Menu

Darbepoetyna alfa – przeciwwskazania

Darbepoetyna alfa to nowoczesna substancja wspomagająca leczenie niedokrwistości, szczególnie u osób z przewlekłą niewydolnością nerek i u pacjentów poddawanych chemioterapii. Stosowanie tego leku jest jednak ściśle kontrolowane, ponieważ w pewnych przypadkach może być całkowicie przeciwwskazane lub wymagać szczególnej ostrożności. Poznaj, kiedy nie powinno się jej stosować i jakie sytuacje wymagają indywidualnej oceny ryzyka.

Spis treści

Wprowadzenie do przeciwwskazań darbepoetyny alfa

Darbepoetyna alfa to substancja czynna należąca do grupy leków pobudzających produkcję czerwonych krwinek (erytropoezę). Wskazana jest głównie w leczeniu niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii z powodu choroby nowotworowej¹²³⁴. Jej działanie polega na stymulacji szpiku kostnego do wytwarzania czerwonych krwinek, co pomaga zwalczać objawy anemii⁵.

Nie zawsze jednak można ją stosować. W niektórych przypadkach podanie darbepoetyny alfa jest całkowicie zabronione (przeciwwskazania bezwzględne), w innych – wymaga szczególnej ostrożności lub decyzji lekarza po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści (przeciwwskazania względne). Istnieją również sytuacje, w których stosowanie leku nie jest przeciwwskazane, ale wymaga monitorowania i dostosowania terapii⁶⁷.

Przeciwwskazania bezwzględne – kiedy nie wolno stosować darbepoetyny alfa?

Nadwrażliwość na darbepoetynę alfa lub inne składniki preparatu – Jeżeli pacjent jest uczulony na darbepoetynę alfa, inne erytropoetyny lub jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w leku, nie wolno go stosować, gdyż może dojść do poważnych reakcji alergicznych, nawet zagrażających życiu⁸⁹.
Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze – Jeżeli ciśnienie krwi jest zbyt wysokie i nie można go skutecznie obniżyć dostępnymi lekami, podanie darbepoetyny alfa jest zabronione. Może to prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia, przełomu nadciśnieniowego, drgawek lub innych poważnych powikłań naczyniowych⁸¹⁰⁹.

Przeciwwskazania te obowiązują niezależnie od postaci leku i drogi podania, zarówno w roztworze do wstrzykiwań, jak i w innych dostępnych formach⁸.

Przeciwwskazania względne – kiedy należy szczególnie rozważyć stosowanie darbepoetyny alfa?

W niektórych przypadkach decyzja o zastosowaniu darbepoetyny alfa powinna być poprzedzona szczegółową analizą korzyści i ryzyka, a leczenie wymaga ścisłego nadzoru medycznego⁶¹¹.

Obecność przeciwciał neutralizujących erytropoetynę – U pacjentów, u których stwierdzono przeciwciała neutralizujące działanie erytropoetyny, nie należy rozpoczynać leczenia darbepoetyną alfa, ponieważ lek będzie nieskuteczny i może prowadzić do pogorszenia stanu zdrowia¹².
Choroby wątroby – Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania darbepoetyny alfa u osób z aktywną chorobą wątroby, dlatego w takich przypadkach lekarz musi zachować szczególną ostrożność i indywidualnie rozważyć leczenie¹¹.
Padaczka – U osób z padaczką należy zachować ostrożność, gdyż podczas leczenia zgłaszano występowanie drgawek¹¹.
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa – W tej grupie pacjentów leczenie powinno być prowadzone ostrożnie, z uwagi na ryzyko powikłań hematologicznych¹¹.
Choroby nowotworowe – U pacjentów z czynną chorobą nowotworową, którzy nie są leczeni chemioterapią lub radioterapią, stosowanie darbepoetyny alfa nie jest zalecane, a decyzja powinna być podejmowana indywidualnie¹³¹⁴¹⁵¹⁶.

W powyższych sytuacjach lekarz może zdecydować o wdrożeniu leczenia tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem¹¹.

Ważne: U pacjentów, u których występuje trudność w kontrolowaniu ciśnienia tętniczego krwi mimo leczenia, podanie darbepoetyny alfa może spowodować poważne powikłania, takie jak przełom nadciśnieniowy, drgawki czy uszkodzenie narządów. W tej sytuacji leczenie należy natychmiast przerwać i nie podejmować go ponownie, dopóki ciśnienie nie zostanie ustabilizowane⁶¹⁷.

Sytuacje wymagające szczególnej ostrożności – nie są to przeciwwskazania, ale wymagają monitorowania

Niektóre stany nie stanowią przeciwwskazania do stosowania darbepoetyny alfa, jednak wymagają ścisłego nadzoru lekarza i regularnych badań. Obejmują one:

Nieprawidłowe wyniki badań żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 – Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia należy kontrolować poziom żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12. Ich niedobory mogą zmniejszyć skuteczność leku i wymagają uzupełnienia⁷.
Ryzyko zakrzepicy – U osób z czynnikami ryzyka zakrzepicy (np. otyłość, wcześniejsze epizody zakrzepicy) należy dokładnie ocenić ryzyko powikłań naczyniowych podczas leczenia¹⁸.
Zmiany w liczbie krwinek i stężeniu hemoglobiny – Regularne monitorowanie tych parametrów jest konieczne, by uniknąć powikłań związanych z nadmiernym wzrostem liczby czerwonych krwinek, co może prowadzić do zatorów naczyniowych¹⁹.
Monitorowanie potasu – Zdarzały się przypadki wzrostu poziomu potasu we krwi podczas leczenia, dlatego należy regularnie sprawdzać jego stężenie¹⁶.
Ciężkie reakcje skórne – Zgłaszano rzadkie, ale bardzo poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. W razie pojawienia się zmian skórnych należy natychmiast odstawić lek²⁰.
Stosowanie u dzieci i młodzieży – W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie stosowania u dzieci w porównaniu z dorosłymi, jednak dawkowanie i monitorowanie muszą być dostosowane do wieku i masy ciała²¹.

W wymienionych przypadkach lekarz może zadecydować o konieczności zmiany dawki leku lub czasowym wstrzymaniu terapii do momentu opanowania nieprawidłowości⁷.

Warto wiedzieć: Stosowanie darbepoetyny alfa u osób zdrowych jest niebezpieczne i może prowadzić do nadmiernego wzrostu liczby czerwonych krwinek, co grozi zatorami i poważnymi powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego. Lek ten powinien być używany wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza i tylko w uzasadnionych przypadkach klinicznych¹¹.

Tabela podsumowująca przeciwwskazania

Przeciwwskazanie	Typ (bezwzględne/względne)
Nadwrażliwość na darbepoetynę alfa lub inne składniki preparatu	Przeciwwskazane
Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze	Przeciwwskazane
Obecność przeciwciał neutralizujących erytropoetynę	Należy zachować ostrożność
Choroby wątroby	Należy zachować ostrożność
Padaczka	Należy zachować ostrożność
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa	Należy zachować ostrożność
Choroba nowotworowa (bez chemioterapii/radioterapii)	Należy zachować ostrożność
Ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN)	Przeciwwskazane (po wystąpieniu reakcji)

Darbepoetyna alfa – bezpieczeństwo stosowania zależne od indywidualnej sytuacji pacjenta

Darbepoetyna alfa to skuteczna substancja stosowana w leczeniu niedokrwistości, jednak jej użycie wymaga ostrożności i ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnie nie wolno jej stosować u osób uczulonych na substancję czynną lub mających trudne do opanowania nadciśnienie tętnicze. W przypadku innych schorzeń, jak choroby wątroby, padaczka, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa czy niektóre nowotwory, decyzja o leczeniu należy do lekarza i powinna być poprzedzona oceną ryzyka. Stosowanie leku u dzieci jest możliwe, ale wymaga indywidualnego podejścia i kontroli parametrów laboratoryjnych. Regularne monitorowanie stanu zdrowia i dostosowywanie dawki są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii⁶⁷¹⁷.

Pytania i odpowiedzi

Kiedy nie wolno stosować darbepoetyny alfa?

Nie wolno jej stosować przy uczuleniu na substancję czynną lub innych składnikach leku oraz przy niepoddającym się leczeniu nadciśnieniu tętniczym.

Czy darbepoetynę alfa można stosować u dzieci?

Tak, ale dawkowanie i monitorowanie muszą być dostosowane do wieku i masy ciała dziecka.

Czy choroby wątroby są przeciwwskazaniem do stosowania darbepoetyny alfa?

Choroby wątroby nie są przeciwwskazaniem bezwzględnym, ale wymagają ostrożności i indywidualnej oceny przez lekarza.

Jakie działania niepożądane mogą być przeciwwskazaniem do dalszego stosowania darbepoetyny alfa?

Ciężkie reakcje alergiczne i poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, są przeciwwskazaniem do dalszego leczenia.

Czy konieczne jest monitorowanie ciśnienia krwi podczas leczenia darbepoetyną alfa?

Tak, należy regularnie kontrolować ciśnienie tętnicze, szczególnie na początku leczenia.

Monitorowanie podczas leczenia darbepoetyną alfa

W trakcie leczenia konieczne jest regularne sprawdzanie poziomu hemoglobiny oraz innych parametrów krwi, by uniknąć powikłań związanych z nadmiarem czerwonych krwinek.
Lekarz może zalecić okresowe badania poziomu żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12, gdyż ich niedobory mogą osłabić działanie leku.
U niektórych pacjentów konieczne jest także monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz poziomu potasu we krwi.

Ryzyko reakcji alergicznych i skórnych

Stosowanie darbepoetyny alfa może wywołać reakcje alergiczne – nawet ciężkie, zagrażające życiu.
U części osób zgłaszano wystąpienie poważnych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
W przypadku pojawienia się wysypki, pęcherzy lub innych zmian skórnych należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i przerwać leczenie.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci z chorobami nowotworowymi nie zawsze mogą otrzymywać darbepoetynę alfa – decyzja zależy od rodzaju nowotworu i stosowanej terapii.
U dzieci i młodzieży dawkowanie musi być dostosowane do masy ciała i wieku, a leczenie prowadzone pod stałą kontrolą lekarską.
Osoby z zaburzeniami czynności wątroby wymagają indywidualnej oceny ryzyka i ostrożnego stosowania leku.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Darbepoetyna alfa to substancja stosowana w leczeniu niedokrwistości, zwłaszcza u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów poddawanych chemioterapii. Dawkowanie tej substancji jest ściśle dopasowywane do indywidualnych potrzeb pacjenta, biorąc pod uwagę wiek, masę ciała, drogę podania oraz inne czynniki zdrowotne. Dzięki możliwości różnych schematów dawkowania, lek ten można dostosować zarówno do leczenia dorosłych, jak i dzieci, zapewniając skuteczną kontrolę poziomu hemoglobiny i poprawę jakości życia.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Darbepoetyna alfa to substancja czynna wykorzystywana przede wszystkim u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobami nowotworowymi. Jej stosowanie pozwala poprawić wyniki leczenia niedokrwistości, ale – jak każdy lek – może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane są objawy łagodne, jednak niektóre skutki uboczne mogą być poważne i wymagają natychmiastowej reakcji. Profil działań niepożądanych zależy m.in. od przyczyny leczenia, drogi podania czy indywidualnej wrażliwości pacjenta.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Darbepoetyna alfa to substancja czynna, która odgrywa kluczową rolę w leczeniu niedokrwistości, zwłaszcza u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów poddawanych chemioterapii. Jej mechanizm działania polega na pobudzaniu produkcji czerwonych krwinek w organizmie, co przekłada się na poprawę samopoczucia i jakości życia. Dzięki nowoczesnej budowie cząsteczki darbepoetyna alfa działa dłużej niż inne podobne substancje, pozwalając na rzadsze podawanie leku i skuteczne wyrównywanie poziomu hemoglobiny.

czytaj więcej ❯❯

Porównanie substancji czynnych

Darbepoetyna alfa oraz epoetyna alfa i epoetyna beta to leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, szczególnie u osób z przewlekłą niewydolnością nerek lub u pacjentów poddawanych chemioterapii. Wszystkie te substancje należą do grupy leków stymulujących produkcję czerwonych krwinek, jednak różnią się między sobą budową, długością działania oraz wygodą stosowania. W niniejszym opisie przedstawiamy, czym różnią się te substancje, jakie mają wskazania i w jakich sytuacjach mogą być bezpiecznie stosowane.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Darbepoetyna alfa to substancja stosowana w leczeniu niedokrwistości, szczególnie u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u pacjentów onkologicznych poddawanych chemioterapii. Jej stosowanie wymaga indywidualnego podejścia, a bezpieczeństwo zależy m.in. od stanu zdrowia pacjenta, wieku oraz innych schorzeń towarzyszących. Dowiedz się, na co należy zwrócić szczególną uwagę przy stosowaniu darbepoetyny alfa, jak wygląda jej profil bezpieczeństwa w różnych grupach pacjentów oraz jakie są potencjalne działania niepożądane i środki ostrożności.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Darbepoetyna alfa to substancja czynna stosowana w leczeniu niedokrwistości u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek. Bezpieczeństwo jej użycia w tej grupie wiekowej wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza z uwagi na różnice w metabolizmie i reakcjach organizmu dzieci w porównaniu do dorosłych. W niniejszym opisie wyjaśniamy, na co należy zwracać uwagę podczas terapii darbepoetyną alfa u najmłodszych pacjentów, jakie są wskazania do stosowania, jakie dawki się zaleca oraz jakie środki ostrożności należy zachować.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Darbepoetyna alfa to substancja czynna stosowana w leczeniu niedokrwistości, która według dostępnych badań nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci stosujący różne postaci tego leku mogą więc zachować codzienną aktywność, jednak jak przy każdym leczeniu, warto obserwować reakcje własnego organizmu.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Stosowanie leków w ciąży i podczas karmienia piersią zawsze budzi wiele pytań i wątpliwości. Darbepoetyna alfa, stosowana w leczeniu niedokrwistości, to substancja, której bezpieczeństwo w tych szczególnych okresach życia kobiety nie zostało jeszcze w pełni poznane. Warto więc poznać aktualne zalecenia i dowiedzieć się, na co zwrócić szczególną uwagę, aby chronić zdrowie zarówno matki, jak i dziecka.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Darbepoetyna alfa to substancja czynna wykorzystywana w leczeniu niedokrwistości, zwłaszcza u osób z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej. Dzięki działaniu pobudzającemu produkcję czerwonych krwinek pomaga zmniejszyć objawy anemii, takie jak osłabienie czy zmęczenie. Wskazania do jej stosowania są ściśle określone i różnią się w zależności od wieku pacjenta oraz przyczyny niedokrwistości.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Darbepoetyna alfa jest lekiem stosowanym w leczeniu niedokrwistości, który działa na organizm poprzez stymulowanie produkcji czerwonych krwinek. Przedawkowanie tej substancji może prowadzić do niebezpiecznych powikłań, takich jak policytemia czy ciężkie nadciśnienie tętnicze. Warto poznać, jak rozpoznać objawy przedawkowania i jakie kroki należy podjąć w takiej sytuacji.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu poprawienia kontroli nad przepisywanymi pacjentom czynnikami pobudzającymi erytropoezę, należy w karcie pacjenta wyraźnie zanotować (lub udokumentować) nazwę handlową podanego czynnika pobudzającego erytropoezę. U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia produktem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. W razie trudności z utrzymaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych produktem Aranesp były obserwowane przypadki ciężkiego nadciśnienia, w tym przełom nadciśnieniowy, encefalopatia nadciśnieniowa i drgawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą produktu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, dlatego należy go najpierw skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. U pacjentów leczonych epoetynami zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCARs), które mogą zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis, TEN). Cięższe przypadki zaobserwowano po stosowaniu epoetyn długodziałających. W momencie przepisywania produktu pacjentów należy poinformować o oznakach i objawach oraz dokładnie monitorować pod kątem reakcji skórnych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku zaobserwowania oznak i objawów sugerujących wystąpienie tych reakcji należy natychmiast przerwać stosowanie produktu Aranesp i rozważyć alternatywne leczenie. U pacjentów, u których z powodu stosowania produktu Aranesp wystąpiły przypadki ciężkich reakcji skórnych, takich jak SJS oraz TEN, nie należy nigdy więcej stosować produktu Aranesp. W przebiegu leczenia czynnikami pobudzającymi erytropoezę, w tym produktem Aranesp, opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Przypadki takie obserwowano przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym lek podawano podskórnie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą produktu Aranesp (patrz punkt 4.8). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i wystąpienie ciężkiej niedokrwistości związanej z małą liczbą retikulocytów powinno spowodować przerwanie leczenia epoetyną i przeprowadzenie testów na obecność przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Opisywano przypadki pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną, u których stosowano jednocześnie epoetyny. Nie są one zarejestrowane w leczeniu niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach produktu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ uważa się, że eliminacja darbepoetyny alfa i r-HuEPO zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową. Stosowanie produktu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu), która może powodować reakcje alergiczne. Aranesp należy używać ostrożnie u pacjentów z padaczką. U pacjentów otrzymujących Aranesp raportowano występowanie drgawek. Należy starannie rozważyć zgłoszone ryzyko zakrzepowych incydentów naczyniowych (ang.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
thrombotic vascular events, TVE) w odniesieniu do korzyści płynących z leczenia darbepoetyną alfa, w szczególności u pacjentów z wcześniej występującymi czynnikami ryzyka dla TVE, w tym otyłością i TVE w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zator tętnicy płucnej, udar naczyniowy mózgu). Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek stężenie hemoglobiny należy utrzymywać na poziomie nie większym niż górna granica zakresu docelowych wartości stężeń zalecanych w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększenie ryzyka zgonu, wystąpienia ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub mózgowo-naczyniowych, w tym udaru, oraz zakrzepicy dostępu naczyniowego w przypadku, gdy zakładane docelowe stężenie hemoglobiny podczas stosowania czynników pobudzających erytropoezę było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podczas zwiększania dawek produktu Aranesp należy zachować ostrożność, ponieważ duża kumulacja dawki epoetyny może być związana ze zwiększonym ryzykiem zgonu, wystąpieniem ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. U pacjentów, u których pomimo leczenia epoetyną, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.2 i 5.1). W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano istotnych korzyści w związku ze stosowaniem epoetyn, jeśli wartość stężenia hemoglobiny była większa od tej, która konieczna jest do opanowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczenia krwi. U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100 µg/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza. Podczas podawania produktu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania produktu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. W kilku kontrolowanych badaniach u pacjentów z niedokrwistością w przebiegu choroby nowotworowej nie wykazano, by zastosowanie epoetyn powodowało wydłużenie czasu całkowitego przeżycia czy zmniejszenie ryzyka progresji nowotworu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W kontrolowanych badaniach klinicznych wykazano, że zastosowanie produktu Aranesp i innych czynników pobudzających erytropoezę wiąże się z:  skróceniem czasu, jaki upłynie do momentu stwierdzenia progresji nowotworu u pacjentów z rakiem głowy i szyi w zaawansowanym stadium rozwoju klinicznego poddawanych radioterapii, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny jest większe niż 14 g/dl (8,7 mmol/l); niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  skróceniem czasu całkowitego przeżycia i zwiększeniem ryzyka zgonu w okresie 4 miesięcy w związku z progresją choroby u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12-14 g/dl (7,5-8,7 mmol/l);  zwiększeniem ryzyka zgonu, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą nowotworową niepoddawanych radioterapii ani chemioterapii; niewskazane jest stosowanie leków pobudzających erytropoezę w tej populacji pacjentów;  obserwowanym 9% zwiększeniem ryzyka wystąpienia progresji choroby lub zgonu w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (z analizy początkowej) oraz 15% zwiększeniem ryzyka, którego nie można statystycznie wykluczyć u pacjentek z przerzutowym rakiem piersi stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l);  brakiem skuteczności stosowania darbepoetyny alfa względem placebo w odniesieniu do całkowitego przeżycia i przeżycia bez progresji choroby u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuc w stadium zaawansowanym stosujących chemioterapię, jeśli zakładane docelowe stężenie hemoglobiny wynosi 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny. W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji darbepoetyny alfa z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z substancjami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej z produktem Aranesp i jedną z tych substancji, należy monitorować ich stężenie we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczających i właściwie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania produktu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Nie stwierdzono wpływu na płodność. Należy zachować ostrożność przepisując Aranesp kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy Aranesp przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla dzieci karmionych piersią. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie produktu Aranesp biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Aranesp nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Następujące działania niepożądane określono jako związane z podawaniem produktu Aranesp: nadciśnienie tętnicze, udar, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe, drgawki, reakcje alergiczne, wysypka/rumień i aplazja układu czerwonokrwinkowego (ang. pure red cell aplasia, PRCA), patrz punkt 4.4. W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Częstość występowania działań niepożądanych została określona poniżej zgodnie z systemem klas układów i narządów oraz częstością występowania, która została opisana w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Dane dotyczące pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek oraz pacjentów z chorobą nowotworową zostały przedstawione oddzielnie, odzwierciedlając odmienny profil działań niepożądanych. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1357 pacjentów, 766 otrzymywało Aranesp a 591 — r-HuEPO. W grupie pacjentów, którym podawano Aranesp 83% osób było dializowanych, a 17% — niedializowanych. Udar został określony jako działanie niepożądane w dodatkowym badaniu klinicznym (TREAT, patrz punkt 5.1). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Częstość nieznana2 Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Często Udarb
Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Bardzo często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Niezbyt często Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1 Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Źródło: obejmuje 5 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i aktywną grupą kontrolną (970200, 970235, 980117, 980202 i 980211) z wyjątkiem działania niepożądanego w postaci udaru, rozpoznanego jako działanie niepożądane w badaniu TREAT (badanie 20010184). 1. Działania niepożądane rozpoznane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia udaru obejmują (preferowana terminologia) udar krwotoczny, udar niedokrwienny, udar naczyniowy mózgu oraz ewolucję udaru. c Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator tętniczy, zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepicę, zakrzepicę żylną kończyny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
d Zakrzepica dostępu naczyniowego związana z dializą obejmuje wszystkie działania niepożądane zawarte w zapytaniach medycznych zdefiniowanych przez firmę Amgen. e Zdarzenia niepożądane w postaci wysypki/rumienia obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę grudkowatą, wysypkę uogólnioną, rumień. Pacjenci z chorobą nowotworową Działania niepożądane zostały określone na podstawie zbiorczych danych z ośmiu randomizowanych, podwójnie ślepych badań kontrolowanych placebo, w których stosowano Aranesp. W wymienionych badaniach wzięło udział 4630 pacjentów (2888 przyjmujących Aranesp, 1742 — placebo), włączonych ze względu na obecność guzów litych (np. rak płuca, piersi, jelita grubego, jajnika) i złośliwych nowotworów limfatycznych (np. chłoniak, szpiczak mnogi). Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych i danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA Częstość Działanie niepożądane
Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo często Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często1 Drgawki
Zaburzenia serca Często Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe Często Zdarzeniazatorowo-zakrzepoweb, w tym zator tętnicy płucnej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka/rumieńc
Częstość nieznana2 SJS/TEN, rumieńwielopostaciowy, pęcherze, złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Obrzękid
Często Ból w miejscu wstrzyknięciae
Niezbyt często1 Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
1 Działania niepożądane po wprowadzeniu produktu do obrotu. Według wytycznych Charakterystyki Produktu Leczniczego (wersja 2, wrzesień 2009 r.) częstość występowania działań niepożądanych rozpoznanych po wprowadzeniu produktu do obrotu określono z użyciem „zasady trzech”. 2. Częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych. Źródło: obejmuje 8 randomizowanych badań z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (980291 – schemat 1 i 2, 980297, 990114, 20000161, 20010145, 20030232 i 20070782). a Zdarzenia nadwrażliwości obejmują wszystkie zdarzenia zawarte w standaryzowanych zapytaniach MedDRA. b Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe obejmują (preferowana terminologia) zator, zakrzepicę, zakrzepicę żył głębokich, zakrzepicę żył szyjnych, zakrzepicę żylną, zakrzepicę tętniczą, zakrzepicę żył miednicy, zator obwodowy, zator tętnicy płucnej, a także zakrzepicę wynikającą z problemów związanych ze stosowaniem produktów w leczeniu standardowym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
c Działania niepożądane w postaci wysypki obejmują (preferowana terminologia) wysypkę, wysypkę ze świądem, wysypkę uogólnioną, wysypkę plamistą, rumień, wysypkę złuszczającą, wysypkę grudkowo-plamistą, wysypkę pęcherzykową, a także wysypkę krostkową wynikającą z zakażeń i zarażeń pasożytniczych w leczeniu standardowym. d Obrzęki obejmują (preferowana terminologia) obrzęki obwodowe, obrzęki, obrzęki uogólnione, obrzęki wywołane chorobą serca, obrzęki twarzy. e Działania niepożądane w postaci bólu w miejscu wstrzyknięcia obejmują (preferowana terminologia) ból w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu podania, ból w miejscu cewnikowania, ból w miejscu podawania infuzji oraz ból związany z nakłuciem naczynia. Omówienie wybranych działań niepożądanych Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek biorących udział w badaniu TREAT często raportowano udar (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Raportowano pojedyncze przypadki aplazji wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie, przeważnie u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, stosujących Aranesp podskórnie. W przypadku zdiagnozowania PRCA leczenie produktem Aranesp musi zostać przerwane, a pacjenta nie należy przestawiać na inną rekombinowaną erytropoetynę (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość reakcji nadwrażliwości u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oceniona jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Po wprowadzeniu do obrotu raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). U pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa były raportowane drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek została oszacowana jako niezbyt częsta. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie zgłaszano zdarzenia zakrzepicy dostępu naczyniowego (takie jak powikłania w miejscu dostępu naczyniowego, zakrzepica przetoki tętniczo-żylnej, zakrzepica w przeszczepie, zakrzepica przetoki, powikłania w miejscu przetoki tętniczo-żylnej itp.). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania została oszacowana jako niezbyt częsta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano występowanie nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania zarówno u pacjentów z chorobą nowotworową, jak i w grupie otrzymującej placebo została oszacowana jako częsta. Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów z chorobą nowotworową obserwowano reakcje nadwrażliwości. Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania wszystkich reakcji nadwrażliwości u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako bardzo częsta. Reakcje nadwrażliwości były również bardzo częste w grupie otrzymującej placebo. Raportowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym reakcję anafilaktyczną, obrzęk naczynioruchowy, alergiczny skurcz oskrzeli, wysypkę skórną i pokrzywkę związaną z darbepoetyną alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (SCARs), mogących zagrażać życiu lub zakończyć się zgonem, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) (patrz punkt 4.4). Po wprowadzeniu produktu do obrotu u pacjentów otrzymujących darbepoetynę alfa raportowano drgawki (patrz punkt 4.4). Na podstawie danych z badań klinicznych częstość występowania u pacjentów z chorobą nowotworową została oszacowana jako niezbyt częsta. Drgawki występowały często w grupie otrzymującej placebo. Dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek We wszystkich badaniach klinicznych z udziałem dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek nie stwierdzono żadnych dodatkowych zdarzeń niepożądanych w grupie pediatrycznej w porównaniu ze zgłaszanymi wcześniej u pacjentów dorosłych (patrz punkt 5.1). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie została określona maksymalna ilość produktu Aranesp, która może być podawana bezpiecznie w dawce pojedynczej lub wielokrotnej. Jeśli stężenie hemoglobiny nie jest dokładnie monitorowane i dawkowanie odpowiednio dostosowane, w wyniku stosowania produktu Aranesp może wystąpić policytemia. Po przedawkowaniu produktu Aranesp obserwowano przypadki ciężkiego nadciśnienia tętniczego (patrz punkt 4.4). W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie produktu Aranesp (patrz punkt 4.2). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości, Inne leki stosowane w leczeniu niedokrwistości. Kod ATC: B03XA02. Mechanizm działania Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N-końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i rekombinowane ludzkie erytropoetyny (r-HuEPO) posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek W dwóch badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wystąpiło większe ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych przy zastosowaniu czynników pobudzających erytropoezę w celu osiągnięcia wyższych stężeń hemoglobiny w porównaniu z zastosowaniem ich w celu osiągnięcia niższych stężeń hemoglobiny [13,5 g/dl (8,4 mmol/l) w porównaniu z 11,3 g/dl (7,1 mmol/l); 14 g/dl (8,7 mmol/l) w porównaniu z 10 g/dl (6,2 mmol/l)].
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (n = 358), z podwójnie ślepą próbą, porównującym schematy dawkowania darbepoetyny alfa raz na dwa tygodnie i raz w miesiącu u niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wykazano, że podawanie darbepoetyny alfa raz w miesiącu w celu skorygowania niedokrwistości było nie mniej skuteczne niż dawkowanie raz na dwa tygodnie. Mediana (1. kwartyl, 3. kwartyl) czasu do uzyskania poprawy stężenia hemoglobiny (≥ 10,0 g/dl i zwiększenie o ≥ 1,0 g/dl względem wartości początkowej) wyniosła 5 tygodni zarówno dla schematu dawkowania raz na dwa tygodnie (3 tygodnie, 7 tygodni), jak i dawkowania raz w miesiącu (3 tygodnie, 9 tygodni). W trakcie ocenianego okresu (29.-33. tydzień), średnia (95% CI) tygodniowa dawka równoważna wyniosła 0,20 (0,17; 0,24) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz na dwa tygodnie i 0,27 (0,23; 0,32) μg/kg mc. w ramieniu dawkowania raz w miesiącu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym badaniu (TREAT), z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo, z udziałem 4038 niedializowanych pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, cukrzycą typu 2. i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl stosowano leczenie darbepoetyną alfa do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny wynoszącego 13 g/dl lub podawano placebo (z możliwością podania darbepoetyny alfa przy stężeniu hemoglobiny poniżej 9 g/dl). W badaniu nie osiągnieto żadnego z pierwszorzędowych celów polegających na wykazaniu zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,05, 95% CI (0,94; 1,17)) bądź, zmniejszenia ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub zmniejszenia ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek (darbepoetyna alfa w porównaniu z placebo; współczynnik ryzyka 1,06, 95% CI (0,95; 1,19)).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W analizie poszczególnych składowych złożonych punktów końcowych uzyskano następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92; 1,21), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74; 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75; 1,23), udar 1,92 (1,38; 2,68), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55; 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87; 1,18). Przeprowadzono zbiorczą analizę post-hoc danych pochodzących z badań klinicznych z czynnikami stymulującymi erytropoezę w populacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (leczonych dializami, nieleczonych dializami, z cukrzycą i bez współistniejącej cukrzycy). Zaobserwowano tendencję do zwiększonego ryzyka zgonu ze wszystkich przyczyn oraz z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych, które było związane z wyższymi, skumulowanymi dawkami czynnika stymulującego erytropoezę, bez związku ze współistnieniem cukrzycy bądź z leczeniem dializami (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież W randomizowanych badaniach klinicznych z udziałem 114 dzieci w wieku od 2 do 18 lat z przewlekłą niewydolnością nerek, leczonych lub nieleczonych dializami, z anemią (stężenie hemoglobiny < 10,0 g/dl) i nieleczonych uprzednio czynnikami stymulującymi erytropoezę, zastosowano darbepoetynę alfa raz w tygodniu (n = 58) lub raz na dwa tygodnie (n = 56), w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Stężenie hemoglobiny zostało skorygowane do ≥ 10 g/dl u > 98% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz w tygodniu (p < 0,001) i u 84% dzieci otrzymujących darbepoetynę alfa raz na 2 tygodnie (p = 0,293). W momencie osiągnięcia stężenia hemoglobiny ≥ 10,0 g/dl średnia dawka w przeliczeniu na kilogram masy ciała wynosiła 0,48 (0,24) µg/kg mc. (zakres: 0,0 do 1,7 µg/kg mc.) raz w tygodniu dla grupy otrzymującej produkt raz na tydzień i 0,76 (0,21) µg/kg mc. (zakres: 0,3 do 1,5 µg/kg mc.) na dwa tygodnie dla grupy otrzymującej produkt raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu klinicznym z udziałem 124 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek, leczonych lub nieleczonych dializami w wieku od 1 do 18 lat, pacjenci, którzy uzyskali stabilne stężenie hemoglobiny po zastosowaniu epoetyny alfa zostali zrandomizowani do grupy otrzymującej darbepoetynę alfa stosowaną raz w tygodniu (podskórnie lub dożylnie) przy użyciu współczynnika konwersji na dawkę 238 j.m.: 1 µg lub grupy kontynuującej podawanie epoetyny alfa przy zastosowaniu aktualnej dawki, częstotliwości i drogi podania. Główny punkt końcowy [zmiana stężenia hemoglobiny pomiędzy poziomem odniesienia i poziomem okresu oceny (tydzień 21.-28.)] był porównywalny między grupami. Na początku badania średnie stężenie hemoglobiny dla rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 0,7) g/dl i 11,3 (SD 0,6) g/dl. Średnie stężenie hemoglobiny w 28. tygodniu dla r-HuEPO i darbepoetyny alfa wynosiło odpowiednio 11,1 (SD 1,4) g/dl i 11,1 (SD 1,1) g/dl.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu obserwacyjnym prowadzonym w Europie włączono 319 pacjentów pediatrycznych z przewlekłą chorobą nerek [13 (4,1%) pacjentów w wieku < 1. roku życia, 83 (26,0%) pacjentów w wieku 1 < 6 lat, 90 (28,2 %) pacjentów w wieku 6 < 12 lat i 133 (41,7%) pacjentów w wieku ≥ 12 lat] przyjmujących darbepoetynę alfa, średnie stężenie hemoglobiny wynosiło pomiędzy 11,3 i 11,5 g/dl, a średnie dawki darbepoetyny alfa w przeliczeniu na kilogram masy ciała pozostały względnie stałe (od 2,31 µg/kg mc./miesiąc i 2,67 µg/kg mc./miesiąc) w czasie trwania badania dla całej badanej populacji. W badaniach nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy profilem bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży a uprzednio raportowanym u dorosłych pacjentów (patrz punkt 4.8). Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię EPO-ANE-3010 — randomizowane, wieloośrodkowe badanie otwarte przeprowadzone z udziałem 2098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym rakiem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego i drugiego rzutu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Było to badanie równoważności opracowane z myślą o wykluczeniu 15% zwiększenia ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym w porównaniu z samym leczeniem standardowym. W momencie zakończenia gromadzenia danych klinicznych mediana czasu przeżycia bez progresji choroby według oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej grupie leczenia (współczynnik ryzyka 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), co wskazuje, że nie osiągnięto celu badania. Znacznie mniej pacjentów otrzymało przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym (5,8% w porównaniu z 11,4%), jednak w tej grupie leczenia u znacznie większej liczby pacjentów wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe (2,8% w porównaniu z 1,4%). Podczas analizy końcowej zgłoszono 1653 zgony.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym wyniosła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wyniosła 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 7,5 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana czasu do progresji choroby na podstawie oceny progresji choroby przez niezależną komisję wyniosła 8,0 miesiący w grupie przyjmującej epoetynę alfa w skojarzeniu z leczeniem standardowym oraz 8,3 miesiąca w grupie przyjmującej tylko leczenie standardowe (współczynnik ryzyka 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p < 0,001). W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. Bezpieczeństwo i skuteczność leczenia produktem Aranesp podawanym raz na 3 tygodnie w celu zmniejszenia konieczności wykonania przetoczeń koncentratu krwinek czerwonych u chorych poddawanych chemioterapii oceniono w randomizowanym, podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym. Przeprowadzono je z udziałem 705 pacjentów z niedokrwistością i nowotworami złośliwymi (z wyjątkiem nowotworów pochodzenia szpikowego), otrzymujących wielocykliczną chemioterapię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów losowo przydzielano do dwóch grup; otrzymujących Aranesp w dawce 500 µg raz na 3 tygodnie, lub – 2,25 µg/kg mc. raz na tydzień. W obu grupach zmniejszono dawkę o 40% w stosunku do pierwotnej (np. do 300 µg w dawkowaniu raz na 3 tygodnie i 1,35 µg/kg mc. w grupie leczonej raz na tydzień), jeżeli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 1 g/l w ciągu 14 dni. W grupie otrzymującej Aranesp raz na 3 tygodnie 72% pacjentów wymagało zmniejszenia dawki, a w grupie leczonej raz na tydzień – 75% pacjentów. Badanie to potwierdza, że podawanie stałej dawki 500 µg produktu Aranesp raz na 3 tygodnie jest porównywalne z dawkowaniem raz na tydzień w odniesieniu do pacjentów otrzymujących przynajmniej jedno przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych od tygodnia piątego do końca cyklu leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p < 0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy-fatigue – FACT-fatigue). Erytropoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. W pięciu dużych kontrolowanych badaniach, przeprowadzonych z udziałem 2833 pacjentów, oceniano czas przeżycia i progresję nowotworu; cztery z nich były badaniami z podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo, a jedno – badaniem otwartym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Do dwóch z nich rekrutowano pacjentów stosujących chemioterapię. W dwóch badaniach docelowe stężenie hemoglobiny wynosiło > 13 g/dl; w pozostałych trzech 12-14 g/dl. W badaniu otwartym nie stwierdzono żadnej różnicy odnośnie czasu całkowitego przeżycia między grupą pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną a grupą kontrolną. W czterech badaniach z grupą kontrolną placebo współczynniki ryzyka dla całkowitego przeżycia wahały się w zakresie od 1,25 do 2,47 na korzyść grupy kontrolnej. W badaniach tych wykazano niewytłumaczalne, konsekwentne i statystycznie istotne zwiększenie śmiertelności u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą różnym często spotykanym nowotworom, przyjmujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę, w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniku oceny czasu całkowitego przeżycia uzyskanego w tych badaniach nie można w sposób zadowalający wytłumaczyć istnieniem różnic w częstości występowania zakrzepicy i pokrewnych powikłań między pacjentami przyjmującymi rekombinowaną ludzką erytropoetynę a grupą kontrolną.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu fazy 3. z podwójnie ślepą próbą z udziałem 2549 dorosłych pacjentów z niedokrwistością otrzymujących chemioterapię w ramach leczenia niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) w stadium zaawansowanym, pacjentów zrandomizowano w stosunku 2:1 do grup przyjmujących darbepoetynę alfa lub placebo i leczono do osiągnięcia maksymalnego stężenia hemoglobiny 12 g/dl. Wyniki wykazały równoważność pierwszorzędowego punktu końcowego całkowitego czasu przeżycia z medianą czasu przeżycia wynoszącą w przypadku darbepoetyny alfa i placebo odpowiednio 9,5 miesiąca i 9,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,92; 95% CI: 0,83–1,01). Drugorzędowy punkt końcowy przeżycia bez progresji choroby wynosił odpowiednio 4,8 miesiąca i 4,3 miesiąca (stratyfikowany współczynnik ryzyka 0,95; 95% CI: 0,87–1,04), wykluczając wstępnie zdefiniowane 15% zwiększenie ryzyka.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również systematyczną analizę danych ponad 9000 pacjentów z chorobą nowotworową uczestniczących w 57 badaniach klinicznych. W metaanalizie danych dotyczących czasu całkowitego przeżycia uzyskano współczynnik ryzyka rzędu 1,08 na korzyść grupy kontrolnej (95% przedział ufności: 0,99, 1,18; 42 badania, 8167 pacjentów). U pacjentów leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną obserwowano zwiększenie ryzyka względnego wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych (RR 1,67; 95% przedział ufności: 1,35, 2,06; 35 badań, 6769 pacjentów). Jest to zatem konsekwentny dowód wskazujący na możliwość wyrządzenia istotnej szkody pacjentom z chorobą nowotworową leczonym rekombinowaną ludzką erytropoetyną. Nie wiadomo, w jakim stopniu powyższe rezultaty można przełożyć na zalecenia, dotyczące podawania rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny pacjentom z chorobą nowotworową, stosującym chemioterapię w celu uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny nie większego niż 13 g/dl, ponieważ do analizy włączono dane niewielkiej liczby pacjentów z tej populacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wykonano również analizę uwzględniającą dane poszczególnych chorych obejmującą ponad 13 900 pacjentów z nowotworami złośliwymi (leczonych chemio-, radio-, chemioradioterapią lub nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących różnych epoetyn. W wyniku przeprowadzenia metaanalizy danych dotyczących całkowitego przeżycia uzyskano punktowe oszacowanie hazardu względnego (ang. hazard ratio), które wyniosło 1,06 na korzyść grup kontrolnych (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania obejmujące 13 933 pacjentów), a u pacjentów z nowotworami otrzymujących chemioterapię hazard względny dla całkowitego przeżycia wyniósł 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań obejmujących 10 441 pacjentów). Metaanalizy wskazują także konsekwentnie na znaczące zwiększenie ryzyka względnego zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r-HuEPO. Dzięki temu rzadsze dawkowanie darbepoetyny umożliwia uzyskanie tej samej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). Dłuższy całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa po podaniu podskórnym w stosunku do podania dożylnego wynika z procesów kinetycznych związanych z wchłanianiem po podaniu podskórnym. W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Farmakokinetykę darbepoetyny alfa u dializowanych lub niedializowanych dzieci i młodzieży (w wieku od 2 do 16 lat) z przewlekłymi chorobami nerek oceniono dla okresów próbkowania trwających do 2 tygodni (336 godzin), po podaniu produktu podskórnie lub dożylnie w jednej lub dwóch dawkach.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Po zastosowaniu takiego samego okresu próbkowania uzyskane dane farmakokinetyczne i model farmakokinetyczny populacji wykazały, że farmakokinetyka darbepoetyny alfa u osób dorosłych oraz u dzieci i młodzieży z przewlekłymi chorobami nerek była zbliżona. W fazie 1. badania farmakokinetycznego, po podaniu produktu dożylnie obserwowano różnicę w zakresie pola pod krzywą od 0 do nieskończoności (AUC[0-∞]) u dzieci i osób dorosłych wynoszącą około 25%; różnica ta jednak była mniejsza niż obserwowana u dzieci dwukrotna wartość zakresu AUC(0-∞). Po podaniu produktu podskórnie wartości AUC(0-∞) u dzieci i dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek były zbliżone. Po podaniu produktu podskórnie i dożylnie okres biologicznego półtrwania u dzieci i osób dorosłych z przewlekłymi chorobami nerek także był zbliżony. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25 µg/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie). Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75 µg/kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że darbepoetyna alfa powodowała znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo darbepoetyna alfa nie wykazywała działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać i nie podawać produktu leczniczego w infuzji z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 3 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). Po wyjęciu z lodówki i osiągnięciu temperatury pokojowej (do 25ºC), należy użyć w ciągu siedmiu dni lub wyrzucić. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) w ampułko-strzykawce wykonanej ze szkła typu I zaopatrzonej w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawierające 1 lub 4 ampułko-strzykawki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) z lub bez automatycznego zabezpieczenia igły, albo bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Nasadka na igłę w ampułko-strzykawce zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,375 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,4 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,5 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,65 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 1 ml roztworu do wstrzykiwań (500 µg/ml darbepoetyny alfa) we wstrzykiwaczu zawierającym strzykawkę wykonaną ze szkła typu I zaopatrzoną w igłę stalową o rozmiarze 27 G. Opakowanie zawiera 1 lub 4 wstrzykiwacze półautomatyczne napełnione. Nasadka na igłę we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym zawiera suchą, naturalną gumę (pochodną lateksu). Patrz punkt 4.4. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (25 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (40 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (60 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (100 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (200 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce 1 ml roztworu do wstrzykiwań (300 µg/ml darbepoetyny alfa) w fiolce wykonanej ze szkła typu I z korkiem z elastomeru laminowanym fluoropolimerem i z aluminiowym kapslem z zamknięciem typu flip-off. Opakowanie zawierające 1 lub 4 fiolki. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Pudełko tekturowe zawiera ulotkę i pełną instrukcję użycia i przygotowania. Aranesp (SureClick) półautomatyczny wstrzykiwacz napełniony zawiera całkowitą dawkę dla każdej prezentacji.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku należy usunąć. Przed podaniem produktu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić pojemnik do osiągnięcia temperatury pokojowej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNYCH Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Substancje pomocnicze, patrz 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci w wieku 11 lat lub starszych. Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu preparatu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6. Leczenie niedokrwistości u chorych na przewlekłą niewydolność nerek Aranesp można podawać podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest szczególnie korzystne u pacjentów nieleczonych hemodializami, ponieważ pozwala na uniknięcie punkcji żył obwodowych. Celem leczenia jest uzyskanie zwiększenia stężenia hemoglobiny do poziomu przekraczającego 11 g/dl (6,8 mmol/l). Jeżeli docelowe stężenie hemoglobiny ma być wyższe niż 11 g/dl (6,8 mmol/l), jego dokładna wartość powinna zostać ustalona indywidualnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny o ponad 2,0 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu czterech tygodni oraz zwiększenia stężenia hemoglobiny do poziomu przekraczającego 14 g/dl (8,7 mmol/l). Wyniki badań klinicznych dowiodły, że odpowiedź kliniczna u poszczególnych pacjentów jest zróżnicowana. Niemniej jednak przytoczone poniżej zalecenia należy stosować w początkowym okresie leczenia pacjentów dorosłych i dzieci. W miarę upływu czasu należy dostosować leczenie w zależności od objawów klinicznych. Leczenie za pomocą preparatu Aranesp składa się z dwóch etapów – okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego: Okres uzyskania poprawy Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała. Lek podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. U pacjentów niedializowanych dawka początkowa wynosząca 0,75  g/kg mc. może być podana podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny przekracza 2,5 g/dl (1,6 mmol/l) w ciągu czterech tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25–50%, w zależności od szybkości zwiększenia stężenia hemoglobiny. Jeżeli stężenie hemoglobiny przekracza 14 g/dl (8,7 mmol/l), należy przerwać leczenie do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się poniżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), a następnie powrócić do leczenia z użyciem dawki o około 25% mniejszej niż dawka ostatnio stosowana. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się okresowo.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Okres leczenia podtrzymującego W okresie leczenia podtrzymującego Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie. U pacjentów niedializowanych, gdy uzyska się docelowe stężenie hemoglobiny podając dawkę raz na dwa tygodnie, Aranesp może być podawany podskórnie raz na miesiąc stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Następnie dawkę należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli docelowe stężenie hemoglobiny ma być większe niż 11 g/dl (6,8 mmol/l), jego dokładna wartość powinna zostać ustalona indywidualnie. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli stężenie hemoglobiny przekracza 14 g/dl (8,7 mmol/l), należy przerwać leczenie do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do poniżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), a następnie powrócić do leczenia z użyciem dawki o około 25% mniejszej niż dawka ostatnio stosowana.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Po wprowadzeniu zmian dawek, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą preparatu Aranesp podawanego raz w tygodniu, a dawkowanie r-HuEPO raz w tygodniu – dawkowaniem preparatu Aranesp raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę leku Aranesp (  g/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r- HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Po zastąpieniu leczenia r- HuEPO leczeniem preparatem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową U pacjentów z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤11 g/dl [6,8 mmol/l]), Aranesp należy podawać podskórnie. Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 6,75  g/kg mc., podawanej raz na trzy tygodnie. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Dodatkowo można podawać dawkę 2,25  g/kg mc. raz na tydzień. U pacjentów otrzymujących Aranesp raz na tydzień, jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] po czterech tygodniach) należy podwoić dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Jeżeli po czterech tygodniach od chwili podwojenia dawki stężenie hemoglobiny pozostaje za małe, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie preparatem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać 13 g/dl (8,1 mmol/l) (patrz punkt 5.1). Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% w celu utrzymania osiągniętego stężenia hemoglobiny. Jeśli zajdzie taka potrzeba, można dalej redukować dawkę, aby stężenie hemoglobiny nie przekroczyło 13 g/dl. Jeśli stężenie hemoglobiny wzrośnie o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na darbepoetynę alfa, r-HuEPO lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Uwagi ogólne W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, u wszystkich pacjentów przed leczeniem oraz w jego trakcie należy oznaczyć parametry gospodarki żelazem i, jeśli to konieczne, zastosować suplementację żelaza. Brak odpowiedzi na leczenie za pomocą preparatu Aranesp powinien skłaniać do poszukiwania czynników przyczynowych. Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania czynników pobudzających erytropoezę, należy go skorygować. Ponadto reakcja układu erytropoetycznego może być zaburzona w przypadku wielokrotnych zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Badanie poziomu retikulocytów powinno zostać wzięte pod uwagę jako element postępowania diagnostycznego.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli najczęstsze przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia są wykluczone i u pacjenta stwierdzana jest retikulocytoza, powinno zostać rozważone przeprowadzenie badania szpiku kostnego. Jeśli obraz szpiku odpowiada obrazowi wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA), należy przeprowadzić badania na obecność przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. W przebiegu leczenia rekombinowanymi białkami stymulującymi erytropoezę, w tym darbepoetyną alfa opisywano przypadki występowania aplazji układu czerwonokrwinkowego wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. Wykazano, że te przeciwciała reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami odgrywającymi rolę w procesie erytropoezy. U pacjentów, u których podejrzewa się obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie, nie należy rozpoczynać leczenia za pomocą darbepoetyny alfa (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Specjalne środki ostrozności
Ze względu na to, że czynna choroba wątroby stanowiła kryterium wykluczające we wszystkich badaniach preparatu Aranesp, brak danych dotyczących leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ponieważ uważa się, że eliminacja r-HuEPO i preparatu Aranesp zachodzi głównie w wątrobie, należy zachować ostrożność stosując Aranesp u pacjentów ze schorzeniami wątroby. Ponadto należy zachować ostrożność podając Aranesp pacjentom z niedokrwistością sierpowatokrwinkową lub padaczką. Stosowanie preparatu Aranesp przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia liczby krwinek. Może to powodować zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo- naczyniowego. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek U wszystkich pacjentów, u których stężenie ferrytyny w surowicy jest mniejsze niż 100  g/l lub wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelaza.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Specjalne środki ostrozności
U wszystkich pacjentów, szczególnie w pierwszych fazach leczenia preparatem Aranesp, należy monitorować ciśnienie tętnicze krwi. Należy poinformować pacjentów o znaczeniu stosowania się do zaleceń lekarskich dotyczących leków przeciwnadciśnieniowych i ograniczeń dietetycznych. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia krwi, mimo stosowania odpowiednich metod leczenia, stężenie hemoglobiny można zmniejszyć, redukując dawkę lub przerywając podawanie leku Aranesp (patrz punkt 4.2). U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których występują objawy kliniczne choroby niedokrwiennej serca lub zastoinowej niewydolności krążenia, docelowe stężenie hemoglobiny należy ustalać indywidualnie. W tej grupie pacjentów należy dążyć do osiągnięcia górnej granicy stężenia hemoglobiny – 12 g/dl, o ile inne czynniki (np. choroba niedokrwienna serca) nie nakazują innej strategii leczenia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas podawania preparatu Aranesp należy w regularnych odstępach czasu monitorować stężenie potasu w surowicy. Wprawdzie opisywano zwiększenie stężenia potasu u niewielkiej liczby pacjentów otrzymujących Aranesp, jednak nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego. W razie stwierdzenia zwiększającego się lub zbyt dużego stężenia potasu, należy rozważyć zaprzestanie podawania preparatu Aranesp do czasu skorygowania stężenia potasu. Pacjenci z chorobą nowotworową Wpływ na wzrost guza Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których zastosowano epoetyny u pacjentów z różnymi nowotworami w tym nowotworem głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku stężenia hemoglobiny przekraczającego 13 g/dl u pacjentów z guzami litymi lub złośliwymi rozrostami układu limfatycznego, należy ściśle stosować instrukcje dotyczące dostosowania dawki, opisane w punkcie 4.2. Pozwala to zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zatorowo-zakrzepowych. W regularnych odstępach czasu należy również monitorować liczbę płytek krwi i stężenie hemoglobiny.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji Wyniki przeprowadzonych dotychczas badań klinicznych nie wskazują na występowanie interakcji preparatu Aranesp z innymi substancjami. Niemniej jednak istnieje ryzyko wystąpienia interakcji z lekami wykazującymi silne powinowactwo do krwinek czerwonych, np. cyklosporyną lub takrolimusem. W przypadku stosowania terapii skojarzonej za pomocą darbepoetyny alfa i jednego z tych leków, należy monitorować stężenie leków we krwi, a w przypadku zwiększenia stężenia hemoglobiny – dostosować ich dawkę. 4.6 Ciąża i laktacja Brak danych klinicznych dotyczących działania preparatu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Należy zachować ostrożność przepisując lek kobietom w ciąży.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
Z uwagi na brak doświadczenia klinicznego dotyczącego leczenia matek karmiących piersią, preparatu Aranesp nie należy podawać podczas okresu laktacji. Jeżeli przyjmowanie preparatu Aranesp jest bezwzględnie wskazane, konieczne jest przerwanie karmienia piersią. 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu Nie obserwowano wpływu preparatu Aranesp na zdolność do prowadzenia pojazdów ani obsługiwania urządzeń mechanicznych. 4.8 Działania niepożądane Bezpieczeństwo stosowania preparatu Aranesp oceniano na podstawie analizy zintegrowanej bazy danych o bezpieczeństwie, zawierającej informacje o około 1800 pacjentach z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych przez okres do 24 miesięcy oraz o 1200 pacjentach z chorobą nowotworową, leczonych przez okres do czterech miesięcy.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
Uwagi ogólne Sporadyczne doniesienia opisują występowanie potencjalnie groźnych reakcji alergicznych związanych z leczeniem darbepoetyną alfa, dotyczą duszności, wysypki skórnej i pokrzywki. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1578 pacjentów otrzymujących Aranesp i 591 pacjentów otrzymujących r-HuEPO. Całkowity odsetek pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych wynosił 2% w przypadku preparatu Aranesp i 4% w przypadku r-HuEPO. Niekorzystne objawy związane z przyjmowaniem preparatu Aranesp dotyczyły nadciśnienia tętniczego i zakrzepicy w obrębie naczyń wykorzystywanych do dostępu naczyniowego podczas dializy. Niemniej jednak na podstawie analizy zintegrowanej bazy danych dotyczących bezpieczeństwa stwierdzono, że żadne ze zdarzeń nie było związane ze stężeniem hemoglobiny (<12 i >12 g/dl), ani z szybkością zwiększania się stężenia hemoglobiny (<1, od 1 do <2, od 2 do <3 i ≥3 g/dl w ciągu czterech tygodni).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Stwierdzono również, że podobne dolegliwości występują częściej niż w przypadku r-HuEPO. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był najczęściej przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu. Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych stwierdzono, że częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu Aranesp wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje

Układ, narząd Częstość występowania Działanie niepożądane leku
Ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy Częste (>1%, ≤10%) Ból głowy
Układ krążenia Częste (>1%, ≤10%) Nadciśnienie tętnicze
Schorzenia naczyń obwodowych Częste (>1%, ≤10%) Zakrzepica naczyń dostępunaczyniowego
Skóra w miejscu podania Częste (>1%, ≤10%) Ból w miejscu wstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
W przebiegu leczenia preparatem Aranesp odnotowywano pojedyncze przypadki aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA, ang. Pure Red Cell Aplasia) wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. W przypadku rozpoznania PRCA, należy przerwać leczenie preparatem Aranesp i nie należy podejmować leczenia innymi rekombinowanymi białkami stymulującymi erytropoezę (patrz punkt 4.4). Obserwowana częstość występowania pozostałych zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem była równa lub mniejsza niż 1% („niezbyt często” lub „rzadko”). Nasilenie objawów było w większości przypadków niewielkie lub umiarkowane, a rodzaj objawów nie odbiegał od przewidywań w odniesieniu do danej populacji pacjentów. Pacjenci z chorobą nowotworową Na podstawie wyników badań klinicznych dotyczących pacjentów z chorobą nowotworową, otrzymujących Aranesp podskórnie stwierdzono, że częstość występowania nadciśnienia tętniczego i powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego była porównywalna w grupach otrzymujących placebo, r-HuEPO lub Aranesp.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
Ponadto wymienione zdarzenia niepożądane nie były związane ze zwiększonym stężeniem hemoglobiny (<13 i >13 g/dl) lub szybkim zwiększaniem się jej stężenia (>2,0 g/dl w ciągu czterech tygodni). Badania kliniczne wykazały większą częstość występowania powikłań zatorowo-zakrzepowych, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących Aranesp w porównaniu z grupą pacjentów otrzymujących placebo. Ogółem zdarzenia niepożądane stwierdzone w badaniach klinicznych dotyczących pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących Aranesp i chemioterapię nie odbiegały od zdarzeń typowych dla choroby podstawowej i stosowania chemioterapii. Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych stwierdzono, że częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu Aranesp wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje

Układ, narząd Częstość występowania Działanie niepożądane leku
Mięśniowo-szkieletowy Częste (>1%, ≤10%) Bóle stawów
Działania ogólnoustrojowe Częste (>1%, ≤10%) Obrzęki obwodowe
Skóra w miejscu podania Częste (>1%, ≤10%) Ból w miejscu wstrzyknięcia
Zaburzenia naczyniowe Częste (>1%, ≤10%) Powikłania zatorowo- zakrzepowe

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Interakcje
Ból w miejscu wstrzyknięcia stanowił najczęściej opisywane zdarzenie niepożądane uznane za pozostające w związku z przyjmowaniem preparatu Aranesp (<5%). Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia miał najczęściej niewielkie nasilenie i był przemijający. 4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny preparatu Aranesp jest znaczny. Nie obserwowano objawów przedawkowania, nawet w przypadku bardzo dużych stężeń leku w surowicy. W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie preparatu Aranesp (patrz punkt 4.2. Dawkowanie i sposób podawania). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Ciąża i laktacja Brak danych klinicznych dotyczących działania preparatu Aranesp u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego, szkodliwego wpływu leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka. Należy zachować ostrożność przepisując lek kobietom w ciąży. Z uwagi na brak doświadczenia klinicznego dotyczącego leczenia matek karmiących piersią, preparatu Aranesp nie należy podawać podczas okresu laktacji. Jeżeli przyjmowanie preparatu Aranesp jest bezwzględnie wskazane, konieczne jest przerwanie karmienia piersią.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu Nie obserwowano wpływu preparatu Aranesp na zdolność do prowadzenia pojazdów ani obsługiwania urządzeń mechanicznych.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Bezpieczeństwo stosowania preparatu Aranesp oceniano na podstawie analizy zintegrowanej bazy danych o bezpieczeństwie, zawierającej informacje o około 1800 pacjentach z przewlekłą niewydolnością nerek leczonych przez okres do 24 miesięcy oraz o 1200 pacjentach z chorobą nowotworową, leczonych przez okres do czterech miesięcy. Uwagi ogólne Sporadyczne doniesienia opisują występowanie potencjalnie groźnych reakcji alergicznych związanych z leczeniem darbepoetyną alfa, dotyczą duszności, wysypki skórnej i pokrzywki. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Opublikowano dane dotyczące kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 1578 pacjentów otrzymujących Aranesp i 591 pacjentów otrzymujących r-HuEPO. Całkowity odsetek pacjentów, którzy przerwali leczenie z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych wynosił 2% w przypadku preparatu Aranesp i 4% w przypadku r-HuEPO.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane
Niekorzystne objawy związane z przyjmowaniem preparatu Aranesp dotyczyły nadciśnienia tętniczego i zakrzepicy w obrębie naczyń wykorzystywanych do dostępu naczyniowego podczas dializy. Niemniej jednak na podstawie analizy zintegrowanej bazy danych dotyczących bezpieczeństwa stwierdzono, że żadne ze zdarzeń nie było związane ze stężeniem hemoglobiny (<12 i >12 g/dl), ani z szybkością zwiększania się stężenia hemoglobiny (<1, od 1 do <2, od 2 do <3 i ≥3 g/dl w ciągu czterech tygodni). W badaniach, w których Aranesp podawano za pomocą wstrzyknięcia podskórnego stwierdzono, że ból w miejscu wstrzyknięcia był związany z leczeniem. Stwierdzono również, że podobne dolegliwości występują częściej niż w przypadku r-HuEPO. Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia był najczęściej przemijający, o niewielkim nasileniu i występował najczęściej po pierwszym wstrzyknięciu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane
Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych stwierdzono, że częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu Aranesp wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane

Układ, narząd Częstość występowania Działanie niepożądane leku
Ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy Częste (>1%, ≤10%) Ból głowy
Układ krążenia Częste (>1%, ≤10%) Nadciśnienie tętnicze
Schorzenia naczyń obwodowych Częste (>1%, ≤10%) Zakrzepica naczyń dostępunaczyniowego
Skóra w miejscu podania Częste (>1%, ≤10%) Ból w miejscu wstrzyknięcia

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane
W przebiegu leczenia preparatem Aranesp odnotowywano pojedyncze przypadki aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA, ang. Pure Red Cell Aplasia) wywołanej neutralizującymi przeciwciałami skierowanymi przeciwko erytropoetynie. W przypadku rozpoznania PRCA, należy przerwać leczenie preparatem Aranesp i nie należy podejmować leczenia innymi rekombinowanymi białkami stymulującymi erytropoezę (patrz punkt 4.4). Obserwowana częstość występowania pozostałych zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem była równa lub mniejsza niż 1% („niezbyt często” lub „rzadko”). Nasilenie objawów było w większości przypadków niewielkie lub umiarkowane, a rodzaj objawów nie odbiegał od przewidywań w odniesieniu do danej populacji pacjentów. Pacjenci z chorobą nowotworową Na podstawie wyników badań klinicznych dotyczących pacjentów z chorobą nowotworową, otrzymujących Aranesp podskórnie stwierdzono, że częstość występowania nadciśnienia tętniczego i powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego była porównywalna w grupach otrzymujących placebo, r-HuEPO lub Aranesp.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane
Ponadto wymienione zdarzenia niepożądane nie były związane ze zwiększonym stężeniem hemoglobiny (<13 i >13 g/dl) lub szybkim zwiększaniem się jej stężenia (>2,0 g/dl w ciągu czterech tygodni). Badania kliniczne wykazały większą częstość występowania powikłań zatorowo-zakrzepowych, w tym zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących Aranesp w porównaniu z grupą pacjentów otrzymujących placebo. Ogółem zdarzenia niepożądane stwierdzone w badaniach klinicznych dotyczących pacjentów z chorobą nowotworową przyjmujących Aranesp i chemioterapię nie odbiegały od zdarzeń typowych dla choroby podstawowej i stosowania chemioterapii. Na podstawie wyników kontrolowanych badań klinicznych stwierdzono, że częstość występowania zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem preparatu Aranesp wynosi:

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane

Układ, narząd Częstość występowania Działanie niepożądane leku
Mięśniowo-szkieletowy Częste (>1%, ≤10%) Bóle stawów
Działania ogólnoustrojowe Częste (>1%, ≤10%) Obrzęki obwodowe
Skóra w miejscu podania Częste (>1%, ≤10%) Ból w miejscu wstrzyknięcia
Zaburzenia naczyniowe Częste (>1%, ≤10%) Powikłania zatorowo- zakrzepowe

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Działania niepożądane
Ból w miejscu wstrzyknięcia stanowił najczęściej opisywane zdarzenie niepożądane uznane za pozostające w związku z przyjmowaniem preparatu Aranesp (<5%). Dyskomfort w miejscu wstrzyknięcia miał najczęściej niewielkie nasilenie i był przemijający.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny preparatu Aranesp jest znaczny. Nie obserwowano objawów przedawkowania, nawet w przypadku bardzo dużych stężeń leku w surowicy. W przypadku wystąpienia policytemii należy tymczasowo przerwać podawanie preparatu Aranesp (patrz punkt 4.2. Dawkowanie i sposób podawania). Jeśli istnieją wskazania kliniczne, można wykonać flebotomię.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu niedokrwistości Kod ATC: B03XA02. Ludzka erytropoetyna stanowi endogenny hormon glikoproteinowy, główny czynnik regulujący erytropoezę poprzez swoistą interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych erytropoezy w szpiku kostnym. Erytropoetyna jest wytwarzana głównie w nerkach, a jej stężenie jest regulowane również w tym narządzie, w odpowiedzi na zmieniające się wysycenie tkanek tlenem. Wytwarzanie endogennej erytropoetyny jest zaburzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W tej grupie chorych główną przyczyną niedokrwistości jest niedobór erytropoetyny. Etiologia niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej jest wieloczynnikowa i obejmuje głównie niedobór erytropoetyny oraz zmniejszoną odpowiedź komórek macierzystych erytropoezy na endogenną erytropoetynę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm pobudzania erytropoezy przez darbepoetynę alfa jest taki sam, jak w przypadku hormonu endogennego. Darbepoetyna alfa posiada pięć łańcuchów węglowodanowych, których części N- końcowe są połączone wiązaniami sieciowymi, natomiast hormon endogenny i r-HuEPO posiadają trzy łańcuchy. Budowa cząsteczkowa pozostałych reszt cukrowych jest identyczna jak w przypadku endogennego hormonu. Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, darbepoetyna alfa charakteryzuje się dłuższym całkowitym okresem półtrwania w porównaniu z r-HuEPO i co za tym idzie, większą aktywnością w warunkach in vivo . Mimo różnic w budowie cząsteczkowej, darbepoetyna alfa wykazuje wysoką swoistość wobec receptora dla erytropoetyny. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 314 pacjentów z rakiem płuca otrzymujących chemioterapię z cisplatyną, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi (p <0,001).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych wykazano, że działanie darbepoetyny alfa po podaniu pojedynczej dawki co trzy tygodnie, co dwa tygodnie lub co tydzień jest podobne i nie wymaga zwiększenia dawki całkowitej. W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym z placebo i podwójnie ślepą próbą, przeprowadzonym z udziałem 344 pacjentów z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię z powodu złośliwych procesów rozrostowych układu chłonnego, stwierdzono znaczne zmniejszenie konieczności przetoczeń krwi i poprawę odpowiedzi hemoglobiny na leczenie (p <0,001). Stwierdzono także złagodzenie objawów zmęczenia mierzonych za pomocą funkcjonalnej skali zmęczenia podczas leczenia przeciwnowotworowego (Functional Assessment of Cancer Therapy- fatigue – FACT-fatigue). Na podstawie długotrwałej obserwacji pacjentów otrzymujących leczenie, w obu badaniach prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby nie stwierdzono niekorzystnego wpływu darbepoetyny alfa na progresję choroby nowotworowej ani na długość przeżycia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
Epoetyny są czynnikami wzrostu przede wszystkim stymulującymi produkcję erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Nie ma wystarczających dowodów, aby wykazać, że stosowanie epoetyn ma niekorzystny wpływ na czas progresji guza lub przeżycie bez progresji guza. Dwa badania oceniały wpływ epoetyn na przeżycie i (lub) progresję guza gdy docelowe stężenia hemoglobiny były większe. W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym stosowano erytropoetynę alfa u 939 pacjentek z rakiem piersi z przerzutami, aby osiągnąć lub utrzymać stężenie hemoglobiny pomiędzy 12 a 14 g/dl. Po czterech miesiącach zgon z powodu progresji guza występował częściej (6% w stosunku do 3%) w grupie pacjentek stosujących erytropoetynę alfa. Ogólna śmiertelność była znacząco wyższa w grupie stosującej erytropoetynę alfa.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakodynamiczne
W innym, kontrolowanym placebo badaniu stosowano erytropoetynę beta u 351 pacjentów z nowotworem głowy i szyi w celu utrzymania stężenia hemoglobiny 14 g/dl u kobiet i 15 g/dl u mężczyzn. Przeżycie bez miejscowego postępu choroby było znacząco krótsze u pacjentów stosujących erytropoetynę beta. Wyniki tego badania były zaburzone przez różnice pomiędzy grupami, zwłaszcza jeśli chodzi o lokalizację guza, fakt palenia tytoniu i różnorodność badanej populacji. Dodatkowo, kilka innych badań wykazało tendencję w kierunku dłuższego przeżycia sugerując, że epoetyny nie mają negatywnego wpływu na progresję guza.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Z uwagi na większą zawartość węglowodanów, stężenie darbepoetyny alfa w krążeniu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia stymulacji erytropoezy dłużej, niż po podaniu równoważnej dawki r- HuEPO. Dzięki temu dawkowanie darbepoetyny z mniejszą częstością umożliwia uzyskanie zbliżonej odpowiedzi biologicznej. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek Właściwości farmakokinetyczne darbepoetyny alfa analizowano w badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, otrzymujących lek dożylnie lub podskórnie. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa wynosi 21 godzin (SD = 7,5) po podaniu dożylnym. Klirens darbepoetyny alfa wynosi 1,9 ml/h/kg mc. (SD = 0,56), a współczynnik objętości dystrybucji (V ss ) jest w przybliżeniu równy objętości osocza (50 ml/kg). Biodostępność po podaniu podskórnym wynosi 37%. Całkowity okres półtrwania darbepoetyny alfa podawanej podskórnie w dawkach od 0,6 do 2,1  g/kg mc.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
raz na miesiąc wyniósł 73 godziny (SD = 24). W badaniach klinicznych obserwowano niewielką kumulację w przypadku obu dróg podania. W badaniach przedklinicznych wykazano, że klirens nerkowy jest minimalny (wynosi do 2% klirensu całkowitego) i nie wpływa na okres półtrwania leku w surowicy. W celu oceny wielkości dawki, utrzymującej stężenie hemoglobiny, analizowano dane pochodzące z badań klinicznych prowadzonych w Europie z udziałem 809 pacjentów otrzymujących Aranesp. Nie stwierdzono różnicy pomiędzy średnią dawką tygodniową podawaną dożylnie lub podskórnie. Pacjenci z chorobą nowotworową otrzymujący chemioterapię U pacjentów z chorobą nowotworową, po podskórnym podaniu darbepoetyny alfa w dawce 2,25  g/kg mc. średnie stężenie szczytowe wynoszące 10,6 ng/ml (SD = 5,9) uzyskano po średnio 91 godzinach (SD = 19,7). Uzyskane parametry były zgodne z liniową charakterystyką farmakokinetyczną w szerokim zakresie dawek (od 0,5–8 µg/kg mc. tygodniowo do 3–9 µg/kg mc. co dwa tygodnie).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Właściwości farmakokinetyczne
Parametry farmakokinetyczne nie uległy zmianie w czasie leczenia z zastosowaniem wielu dawek w okresie 12 tygodni (dawkowanie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie). W miarę zbliżania się do stanu równowagi stacjonarnej stwierdzono oczekiwane umiarkowane (< dwukrotne) zwiększenie stężenia w surowicy. Niemniej jednak nie doszło do niespodziewanej kumulacji wywołanej powtarzanym dawkowaniem. Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów z anemią wywołaną chemioterapią, którzy otrzymywali podskórnie darbepoetynę alfa w dawce 6,75  /kg mc. co trzy tygodnie w skojarzeniu z chemioterapią umożliwiło określenie charakterystyki całkowitego okresu półtrwania. W tym badaniu całkowity okres półtrwania wyniósł 74 godziny (SD = 27).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie We wszystkich badaniach prowadzonych na psach i szczurach stwierdzono, że Aranesp powodował znaczące zwiększenie wartości hemoglobiny, hematokrytu, ilości krwinek czerwonych i retikulocytów, co jest zgodne ze spodziewanym działaniem farmakologicznym. Uznano, że wszystkie zdarzenia niepożądane towarzyszące bardzo dużym dawkom leku, były związane z nadmiernym działaniem farmakologicznym (zmniejszoną perfuzją tkanek wywołaną nadmierną lepkością krwi). Obejmowały one włóknienie szpiku kostnego i przerost śledziony, jak również poszerzenie zespołu QRS w zapisie EKG, stwierdzone w badaniach na psach. Nie stwierdzono zaburzeń rytmu serca, ani zmian odstępu QT. W warunkach in vitro oraz in vivo Aranesp nie wykazywał działania genotoksycznego ani wpływu na proces proliferacji komórek niezwiązanych z układem krwiotwórczym.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach przewlekłej toksyczności w żadnej z tkanek nie obserwowano działania sprzyjającego rozwojowi guzów nowotworowych ani niespodziewanego działania mitogennego. W długotrwałych badaniach na zwierzętach nie oceniano rakotwórczości darbepoetyny alfa. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono istotnych klinicznie dowodów występowania szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój w okresie poporodowym. Lek przenika przez łożysko w minimalnym stopniu. Nie stwierdzono wpływu na płodność.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE: 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu dwufosforan Sodu wodorofosforan Sodu chlorek Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Z uwagi na brak badań dotyczących zgodności, preparatu Aranesp nie należy mieszać ani podawać we wlewie razem z innymi lekami. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w temperaturze 2°C – 8°C (w lodówce). Nie zamrażać. Przechowywać pojemnik w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W warunkach leczenia ambulatoryjnego po wyjęciu z lodówki Aranesp może być jednokrotnie przechowywany przez nie dłużej niż siedem dni w temperaturze pokojowej (do 25ºC). 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Opakowanie zawierające jedną lub cztery ampułko-strzykawki. Każda ampułko-strzykawka zawiera 10  g preparatu Aranesp do wstrzykiwań w 0,4 ml roztworu (25  g/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki mogą być dostępne w opakowaniu typu blister (1 i 4 w opakowaniu) lub bez opakowania typu blister (tylko 1 w opakowaniu). Strzykawki wykonane ze szkła typu I są zaopatrzone w igły stalowe o rozmiarze 27 G. Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości Aranesp jest produktem jałowym, niezawierającym środków konserwujących. Z jednej ampułko- strzykawki nie należy podawać więcej niż jedną dawkę. Wszelkie pozostałości leku znajdujące się w ampułko-strzykawce należy usunąć. Przed podaniem preparatu Aranesp należy upewnić się, że roztwór nie zawiera widocznych drobin. Do podania nadają się wyłącznie roztwory bezbarwne, przejrzyste lub lekko opalizujące. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odstawić ampułko-strzykawkę do osiągnięcia temperatury pokojowej. Należy zmieniać miejsca wykonywanych iniekcji. Wstrzykiwać powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu wstrzyknięcia.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dane farmaceutyczne
Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności czynników stymulujących erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agents , ESA) należy czytelnie zapisać (lub określić) w aktach pacjenta nazwę i numer serii podawanego ESA. Przestawianie pacjentów z jednego leku z grupy ESA na inny należy wykonywać wyłącznie pod właściwym nadzorem. Informacje ogólne U wszystkich pacjentów otrzymujących epoetynę alfa należy starannie monitorować ciśnienie krwi i w razie konieczności podjąć leczenie w celu kontroli ciśnienia krwi. Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie u chorych z nieleczonym, niewłaściwie leczonym lub słabo kontrolowanym nadciśnieniem. Konieczne może być dodanie lub zwiększenie dawek leków przeciwnadciśnieniowych. Leczenie epoetyną alfa należy przerwać w przypadku nadciśnienia niepoddającego się kontroli.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.8). Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką, drgawkami w wywiadzie lub stanami chorobowymi związanymi z predyspozycją do występowania drgawek, takimi jak zakażenia ośrodkowego układu nerwowego lub przerzuty do mózgu. Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (ang. thrombotic vascular events, TVE) (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Obejmują one zakrzepicę żylną i tętniczą oraz zatorowość (w tym skutki śmiertelne), takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica naczyń siatkówki i zawał mięśnia sercowego. Ponadto zgłaszano występowanie incydentów mózgowo-naczyniowych (w tym zawał mózgowy, krwotok mózgowy i przemijające napady niedokrwienia). Należy starannie rozważyć stosunek zgłaszanego ryzyka występowania TVE do korzyści wynikających z leczenia epoetyną alfa, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka wystąpienia TVE, w tym z otyłością i zaburzeniami zakrzepowymi w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna i incydent mózgowo-naczyniowy). U wszystkich pacjentów należy ściśle kontrolować stężenie hemoglobiny ze względu na potencjalnie zwiększone ryzyko epizodów zakrzepowo-zatorowych i śmierci, jeśli pacjenci są leczeni przy stężeniach hemoglobiny powyżej zakresu stężenia dla danego wskazania do stosowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa może wystąpić zależne od dawki umiarkowane zwiększenie liczby płytek krwi, utrzymujące się w prawidłowym zakresie. Zjawisko to zmniejsza się w trakcie dalszego leczenia. Ponadto zgłaszano trombocytozę powyżej prawidłowego zakresu. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi podczas pierwszych 8 tygodni leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W większości przypadków stężenie ferrytyny w surowicy zmniejsza się wraz ze zwiększeniem hematokrytu. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku wyboru najlepszej opcji leczenia zgodnie z potrzebami pacjenta, należy przestrzegać aktualnych wytycznych dotyczących suplementacji żelaza w skojarzeniu z instrukcjami dotyczącymi dawki i wyszczególnionymi w ChPL leku zawierającego żelazo: – U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których stężenie ferrytyny w surowicy wynosi poniżej 100 ng/ml, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów z nowotworami, u których wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów w programie autologicznej transfuzji krwi należy podawać suplementację żelazem kilka tygodni przed przystąpieniem do programu transfuzji autologicznych, aby uzyskać duży zapas żelaza przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa oraz w trakcie leczenia epoetyną alfa. – U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych należy podawać suplementację żelazem przez cały okres leczenia epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W celu uzyskania odpowiednich zapasów żelaza suplementację żelazem należy w miarę możliwości rozpocząć przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa. Bardzo rzadko u pacjentów leczonych epoetyną alfa obserwowano rozwój lub nasilenie porfirii. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z porfirią. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Binocrit i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego Binocrit u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak SJS lub TEN, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia produktem leczniczym Binocrit u tego pacjenta. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) PRCA zależna od przeciwciał była opisywana po leczeniu epoetyną alfa podawaną przez miesiące lub lata. Zgłaszano również przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania leków z grupy ESA. Epoetyna alfa nie jest dopuszczona do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wystąpi nagły brak skuteczności leku, określany jako zmniejszenie stężenia hemoglobiny (o 1 do 2 g/dl lub 0,62 do 1,25 mmol/l na miesiąc) ze zwiększeniem liczby wymaganych transfuzji, należy skontrolować liczbę retikulocytów i zbadać typowe przyczyny braku odpowiedzi na leczenie (np. niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o dowolnej etiologii). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną alfa i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Należy również rozważyć wykonanie badania szpiku kostnego celem rozpoznania PRCA. Nie należy rozpoczynać innego leczenia ESA ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Leczenie niedokrwistości objawowej u osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek szybkość przyrostu stężenia hemoglobiny powinna wynosić około 1 g/dl (0,62 mmol/l) na miesiąc i nie powinna przekraczać 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc w celu zminimalizowania ryzyka zwiększenia nadciśnienia. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podtrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekroczyć górnej granicy zakresu stężenia hemoglobiny, zgodnie z zaleceniami w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo- naczyniowych, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znamiennych korzyści związanych z podawaniem epoetyny, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad poziom konieczny do opanowania objawów niedokrwistości i do uniknięcia przetaczania krwi. Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki produktu Binocrit u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ wysokie skumulowane dawki epoetyny mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności oraz ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek otrzymujących epoetynę alfa we wstrzyknięciu podskórnym należy regularnie monitorować w celu wykrycia utraty skuteczności, zdefiniowanej jako brak odpowiedzi lub zmniejszona odpowiedź na leczenie epoetyną alfa u pacjentów, którzy wcześniej reagowali na taką terapię.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Charakteryzuje się to utrzymującym się zmniejszeniem stężenia hemoglobiny mimo zwiększenia dawki epoetyny alfa (patrz punkt 4.8). U niektórych pacjentów z bardziej wydłużonymi odstępami w dawkowaniu epoetyny alfa (powyżej jednego tygodnia) odpowiednie stężenia hemoglobiny mogą nie być podtrzymane (patrz punkt 5.1). Pacjenci ci mogą wymagać zwiększenia dawki epoetyny alfa. Należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny. U pacjentów poddawanych hemodializie wystąpiła zakrzepica przetoki, szczególnie u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia lub pacjentów z przetoką tętniczo-żylną z powikłaniami (np. stenozy, tętniaki itp.). U takich pacjentów zalecana jest wczesna rewizja przetoki i profilaktyka zakrzepicy, na przykład przez podanie kwasu acetylosalicylowego. W pojedynczych przypadkach obserwowano hiperkaliemię, chociaż nie ustalono związku przyczynowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować stężenie elektrolitów w surowicy.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku stwierdzenia zwiększonego lub rosnącego stężenia potasu w surowicy, oprócz właściwego leczenia hiperkaliemii, należy rozważyć przerwanie stosowania epoetyny alfa do czasu wyrównania stężenia potasu w surowicy. Często podczas hemodializy w trakcie leczenia epoetyną alfa konieczne jest zwiększenie dawki heparyny na skutek zwiększenia hematokrytu. Brak optymalnej heparynizacji może spowodować zablokowanie systemu dializacyjnego. Z dotychczas dostępnych danych wynika, że wyrównanie niedokrwistości epoetyną alfa u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych jeszcze dializie nie przyspiesza postępu niewydolności nerek. Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z nowotworami należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. Epoetyny są czynnikami wzrostu, które stymulują głównie wytwarzanie krwinek czerwonych (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
red blood cell , RBC). Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu zachodzi obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów. Nie można wykluczyć wpływu ESA na progresję guza lub na skrócenie czasu przeżycia bez progresji choroby. W kontrolowanych badaniach klinicznych zastosowanie epoetyny alfa i innych ESA wiązało się ze zmniejszoną kontrolą lokoregionalną guza lub ze skróceniem całkowitego czasu przeżycia: – zmniejszoną kontrolę lokoregionalną u poddawanych radioterapii pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,7 mmol/l), – skrócony całkowity czas przeżycia i zwiększony odsetek zgonów związanych z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię, gdy ESA podawano w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l), – zwiększone ryzyko zgonu w przypadku podawania ESA w celu uzyskania stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą złośliwą, którzy nie otrzymują ani chemioterapii, ani nie są poddawani radioterapii; ESA nie są zalecane do stosowania w tej grupie pacjentów, – na podstawie wstępnej analizy, u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię obserwowano zwiększenie o 9% ryzyka postępu choroby lub zgonu w grupie otrzymującej epoetynę alfa plus standardową opiekę, i zwiększenie o 15% ryzyka, którego nie można wykluczyć statystycznie, gdy podawano ESA w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W związku z powyższym w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o zastosowaniu leczenia rekombinowaną erytropoetyną należy podejmować na podstawie oceny stosunku korzyści i ryzyka z udziałem danego pacjenta, uwzględniając specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy uwzględnić w tej ocenie, powinny obejmować rodzaj nowotworu i jego stadium, stopień niedokrwistości, przewidywaną długość życia, środowisko, w którym pacjent jest leczony, oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Podczas oceny zasadności leczenia epoetyną alfa pacjentów z nowotworem otrzymujących chemioterapię (pacjenci, którzy mogą wymagać transfuzji krwi) należy uwzględnić trwające od 2 do 3 tygodni opóźnienie między podaniem leku z grupy ESA a pojawieniem się erytrocytów indukowanych podaniem erytropoetyny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programach autologicznej transfuzji krwi Należy przestrzegać wszystkich specjalnych ostrzeżeń i specjalnych środków ostrożności związanych z procedurami przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi, szczególnie z rutynowymi procedurami uzupełniania objętości krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych W postępowaniu okołooperacyjnym należy zawsze stosować zasady dobrej praktyki zarządzania produktami krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych powinni otrzymywać odpowiednią profilaktykę przeciwzakrzepową, ponieważ u chorych poddawanych zabiegom chirurgicznym mogą wystąpić zaburzenia zakrzepowe i naczyniowe, zwłaszcza u osób z istniejącą chorobą sercowo-naczyniową. Ponadto należy podjąć szczególne środki ostrożności u pacjentów ze skłonnością do rozwoju zakrzepicy żył głębokich (ang. deep venous thrombosis, DVT).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Również u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l) nie można wykluczyć, że leczenie epoetyną alfa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń zakrzepowych/naczyniowych w okresie pooperacyjnym. Z tego względu epoetyny alfa nie należy stosować u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l). Substancje pomocnicze Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Brak dowodów, które by wskazywały, że leczenie epoetyną alfa zmienia metabolizm innych produktów leczniczych. Produkty lecznicze zmniejszające erytropoezę mogą zmniejszyć odpowiedź na epoetynę alfa. Ze względu na wiązanie cyklosporyny z RBC istnieje możliwość wystąpienia interakcji produktów leczniczych. Jeśli epoetyna alfa podawana jest jednocześnie z cyklosporyną, należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi i skorygować jej dawkę w razie zwiększenia hematokrytu. Brak dowodów, które by wskazywały na interakcję między epoetyną alfa i czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów (G-CSF) lub czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów i makrofagów (GM-CSF) w odniesieniu do różnicowania hematologicznego lub proliferacji komórek guza uzyskanych drogą biopsji, ocenianych w badaniach in vitro .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Interakcje
U dorosłych pacjentek z przerzutowym nowotworem piersi, jednoczesne podawanie podskórne 40 000 j.m./ml epoetyny alfa z trastuzumabem w dawce 6 mg/kg nie miało wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania epoetyny alfa u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W rezultacie epoetynę alfa należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet w ciąży zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy egzogenna epoetyna alfa przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u kobiet karmiących piersią. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią lub czy przerwać podawanie epoetyny alfa, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia epoetyną alfa dla matki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet karmiących piersią zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Płodność Nie przeprowadzono badań oceniających możliwy wpływ epoetyny alfa na płodność mężczyzn i kobiet.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Binocrit nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującym działaniem niepożądanym leku podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki podwyższenie ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia krwi. Należy kontrolować ciśnienie krwi, szczególnie na początku leczenia (patrz punkt 4.4). Najczęściej występujące działania niepożądane leku obserwowane w badaniach klinicznych epoetyny alfa to biegunka, nudności, wymioty, gorączka i ból głowy. Objawy grypopodobne mogą wystąpić zwłaszcza na początku leczenia. W badaniach z wydłużonymi odstępami w dawkowaniu u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych uprzednio dializie zgłaszano niedrożność dróg oddechowych obejmującą przypadki niedrożności górnych dróg oddechowych, niedrożności nosa i zapalenia nosogardzieli. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (TVE) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Tabelaryczna lista działań niepożądanych Ogólny profil bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa oceniano u 2 094 pacjentów z niedokrwistością spośród łącznie 3 417 pacjentów biorących udział w 25 randomizowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych stosowaniem placebo lub standardem opieki. Analiza obejmowała 228 pacjentów z CRF leczonych epoetyną alfa w 4 badaniach dotyczących CRF (2 badania w stadium przed dializą [N = 131 narażonych pacjentów z CRF] i 2 badania w stadium dializy [N = 97 narażonych pacjentów z CRF]); 1 404 narażonych pacjentów z nowotworami w 16 badaniach dotyczących niedokrwistości wywołanej chemioterapią; 147 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących autologicznego przetaczania krwi; 213 narażonych pacjentów w 1 badaniu dotyczącym okresu okołooperacyjnego; oraz 102 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących MDS. Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane leku zgłaszane przez ≥ 1% pacjentów leczonych epoetyną alfa w tych badaniach.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Ocena częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa3, nadpłytkowość Rzadko
Zaburzenia metabolizmui odżywiania Hiperkaliemia1 Niezbyt często
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość3 Niezbyt często
Reakcja anafilaktyczna3 Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Często
Drgawki Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza2 Często
Przełom nadciśnieniowy3 Nieznana

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Często
Niedrożność dróg oddechowych Niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka, nudności, wymioty Bardzo często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Często
Pokrzywka3 Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy3 Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból stawów, ból kości, ból mięśni, bóle kończyn Często
Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Ostra porfiria3 Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Gorączka Bardzo często
Dreszcze, objawy grypopodobne, reakcjaw miejscu wstrzyknięcia, obrzęk obwodowy Często
Nieskuteczność produktuleczniczego3 Nieznana
Badania diagnostyczne Dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie Rzadko
1 Często w przypadku dializy2 W tym tętnicze i żylne zdarzenia prowadzące do zgonu lub nie, takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica siatkówki, zakrzepica tętnicza (w tym zawał mięśnia sercowego), incydenty mózgowo-naczyniowe (w tym zawał mózgowy i krwotok mózgowy), przemijające napady niedokrwienia, zakrzepica przetoki (dotyczy także sprzętu do dializy) i zakrzepica w obrębie tętniaka przetoki tętniczo-żylnej3 Temat poruszony w podpunkcie poniżej i (lub) w punkcie 4.4

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, obejmujące przypadki wysypki (w tym pokrzywkę), reakcję anafilaktyczną i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.4). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym SJS i TEN, mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko, w < 1/10 000 przypadkach na pacjentorok, zgłaszano występowanie zależnej od przeciwciał aplazji czystoczerwonokrwinkowej po miesiącach lub latach leczenia epoetyną alfa (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Więcej zgłoszonych przypadków dotyczyło podskórnej drogi podawania w porównaniu z drogą dożylną. Dorośli pacjenci z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby u 4 (4,7%) pacjentów wystąpiły TVE (nagły zgon, udar niedokrwienny, zatorowość i zapalenie żył). Wszystkie zaburzenia zakrzepowe wystąpiły w grupie otrzymującej epoetynę alfa w pierwszych 24 tygodniach badania. Trzy z nich były potwierdzonymi TVE, a w jednym przypadku (nagły zgon) epizod zakrzepowo-zatorowe nie został potwierdzony. U dwóch pacjentów występowały istotne czynniki ryzyka (migotanie przedsionków, niewydolność serca i zakrzepowe zapalenie żył). Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek poddawani hemodializie Narażenie objęte badaniami klinicznymi i po wprowadzeniu leku do obrotu u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie jest ograniczone.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
W tej grupie pacjentów nie obserwowano działań niepożądanych specyficznych dla dzieci i młodzieży, których nie wymieniono w powyższej tabeli, lub działań niepożądanych, które nie były zgodne z chorobą podstawową. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Indeks terapeutyczny epoetyny alfa jest bardzo szeroki. Przedawkowanie epoetyny alfa może spowodować skutki, które są nasileniem działań farmakologicznych tego hormonu. W przypadku wystąpienia nadmiernie dużych stężeń hemoglobiny można wykonać flebotomię (krwioupust). W razie konieczności należy zapewnić dodatkowe leczenie podtrzymujące.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości, erytropoetyna, kod ATC: B03XA01. Binocrit jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Mechanizm działania Erytropoetyna jest hormonem glikoproteinowym, wytwarzanym głównie przez nerki w odpowiedzi na niedotlenienie i jest kluczowym regulatorem wytwarzania RBC. Erytropoetyna bierze udział we wszystkich fazach erytropoezy i wywiera swoje główne działanie na poziomie prekursorów erytroidowych. Po połączeniu się z receptorem na powierzchni komórki erytropoetyna aktywuje szlaki transdukcji sygnałów, które zaburzają apoptozę, i stymuluje proliferację komórek erytroidalnych. Rekombinowana ludzka erytropoetyna (epoetyna alfa), podlegająca ekspresji w komórkach jajnika chomika chińskiego, posiada sekwencję 165 aminokwasów, co jest identyczne z ludzką erytropoetyną moczową; obu substancji nie można odróżnić na podstawie badań czynnościowych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Masa cząsteczkowa erytropoetyny wynosi od 32 000 do 40 000 daltonów. Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Działanie farmakodynamiczne Zdrowi ochotnicy Po podaniu pojedynczych dawek (od 20 000 do 160 000 j.m. podskórnie) epoetyny alfa odnotowano odpowiedź zależną od dawki dla badanych znaczników farmakodynamicznych, w tym retikulocytów, krwinek czerwonych i hemoglobiny. Dla zmian odsetka retikulocytów odnotowano określony profil stężenia w przebiegu czasowym, charakteryzujący się szczytem i powrotem do wartości początkowej. Dla krwinek czerwonych i hemoglobiny odnotowano mniej określony profil. Ogólnie, wszystkie znaczniki farmakodynamiczne zwiększały się liniowo wraz z dawką, osiągając maksymalną odpowiedź przy najwyższych poziomach dawki. W dalszych badaniach farmakodynamicznych zbadano dawkę 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
podawaną raz w tygodniu w porównaniu z 150 j.m./kg podawanymi 3 razy w tygodniu. Pomimo różnic w profilu stężenia w przebiegu czasowym, odpowiedź farmakodynamiczna (mierzona na podstawie zmian w odsetku retikulocytów, stężenia hemoglobiny i liczby wszystkich krwinek czerwonych) była podobna w obu schematach. W dodatkowych badaniach porównano schemat dawkowania epoetyny alfa 40 000 j.m. raz w tygodniu ze schematem dawkowania co dwa tygodnie w zakresie od 80 000 do 120 000 j.m. podskórnie. Ogólnie rzecz biorąc, na podstawie wyników tych badań farmakodynamicznych z udziałem zdrowych osób, schemat dawkowania 40 000 j.m. raz w tygodniu wydaje się być bardziej skuteczny w wytwarzaniu krwinek czerwonych niż schematy dawkowania co dwa tygodnie, pomimo obserwowanego podobieństwa w wytwarzaniu retikulocytów w schematach dawkowania raz w tygodniu i co dwa tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przewlekła niewydolność nerek Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje erytropoezę u pacjentów z niedokrwistością i CRF, w tym u pacjentów poddawanych dializie i przed dializą. Pierwszym dowodem odpowiedzi na epoetynę alfa jest wzrost liczby retikulocytów w ciągu 10 dni, a następnie wzrost liczby krwinek czerwonych, wzrost stężenia hemoglobiny i wzrost hematokrytu, zazwyczaj w ciągu 2 do 6 tygodni. Odpowiedź związana ze stężeniem hemoglobiny różni się u poszczególnych pacjentów i może zależeć od zapasów żelaza i obecności współistniejących problemów medycznych. Niedokrwistość wywołana chemioterapią Wykazano, że epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu lub raz w tygodniu zwiększa stężenie hemoglobiny i zmniejsza konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością otrzymujących chemioterapię. W badaniu porównującym schematy dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób oraz pacjentów z nowotworem i niedokrwistością, profile czasowe zmian odsetka retikulocytów, stężenia hemoglobiny i całkowitej liczby krwinek czerwonych były podobne w obu schematach dawkowania u zdrowych osób, jak również u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. AUC poszczególnych parametrów farmakodynamicznych były podobne w schematach dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób, jak również pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. Pacjenci dorośli przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych w celu wspomagania autologicznego pobierania krwi oraz ograniczenia spadku stężenia hemoglobiny u dorosłych pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji chirurgicznych elektywnych, u których nie oczekuje się zebrania zapasu krwi wystarczającego na zaspokojenie ich całkowitych potrzeb związanych z zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Największe efekty obserwuje się u pacjentów z niskim stężeniem hemoglobiny (≤ 13 g/dl). Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem wykazano, że epoetyna alfa zmniejsza ryzyko otrzymania transfuzji allogenicznych i przyspiesza poprawę parametrów erytroidowych (wzrost stężenia hemoglobiny, hematokrytu i liczby retikulocytów). Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Przewlekła niewydolność nerek Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i CRF, w tym pacjentów poddawanych hemodializie i przed dializą, w leczeniu niedokrwistości i w celu utrzymania hematokrytu w docelowym zakresie stężeń od 30 do 36%.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek początkowych od 50 do 150 j.m./kg trzy razy w tygodniu u około 95% wszystkich pacjentów obserwowano odpowiedź kliniczną w postaci istotnego wzrostu hematokrytu. Po około dwóch miesiącach leczenia praktycznie wszyscy pacjenci byli niezależni od transfuzji krwi. Po osiągnięciu docelowej wartości hematokrytu dostosowano dawkę podtrzymującą indywidualnie dla każdego pacjenta. W trzech największych badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów dorosłych poddawanych dializie mediana dawki podtrzymującej niezbędnej do utrzymania wartości hematokrytu pomiędzy 30 i 36% wynosiła około 75 j.m./kg, podawanych 3 razy w tygodniu. W kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, dotyczącym jakości życia u pacjentów z CRF poddawanych hemodializie wykazano klinicznie i statystycznie istotną poprawę u pacjentów leczonych epoetyną alfa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo, przy pomiarze zmęczenia, objawów fizycznych, związków i depresji (kwestionariusz dotyczący choroby nerek, ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Kidney Disease Questionnaire ) po sześciu miesiącach leczenia. Pacjentów z grupy leczonej epoetyną alfa włączono również do otwartego rozszerzenia badania, które wykazało poprawę jakości ich życia, która utrzymywała się przez kolejne 12 miesięcy. Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie W badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z CRF, niepoddawanych dializie, leczonych epoetyną alfa, średni czas leczenia wynosił prawie pięć miesięcy. U tych pacjentów wystąpiła odpowiedź na leczenie epoetyną alfa zbliżona do obserwowanej u pacjentów poddawanych dializie. Pacjenci z CRF, niepoddawani dializie, wykazali zależny od dawki i trwały wzrost wartości hematokrytu w przypadku otrzymywania epoetyny alfa dożylnie lub podskórnie. Podobny wzrost wartości hematokrytu odnotowano, podając epoetynę alfa którąkolwiek drogą.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Ponadto wykazano, że dawki epoetyny alfa od 75 do 150 j.m./kg na tydzień utrzymują wartość hematokrytu w zakresie od 36 do 38% przez okres do sześciu miesięcy. W 2 badaniach z wydłużonym odstępem dawkowania epoetyny alfa (3 razy w tygodniu, raz na tydzień, raz na 2 tygodnie i raz na 4 tygodnie) u niektórych pacjentów z dłuższymi odstępami podawania nie utrzymywał się odpowiedni poziom stężenia hemoglobiny, przez co ci pacjenci osiągnęli kryteria spadku stężenia hemoglobiny zdefiniowane przez protokół (0% w grupie otrzymującej lek raz na tydzień, 3,7% w grupie otrzymującej lek raz na 2 tygodnie i 3,3% w grupie otrzymującej lek raz na 4 tygodnie). W randomizowanym, prospektywnym badaniu oceniano 1 432 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością, którzy nie byli poddawani dializie. Pacjentów przydzielono do leczenia epoetyną alfa w celu utrzymania poziomu stężenia hemoglobiny 13,5 g/dl (wyższego niż zalecany poziom stężenia hemoglobiny) lub 11,3 g/dl.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe (zgon, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub hospitalizacja z powodu zastoinowej niewydolności serca) wystąpiło u 125 (18%) spośród 715 pacjentów w grupie wyższego stężenia hemoglobiny w porównaniu z 97 (14%) spośród 717 pacjentów w grupie niższego stężenia hemoglobiny (współczynnik ryzyka [HR] 1,3; 95% CI: 1,0; 1,7; p = 0,03). Przeprowadzono post-hoc zbiorcze analizy badań klinicznych nad ESA u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (poddawanych dializie, niepoddawanych dializie, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Stwierdzono skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami ESA, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę lub czy byli poddawani dializie (patrz punkt 4.2 i punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i nowotworem, z guzami limfoidalnymi i litymi oraz pacjentów leczonych różnymi schematami chemioterapii, w tym schematami zawierającymi platynę i niezawierającymi platyny. Badania te wykazały, że u pacjentów z nowotworami i niedokrwistością epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu i raz w tygodniu zwiększała stężenie hemoglobiny i zmniejszała konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia. W niektórych badaniach po fazie podwójnie ślepej próby nastąpiła faza otwartej próby, podczas której wszyscy pacjenci otrzymywali epoetynę alfa, w związku z czym odnotowano utrzymanie efektu. Dostępne dowody wskazują, że pacjenci z nowotworami złośliwymi układu krwiotwórczego i guzami litymi odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa oraz że pacjenci z naciekiem szpiku kostnego przez nowotwór lub bez takiego nacieku odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach dotyczących chemioterapii wykazano porównywalną intensywność chemioterapii w grupach otrzymujących epoetynę alfa i grupach otrzymujących placebo na podstawie podobnej powierzchni pod krzywą czasu granulocytów obojętnochłonnych u pacjentów leczonych epoetyną alfa i pacjentów otrzymujących placebo, jak również na podstawie podobnego odsetka pacjentów w grupach leczonych epoetyną alfa i grupach otrzymujących placebo, u których bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych spadła poniżej 1 000 i 500 komórek/µl. W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, obejmującym 375 pacjentów z niedokrwistością z różnymi nowotworami z wyjątkiem nowotworów szpiku, otrzymujących chemioterapię bez pochodnych platyny, wykazano istotne zmniejszenie następstw związanych z niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
uczucia zmęczenia, zmniejszenia energii i spadku aktywności) mierzonych za pomocą następujących narzędzi i skal: ogólna skala Functional Assessment of Cancer Therapy-Anaemia (FACT-An), skala oceny zmęczenia FACT-An i skala Cancer Linear Analogue Scale (CLAS). Dwa inne, mniejsze, randomizowane badania kliniczne kontrolowane placebo nie wykazały istotnej poprawy parametrów jakości życia ocenianej przy użyciu odpowiednio skali EORTC-QLQ-C30 lub skali CLAS. Czas przeżycia i progresja guza były badane w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2 833 pacjentów, z czego cztery były kontrolowanymi placebo badaniami z podwójnie ślepą próbą, a jedno było badaniem otwartym. W badaniach brali udział pacjenci leczeni chemioterapią (dwa badania) lub wykorzystano populacje pacjentów, u których nie jest wskazane stosowanie leków z grupy ESA: niedokrwistość u pacjentów z nowotworem nieleczonych chemioterapią oraz pacjenci z nowotworem w obrębie głowy i szyi poddawani radioterapii.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wymagane stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl (8,1 mmol/l); w pozostałych trzech badaniach od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l). W badaniu otwartym nie było różnicy w całkowitym czasie przeżycia między pacjentami leczonymi rekombinowaną ludzką erytropoetyną a produktami kontrolnymi. W czterech kontrolowanych placebo badaniach współczynnik ryzyka dla całkowitego czasu przeżycia wahał się w zakresie pomiędzy 1,25 i 2,47 na korzyść produktów kontrolnych. Badania te wykazały stałą, niewyjaśnioną, statystycznie istotną nadmierną śmiertelność u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropetynę, w porównaniu z produktami kontrolnymi. Całkowity czas przeżycia w badaniach nie mógł być zadowalająco wyjaśniony różnicami w częstości występowania zakrzepicy i powiązanych powikłań między pacjentami, którym podawano rekombinowaną ludzką erytropoetynę a pacjentami w grupie kontrolnej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub brak terapii) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn. Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść produktów kontrolnych (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badań i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono randomizowane, otwarte, wielośrodkowe badanie z udziałem 2 098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym nowotworem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego lub drugiego rzutu. Było to badanie równoważności (ang. non-inferiority ) opracowane w celu wykluczenia 15% wzrostu ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa ze standardową opieką w porównaniu z samą standardową opieką. W punkcie granicznym zbierania danych klinicznych mediana czasu bez progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS) na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej z grup leczenia (HR 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), wskazując na to, że nie osiągnięto celu badania. W grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką znacznie mniej pacjentek (5,8% w porównaniu z 11,4%) otrzymywało transfuzję erytrocytów; z kolei w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką u znacznie większej liczby pacjentek (2,8% w porównaniu z 1,4%) wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W momencie analizy końcowej odnotowano 1 653 zgony. Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką wynosiła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie otrzymującej tylko standardową opiekę (HR 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji (ang. time to progression , TTP) na podstawie określonej przez badacza choroby progresywnej (ang. progresive disease , PD) wynosiła 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana TPP oparta na PD określonej przez IRC wynosiła 8,0 miesięcy w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 8,3 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Program autologicznej transfuzji krwi W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 204 pacjentów, i w badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 55 pacjentów oceniano skuteczność epoetyny alfa w przyczynianiu się do autologicznej transfuzji krwi u pacjentów z niską wartością hematokrytu (≤ 39% i brak niedokrwistości na tle niedoboru żelaza) zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych. W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Przeciętnie pacjenci leczeni epoetyną alfa byli w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (4,5 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (3,0 jednostki).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 300 j.m./kg lub 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Pacjenci leczeni epoetyną alfa byli również w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (epoetyna alfa w dawce 300 j.m./kg = 4,4 jednostki; epoetyna alfa w dawce 600 j.m./kg = 4,7 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (2,9 jednostki). Leczenie epoetyną alfa zmniejszyło ryzyko narażenia na krew allogeniczną o 50% w porównaniu z pacjentami nieotrzymującymi epoetyny alfa. Duże operacje ortopedyczne elektywne Wpływ epoetyny alfa (300 j.m./kg lub 100 j.m./kg) na narażenie na transfuzję krwi allogenicznej oceniano w badaniu klinicznym kontrolowanym placebo z zastosowaniem podwójnie ślepej próby u pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza, zakwalifikowanych do dużej operacji ortopedycznej elektywnej biodra lub kolana.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Epoetynę alfa podawano podskórnie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu. Pacjentów stratyfikowano według ich wyjściowego stężenia hemoglobiny (≤ 10 g/dl, od > 10 do ≤ 13 g/dl i > 13 g/dl). Podawanie epoetyny alfa w dawce 300 j.m./kg znacznie zmniejszyło ryzyko allogenicznej transfuzji krwi u pacjentów ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem. 16% pacjentów leczonych epoetyną alfa 300 j.m./kg, 23% pacjentów leczonych epoetyną alfa 100 j.m./kg i 45% pacjentów otrzymujących placebo wymagało transfuzji krwi. W otwartym badaniu, prowadzonym w grupach równoległych, z udziałem pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza ze stężeniem hemoglobiny od ≥ 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem, którzy byli zakwalifikowani do dużej operacji ortopedycznej biodra lub kolana, porównano podawanie epoetyny alfa 300 j.m./kg podskórnie, codziennie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu, z podawaniem epoetyny alfa 600 j.m./kg podskórnie, raz w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem i w dniu zabiegu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Średni wzrost stężenia hemoglobiny od okresu przed leczeniem do momentu przed zabiegiem w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu (1,44 g/dl) był dwukrotnie wyższy niż w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie (0,73 g/dl). Średnie stężenia hemoglobiny były podobne w obu grupach pacjentów przez cały okres pooperacyjny. Skutkiem odpowiedzi erytropoetycznej obserwowanej w obu leczonych grupach były podobne częstości transfuzji krwi (16% w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu i 20% w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie). Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny alfa u dorosłych pacjentów z niedokrwistością i z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów stratyfikowano według poziomu erytropoetyny w surowicy (sEPO) oraz przeprowadzenia wcześniej transfuzji krwi podczas badania przesiewowego. Najważniejsze wyjściowe cechy charakterystyczne warstwy < 200 mj./ml przedstawiono w tabeli poniżej. Wyjściowe cechy charakterystyczne dotyczące pacjentów z sEPO < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego Po randomizacji

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Łącznie (N)b Epoetyna alfa85a Placebo45
sEPO podczas badania przesiewowego< 200 mj./ml (N) Hemoglobina (g/l) N 7171 3939
Średnia 92,1 (8,57) 92,1 (8,51)
Mediana 94,0 96,0
Zakres (71, 109) (69, 105)
95% przedział ufności dla średniejWcześniejsze transfuzje krwi N (90,1; 94,1)71 (89,3; 94,9)39
Tak 31 (43,7%) 17 (43,6%)
≤ 2 jednostki krwinek 16 (51,6%) 9 (52,9%)
czerwonych> 2 i ≤ 4 jednostki krwinek 14 (45,2%) 8 (47,1%)
czerwonych> 4 jednostek krwinek 1 (3,2%) 0
czerwonychNie 40 (56,3%) 22 (56,4%)

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
a w przypadku jednego pacjenta nie było danych na temat sEPO b w warstwie ≥ 200 mj./ml było 13 pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa i 6 pacjentów z grupy otrzymującej placebo Odpowiedź erytroidalną zdefiniowano zgodnie z kryteriami Międzynarodowej Grupy Roboczej ( International Working Group — IWG) z 2006 r. jako wzrost stężenia hemoglobiny o ≥ 1,5 g/dl względem wartości wyjściowej lub spadek liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna) oraz czas trwania odpowiedzi wynoszący co najmniej 8 tygodni. Odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni badania wykazało 27/85 (31,8%) pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do 2/45 (4,4%) pacjentów z grupy otrzymującej placebo (p < 0,001). Wszyscy reagujący pacjenci należeli do warstwy, w której wartość sEPO wynosiła < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tej warstwie 20/40 (50%) pacjentów niepoddawanych wcześniej transfuzji wykazało odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni w porównaniu do 7/31 (22,6%) pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji (dwóch pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji krwi osiągnęło pierwszorzędowy punkt końcowy na podstawie spadku liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna)). Mediana czasu od badania wyjściowego do pierwszej transfuzji była istotnie statystycznie dłuższa w grupie otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do grupy otrzymującej placebo (49 vs 37 dni; p = 0,046). Po 4 tygodniach leczenia czas do pierwszej transfuzji jeszcze się wydłużył w grupie otrzymującej epoetynę alfa (142 vs 50 dni, p = 0,007).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetek pacjentów poddanych transfuzji w grupie otrzymującej epoetynę alfa zmniejszył się z 51,8% 8 tygodni przed badaniem wyjściowym do 24,7% między tygodniem 16 a 24 w porównaniu do grupy otrzymującej placebo, w której nastąpił wzrost wskaźnika transfuzji z 48,9% do 54,1% w tym samym czasie. Dzieci i młodzież Przewlekła niewydolność nerek Epoetynę alfa oceniano w otwartym nierandomizowanym 52-tygodniowym badaniu klinicznym z otwartym zakresem dawki z udziałem dzieci i młodzieży z CRF poddawanych hemodializie. Mediana wieku pacjentów włączonych do badania wynosiła 11,6 roku (zakres od 0,5 do 20,1 roku). Epoetynę alfa podawano po dializie w dawce 75 j.m./kg/tydzień dożylnie w 2 lub 3 podzielonych dawkach, stopniowo zwiększając dawkę o 75 j.m./kg/tydzień co 4 tygodnie (do maksymalnie 300 j.m./kg/tydzień) w celu osiągnięcia wzrostu stężenia hemoglobiny o 1 g/dl/miesiąc. Wymagany zakres stężenia hemoglobiny wynosił od 9,6 do 11,2 g/dl. 81% pacjentów osiągnęło poziom stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 11 tygodni, a mediana stosowanej dawki w chwili osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 150 j.m./kg/tydzień. Spośród pacjentów, którzy osiągnęli wartość docelową, 90% stosowało schemat dawkowania 3 razy na tydzień. Po 52 tygodniach, 57% pacjentów pozostało w badaniu i otrzymywało medianę dawki 200 j.m./kg/tydzień. Dane kliniczne dotyczące podania podskórnego u dzieci są ograniczone. W pięciu niewielkich otwartych, niekontrolowanych badaniach (liczba pacjentów wynosiła od 9 do 22, łącznie N = 72), epoetynę alfa podawano dzieciom podskórnie w dawkach początkowych wynoszących od 100 j.m./kg na tydzień do 150 j.m./kg na tydzień, z możliwością zwiększenia dawki do 300 j.m./kg na tydzień. W powyższych badaniach większość stanowili pacjenci jeszcze nie poddawani dializie (N = 44), 27 pacjentów otrzymywało dializę otrzewnową, a 2 otrzymywało hemodializę. Wiek pacjentów mieścił się w przedziale od 4 miesięcy do 17 lat.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Zasadniczo badania te miały ograniczenia metodologiczne, ale leczenie wiązało się z pozytywną tendencją do większych stężeń hemoglobiny. Nie odnotowano niespodziewanych działań niepożądanych (patrz punkt 4.2). Niedokrwistość wywołana chemioterapią W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby trwającym 16 tygodni i randomizowanym, kontrolowanym, otwartym badaniu trwającym 20 tygodni oceniano epoetynę alfa 600 j.m./kg (podawaną dożylnie lub podskórnie raz na tydzień) u dzieci i młodzieży z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię mielosupresyjną w leczeniu różnych nowotworów wieku dziecięcego z wyjątkiem nowotworów szpiku. W 16-tygodniowym badaniu (n = 222) w grupie pacjentów leczonych epoetyną alfa nie odnotowano statystycznie istotnego wpływu na wyniki na podstawie odpowiedzi pacjentów lub rodziców uzyskanych przy zastosowaniu Pediatrycznego Kwestionariusza Jakości Życia (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Paediatric Quality of Life Inventory ) lub na wyniki w Module Rak (ang. Cancer Module ), w porównaniu z placebo (pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący skuteczności). Ponadto nie zaobserwowano statystycznej różnicy w odsetkach pacjentów wymagających transfuzji koncentratu erytrocytów, między grupą otrzymującą epoetynę alfa a grupą placebo. W 20-tygodniowym badaniu (n = 225) nie zaobserwowano znaczącej różnicy w pierwszorzędowym punkcie końcowym dotyczącym skuteczności, tj. odsetku pacjentów wymagających transfuzji erytrocytów po 28. dniu (62% pacjentów otrzymujących epoetynę alfa w porównaniu z 69% pacjentów otrzymujących standardową opiekę).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po wstrzyknięciu podskórnym stężenie epoetyny alfa w surowicy osiąga swój szczyt w okresie od 12 do 18 godzin po podaniu. Nie stwierdzono kumulacji po wielokrotnym podaniu dawki 600 j.m./kg podawanej podskórnie raz w tygodniu. Biodostępność bezwzględna epoetyny alfa po podaniu podskórnym wynosi około 20% u zdrowych osób. Dystrybucja Po podaniu dożylnym dawek 50 i 100 j.m./kg zdrowym osobom średnia objętość dystrybucji wynosiła 49,3 ml/kg. Po podaniu dożylnym epoetyny alfa pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek objętość dystrybucji wynosiła odpowiednio od 57 do 107 ml/kg po podaniu pojedynczej dawki (12 j.m./kg) i od 42 do 64 ml/kg po podaniu wielokrotnym (48-192 j.m./kg). Zatem objętość dystrybucji jest nieco większa niż przestrzeń w osoczu. Eliminacja Okres półtrwania epoetyny alfa po wielokrotnym podaniu dożylnym wynosi około 4 godzin u zdrowych osób.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Szacuje się, że okres półtrwania w przypadku podania podskórnego wynosi około 24 godzin u zdrowych osób. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u zdrowych osób wynosiła odpowiednio 31,2 i 12,6 ml/h/kg. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u pacjentów z niedokrwistością i z nowotworami wynosiła odpowiednio 45,8 i 11,3 ml/h/kg. U większości pacjentów z niedokrwistością i nowotworami otrzymujących chemioterapię cykliczną wartość CL/F po podaniu dawek podskórnych 40 000 j.m. raz w tygodniu i 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu była niższa w porównaniu z wartościami u osób zdrowych. Liniowość lub nieliniowość U zdrowych osób odnotowano proporcjonalny do dawki wzrost stężenia epoetyny alfa w surowicy po dożylnym podaniu 150 i 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Podawanie pojedynczych dawek epoetyny alfa od 300 do 2 400 j.m./kg podskórnie doprowadziło do liniowej zależności pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką. U osób zdrowych zaobserwowano odwrotną zależność pomiędzy pozornym klirensem a dawką. W badaniach przeprowadzonych w celu zbadania wydłużonych odstępów dawkowania (40 000 j.m. raz w tygodniu oraz 80 000, 100 000 i 120 000 j.m. co dwa tygodnie) odnotowano liniową, ale nie proporcjonalną do dawki, zależność pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką w stanie stacjonarnym. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Epoetyna alfa wykazuje zależne od dawki działanie na parametry hematologiczne, które jest niezależne od drogi podawania. Dzieci i młodzież U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano okres półtrwania epoetyny alfa wynoszący około od 6,2 do 8,7 godziny po wielokrotnym podaniu dożylnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Profil farmakokinetyczny epoetyny alfa u dzieci i młodzieży wydaje się być podobny do tego u dorosłych. Dane farmakokinetyczne u noworodków są ograniczone. Z badania z udziałem 7 przedwcześnie urodzonych noworodków z bardzo niską urodzeniową masą ciała i 10 zdrowych dorosłych, którzy otrzymywali erytropoetynę dożylnie, wynika, że objętość dystrybucji była około od 1,5 do 2 razy większa u przedwcześnie urodzonych noworodków w porównaniu ze zdrowymi dorosłymi, natomiast klirens był 3 razy większy u przedwcześnie urodzonych noworodków niż u zdrowych dorosłych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny alfa jest nieco przedłużony o około 5 godzin w porównaniu ze zdrowymi osobami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach toksykologicznych dotyczących podania wielokrotnego prowadzonych na psach i szczurach (ale nie na małpach) leczenie epoetyną alfa wiązało się z subklinicznym włóknieniem szpiku kostnego. Włóknienie szpiku kostnego jest znanym powikłaniem przewlekłej niewydolności nerek u ludzi i może być związane z wtórną nadczynnością przytarczyc lub nieznanymi czynnikami. Częstość włóknienia szpiku kostnego nie była zwiększona w badaniu obejmującym pacjentów poddawanych hemodializie, leczonych epoetyną alfa przez 3 lata w porównaniu z dopasowaną grupą kontrolną, złożoną z chorych dializowanych, nieleczonych epoetyną alfa. Epoetyna alfa nie indukuje mutacji genów bakterii (test Amesa), aberracji chromosomalnych w komórkach ssaków, mikrojąder u myszy, ani mutacji genów w miejscu HGPRT. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sprzeczne doniesienia w literaturze, opierające się na wynikach badań in vitro prowadzonych na próbkach guzów ludzkich, wskazują na potencjalną rolę erytropoetyn jako czynników stymulujących proliferację guzów. Ich znaczenie kliniczne jest niepewne. W hodowli komórek ludzkiego szpiku kostnego epoetyna alfa stymuluje swoiście erytropoezę i nie ma wpływu na leukopoezę. Nie udało się wykryć działania cytotoksycznego epoetyny alfa na komórki szpiku kostnego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna alfa podawana w dawkach tygodniowych przekraczających około 20 razy zalecaną dawkę tygodniową u ludzi, powodowała zmniejszenie masy ciała płodu, opóźnienie kostnienia i zwiększenie śmiertelności płodów. Zmiany te interpretuje się jako wtórne do zmniejszonego przyrostu masy ciała matki, przy czym znaczenie dla człowieka nie jest znane w przypadku terapeutycznych poziomów dawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Disodu fosforan dwuwodny Sodu chlorek Glicyna Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać i przewozić w stanie schłodzonym (od 2 °C do 8 °C). Taki zakres temperatury należy ściśle utrzymywać do czasu podania pacjentowi. W przypadku stosowania ambulatoryjnego produkt leczniczy można wyjąć z lodówki, bez ponownego umieszczania w niej, na okres maksymalnie 3 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Jeśli lek nie został zużyty do końca tego okresu, należy go wyrzucić. Nie zamrażać ani nie wstrząsać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawki (szkło typu I), z osłoną zabezpieczającą igłę lub bez osłony, z korkiem (guma z teflonową powierzchnią tłoczącą) zamknięte w blistrze. Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,4 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,7 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,8 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,9 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,75 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Produktu Binocrit nie należy używać i należy go usunąć: – jeśli płyn jest zabarwiony lub widoczne są pływające w nim cząstki; – jeśli opakowanie utraciło szczelność; – jeśli wiadomo lub istnieje przypuszczenie, że produkt został przypadkowo zamrożony lub – jeśli wystąpiła awaria lodówki..
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki są gotowe do użycia (patrz punkt 4.2). Nie wstrząsać ampułko-strzykawek. Strzykawki mają wytłoczone pierścienie skalujące, umożliwiające częściowe użycie w razie potrzeby. Każdy pierścień skalujący odpowiada objętości 0,1 ml. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Należy pobierać tylko jedną dawkę produktu Binocrit ze strzykawki i usuwać niepotrzebny roztwór przed wstrzyknięciem. Stosowanie ampułko-strzykawki z osłoną zabezpieczającą igłę Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po wykonaniu wstrzyknięcia, co zapobiega skaleczeniu igłą. Nie ma to wpływu na normalne działanie strzykawki. Powoli i równomiernie naciskać tłok, aż do podania całej dawki i braku możliwości dalszego wciśnięcia tłoka. Nadal naciskając tłok strzykawki, wyjąć igłę z ciała pacjenta. Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po zwolnieniu tłoka. Stosowanie ampułko-strzykawki bez osłony zabezpieczającej igłę Podać dawkę zgodnie ze standardowym protokołem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności czynników stymulujących erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agents , ESA) należy czytelnie zapisać (lub określić) w aktach pacjenta nazwę i numer serii podawanego ESA. Przestawianie pacjentów z jednego leku z grupy ESA na inny należy wykonywać wyłącznie pod właściwym nadzorem. Informacje ogólne U wszystkich pacjentów otrzymujących epoetynę alfa należy starannie monitorować ciśnienie krwi i w razie konieczności podjąć leczenie w celu kontroli ciśnienia krwi. Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie u chorych z nieleczonym, niewłaściwie leczonym lub słabo kontrolowanym nadciśnieniem. Konieczne może być dodanie lub zwiększenie dawek leków przeciwnadciśnieniowych. Leczenie epoetyną alfa należy przerwać w przypadku nadciśnienia niepoddającego się kontroli.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.8). Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką, drgawkami w wywiadzie lub stanami chorobowymi związanymi z predyspozycją do występowania drgawek, takimi jak zakażenia ośrodkowego układu nerwowego lub przerzuty do mózgu. Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (ang. thrombotic vascular events, TVE) (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Obejmują one zakrzepicę żylną i tętniczą oraz zatorowość (w tym skutki śmiertelne), takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica naczyń siatkówki i zawał mięśnia sercowego. Ponadto zgłaszano występowanie incydentów mózgowo-naczyniowych (w tym zawał mózgowy, krwotok mózgowy i przemijające napady niedokrwienia). Należy starannie rozważyć stosunek zgłaszanego ryzyka występowania TVE do korzyści wynikających z leczenia epoetyną alfa, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka wystąpienia TVE, w tym z otyłością i zaburzeniami zakrzepowymi w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna i incydent mózgowo-naczyniowy). U wszystkich pacjentów należy ściśle kontrolować stężenie hemoglobiny ze względu na potencjalnie zwiększone ryzyko epizodów zakrzepowo-zatorowych i śmierci, jeśli pacjenci są leczeni przy stężeniach hemoglobiny powyżej zakresu stężenia dla danego wskazania do stosowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa może wystąpić zależne od dawki umiarkowane zwiększenie liczby płytek krwi, utrzymujące się w prawidłowym zakresie. Zjawisko to zmniejsza się w trakcie dalszego leczenia. Ponadto zgłaszano trombocytozę powyżej prawidłowego zakresu. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi podczas pierwszych 8 tygodni leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W większości przypadków stężenie ferrytyny w surowicy zmniejsza się wraz ze zwiększeniem hematokrytu. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku wyboru najlepszej opcji leczenia zgodnie z potrzebami pacjenta, należy przestrzegać aktualnych wytycznych dotyczących suplementacji żelaza w skojarzeniu z instrukcjami dotyczącymi dawki i wyszczególnionymi w ChPL leku zawierającego żelazo: – U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których stężenie ferrytyny w surowicy wynosi poniżej 100 ng/ml, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów z nowotworami, u których wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów w programie autologicznej transfuzji krwi należy podawać suplementację żelazem kilka tygodni przed przystąpieniem do programu transfuzji autologicznych, aby uzyskać duży zapas żelaza przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa oraz w trakcie leczenia epoetyną alfa. – U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych należy podawać suplementację żelazem przez cały okres leczenia epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W celu uzyskania odpowiednich zapasów żelaza suplementację żelazem należy w miarę możliwości rozpocząć przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa. Bardzo rzadko u pacjentów leczonych epoetyną alfa obserwowano rozwój lub nasilenie porfirii. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z porfirią. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Binocrit i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego Binocrit u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak SJS lub TEN, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia produktem leczniczym Binocrit u tego pacjenta. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) PRCA zależna od przeciwciał była opisywana po leczeniu epoetyną alfa podawaną przez miesiące lub lata. Zgłaszano również przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania leków z grupy ESA. Epoetyna alfa nie jest dopuszczona do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wystąpi nagły brak skuteczności leku, określany jako zmniejszenie stężenia hemoglobiny (o 1 do 2 g/dl lub 0,62 do 1,25 mmol/l na miesiąc) ze zwiększeniem liczby wymaganych transfuzji, należy skontrolować liczbę retikulocytów i zbadać typowe przyczyny braku odpowiedzi na leczenie (np. niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o dowolnej etiologii). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną alfa i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Należy również rozważyć wykonanie badania szpiku kostnego celem rozpoznania PRCA. Nie należy rozpoczynać innego leczenia ESA ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Leczenie niedokrwistości objawowej u osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek szybkość przyrostu stężenia hemoglobiny powinna wynosić około 1 g/dl (0,62 mmol/l) na miesiąc i nie powinna przekraczać 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc w celu zminimalizowania ryzyka zwiększenia nadciśnienia. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podtrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekroczyć górnej granicy zakresu stężenia hemoglobiny, zgodnie z zaleceniami w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo- naczyniowych, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znamiennych korzyści związanych z podawaniem epoetyny, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad poziom konieczny do opanowania objawów niedokrwistości i do uniknięcia przetaczania krwi. Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki produktu Binocrit u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ wysokie skumulowane dawki epoetyny mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności oraz ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek otrzymujących epoetynę alfa we wstrzyknięciu podskórnym należy regularnie monitorować w celu wykrycia utraty skuteczności, zdefiniowanej jako brak odpowiedzi lub zmniejszona odpowiedź na leczenie epoetyną alfa u pacjentów, którzy wcześniej reagowali na taką terapię.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Charakteryzuje się to utrzymującym się zmniejszeniem stężenia hemoglobiny mimo zwiększenia dawki epoetyny alfa (patrz punkt 4.8). U niektórych pacjentów z bardziej wydłużonymi odstępami w dawkowaniu epoetyny alfa (powyżej jednego tygodnia) odpowiednie stężenia hemoglobiny mogą nie być podtrzymane (patrz punkt 5.1). Pacjenci ci mogą wymagać zwiększenia dawki epoetyny alfa. Należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny. U pacjentów poddawanych hemodializie wystąpiła zakrzepica przetoki, szczególnie u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia lub pacjentów z przetoką tętniczo-żylną z powikłaniami (np. stenozy, tętniaki itp.). U takich pacjentów zalecana jest wczesna rewizja przetoki i profilaktyka zakrzepicy, na przykład przez podanie kwasu acetylosalicylowego. W pojedynczych przypadkach obserwowano hiperkaliemię, chociaż nie ustalono związku przyczynowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować stężenie elektrolitów w surowicy.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku stwierdzenia zwiększonego lub rosnącego stężenia potasu w surowicy, oprócz właściwego leczenia hiperkaliemii, należy rozważyć przerwanie stosowania epoetyny alfa do czasu wyrównania stężenia potasu w surowicy. Często podczas hemodializy w trakcie leczenia epoetyną alfa konieczne jest zwiększenie dawki heparyny na skutek zwiększenia hematokrytu. Brak optymalnej heparynizacji może spowodować zablokowanie systemu dializacyjnego. Z dotychczas dostępnych danych wynika, że wyrównanie niedokrwistości epoetyną alfa u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych jeszcze dializie nie przyspiesza postępu niewydolności nerek. Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z nowotworami należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. Epoetyny są czynnikami wzrostu, które stymulują głównie wytwarzanie krwinek czerwonych (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
red blood cell , RBC). Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu zachodzi obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów. Nie można wykluczyć wpływu ESA na progresję guza lub na skrócenie czasu przeżycia bez progresji choroby. W kontrolowanych badaniach klinicznych zastosowanie epoetyny alfa i innych ESA wiązało się ze zmniejszoną kontrolą lokoregionalną guza lub ze skróceniem całkowitego czasu przeżycia: – zmniejszoną kontrolę lokoregionalną u poddawanych radioterapii pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,7 mmol/l), – skrócony całkowity czas przeżycia i zwiększony odsetek zgonów związanych z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię, gdy ESA podawano w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l), – zwiększone ryzyko zgonu w przypadku podawania ESA w celu uzyskania stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą złośliwą, którzy nie otrzymują ani chemioterapii, ani nie są poddawani radioterapii; ESA nie są zalecane do stosowania w tej grupie pacjentów, – na podstawie wstępnej analizy, u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię obserwowano zwiększenie o 9% ryzyka postępu choroby lub zgonu w grupie otrzymującej epoetynę alfa plus standardową opiekę, i zwiększenie o 15% ryzyka, którego nie można wykluczyć statystycznie, gdy podawano ESA w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W związku z powyższym w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o zastosowaniu leczenia rekombinowaną erytropoetyną należy podejmować na podstawie oceny stosunku korzyści i ryzyka z udziałem danego pacjenta, uwzględniając specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy uwzględnić w tej ocenie, powinny obejmować rodzaj nowotworu i jego stadium, stopień niedokrwistości, przewidywaną długość życia, środowisko, w którym pacjent jest leczony, oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Podczas oceny zasadności leczenia epoetyną alfa pacjentów z nowotworem otrzymujących chemioterapię (pacjenci, którzy mogą wymagać transfuzji krwi) należy uwzględnić trwające od 2 do 3 tygodni opóźnienie między podaniem leku z grupy ESA a pojawieniem się erytrocytów indukowanych podaniem erytropoetyny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programach autologicznej transfuzji krwi Należy przestrzegać wszystkich specjalnych ostrzeżeń i specjalnych środków ostrożności związanych z procedurami przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi, szczególnie z rutynowymi procedurami uzupełniania objętości krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych W postępowaniu okołooperacyjnym należy zawsze stosować zasady dobrej praktyki zarządzania produktami krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych powinni otrzymywać odpowiednią profilaktykę przeciwzakrzepową, ponieważ u chorych poddawanych zabiegom chirurgicznym mogą wystąpić zaburzenia zakrzepowe i naczyniowe, zwłaszcza u osób z istniejącą chorobą sercowo-naczyniową. Ponadto należy podjąć szczególne środki ostrożności u pacjentów ze skłonnością do rozwoju zakrzepicy żył głębokich (ang. deep venous thrombosis, DVT).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Również u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l) nie można wykluczyć, że leczenie epoetyną alfa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń zakrzepowych/naczyniowych w okresie pooperacyjnym. Z tego względu epoetyny alfa nie należy stosować u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l). Substancje pomocnicze Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Brak dowodów, które by wskazywały, że leczenie epoetyną alfa zmienia metabolizm innych produktów leczniczych. Produkty lecznicze zmniejszające erytropoezę mogą zmniejszyć odpowiedź na epoetynę alfa. Ze względu na wiązanie cyklosporyny z RBC istnieje możliwość wystąpienia interakcji produktów leczniczych. Jeśli epoetyna alfa podawana jest jednocześnie z cyklosporyną, należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi i skorygować jej dawkę w razie zwiększenia hematokrytu. Brak dowodów, które by wskazywały na interakcję między epoetyną alfa i czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów (G-CSF) lub czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów i makrofagów (GM-CSF) w odniesieniu do różnicowania hematologicznego lub proliferacji komórek guza uzyskanych drogą biopsji, ocenianych w badaniach in vitro .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Interakcje
U dorosłych pacjentek z przerzutowym nowotworem piersi, jednoczesne podawanie podskórne 40 000 j.m./ml epoetyny alfa z trastuzumabem w dawce 6 mg/kg nie miało wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania epoetyny alfa u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W rezultacie epoetynę alfa należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet w ciąży zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy egzogenna epoetyna alfa przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u kobiet karmiących piersią. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią lub czy przerwać podawanie epoetyny alfa, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia epoetyną alfa dla matki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet karmiących piersią zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Płodność Nie przeprowadzono badań oceniających możliwy wpływ epoetyny alfa na płodność mężczyzn i kobiet.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Binocrit nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującym działaniem niepożądanym leku podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki podwyższenie ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia krwi. Należy kontrolować ciśnienie krwi, szczególnie na początku leczenia (patrz punkt 4.4). Najczęściej występujące działania niepożądane leku obserwowane w badaniach klinicznych epoetyny alfa to biegunka, nudności, wymioty, gorączka i ból głowy. Objawy grypopodobne mogą wystąpić zwłaszcza na początku leczenia. W badaniach z wydłużonymi odstępami w dawkowaniu u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych uprzednio dializie zgłaszano niedrożność dróg oddechowych obejmującą przypadki niedrożności górnych dróg oddechowych, niedrożności nosa i zapalenia nosogardzieli. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (TVE) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Tabelaryczna lista działań niepożądanych Ogólny profil bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa oceniano u 2 094 pacjentów z niedokrwistością spośród łącznie 3 417 pacjentów biorących udział w 25 randomizowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych stosowaniem placebo lub standardem opieki. Analiza obejmowała 228 pacjentów z CRF leczonych epoetyną alfa w 4 badaniach dotyczących CRF (2 badania w stadium przed dializą [N = 131 narażonych pacjentów z CRF] i 2 badania w stadium dializy [N = 97 narażonych pacjentów z CRF]); 1 404 narażonych pacjentów z nowotworami w 16 badaniach dotyczących niedokrwistości wywołanej chemioterapią; 147 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących autologicznego przetaczania krwi; 213 narażonych pacjentów w 1 badaniu dotyczącym okresu okołooperacyjnego; oraz 102 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących MDS. Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane leku zgłaszane przez ≥ 1% pacjentów leczonych epoetyną alfa w tych badaniach.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Ocena częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa3, nadpłytkowość Rzadko
Zaburzenia metabolizmui odżywiania Hiperkaliemia1 Niezbyt często
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość3 Niezbyt często
Reakcja anafilaktyczna3 Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Często
Drgawki Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza2 Często
Przełom nadciśnieniowy3 Nieznana

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Często
Niedrożność dróg oddechowych Niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka, nudności, wymioty Bardzo często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Często
Pokrzywka3 Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy3 Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból stawów, ból kości, ból mięśni, bóle kończyn Często
Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Ostra porfiria3 Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Gorączka Bardzo często
Dreszcze, objawy grypopodobne, reakcjaw miejscu wstrzyknięcia, obrzęk obwodowy Często
Nieskuteczność produktuleczniczego3 Nieznana
Badania diagnostyczne Dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie Rzadko
1 Często w przypadku dializy2 W tym tętnicze i żylne zdarzenia prowadzące do zgonu lub nie, takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica siatkówki, zakrzepica tętnicza (w tym zawał mięśnia sercowego), incydenty mózgowo-naczyniowe (w tym zawał mózgowy i krwotok mózgowy), przemijające napady niedokrwienia, zakrzepica przetoki (dotyczy także sprzętu do dializy) i zakrzepica w obrębie tętniaka przetoki tętniczo-żylnej3 Temat poruszony w podpunkcie poniżej i (lub) w punkcie 4.4

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, obejmujące przypadki wysypki (w tym pokrzywkę), reakcję anafilaktyczną i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.4). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym SJS i TEN, mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko, w < 1/10 000 przypadkach na pacjentorok, zgłaszano występowanie zależnej od przeciwciał aplazji czystoczerwonokrwinkowej po miesiącach lub latach leczenia epoetyną alfa (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Więcej zgłoszonych przypadków dotyczyło podskórnej drogi podawania w porównaniu z drogą dożylną. Dorośli pacjenci z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby u 4 (4,7%) pacjentów wystąpiły TVE (nagły zgon, udar niedokrwienny, zatorowość i zapalenie żył). Wszystkie zaburzenia zakrzepowe wystąpiły w grupie otrzymującej epoetynę alfa w pierwszych 24 tygodniach badania. Trzy z nich były potwierdzonymi TVE, a w jednym przypadku (nagły zgon) epizod zakrzepowo-zatorowe nie został potwierdzony. U dwóch pacjentów występowały istotne czynniki ryzyka (migotanie przedsionków, niewydolność serca i zakrzepowe zapalenie żył). Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek poddawani hemodializie Narażenie objęte badaniami klinicznymi i po wprowadzeniu leku do obrotu u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie jest ograniczone.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
W tej grupie pacjentów nie obserwowano działań niepożądanych specyficznych dla dzieci i młodzieży, których nie wymieniono w powyższej tabeli, lub działań niepożądanych, które nie były zgodne z chorobą podstawową. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Indeks terapeutyczny epoetyny alfa jest bardzo szeroki. Przedawkowanie epoetyny alfa może spowodować skutki, które są nasileniem działań farmakologicznych tego hormonu. W przypadku wystąpienia nadmiernie dużych stężeń hemoglobiny można wykonać flebotomię (krwioupust). W razie konieczności należy zapewnić dodatkowe leczenie podtrzymujące.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości, erytropoetyna, kod ATC: B03XA01. Binocrit jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Mechanizm działania Erytropoetyna jest hormonem glikoproteinowym, wytwarzanym głównie przez nerki w odpowiedzi na niedotlenienie i jest kluczowym regulatorem wytwarzania RBC. Erytropoetyna bierze udział we wszystkich fazach erytropoezy i wywiera swoje główne działanie na poziomie prekursorów erytroidowych. Po połączeniu się z receptorem na powierzchni komórki erytropoetyna aktywuje szlaki transdukcji sygnałów, które zaburzają apoptozę, i stymuluje proliferację komórek erytroidalnych. Rekombinowana ludzka erytropoetyna (epoetyna alfa), podlegająca ekspresji w komórkach jajnika chomika chińskiego, posiada sekwencję 165 aminokwasów, co jest identyczne z ludzką erytropoetyną moczową; obu substancji nie można odróżnić na podstawie badań czynnościowych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Masa cząsteczkowa erytropoetyny wynosi od 32 000 do 40 000 daltonów. Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Działanie farmakodynamiczne Zdrowi ochotnicy Po podaniu pojedynczych dawek (od 20 000 do 160 000 j.m. podskórnie) epoetyny alfa odnotowano odpowiedź zależną od dawki dla badanych znaczników farmakodynamicznych, w tym retikulocytów, krwinek czerwonych i hemoglobiny. Dla zmian odsetka retikulocytów odnotowano określony profil stężenia w przebiegu czasowym, charakteryzujący się szczytem i powrotem do wartości początkowej. Dla krwinek czerwonych i hemoglobiny odnotowano mniej określony profil. Ogólnie, wszystkie znaczniki farmakodynamiczne zwiększały się liniowo wraz z dawką, osiągając maksymalną odpowiedź przy najwyższych poziomach dawki. W dalszych badaniach farmakodynamicznych zbadano dawkę 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
podawaną raz w tygodniu w porównaniu z 150 j.m./kg podawanymi 3 razy w tygodniu. Pomimo różnic w profilu stężenia w przebiegu czasowym, odpowiedź farmakodynamiczna (mierzona na podstawie zmian w odsetku retikulocytów, stężenia hemoglobiny i liczby wszystkich krwinek czerwonych) była podobna w obu schematach. W dodatkowych badaniach porównano schemat dawkowania epoetyny alfa 40 000 j.m. raz w tygodniu ze schematem dawkowania co dwa tygodnie w zakresie od 80 000 do 120 000 j.m. podskórnie. Ogólnie rzecz biorąc, na podstawie wyników tych badań farmakodynamicznych z udziałem zdrowych osób, schemat dawkowania 40 000 j.m. raz w tygodniu wydaje się być bardziej skuteczny w wytwarzaniu krwinek czerwonych niż schematy dawkowania co dwa tygodnie, pomimo obserwowanego podobieństwa w wytwarzaniu retikulocytów w schematach dawkowania raz w tygodniu i co dwa tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przewlekła niewydolność nerek Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje erytropoezę u pacjentów z niedokrwistością i CRF, w tym u pacjentów poddawanych dializie i przed dializą. Pierwszym dowodem odpowiedzi na epoetynę alfa jest wzrost liczby retikulocytów w ciągu 10 dni, a następnie wzrost liczby krwinek czerwonych, wzrost stężenia hemoglobiny i wzrost hematokrytu, zazwyczaj w ciągu 2 do 6 tygodni. Odpowiedź związana ze stężeniem hemoglobiny różni się u poszczególnych pacjentów i może zależeć od zapasów żelaza i obecności współistniejących problemów medycznych. Niedokrwistość wywołana chemioterapią Wykazano, że epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu lub raz w tygodniu zwiększa stężenie hemoglobiny i zmniejsza konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością otrzymujących chemioterapię. W badaniu porównującym schematy dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób oraz pacjentów z nowotworem i niedokrwistością, profile czasowe zmian odsetka retikulocytów, stężenia hemoglobiny i całkowitej liczby krwinek czerwonych były podobne w obu schematach dawkowania u zdrowych osób, jak również u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. AUC poszczególnych parametrów farmakodynamicznych były podobne w schematach dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób, jak również pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. Pacjenci dorośli przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych w celu wspomagania autologicznego pobierania krwi oraz ograniczenia spadku stężenia hemoglobiny u dorosłych pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji chirurgicznych elektywnych, u których nie oczekuje się zebrania zapasu krwi wystarczającego na zaspokojenie ich całkowitych potrzeb związanych z zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Największe efekty obserwuje się u pacjentów z niskim stężeniem hemoglobiny (≤ 13 g/dl). Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem wykazano, że epoetyna alfa zmniejsza ryzyko otrzymania transfuzji allogenicznych i przyspiesza poprawę parametrów erytroidowych (wzrost stężenia hemoglobiny, hematokrytu i liczby retikulocytów). Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Przewlekła niewydolność nerek Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i CRF, w tym pacjentów poddawanych hemodializie i przed dializą, w leczeniu niedokrwistości i w celu utrzymania hematokrytu w docelowym zakresie stężeń od 30 do 36%.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek początkowych od 50 do 150 j.m./kg trzy razy w tygodniu u około 95% wszystkich pacjentów obserwowano odpowiedź kliniczną w postaci istotnego wzrostu hematokrytu. Po około dwóch miesiącach leczenia praktycznie wszyscy pacjenci byli niezależni od transfuzji krwi. Po osiągnięciu docelowej wartości hematokrytu dostosowano dawkę podtrzymującą indywidualnie dla każdego pacjenta. W trzech największych badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów dorosłych poddawanych dializie mediana dawki podtrzymującej niezbędnej do utrzymania wartości hematokrytu pomiędzy 30 i 36% wynosiła około 75 j.m./kg, podawanych 3 razy w tygodniu. W kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, dotyczącym jakości życia u pacjentów z CRF poddawanych hemodializie wykazano klinicznie i statystycznie istotną poprawę u pacjentów leczonych epoetyną alfa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo, przy pomiarze zmęczenia, objawów fizycznych, związków i depresji (kwestionariusz dotyczący choroby nerek, ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Kidney Disease Questionnaire ) po sześciu miesiącach leczenia. Pacjentów z grupy leczonej epoetyną alfa włączono również do otwartego rozszerzenia badania, które wykazało poprawę jakości ich życia, która utrzymywała się przez kolejne 12 miesięcy. Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie W badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z CRF, niepoddawanych dializie, leczonych epoetyną alfa, średni czas leczenia wynosił prawie pięć miesięcy. U tych pacjentów wystąpiła odpowiedź na leczenie epoetyną alfa zbliżona do obserwowanej u pacjentów poddawanych dializie. Pacjenci z CRF, niepoddawani dializie, wykazali zależny od dawki i trwały wzrost wartości hematokrytu w przypadku otrzymywania epoetyny alfa dożylnie lub podskórnie. Podobny wzrost wartości hematokrytu odnotowano, podając epoetynę alfa którąkolwiek drogą.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Ponadto wykazano, że dawki epoetyny alfa od 75 do 150 j.m./kg na tydzień utrzymują wartość hematokrytu w zakresie od 36 do 38% przez okres do sześciu miesięcy. W 2 badaniach z wydłużonym odstępem dawkowania epoetyny alfa (3 razy w tygodniu, raz na tydzień, raz na 2 tygodnie i raz na 4 tygodnie) u niektórych pacjentów z dłuższymi odstępami podawania nie utrzymywał się odpowiedni poziom stężenia hemoglobiny, przez co ci pacjenci osiągnęli kryteria spadku stężenia hemoglobiny zdefiniowane przez protokół (0% w grupie otrzymującej lek raz na tydzień, 3,7% w grupie otrzymującej lek raz na 2 tygodnie i 3,3% w grupie otrzymującej lek raz na 4 tygodnie). W randomizowanym, prospektywnym badaniu oceniano 1 432 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością, którzy nie byli poddawani dializie. Pacjentów przydzielono do leczenia epoetyną alfa w celu utrzymania poziomu stężenia hemoglobiny 13,5 g/dl (wyższego niż zalecany poziom stężenia hemoglobiny) lub 11,3 g/dl.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe (zgon, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub hospitalizacja z powodu zastoinowej niewydolności serca) wystąpiło u 125 (18%) spośród 715 pacjentów w grupie wyższego stężenia hemoglobiny w porównaniu z 97 (14%) spośród 717 pacjentów w grupie niższego stężenia hemoglobiny (współczynnik ryzyka [HR] 1,3; 95% CI: 1,0; 1,7; p = 0,03). Przeprowadzono post-hoc zbiorcze analizy badań klinicznych nad ESA u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (poddawanych dializie, niepoddawanych dializie, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Stwierdzono skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami ESA, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę lub czy byli poddawani dializie (patrz punkt 4.2 i punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i nowotworem, z guzami limfoidalnymi i litymi oraz pacjentów leczonych różnymi schematami chemioterapii, w tym schematami zawierającymi platynę i niezawierającymi platyny. Badania te wykazały, że u pacjentów z nowotworami i niedokrwistością epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu i raz w tygodniu zwiększała stężenie hemoglobiny i zmniejszała konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia. W niektórych badaniach po fazie podwójnie ślepej próby nastąpiła faza otwartej próby, podczas której wszyscy pacjenci otrzymywali epoetynę alfa, w związku z czym odnotowano utrzymanie efektu. Dostępne dowody wskazują, że pacjenci z nowotworami złośliwymi układu krwiotwórczego i guzami litymi odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa oraz że pacjenci z naciekiem szpiku kostnego przez nowotwór lub bez takiego nacieku odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach dotyczących chemioterapii wykazano porównywalną intensywność chemioterapii w grupach otrzymujących epoetynę alfa i grupach otrzymujących placebo na podstawie podobnej powierzchni pod krzywą czasu granulocytów obojętnochłonnych u pacjentów leczonych epoetyną alfa i pacjentów otrzymujących placebo, jak również na podstawie podobnego odsetka pacjentów w grupach leczonych epoetyną alfa i grupach otrzymujących placebo, u których bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych spadła poniżej 1 000 i 500 komórek/µl. W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, obejmującym 375 pacjentów z niedokrwistością z różnymi nowotworami z wyjątkiem nowotworów szpiku, otrzymujących chemioterapię bez pochodnych platyny, wykazano istotne zmniejszenie następstw związanych z niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
uczucia zmęczenia, zmniejszenia energii i spadku aktywności) mierzonych za pomocą następujących narzędzi i skal: ogólna skala Functional Assessment of Cancer Therapy-Anaemia (FACT-An), skala oceny zmęczenia FACT-An i skala Cancer Linear Analogue Scale (CLAS). Dwa inne, mniejsze, randomizowane badania kliniczne kontrolowane placebo nie wykazały istotnej poprawy parametrów jakości życia ocenianej przy użyciu odpowiednio skali EORTC-QLQ-C30 lub skali CLAS. Czas przeżycia i progresja guza były badane w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2 833 pacjentów, z czego cztery były kontrolowanymi placebo badaniami z podwójnie ślepą próbą, a jedno było badaniem otwartym. W badaniach brali udział pacjenci leczeni chemioterapią (dwa badania) lub wykorzystano populacje pacjentów, u których nie jest wskazane stosowanie leków z grupy ESA: niedokrwistość u pacjentów z nowotworem nieleczonych chemioterapią oraz pacjenci z nowotworem w obrębie głowy i szyi poddawani radioterapii.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wymagane stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl (8,1 mmol/l); w pozostałych trzech badaniach od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l). W badaniu otwartym nie było różnicy w całkowitym czasie przeżycia między pacjentami leczonymi rekombinowaną ludzką erytropoetyną a produktami kontrolnymi. W czterech kontrolowanych placebo badaniach współczynnik ryzyka dla całkowitego czasu przeżycia wahał się w zakresie pomiędzy 1,25 i 2,47 na korzyść produktów kontrolnych. Badania te wykazały stałą, niewyjaśnioną, statystycznie istotną nadmierną śmiertelność u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropetynę, w porównaniu z produktami kontrolnymi. Całkowity czas przeżycia w badaniach nie mógł być zadowalająco wyjaśniony różnicami w częstości występowania zakrzepicy i powiązanych powikłań między pacjentami, którym podawano rekombinowaną ludzką erytropoetynę a pacjentami w grupie kontrolnej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub brak terapii) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn. Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść produktów kontrolnych (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badań i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono randomizowane, otwarte, wielośrodkowe badanie z udziałem 2 098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym nowotworem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego lub drugiego rzutu. Było to badanie równoważności (ang. non-inferiority ) opracowane w celu wykluczenia 15% wzrostu ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa ze standardową opieką w porównaniu z samą standardową opieką. W punkcie granicznym zbierania danych klinicznych mediana czasu bez progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS) na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej z grup leczenia (HR 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), wskazując na to, że nie osiągnięto celu badania. W grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką znacznie mniej pacjentek (5,8% w porównaniu z 11,4%) otrzymywało transfuzję erytrocytów; z kolei w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką u znacznie większej liczby pacjentek (2,8% w porównaniu z 1,4%) wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W momencie analizy końcowej odnotowano 1 653 zgony. Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką wynosiła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie otrzymującej tylko standardową opiekę (HR 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji (ang. time to progression , TTP) na podstawie określonej przez badacza choroby progresywnej (ang. progresive disease , PD) wynosiła 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana TPP oparta na PD określonej przez IRC wynosiła 8,0 miesięcy w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 8,3 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Program autologicznej transfuzji krwi W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 204 pacjentów, i w badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 55 pacjentów oceniano skuteczność epoetyny alfa w przyczynianiu się do autologicznej transfuzji krwi u pacjentów z niską wartością hematokrytu (≤ 39% i brak niedokrwistości na tle niedoboru żelaza) zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych. W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Przeciętnie pacjenci leczeni epoetyną alfa byli w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (4,5 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (3,0 jednostki).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 300 j.m./kg lub 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Pacjenci leczeni epoetyną alfa byli również w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (epoetyna alfa w dawce 300 j.m./kg = 4,4 jednostki; epoetyna alfa w dawce 600 j.m./kg = 4,7 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (2,9 jednostki). Leczenie epoetyną alfa zmniejszyło ryzyko narażenia na krew allogeniczną o 50% w porównaniu z pacjentami nieotrzymującymi epoetyny alfa. Duże operacje ortopedyczne elektywne Wpływ epoetyny alfa (300 j.m./kg lub 100 j.m./kg) na narażenie na transfuzję krwi allogenicznej oceniano w badaniu klinicznym kontrolowanym placebo z zastosowaniem podwójnie ślepej próby u pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza, zakwalifikowanych do dużej operacji ortopedycznej elektywnej biodra lub kolana.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Epoetynę alfa podawano podskórnie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu. Pacjentów stratyfikowano według ich wyjściowego stężenia hemoglobiny (≤ 10 g/dl, od > 10 do ≤ 13 g/dl i > 13 g/dl). Podawanie epoetyny alfa w dawce 300 j.m./kg znacznie zmniejszyło ryzyko allogenicznej transfuzji krwi u pacjentów ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem. 16% pacjentów leczonych epoetyną alfa 300 j.m./kg, 23% pacjentów leczonych epoetyną alfa 100 j.m./kg i 45% pacjentów otrzymujących placebo wymagało transfuzji krwi. W otwartym badaniu, prowadzonym w grupach równoległych, z udziałem pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza ze stężeniem hemoglobiny od ≥ 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem, którzy byli zakwalifikowani do dużej operacji ortopedycznej biodra lub kolana, porównano podawanie epoetyny alfa 300 j.m./kg podskórnie, codziennie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu, z podawaniem epoetyny alfa 600 j.m./kg podskórnie, raz w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem i w dniu zabiegu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Średni wzrost stężenia hemoglobiny od okresu przed leczeniem do momentu przed zabiegiem w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu (1,44 g/dl) był dwukrotnie wyższy niż w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie (0,73 g/dl). Średnie stężenia hemoglobiny były podobne w obu grupach pacjentów przez cały okres pooperacyjny. Skutkiem odpowiedzi erytropoetycznej obserwowanej w obu leczonych grupach były podobne częstości transfuzji krwi (16% w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu i 20% w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie). Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny alfa u dorosłych pacjentów z niedokrwistością i z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów stratyfikowano według poziomu erytropoetyny w surowicy (sEPO) oraz przeprowadzenia wcześniej transfuzji krwi podczas badania przesiewowego. Najważniejsze wyjściowe cechy charakterystyczne warstwy < 200 mj./ml przedstawiono w tabeli poniżej. Wyjściowe cechy charakterystyczne dotyczące pacjentów z sEPO < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego Po randomizacji

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Łącznie (N)b Epoetyna alfa85a Placebo45
sEPO podczas badania przesiewowego< 200 mj./ml (N) Hemoglobina (g/l) N 7171 3939
Średnia 92,1 (8,57) 92,1 (8,51)
Mediana 94,0 96,0
Zakres (71, 109) (69, 105)
95% przedział ufności dla średniejWcześniejsze transfuzje krwi N (90,1; 94,1)71 (89,3; 94,9)39
Tak 31 (43,7%) 17 (43,6%)
≤ 2 jednostki krwinek 16 (51,6%) 9 (52,9%)
czerwonych> 2 i ≤ 4 jednostki krwinek 14 (45,2%) 8 (47,1%)
czerwonych> 4 jednostek krwinek 1 (3,2%) 0
czerwonychNie 40 (56,3%) 22 (56,4%)

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
a w przypadku jednego pacjenta nie było danych na temat sEPO b w warstwie ≥ 200 mj./ml było 13 pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa i 6 pacjentów z grupy otrzymującej placebo Odpowiedź erytroidalną zdefiniowano zgodnie z kryteriami Międzynarodowej Grupy Roboczej ( International Working Group — IWG) z 2006 r. jako wzrost stężenia hemoglobiny o ≥ 1,5 g/dl względem wartości wyjściowej lub spadek liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna) oraz czas trwania odpowiedzi wynoszący co najmniej 8 tygodni. Odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni badania wykazało 27/85 (31,8%) pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do 2/45 (4,4%) pacjentów z grupy otrzymującej placebo (p < 0,001). Wszyscy reagujący pacjenci należeli do warstwy, w której wartość sEPO wynosiła < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tej warstwie 20/40 (50%) pacjentów niepoddawanych wcześniej transfuzji wykazało odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni w porównaniu do 7/31 (22,6%) pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji (dwóch pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji krwi osiągnęło pierwszorzędowy punkt końcowy na podstawie spadku liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna)). Mediana czasu od badania wyjściowego do pierwszej transfuzji była istotnie statystycznie dłuższa w grupie otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do grupy otrzymującej placebo (49 vs 37 dni; p = 0,046). Po 4 tygodniach leczenia czas do pierwszej transfuzji jeszcze się wydłużył w grupie otrzymującej epoetynę alfa (142 vs 50 dni, p = 0,007).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetek pacjentów poddanych transfuzji w grupie otrzymującej epoetynę alfa zmniejszył się z 51,8% 8 tygodni przed badaniem wyjściowym do 24,7% między tygodniem 16 a 24 w porównaniu do grupy otrzymującej placebo, w której nastąpił wzrost wskaźnika transfuzji z 48,9% do 54,1% w tym samym czasie. Dzieci i młodzież Przewlekła niewydolność nerek Epoetynę alfa oceniano w otwartym nierandomizowanym 52-tygodniowym badaniu klinicznym z otwartym zakresem dawki z udziałem dzieci i młodzieży z CRF poddawanych hemodializie. Mediana wieku pacjentów włączonych do badania wynosiła 11,6 roku (zakres od 0,5 do 20,1 roku). Epoetynę alfa podawano po dializie w dawce 75 j.m./kg/tydzień dożylnie w 2 lub 3 podzielonych dawkach, stopniowo zwiększając dawkę o 75 j.m./kg/tydzień co 4 tygodnie (do maksymalnie 300 j.m./kg/tydzień) w celu osiągnięcia wzrostu stężenia hemoglobiny o 1 g/dl/miesiąc. Wymagany zakres stężenia hemoglobiny wynosił od 9,6 do 11,2 g/dl. 81% pacjentów osiągnęło poziom stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 11 tygodni, a mediana stosowanej dawki w chwili osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 150 j.m./kg/tydzień. Spośród pacjentów, którzy osiągnęli wartość docelową, 90% stosowało schemat dawkowania 3 razy na tydzień. Po 52 tygodniach, 57% pacjentów pozostało w badaniu i otrzymywało medianę dawki 200 j.m./kg/tydzień. Dane kliniczne dotyczące podania podskórnego u dzieci są ograniczone. W pięciu niewielkich otwartych, niekontrolowanych badaniach (liczba pacjentów wynosiła od 9 do 22, łącznie N = 72), epoetynę alfa podawano dzieciom podskórnie w dawkach początkowych wynoszących od 100 j.m./kg na tydzień do 150 j.m./kg na tydzień, z możliwością zwiększenia dawki do 300 j.m./kg na tydzień. W powyższych badaniach większość stanowili pacjenci jeszcze nie poddawani dializie (N = 44), 27 pacjentów otrzymywało dializę otrzewnową, a 2 otrzymywało hemodializę. Wiek pacjentów mieścił się w przedziale od 4 miesięcy do 17 lat.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Zasadniczo badania te miały ograniczenia metodologiczne, ale leczenie wiązało się z pozytywną tendencją do większych stężeń hemoglobiny. Nie odnotowano niespodziewanych działań niepożądanych (patrz punkt 4.2). Niedokrwistość wywołana chemioterapią W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby trwającym 16 tygodni i randomizowanym, kontrolowanym, otwartym badaniu trwającym 20 tygodni oceniano epoetynę alfa 600 j.m./kg (podawaną dożylnie lub podskórnie raz na tydzień) u dzieci i młodzieży z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię mielosupresyjną w leczeniu różnych nowotworów wieku dziecięcego z wyjątkiem nowotworów szpiku. W 16-tygodniowym badaniu (n = 222) w grupie pacjentów leczonych epoetyną alfa nie odnotowano statystycznie istotnego wpływu na wyniki na podstawie odpowiedzi pacjentów lub rodziców uzyskanych przy zastosowaniu Pediatrycznego Kwestionariusza Jakości Życia (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Paediatric Quality of Life Inventory ) lub na wyniki w Module Rak (ang. Cancer Module ), w porównaniu z placebo (pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący skuteczności). Ponadto nie zaobserwowano statystycznej różnicy w odsetkach pacjentów wymagających transfuzji koncentratu erytrocytów, między grupą otrzymującą epoetynę alfa a grupą placebo. W 20-tygodniowym badaniu (n = 225) nie zaobserwowano znaczącej różnicy w pierwszorzędowym punkcie końcowym dotyczącym skuteczności, tj. odsetku pacjentów wymagających transfuzji erytrocytów po 28. dniu (62% pacjentów otrzymujących epoetynę alfa w porównaniu z 69% pacjentów otrzymujących standardową opiekę).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po wstrzyknięciu podskórnym stężenie epoetyny alfa w surowicy osiąga swój szczyt w okresie od 12 do 18 godzin po podaniu. Nie stwierdzono kumulacji po wielokrotnym podaniu dawki 600 j.m./kg podawanej podskórnie raz w tygodniu. Biodostępność bezwzględna epoetyny alfa po podaniu podskórnym wynosi około 20% u zdrowych osób. Dystrybucja Po podaniu dożylnym dawek 50 i 100 j.m./kg zdrowym osobom średnia objętość dystrybucji wynosiła 49,3 ml/kg. Po podaniu dożylnym epoetyny alfa pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek objętość dystrybucji wynosiła odpowiednio od 57 do 107 ml/kg po podaniu pojedynczej dawki (12 j.m./kg) i od 42 do 64 ml/kg po podaniu wielokrotnym (48-192 j.m./kg). Zatem objętość dystrybucji jest nieco większa niż przestrzeń w osoczu. Eliminacja Okres półtrwania epoetyny alfa po wielokrotnym podaniu dożylnym wynosi około 4 godzin u zdrowych osób.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Szacuje się, że okres półtrwania w przypadku podania podskórnego wynosi około 24 godzin u zdrowych osób. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u zdrowych osób wynosiła odpowiednio 31,2 i 12,6 ml/h/kg. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u pacjentów z niedokrwistością i z nowotworami wynosiła odpowiednio 45,8 i 11,3 ml/h/kg. U większości pacjentów z niedokrwistością i nowotworami otrzymujących chemioterapię cykliczną wartość CL/F po podaniu dawek podskórnych 40 000 j.m. raz w tygodniu i 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu była niższa w porównaniu z wartościami u osób zdrowych. Liniowość lub nieliniowość U zdrowych osób odnotowano proporcjonalny do dawki wzrost stężenia epoetyny alfa w surowicy po dożylnym podaniu 150 i 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Podawanie pojedynczych dawek epoetyny alfa od 300 do 2 400 j.m./kg podskórnie doprowadziło do liniowej zależności pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką. U osób zdrowych zaobserwowano odwrotną zależność pomiędzy pozornym klirensem a dawką. W badaniach przeprowadzonych w celu zbadania wydłużonych odstępów dawkowania (40 000 j.m. raz w tygodniu oraz 80 000, 100 000 i 120 000 j.m. co dwa tygodnie) odnotowano liniową, ale nie proporcjonalną do dawki, zależność pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką w stanie stacjonarnym. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Epoetyna alfa wykazuje zależne od dawki działanie na parametry hematologiczne, które jest niezależne od drogi podawania. Dzieci i młodzież U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano okres półtrwania epoetyny alfa wynoszący około od 6,2 do 8,7 godziny po wielokrotnym podaniu dożylnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Profil farmakokinetyczny epoetyny alfa u dzieci i młodzieży wydaje się być podobny do tego u dorosłych. Dane farmakokinetyczne u noworodków są ograniczone. Z badania z udziałem 7 przedwcześnie urodzonych noworodków z bardzo niską urodzeniową masą ciała i 10 zdrowych dorosłych, którzy otrzymywali erytropoetynę dożylnie, wynika, że objętość dystrybucji była około od 1,5 do 2 razy większa u przedwcześnie urodzonych noworodków w porównaniu ze zdrowymi dorosłymi, natomiast klirens był 3 razy większy u przedwcześnie urodzonych noworodków niż u zdrowych dorosłych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny alfa jest nieco przedłużony o około 5 godzin w porównaniu ze zdrowymi osobami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach toksykologicznych dotyczących podania wielokrotnego prowadzonych na psach i szczurach (ale nie na małpach) leczenie epoetyną alfa wiązało się z subklinicznym włóknieniem szpiku kostnego. Włóknienie szpiku kostnego jest znanym powikłaniem przewlekłej niewydolności nerek u ludzi i może być związane z wtórną nadczynnością przytarczyc lub nieznanymi czynnikami. Częstość włóknienia szpiku kostnego nie była zwiększona w badaniu obejmującym pacjentów poddawanych hemodializie, leczonych epoetyną alfa przez 3 lata w porównaniu z dopasowaną grupą kontrolną, złożoną z chorych dializowanych, nieleczonych epoetyną alfa. Epoetyna alfa nie indukuje mutacji genów bakterii (test Amesa), aberracji chromosomalnych w komórkach ssaków, mikrojąder u myszy, ani mutacji genów w miejscu HGPRT. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sprzeczne doniesienia w literaturze, opierające się na wynikach badań in vitro prowadzonych na próbkach guzów ludzkich, wskazują na potencjalną rolę erytropoetyn jako czynników stymulujących proliferację guzów. Ich znaczenie kliniczne jest niepewne. W hodowli komórek ludzkiego szpiku kostnego epoetyna alfa stymuluje swoiście erytropoezę i nie ma wpływu na leukopoezę. Nie udało się wykryć działania cytotoksycznego epoetyny alfa na komórki szpiku kostnego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna alfa podawana w dawkach tygodniowych przekraczających około 20 razy zalecaną dawkę tygodniową u ludzi, powodowała zmniejszenie masy ciała płodu, opóźnienie kostnienia i zwiększenie śmiertelności płodów. Zmiany te interpretuje się jako wtórne do zmniejszonego przyrostu masy ciała matki, przy czym znaczenie dla człowieka nie jest znane w przypadku terapeutycznych poziomów dawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Disodu fosforan dwuwodny Sodu chlorek Glicyna Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać i przewozić w stanie schłodzonym (od 2 °C do 8 °C). Taki zakres temperatury należy ściśle utrzymywać do czasu podania pacjentowi. W przypadku stosowania ambulatoryjnego produkt leczniczy można wyjąć z lodówki, bez ponownego umieszczania w niej, na okres maksymalnie 3 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Jeśli lek nie został zużyty do końca tego okresu, należy go wyrzucić. Nie zamrażać ani nie wstrząsać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawki (szkło typu I), z osłoną zabezpieczającą igłę lub bez osłony, z korkiem (guma z teflonową powierzchnią tłoczącą) zamknięte w blistrze. Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,4 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,7 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,8 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,9 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,75 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Produktu Binocrit nie należy używać i należy go usunąć: – jeśli płyn jest zabarwiony lub widoczne są pływające w nim cząstki; – jeśli opakowanie utraciło szczelność; – jeśli wiadomo lub istnieje przypuszczenie, że produkt został przypadkowo zamrożony lub – jeśli wystąpiła awaria lodówki..
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki są gotowe do użycia (patrz punkt 4.2). Nie wstrząsać ampułko-strzykawek. Strzykawki mają wytłoczone pierścienie skalujące, umożliwiające częściowe użycie w razie potrzeby. Każdy pierścień skalujący odpowiada objętości 0,1 ml. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Należy pobierać tylko jedną dawkę produktu Binocrit ze strzykawki i usuwać niepotrzebny roztwór przed wstrzyknięciem. Stosowanie ampułko-strzykawki z osłoną zabezpieczającą igłę Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po wykonaniu wstrzyknięcia, co zapobiega skaleczeniu igłą. Nie ma to wpływu na normalne działanie strzykawki. Powoli i równomiernie naciskać tłok, aż do podania całej dawki i braku możliwości dalszego wciśnięcia tłoka. Nadal naciskając tłok strzykawki, wyjąć igłę z ciała pacjenta. Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po zwolnieniu tłoka. Stosowanie ampułko-strzykawki bez osłony zabezpieczającej igłę Podać dawkę zgodnie ze standardowym protokołem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Abseamed należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Abseamed 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Abseamed można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Abseamed w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Abseamed należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Abseamed to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Abseamed należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Abseamed należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Abseamed wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Abseamed aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Abseamed jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Abseamed może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Abseamed należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Abseamed w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Abseamed podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Abseamed. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Abseamed” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Abseamed ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Abseamed należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Abseamed u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Abseamed należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Abseamed 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Abseamed można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Abseamed w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Abseamed należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Abseamed to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Abseamed należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Abseamed należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Abseamed wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Abseamed aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Abseamed jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Abseamed może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Abseamed należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Abseamed w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Abseamed podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Abseamed. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Abseamed” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Abseamed ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Abseamed należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Abseamed u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Częstość	Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Częstość nieznana2	Aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia układu immunologicznego	Bardzo często	Nadwrażliwośća
Zaburzenia układu nerwowego	Często	Udarb
Niezbyt często1	Drgawki
Zaburzenia serca	Bardzo często	Nadciśnienie tętnicze
Zaburzenia naczyniowe	Niezbyt często	Zdarzeniazakrzepowo-zatorowec
Niezbyt często1	Zakrzepica dostępu naczyniowego związanaz dializąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Często	Wysypka/rumieńe
Częstość nieznana2	SJS/TEN, rumień wielopostaciowy, pęcherze,złuszczanie się skóry
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Często	Ból w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często1	Siniak w miejscu wstrzyknięcia Krwawienie w miejscuwstrzyknięcia

Układ, narząd	Częstość występowania	Działanie niepożądane leku
Ośrodkowy i obwodowy układ nerwowy	Częste (>1%, ≤10%)	Ból głowy
Układ krążenia	Częste (>1%, ≤10%)	Nadciśnienie tętnicze
Schorzenia naczyń obwodowych	Częste (>1%, ≤10%)	Zakrzepica naczyń dostępunaczyniowego
Skóra w miejscu podania	Częste (>1%, ≤10%)	Ból w miejscu wstrzyknięcia

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC)	Działanie niepożądane(terminy preferowane)	Częstość
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa3, nadpłytkowość	Rzadko
Zaburzenia metabolizmui odżywiania	Hiperkaliemia1	Niezbyt często
Zaburzenia układuimmunologicznego	Nadwrażliwość3	Niezbyt często
Reakcja anafilaktyczna3	Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Często
Drgawki	Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe	Nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza2	Często
Przełom nadciśnieniowy3	Nieznana

Łącznie (N)b	Epoetyna alfa85a	Placebo45
sEPO podczas badania przesiewowego< 200 mj./ml (N) Hemoglobina (g/l) N	7171	3939
Średnia	92,1 (8,57)	92,1 (8,51)
Mediana	94,0	96,0
Zakres	(71, 109)	(69, 105)
95% przedział ufności dla średniejWcześniejsze transfuzje krwi N	(90,1; 94,1)71	(89,3; 94,9)39
Tak	31 (43,7%)	17 (43,6%)
≤ 2 jednostki krwinek	16 (51,6%)	9 (52,9%)
czerwonych> 2 i ≤ 4 jednostki krwinek	14 (45,2%)	8 (47,1%)
czerwonych> 4 jednostek krwinek	1 (3,2%)	0
czerwonychNie	40 (56,3%)	22 (56,4%)

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień)	Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień)	Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40	<8000	120
40-80	8000-16000	200
>80	>16000	360

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień)	Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień)	Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12	2000 – <2700	30
12 – <15	2700 – <3500	50
15 – <24	3500 – <5500	75
24 – <30	5500 – <6500	100
30 – <35	6500 – <8000	120
35 – <47	8000 – <10000	150
47 – <60	10000 – <13000	200
60 – <90	13000 – <20000	250
≥90	≥20000	360

Darbepoetyna alfa – przeciwwskazania

Spis treści

Wprowadzenie do przeciwwskazań darbepoetyny alfa

Przeciwwskazania bezwzględne – kiedy nie wolno stosować darbepoetyny alfa?

Przeciwwskazania względne – kiedy należy szczególnie rozważyć stosowanie darbepoetyny alfa?

Sytuacje wymagające szczególnej ostrożności – nie są to przeciwwskazania, ale wymagają monitorowania

Tabela podsumowująca przeciwwskazania

Darbepoetyna alfa – bezpieczeństwo stosowania zależne od indywidualnej sytuacji pacjenta

Pytania i odpowiedzi

Kiedy nie wolno stosować darbepoetyny alfa?

Czy darbepoetynę alfa można stosować u dzieci?

Czy choroby wątroby są przeciwwskazaniem do stosowania darbepoetyny alfa?

Jakie działania niepożądane mogą być przeciwwskazaniem do dalszego stosowania darbepoetyny alfa?

Czy konieczne jest monitorowanie ciśnienia krwi podczas leczenia darbepoetyną alfa?

Monitorowanie podczas leczenia darbepoetyną alfa

Ryzyko reakcji alergicznych i skórnych

Szczególne grupy pacjentów

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Wskazania do stosowania

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Przeciwwskazania

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Interakcje

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Przedawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wskazania do stosowania

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przeciwwskazania

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Interakcje

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedawkowanie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie