trwałego zwiększenia stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); niżej zmieszczono wskazówki odnośnie dostosowania dawki leku, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l). Zalecana dawka początkowa wynosi 20 000 IU, niezależnie od masy ciała pacjenta, podawana raz na tydzień. Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy kontynuować podawanie tej dawki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) należy rozważyć podwojenie dawki tygodniowej do 40 000 IU. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia wzrost stężenia hemoglobiny jest nadal niewystarczający, należy rozważyć zwiększenie dawki tygodniowej do 60 000 IU. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 IU na tydzień. Jeśli po 12 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie wzrośnie o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi na leczenie jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny przekracza 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać, jeśli stężenie hemoglobiny przekroczy 13 g/dl (8,07 mmol/l). Leczenie należy wznowić podając dawkę o 25% mniejszą od poprzedniej dawki, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub bardziej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie należy przerwać najpóźniej po 4 tygodniach od zakończenia chemioterapii. Pacjenci powinni być ściśle monitorowani tak, by otrzymywali oni najmniejszą możliwą dawkę epoetyny teta dla uzyskania odpowiedniej kontroli objawów niedokrwistości. Szczególne grupy pacjentów Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Biopoin u dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Roztwór może być podawany podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów nie leczonych hemodializą, aby uniknąć przekłucia żyły obwodowej. Jeśli epoetyna teta jest podawana zamiast innej epoetyny, należy stosować tę samą drogę podania. U pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi poddawanych chemioterapii, epoetynę teta należy podawać wyłącznie podskórnie. Wstrzyknięcie podskórne należy podawać w brzuch, ramię lub udo.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dawkowanie
Miejsce wstrzyknięć należy zmieniać, a samo wstrzyknięcie wykonywać powoli, aby uniknąć uczucia dyskomfortu w miejscu podania leku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną, inne epoetyny i ich pochodne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Niewyrównane nadciśnienie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ogólne Zaleca się podawanie leczenia uzupełniającego stężenie żelaza wszystkim pacjentom ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 µg/l lub z wysyceniem transferryny poniżej 20%. Aby doszło do efektywnej erytropoezy, należy u wszystkich pacjentów oznaczać stężenie żelaza przed leczeniem i w czasie jego trwania. W przypadku braku odpowiedzi na leczenie epoetyną teta należy ustalić przyczynę tego faktu. Niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 zmniejszają skuteczność epoetyn i z tego względu wymagają korekty. Współistniejące zakażenia, zapalenia lub urazy, utajone krwawienia, hemoliza, zatrucie glinem, współistniejące choroby hematologiczne lub zwłóknienie szpiku kostnego mogą również zmniejszać odpowiedź w zakresie wytwarzania erytrocytów. Należy rozważyć włączenie do oceny oznaczenia liczby retikulocytów.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Po wykluczeniu typowych przyczyn braku odpowiedzi oraz stwierdzeniu nagłego spadku stężenia hemoglobiny związanego z retikulocytopenią, należy rozważyć wykonanie badań na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie oraz diagnostykę szpiku kostnego w kierunku wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej. Należy rozważyć przerwanie leczenia epoetyną teta. Zgłaszano przypadki PRCA wywołanej przez przeciwciała przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem erytropoetyną, w tym epoetyną teta. Wykazano, że przeciwciała te wchodzą w reakcje krzyżowe ze wszystkimi epoetynami, a pacjenci z podejrzeniem lub potwierdzoną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy nie powinni przechodzić na leczenie epoetyną teta (patrz punkt 4.8). W celu poprawy możliwości identyfikacji epoetyn należy wyraźnie zanotować nazwę podanej epoetyny w dokumentacji pacjenta.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Zgłaszano przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania epoetyn. Epoetyny nie są dopuszczone do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Nadciśnienie U pacjentów leczonych epoetyną teta może wystąpić wzrost ciśnienia krwi lub pogorszenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Z tego względu u pacjentów otrzymujących epoetynę teta należy zachować ostrożność oraz ściśle monitorować i korygować ciśnienie krwi. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie podawania leku należy odpowiednio skorygować ciśnienie krwi, aby uniknąć ostrych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i innymi powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem), które mogą również wystąpić u poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi. Jeśli wystąpią, objawy te wymagają natychmiastowego kontaktu z lekarzem oraz intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na ostre bóle głowy przypominające migrenę jako możliwy sygnał ostrzegawczy. Wzrost ciśnienia krwi może wymagać włączenia leczenia przeciwnadciśnieniowego lub zwiększenia dawki już przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto, należy rozważyć zmniejszenie podawanej dawki epoetyny teta. Jeśli ciśnienie krwi pozostaje wysokie, może zajść konieczność czasowego przerwania leczenia epoetyną teta. Po opanowaniu nadciśnienia poprzez zintensyfikowanie leczenia należy wznowić podawanie epoetyny teta w mniejszej dawce.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Błędne zastosowanie Błędne podanie epoetyny teta osobom zdrowym może spowodować nadmierny wzrost stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Wzrost ten może być związany z występowaniem zagrażających życiu powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego. Ciężkie niepożądane reakcje skórne W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie epoetyny teta i rozważyć alternatywny sposób leczenia.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli w wyniku stosowania epoetyny teta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia epoetyną teta u tego pacjenta. Szczególne grupy pacjentów Ze względu na ograniczone doświadczenie, skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta nie zostało ocenione u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub homozygotyczną niedokrwistością sierpowatokrwinkową. W badaniach klinicznych u pacjentów w wieku powyżej 75 lat stwierdzono zwiększoną częstość występowania poważnych i ciężkich zdarzeń niepożądanych, niezależnie od związku przyczynowego z leczeniem epoetyną teta. Ponadto, w tej grupie pacjentów odnotowano częstsze zgony w porównaniu z pacjentami młodszymi. Monitorowanie wskaźników laboratoryjnych Zaleca się regularne oznaczanie stężenia hemoglobiny, wykonywanie morfologii krwi oraz oznaczanie liczby płytek krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Stosowanie epoetyny teta u pacjentów z miażdżycą naczyń nerkowych nie poddanych jeszcze dializoterapii należy określać indywidualnie, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć przyspieszenia progresji niewydolności nerek. Podczas hemodializy, pacjenci leczeni epoetyną teta mogą wymagać zwiększenia dawki leków przeciwzakrzepowych, aby zapobiec powstaniu zakrzepów w obrębie przetoki tętniczo-żylnej. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek utrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać górnej granicy docelowego stężenia hemoglobiny, zalecanego w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano wzrost ryzyka zgonu i poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego, gdy epoetyny podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znaczących korzyści z leczenia epoetynami, gdy stężenie hemoglobiny zwiększa się powyżej wartości, przy których możliwe jest opanowanie objawów niedokrwistości i uniknięcie transfuzji krwi. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawek epoetyny teta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ duże skumulowane dawki epoetyny mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zgonu, poważnych zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię Wpływ na rozwój nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu stymulującymi głównie wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Podobnie, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieją obawy, że epoetyny mogą stymulować rozwój wszelkich nowotworów złośliwych (patrz punkt 5.1). W kilku kontrolowanych badaniach wykazano, że epoetyny nie poprawiają całkowitego przeżycia i nie zmniejszają ryzyka progresji nowotworu u pacjentów z niedokrwistością wywołaną chorobą nowotworową. W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie epoetyn: – skracało czas do wystąpienia progresji nowotworu u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi otrzymujących radioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,69 mmol/l), – skracało czas całkowitego przeżycia oraz zwiększało śmiertelność związaną z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami, u których stosowano chemioterapię, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny w zakresie 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l), – zwiększało ryzyko zgonu, gdy epoetynę podawano do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny równego 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z aktywnym nowotworem złośliwym, u których nie stosowano chemioterapii ani radioterapii.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Specjalne środki ostrozności
Epoetyny nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. Z uwagi na powyższe, w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi jest lepszą opcją leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o podaniu rekombinowanych erytropoetyn należy uzależnić od wspólnej z pacjentem oceny stosunku korzyści do ryzyka, a w ocenie tej należy uwzględnić specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę dokonując oceny to rodzaj guza i jego stadium, stopień niedokrwistości, oczekiwana długość życia, środowisko, w jakim pacjent jest leczony oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkostrzykawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania epoetyny teta u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach z użyciem innych epoetyn nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Biopoin w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy epoetyna teta/metabolity przenikają do mleka ludzkiego, jednak dane od noworodków świadczą o braku wchłaniania i działań farmakologicznych erytropoetyny podawanej z mlekiem kobiecym. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Biopoin, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie ma dostępnych danych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Epoetyna teta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Należy oczekiwać, że działania niepożądane wystąpią u około 9% pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należy nadciśnienie, choroba grypo-podobna i ból głowy. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Bezpieczeństwo stosowania epoetyny teta oceniano na podstawie wyników badań klinicznych z udziałem 972 pacjentów. Wymienione niżej w tabeli 1 działania niepożądane zostały pogrupowane według klasyfikacji układów i narządów. Częstość ich występowania określono według następującej konwencji: Bardzo często: ≥ 1/10; Często: ≥ 1/100 do < 1/10; Niezbyt często: ≥ 1/1 000 do < 1/100; Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; Bardzo rzadko: < 1/10 000; Częstość nieznana: częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych.

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane

CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu do obrotu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA) wywołanej obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie w związku z leczeniem epoetyną teta. Po stwierdzeniu PRCA konieczne jest przerwanie leczenia epoetyną teta oraz nie należy przechodzić na leczenie inną rekombinowaną epoetyną (patrz punkt 4.4). Jednym z najczęstszych działań niepożądanych podczas leczenia epoetyną teta jest wzrost ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia. Nadciśnienie występuje u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek częściej w fazie korekty niż w fazie leczenia podtrzymującego. Nadciśnienie można kontrolować odpowiednimi lekami (patrz punkt 4.4). U poszczególnych pacjentów z zazwyczaj prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami typu encefalopatii (np.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
bólem głowy, stanem splątania, zaburzeniami mowy, zaburzeniami chodu) i ich powikłaniami (napadami padaczkowymi, udarem) (patrz punkt 4.4). Może wystąpić zakrzepica w obrębie przetoki, zwłaszcza u pacjentów z tendencją do niedociśnienia lub z powikłaniami przetoki tętniczo-żylnej (np. zwężenia, tętniaki) (patrz punkt 4.4). Mogą wystąpić reakcje skórne takie jak wysypka, świąd lub reakcje w miejscu wstrzyknięcia. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Zgłaszano występowanie objawów grypo-podobnych takich jak gorączka, dreszcze i osłabienie. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Epoetyna teta posiada bardzo szeroki przedział terapeutyczny. W przypadku przedawkowania może wystąpić policytemia. Jeśli wystąpi policytemia leczenie epoetyną teta należy czasowo przerwać. W przypadku ciężkiej policytemii, wskazane może być leczenie konwencjonalnymi metodami (nacięcie żyły) w celu zmniejszenia stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: inne preparaty stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna jest glikoproteiną, endogennym hormonem będącym głównym regulatorem pobudzającym tworzenie się erytrocytów poprzez specyficzne interakcje z receptorem dla erytropoetyny znajdującym się na komórkach progenitorowych szpiku kostnego. Erytropoetyna jest czynnikiem stymulującym mitozę oraz hormon odpowiedzialny za różnicowanie się komórek. Wytwarzanie erytropoetyny i jego regulacja zachodzi głównie w nerkach w odpowiedzi na zmiany natlenowania tkanek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dochodzi do zaburzeń wytwarzania erytropoetyny, a jej niedobór jest główną przyczyną niedokrwistości. U pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię, niedokrwistość ma etiologię wieloczynnikową.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U tych osób istotny wpływ na występowanie niedokrwistości ma zarówno niedobór erytropoetyny, jak i zmniejszona odpowiedź erytroidalnych komórek progenitorowych na endogenną erytropoetynę. Epoetyna teta ma identyczną sekwencję aminokwasów i podobny skład węglowodanowy (glikozylacja) jak endogenna ludzka erytropoetyna. Skuteczność przedkliniczna Skuteczność biologiczną epoetyny teta wykazano na różnych modelach zwierzęcych in vivo (u myszy, szczurów, psów) po podaniu dożylnym i podskórnym. Po podaniu epoetyny teta dochodzi do wzrostu liczby erytrocytów, wartości hematokrytu i liczby retykulocytów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek Dane z badań w fazie korekty z udziałem 284 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wskazują, że wskaźniki odpowiedzi w odniesieniu do hemoglobiny (definiowane jako stężenia hemoglobiny powyżej 11 g/dl w dwóch kolejnych oznaczeniach) w grupie epoetyny teta (88,4% i 89,4% odpowiednio w badaniach z udziałem pacjentów dializowanych i pacjentów dotychczas nie poddanych dializoterapii) były porównywalne z grupą epoetyny beta (odpowiednio 86,2% i 81,0%).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do uzyskania odpowiedzi była podobna w obu grupach leczenia i wyniosła 56 dni u pacjentów leczonych hemodializą oraz 49 dni u pacjentów dotychczas nie dializowanych. Przeprowadzono dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 270 pacjentów leczonych hemodializą i 288 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii, pozostających na ustabilizowanym leczeniu epoetyną beta. Pacjenci zostali zrandomizowani do grupy kontynuującej obecne leczenie lub do grupy przechodzącej na leczenie epoetyną teta (w takiej samej dawce, jak epoetyną beta) w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na dotychczasowym poziomie. W okresie oceny (tygodnie od 15 do 26), średnie stężenie hemoglobiny i mediana jej stężenia u pacjentów leczonych epoetyną teta były identyczne z wyjściowymi stężeniami hemoglobiny.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tych dwóch badaniach leczenie podtrzymujące epoetyną beta zamieniono przez sześć miesięcy na leczenie epoetyną teta u 180 pacjentów leczonych hemodializą i 193 pacjentów nie otrzymujących dotychczas dializoterapii, obserwując stabilne stężenie hemoglobiny oraz podobny profil bezpieczeństwa, jak w przypadku epoetyny beta. W badaniach klinicznych pacjenci wcześniej nie dializowani (podanie podskórne) przerywali udział w badaniu częściej niż pacjenci leczeni hemodializą (podanie dożylne), ponieważ musieli zakończyć uczestnictwo w badaniu w chwili rozpoczynania dializoterapii. W dwóch długoterminowych badaniach skuteczność epoetyny teta oceniano u 124 pacjentów leczonych hemodializą i 289 pacjentów nie otrzymujących wcześniej dializoterapii. Stężenie hemoglobiny pozostało w żądanym zakresie wartości docelowych, a epoetyna teta była dobrze tolerowana przez okres do 15 miesięcy.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych, pacjenci nie otrzymujący jeszcze dializoterapii otrzymywali leczenie epoetyną teta w dawce podawanej raz na tydzień, przy czym 174 pacjentów uczestniczyło w fazie leczenia podtrzymującego, a 111 pacjentów w badaniach długoterminowych. Przeprowadzono zbiorcze analizy post-hoc badań klinicznych nad epoetynami u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (otrzymujących dializoterapię, nie otrzymujących dializoterapii, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Zaobserwowano skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego i naczyń mózgowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami epoetyny, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę i czy otrzymywali dializoterapię (patrz punkty 4.2 i 4.4). Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje się chemioterapię W dwóch prospektywnych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby uczestniczyło 409 pacjentów z nowotworem złośliwym, u których stosowano chemioterapię.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pierwsze badanie przeprowadzono z udziałem 186 pacjentów z niedokrwistością i nieszpikowymi nowotworami złośliwymi (55% z hematologicznymi nowotworami złośliwymi i 45% z guzami litymi), u których stosowano chemioterapię bez platyny. Do drugiego badania włączono 223 pacjentów z różnymi guzami litymi, u których stosowano chemioterapię z platyną. W obu badaniach leczenie epoetyną teta spowodowało istotną odpowiedź w odniesieniu do hemoglobiny (p < 0,001), określaną jako wzrost stężenia hemoglobiny ≥ 2 g/dl bez transfuzji krwi oraz istotne zmniejszenie konieczności transfuzji (p < 0,05) w porównaniu z placebo. Wpływ na wzrost nowotworu Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu stymulującym głównie wytwarzanie czerwonych krwinek. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeżywalność i progresję nowotworu badano w pięciu dużych, kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 2833 pacjentów, z czego cztery badania prowadzono metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolą stosującą placebo, natomiast jedno badanie było badaniem otwartym. Dwa badania obejmowały pacjentów leczonych chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12 – 14 g/dl. W badaniu otwartym nie wykazano różnicy pod względem całkowitej przeżywalności pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką w porównaniu do grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych placebo, współczynnik ryzyka dla całkowitego przeżycia mieścił się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych. Badania te wykazały stały, niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, którzy byli leczeni rekombinowaną erytropoetyną ludzką, w porównaniu do grupy kontrolnej.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wyniki dotyczące całkowitego przeżycia w tych badaniach nie mogły zostać w zadowalający sposób wyjaśnione różnicami w częstości zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy chorymi otrzymującymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką a grupą kontrolną. Dane z trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo, prowadzonych z udziałem 586 pacjentów z niedokrwistością i nowotworem złośliwym, leczonych epoetyną teta wykazały brak negatywnego wpływu epoetyny teta na przeżycie. W trakcie tych badań mniejszą śmiertelność odnotowano w grupie epoetyny teta (6,9%) w porównaniu z placebo (10,3%). Dokonano również systematycznego przeglądu obejmującego ponad 9000 pacjentów z nowotworem, uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. Metaanaliza danych dotyczących łącznego przeżycia wykazała wartość punktu estymacji ryzyka względnego równą 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 0,99, 1,18; 42 badania i 8167 pacjentów).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
U pacjentów leczonych rekombinowaną erytropoetyną ludzką stwierdzono zwiększone ryzyko względne występowania zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67, 95% CI: 1,35, 2,06, 35 badań i 6769 pacjentów). Zatem istnieją dane sugerujące znaczny szkodliwy wpływ leczenia rekombinowaną erytropoetyną ludzką na pacjentów z nowotworem złośliwym. Zakres, w jakim wyniki te mogą dotyczyć podawania rekombinowanej erytropoetyny ludzkiej pacjentom z nowotworem leczonym chemioterapią, w celu uzyskania stężeń hemoglobiny poniżej 13 g/dl, pozostaje niejasny, ponieważ oceniane dane obejmowały tylko niewielu pacjentów z taką charakterystyką kliniczną. Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub żadna) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakodynamiczne
Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść kontroli (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badania i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Ogólne Właściwości farmakokinetyczne epoetyny teta badano u zdrowych ochotników, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów z nowotworem złośliwym otrzymujących chemioterapię. Wiek i płeć nie mają wpływu na farmakokinetykę epoetyny teta. Podanie podskórne Po podskórnym wstrzyknięciu 40 IU/kg mc. epoetyny teta w trzy różne miejsca (górna część ramienia, brzuch, udo) zdrowym ochotnikom obserwowano podobne stężenia epoetyny w osoczu. Wchłanianie leku (AUC) było nieznacznie bardziej nasilone po wstrzyknięciu w brzuch w porównaniu z pozostałymi miejscami podania. Maksymalne stężenie uzyskuje się średnio po upływie 10-14 godzin, a średni okres półtrwania w fazie końcowej waha się od około 22 do 41 godzin. Średnia dostępność biologiczna epoetyny teta po podaniu podskórnym wynosi około 31% w porównaniu z dostępnością biologiczną po podaniu dożylnym. Po podskórnym wstrzyknięciu dawki 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
wcześniej nie dializowanym pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek, przedłużone wchłanianie powoduje, że stężenia leku osiągają plateau, natomiast maksymalne stężenie obserwuje się średnio po ok. 14 godzinach. Okres półtrwania w fazie końcowej jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 25 godzin po podaniu pojedynczej dawki oraz 34 godziny w stanie stacjonarnym po podaniu dawek wielokrotnych z częstością trzy razy na tydzień, nie prowadząc do kumulacji epoetyny teta. U pacjentów z nowotworem złośliwym na chemioterapii, po wielokrotnym podskórnym podaniu epoetyny teta w dawce 20 000 IU raz na tydzień okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 29 godzin po podaniu pierwszej dawki oraz 28 godzin w stanie stacjonarnym. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Podanie dożylne U leczonych hemodializą pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania epoetyny teta w fazie eliminacji wynosi 6 godzin po podaniu pojedynczej dawki i 4 godziny w stanie stacjonarnym po dożylnym podaniu wielokrotnych dawek epoetyny teta w wysokości 40 IU/kg mc.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Właściwości farmakokinetyczne
trzy razy na tydzień. Nie obserwowano kumulacji epoetyny teta. Po podaniu dożylnym objętość dystrybucji jest zbliżona do całkowitej objętości krwi.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne dotyczące epoetyny teta, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Dane niekliniczne dotyczące innych epoetyn, wynikające z konwencjonalnych badań genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzonych z zastosowaniem innych epoetyn, po podaniu dawek większych od dawek zalecanych u ludzi obserwowano działania interpretowane jako wynik zmniejszonej masy ciała matki.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Sodu chlorek Polisorbat 20 Trometamol Kwas solny (6 M) (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 2 lata Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 30 miesięcy Podczas stosowania w warunkach ambulatoryjnych, pacjent może wyjąć produkt z lodówki i przechowywać go w temperaturze nie przekraczającej 25°C jednorazowo przez okres do 7 dni, przed upływem terminu ważności.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Po wyjęciu produktu leczniczego z lodówki należy go zużyć w tym okresie lub wyrzucić. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2  C – 8  C). Nie zamrażać. Przechowywać ampułkostrzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biopoin 1000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 2000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 3000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 4000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 5000 IU/0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 0,5 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 6 ampułkostrzykawek; 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 10 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. Biopoin 20 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Biopoin 30 000 IU/1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułkostrzykawce 1 ml roztworu w ampułkostrzykawce (szkło typu I) z zatyczką (z kauczuku bromobutylowego), końcówką tłoka (z powlekanego teflonem kauczuku chlorobutylowego) i igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z osłoną zabezpieczającą (bezpieczna igła) lub igłą do wstrzykiwań (ze stali nierdzewnej) z zestawem zabezpieczającym. Opakowania po 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek; 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z bezpieczną igłą lub 1, 4 i 6 ampułkostrzykawek z zestawem zabezpieczającym. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułkostrzykawki są przeznaczone wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed podaniem roztwór należy dokładnie obejrzeć. Tylko przezroczyste, bezbarwne, pozbawione stałych cząstek roztwory nadają się do użytku.
CHPL leku Biopoin, roztwór do wstrzykiwań, 30000 j.m./ml
Dane farmaceutyczne
Roztworu do wstrzykiwań nie należy wstrząsać. Należy gdyodczekać, aż osiągnie temperaturę niepowodującą dyskomfortu podczas wstrzykiwania (15°C-25°C). Instrukcje dotyczące wstrzyknięcia produktu leczniczego, patrz ulotka dla pacjenta. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNYCH Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Substancje pomocnicze, patrz 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci w wieku 11 lat lub starszych. Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu preparatu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6. Leczenie niedokrwistości u chorych na przewlekłą niewydolność nerek Aranesp można podawać podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest szczególnie korzystne u pacjentów nieleczonych hemodializami, ponieważ pozwala na uniknięcie punkcji żył obwodowych. Celem leczenia jest uzyskanie zwiększenia stężenia hemoglobiny do poziomu przekraczającego 11 g/dl (6,8 mmol/l). Jeżeli docelowe stężenie hemoglobiny ma być wyższe niż 11 g/dl (6,8 mmol/l), jego dokładna wartość powinna zostać ustalona indywidualnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny o ponad 2,0 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu czterech tygodni oraz zwiększenia stężenia hemoglobiny do poziomu przekraczającego 14 g/dl (8,7 mmol/l). Wyniki badań klinicznych dowiodły, że odpowiedź kliniczna u poszczególnych pacjentów jest zróżnicowana. Niemniej jednak przytoczone poniżej zalecenia należy stosować w początkowym okresie leczenia pacjentów dorosłych i dzieci. W miarę upływu czasu należy dostosować leczenie w zależności od objawów klinicznych. Leczenie za pomocą preparatu Aranesp składa się z dwóch etapów – okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego: Okres uzyskania poprawy Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała. Lek podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. U pacjentów niedializowanych dawka początkowa wynosząca 0,75  g/kg mc. może być podana podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny przekracza 2,5 g/dl (1,6 mmol/l) w ciągu czterech tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25–50%, w zależności od szybkości zwiększenia stężenia hemoglobiny. Jeżeli stężenie hemoglobiny przekracza 14 g/dl (8,7 mmol/l), należy przerwać leczenie do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się poniżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), a następnie powrócić do leczenia z użyciem dawki o około 25% mniejszej niż dawka ostatnio stosowana. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się okresowo.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Okres leczenia podtrzymującego W okresie leczenia podtrzymującego Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie. U pacjentów niedializowanych, gdy uzyska się docelowe stężenie hemoglobiny podając dawkę raz na dwa tygodnie, Aranesp może być podawany podskórnie raz na miesiąc stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Następnie dawkę należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli docelowe stężenie hemoglobiny ma być większe niż 11 g/dl (6,8 mmol/l), jego dokładna wartość powinna zostać ustalona indywidualnie. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli stężenie hemoglobiny przekracza 14 g/dl (8,7 mmol/l), należy przerwać leczenie do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do poniżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), a następnie powrócić do leczenia z użyciem dawki o około 25% mniejszej niż dawka ostatnio stosowana.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Po wprowadzeniu zmian dawek, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą preparatu Aranesp podawanego raz w tygodniu, a dawkowanie r-HuEPO raz w tygodniu – dawkowaniem preparatu Aranesp raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę leku Aranesp (  g/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r- HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Po zastąpieniu leczenia r- HuEPO leczeniem preparatem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową U pacjentów z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤11 g/dl [6,8 mmol/l]), Aranesp należy podawać podskórnie. Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 6,75  g/kg mc., podawanej raz na trzy tygodnie. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Dodatkowo można podawać dawkę 2,25  g/kg mc. raz na tydzień. U pacjentów otrzymujących Aranesp raz na tydzień, jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] po czterech tygodniach) należy podwoić dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Jeżeli po czterech tygodniach od chwili podwojenia dawki stężenie hemoglobiny pozostaje za małe, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie preparatem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać 13 g/dl (8,1 mmol/l) (patrz punkt 5.1). Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% w celu utrzymania osiągniętego stężenia hemoglobiny. Jeśli zajdzie taka potrzeba, można dalej redukować dawkę, aby stężenie hemoglobiny nie przekroczyło 13 g/dl. Jeśli stężenie hemoglobiny wzrośnie o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na darbepoetynę alfa, r-HuEPO lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Abseamed należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Abseamed 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Abseamed można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Abseamed w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Abseamed należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Abseamed to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Abseamed należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Abseamed należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Abseamed wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Abseamed aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Abseamed jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Abseamed może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Abseamed należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Abseamed w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Abseamed podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Abseamed. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Abseamed” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Abseamed ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Abseamed należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Abseamed u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Abseamed należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Abseamed 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Abseamed można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Abseamed w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Abseamed należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Abseamed to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Abseamed należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Abseamed należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Abseamed wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Abseamed aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Abseamed jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Abseamed może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Abseamed należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Abseamed w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Abseamed podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Abseamed. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Abseamed” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Abseamed ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Abseamed należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Abseamed u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Tabela 1: Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów	Działanie niepożądane	Częstość
Objawowa niedokrwistość w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek	Objawowa niedokrwistość u pacjentów z nieszpikowymi nowotworami złośliwymi, u których stosuje sięchemioterapię
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa(PRCA)*	Częstość nieznana	—
Zaburzenia układu immunologicznego	Reakcjenadwrażliwości	Częstość nieznana
Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Często
Zaburzenia naczyniowe	Nadciśnienie*	Często
Przełom nadciśnieniowy*	Często	—
Zakrzepica w obrębieprzetoki	Często	—
Zdarzenia zakrzepowo- zatorowe	—	Częstość nieznana
Zaburzenia skóry itkanki podskórnej	Reakcje skórne*	Często
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej	Bóle stawów	—	Często
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Choroba grypo- podobna*	Często
*Patrz podpunkt „Opis wybranych działań niepożądanych” poniżej

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Częstość	Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Częstość nieznana2	Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego	Bardzo często	Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego	Często	Udarb
Niezbyt często1	Drgawki
Zaburzenia serca	Bardzo często	Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe	Niezbyt często	Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1	Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Często	Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2	SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Często	Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1	Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

Epoetyna teta – przeciwwskazania

Spis treści

Co to jest epoetyna teta i do czego służy?

Przeciwwskazania do stosowania epoetyny teta

Przeciwwskazania bezwzględne (nie stosować w żadnym przypadku)

Przeciwwskazania względne (stosowanie tylko w wyjątkowych przypadkach)

Zachować szczególną ostrożność

Podsumowanie bezpieczeństwa stosowania epoetyny teta

Pytania i odpowiedzi

Kiedy nie wolno stosować epoetyny teta?

Czy epoetyna teta może powodować nadciśnienie?

Czy epoetyna teta jest bezpieczna u osób z nowotworem?

Co zrobić, jeśli wystąpi ciężka reakcja skórna podczas leczenia epoetyną teta?

Znaczenie monitorowania ciśnienia krwi podczas leczenia epoetyną teta

Rola uzupełniającego leczenia żelazem

Specjalne grupy pacjentów wymagające ostrożności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWskazania do stosowania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlPrzeciwwskazania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlInterakcje

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDziałania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDziałania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDziałania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDziałania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDziałania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlPrzedawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 mlDane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlWskazania do stosowania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 mlDawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Wskazania do stosowania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Przeciwwskazania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Interakcje

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Działania niepożądane

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Przedawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m/0,5 ml
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Eporatio, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności