Menu

Chrypka

Produkty powiązane z chrypka
Uniben, aerozol do stosowania w jamie ustnej, 255 µg/dawka
Uniben, aerozol do stosowania w jamie ustnej, 255 µg/dawka
Fiorda, smak czarnej porzeczki, pastylki do ssania
Fiorda, smak czarnej porzeczki, pastylki do ssania
Orofar Max, pastylki do ssania, 2 mg + 1 mg
Orofar Max, pastylki do ssania, 2 mg + 1 mg
Strepsils Intensive, tabletki do ssania, 8,75 mg
Strepsils Intensive, tabletki do ssania, 8,75 mg
Tantum Verde, płyn do płukania jamy ustnej, 0,15 g/100 ml
Tantum Verde, płyn do płukania jamy ustnej, 0,15 g/100 ml
Tantum Verde, smak eukaliptusowy, pastylki do ssania, 3 mg
Tantum Verde, smak eukaliptusowy, pastylki do ssania, 3 mg
Tantum Verde, smak miodowo-pomarańczowy, pastylki do ssania, 3 mg
Tantum Verde, smak miodowo-pomarańczowy, pastylki do ssania, 3 mg
Tantum Verde, smak miętowy, pastylki do ssania, 3 mg
Tantum Verde, smak miętowy, pastylki do ssania, 3 mg
Controloc Control, tabletki dojelitowe, 20 mg
Controloc Control, tabletki dojelitowe, 20 mg
FIORDA JUNIOR pastylki na gardło krtań dla dzieci, pastylki do ssania
FIORDA JUNIOR pastylki na gardło krtań dla dzieci, pastylki do ssania
Famotydyna Ranigast, tabletki, 20 mg
Famotydyna Ranigast, tabletki, 20 mg
Gaviscon lek na zgagę refluks smak, tabletki do rozgryzania i żucia
Gaviscon lek na zgagę refluks smak, tabletki do rozgryzania i żucia
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Redakcja leki.pl
Redakcja leki.pl
Dawid Hachlica
Dawid Hachlica
Adam Kasiński
Adam Kasiński
Andrzej Polski
Andrzej Polski
Maria Bialik
Maria Bialik
Adrian Bryła
Adrian Bryła
Julita Pabiniak-Gorący
Julita Pabiniak-Gorący
Łukasz Smoła
Łukasz Smoła
  1. Septolete, 1 mg – przeciwwskazania
  2. Sebidin, 50 mg + 5 mg – wskazania – na co działa?
  3. Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – wskazania – na co działa?
  4. Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – działania niepożądane i skutki uboczne
  5. Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – dawkowanie leku
  6. Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – stosowanie u dzieci
  7. Pulmozyme, 1 mg/ml
  8. Pulmozyme, 1 mg/ml – wskazania – na co działa?
  9. Pulmozyme, 1 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne
  10. Pulmozyme, 1 mg/ml – przedawkowanie leku
  11. Pulmozyme, 1 mg/ml – stosowanie u dzieci
  12. Pulmicort Turbuhaler, 100 mcg/dawkę inh. – dawkowanie leku
  13. Pulmicort Turbuhaler, 100 mcg/dawkę inh. – przedawkowanie leku
  14. Pulmicort Turbuhaler, 100 mcg/dawkę inh. – działania niepożądane i skutki uboczne
  15. Omnadren 250, (30 mg + 60 mg + 60 – dawkowanie leku
  16. Omnadren 250, (30 mg + 60 mg + 60 – przedawkowanie leku
  17. Nakom, 250 mg + 25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  18. Nakom Mite, 100 mg + 25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne
  19. Envil kaszel junior, 15 mg/5 ml – wskazania – na co działa?
  20. Aldactone, 20 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne
  21. Dornaza alfa
  22. Chlorek benzalkoniowy
  23. Tobramycyna
  24. Budezonid
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Septolete, 1 mg – przeciwwskazania

    Przed zażyciem leku Septolete należy sprawdzić, czy nie ma przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na składniki leku czy dziedziczne nietolerancje cukrów. Ważne jest przestrzeganie zaleceń dotyczących dawkowania i unikanie jednoczesnego spożywania mleka. W razie wątpliwości lub objawów niepożądanych, skonsultuj się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Sebidin, 50 mg + 5 mg – wskazania – na co działa?

    Lek Sebidin jest stosowany w miejscowym leczeniu objawów zapalenia błony śluzowej gardła i krtani. Zawiera chlorheksydynę, która działa przeciwbakteryjnie, oraz witaminę C, wspomagającą regenerację tkanek. Zalecana dawka to 1 tabletka 4 razy na dobę. Leku nie należy stosować dłużej niż 14 dni bez konsultacji z lekarzem. Możliwe działania niepożądane to reakcje alergiczne, podrażnienie błony śluzowej i żołądka oraz przebarwienia. Lek należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – wskazania – na co działa?

    Pulmicort Turbuhaler to lek stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Zawiera budezonid, który działa przeciwzapalnie. Dawkowanie jest indywidualne i zależy od wieku pacjenta oraz wcześniejszego leczenia. Najczęstsze działania niepożądane to zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła, podrażnienie gardła, kaszel, chrypka, bezgłos oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Ważne jest prawidłowe stosowanie inhalatora, aby przyjąć optymalną dawkę leku.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Pulmicort Turbuhaler, zawierający budezonid, stosowany w leczeniu astmy i POChP, może powodować działania niepożądane. Częste skutki uboczne to zakażenia grzybicze jamy ustnej, podrażnienie gardła, kaszel, chrypka, bezgłos oraz zapalenie płuc u pacjentów z POChP. Niezbyt częste działania to zaćma, nieostre widzenie, skurcze mięśni, drżenia mięśni, depresja i niepokój. Rzadkie skutki obejmują reakcje nadwrażliwości, łatwe powstawanie wybroczyn, skurcz oskrzeli, nerwowość i zmiany zachowania. Działania o nieznanej częstości to zaburzenia widzenia i objawy ogólnoustrojowe. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – dawkowanie leku

    Pulmicort Turbuhaler jest lekiem stosowanym w leczeniu astmy oskrzelowej i POChP. Dawkowanie jest indywidualne i zależy od wieku pacjenta oraz wcześniejszego leczenia. Dzieci w wieku 6 lat i starsze powinny przyjmować 100-800 μg na dobę, a dorośli 200-1600 μg na dobę. Inhalator należy przygotować przed pierwszym użyciem, a podczas inhalacji wykonać głęboki wdech przez ustnik. Możliwe działania niepożądane to zakażenia grzybicze, podrażnienie gardła i zapalenie płuc.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 200 mcg/dawkę inh. – stosowanie u dzieci

    Pulmicort Turbuhaler jest bezpieczny dla dzieci w wieku 6 lat i starszych, stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej i POChP. Alternatywne leki to flutykazon, montelukast i salmeterol. Ważne jest regularne monitorowanie wzrostu dzieci przyjmujących glikokortykosteroidy. Przed rozpoczęciem nowego leczenia zawsze należy skonsultować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Pulmozyme, 1 mg/ml

    Pulmozyme to lek stosowany w leczeniu mukowiscydozy, który zawiera dornazę alfa, enzym pomagający w rozrzedzaniu i usuwaniu gęstego śluzu z dróg oddechowych. Lek jest podawany w postaci roztworu do inhalacji za pomocą nebulizatora. Zalecana dawka wynosi 2500 U (2,5 mg) dornazy alfa, a inhalacje powinny być wykonywane regularnie. Pulmozyme nie należy mieszać z innymi lekami w komorze nebulizatora. Działania niepożądane mogą obejmować chrypkę, zapalenie krtani oraz wysypkę. Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić go przed światłem i wilgocią.

  • Ilustracja poradnika Pulmozyme, 1 mg/ml – wskazania – na co działa?

    Pulmozyme jest lekiem stosowanym w leczeniu mukowiscydozy, który pomaga rozrzedzić gęsty śluz w płucach, ułatwiając jego usunięcie. Zalecana dawka to 2500 U (2,5 mg) raz dziennie, a w niektórych przypadkach dwa razy dziennie. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów uczulonych na dornazę alfa oraz u dzieci poniżej 5 roku życia bez ścisłej kontroli lekarskiej. Najczęstsze działania niepożądane to chrypka, zapalenie krtani i wysypka.

  • Ilustracja poradnika Pulmozyme, 1 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne

    Pulmozyme, lek stosowany w leczeniu mukowiscydozy, może powodować działania niepożądane takie jak chrypka, zapalenie krtani, katar, wysypka i pokrzywka. Rzadziej mogą wystąpić reakcje alergiczne i przeciwciała przeciwko dornazie alfa. Przedawkowanie jest rzadkie, ale zawsze należy stosować się do zaleceń lekarza. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, należy skonsultować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Pulmozyme, 1 mg/ml – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Pulmozyme może prowadzić do objawów takich jak dysfonia, zapalenie krtani, katar, pogorszenie funkcji płuc oraz wysypka. Zalecana dawka to 2500 U (2,5 mg) raz dziennie. W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Pulmozyme, 1 mg/ml – stosowanie u dzieci

    Stosowanie leku Pulmozyme u dzieci jest ograniczone i zaleca się jego stosowanie u dzieci powyżej 5 roku życia pod nadzorem lekarza. Alternatywne leki o podobnym działaniu to acetylocysteina, karbocysteina oraz ambroksol. Najczęstsze skutki uboczne Pulmozyme to chrypka, zapalenie krtani, katar, pogorszenie funkcji płuc, wysypka i pokrzywka.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 100 mcg/dawkę inh. – dawkowanie leku

    Lek Pulmicort Turbuhaler jest stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Dawkowanie leku jest indywidualne i zależy od wieku pacjenta oraz wcześniejszego leczenia. Dzieci w wieku 6 lat i starsze powinny przyjmować od 100 μg do 800 μg na dobę, a dorośli od 200 μg do 800 μg na dobę. W ciężkich przypadkach dawka dobowa może wynosić do 1600 μg. W POChP zalecana dawka wynosi 400 μg dwa razy na dobę. Lek jest przeznaczony do długotrwałego leczenia, a pełne działanie lecznicze jest osiągane po kilku tygodniach. Ważne jest prawidłowe używanie inhalatora oraz regularne kontrole lekarskie.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 100 mcg/dawkę inh. – przedawkowanie leku

    Przedawkowanie leku Pulmicort Turbuhaler może prowadzić do objawów ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra, zaburzenia psychiczne oraz objawów miejscowych, takich jak zakażenia grzybicze w jamie ustnej i gardle, kaszel, chrypka, podrażnienie gardła, bezgłos. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Pulmicort Turbuhaler, 100 mcg/dawkę inh. – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Pulmicort Turbuhaler, zawierający budezonid, stosowany jest w leczeniu astmy oskrzelowej i POChP. Może powodować działania niepożądane, takie jak zakażenia grzybicze jamy ustnej, podrażnienie gardła, kaszel, chrypka, bezgłos oraz zapalenie płuc. Niezbyt częste działania obejmują zaćmę, nieostre widzenie, skurcze mięśni, drżenia mięśni, depresję i niepokój. Rzadkie działania to reakcje nadwrażliwości, łatwe powstawanie wybroczyn, skurcz oskrzeli, nerwowość i zmiany zachowania. Działania o nieznanej częstości to zaburzenia snu, lęk, nadmierna aktywność psychoruchowa i agresja. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Omnadren 250, (30 mg + 60 mg + 60 – dawkowanie leku

    Lek Omnadren 250 stosuje się w terapii zastępczej testosteronem u mężczyzn z niedoborem tego hormonu. Zazwyczaj dawkuje się 1 ampułkę co 4 tygodnie, ale dawkowanie może być dostosowane indywidualnie. Lek podaje się domięśniowo, głęboko w mięsień pośladkowy. Przedawkowanie jest mało prawdopodobne, ale może prowadzić do uporczywego wzwodu prącia u mężczyzn lub chrypki u kobiet. Przed rozpoczęciem terapii konieczne są badania stężenia testosteronu we krwi oraz pełna morfologia krwi.

  • Ilustracja poradnika Omnadren 250, (30 mg + 60 mg + 60 – przedawkowanie leku

    Omnadren 250 to lek stosowany w terapii zastępczej testosteronem. Przedawkowanie może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, takich jak priapizm u mężczyzn i chrypka u kobiet. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi odpowiednich dawek oraz objawów przedawkowania.

  • Ilustracja poradnika Nakom, 250 mg + 25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Nakom, stosowany w leczeniu choroby Parkinsona, może powodować różnorodne działania niepożądane, od częstych, takich jak nudności i senność, po rzadkie, jak agranulocytoza. Pacjenci powinni być świadomi tych potencjalnych skutków ubocznych i konsultować się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia. Ważne jest również regularne monitorowanie stanu zdrowia i dostosowywanie dawki leku zgodnie z zaleceniami specjalisty.

  • Ilustracja poradnika Nakom Mite, 100 mg + 25 mg – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Nakom mite, stosowany w leczeniu choroby Parkinsona, może powodować różne działania niepożądane. Najczęstsze z nich to nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej, kołatanie serca, senność i depresja. Niezbyt częste działania obejmują zmiany masy ciała, ataksję, zapalenie żył, chrypkę i obrzęki. Rzadkie działania to leukopenia, napady drgawkowe, obrzęk naczynioruchowy, łysienie i plamica Schönleina-Henocha. Bardzo rzadko może wystąpić agranulocytoza i gwałtowne zasypianie. Niektóre działania mają nieokreśloną częstość, takie jak czerniak złośliwy, zawroty głowy, uderzenia gorąca, zaburzenia chodu i upadki. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

  • Ilustracja poradnika Envil kaszel junior, 15 mg/5 ml – wskazania – na co działa?

    Envil kaszel junior to lek wykrztuśny i mukolityczny, stosowany w leczeniu ostrych i przewlekłych chorób dróg oddechowych, takich jak rozedma płuc, astma oskrzelowa, rozstrzenie oskrzeli, mukowiscydoza, zapalenie oskrzeli i zapalenie krtani. Pomaga w rozrzedzaniu i usuwaniu wydzieliny, co ułatwia oddychanie. Lek jest bezpieczny, ale może powodować działania niepożądane, takie jak reakcje nadwrażliwości, wysypka, zgaga, nudności i inne. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki leku.

  • Ilustracja poradnika Aldactone, 20 mg/ml – działania niepożądane i skutki uboczne

    Lek Aldactone może powodować różne działania niepożądane, w tym bóle głowy, nadmierną senność, ataksję, hiperkaliemię, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastię, hiponatremię, demineralizację kości, hirsutyzm, zaburzenia głosu, nudności, wymioty, biegunki, trombocytopenię, zawroty głowy, przemijający zespół splątania, ból w miejscu podania, zapalenie naczyń, zaczerwienienie, pokrzywkę, łuszczenie, agranulocytozę, uszkodzenie wątroby i zapalenie wątroby. W przypadku wystąpienia hiperkaliemii należy przerwać leczenie i podjąć działania w celu zmniejszenia stężenia potasu. Lek może również wpływać na wyniki testów laboratoryjnych.

  • Ilustracja poradnika Dornaza alfa

    Dornaza alfa to nowoczesna substancja czynna stosowana w leczeniu mukowiscydozy, która ułatwia oddychanie poprzez rozrzedzanie gęstej wydzieliny w drogach oddechowych. Jej działanie opiera się na rozkładzie DNA w plwocinie, co poprawia czynność płuc i pomaga zmniejszyć ryzyko zaostrzeń choroby. Terapia dornazą alfa jest dobrze tolerowana i dostępna w formie wygodnych do użycia ampułek do nebulizacji.

  • Ilustracja poradnika Chlorek benzalkoniowy

    Chlorek benzalkoniowy to substancja o silnym działaniu odkażającym, szeroko wykorzystywana w leczeniu infekcji jamy ustnej, gardła, a także do dezynfekcji skóry i ran. Dostępny jest w różnych postaciach, w tym w pastylkach do ssania oraz preparatach do stosowania zewnętrznego. Dzięki swojemu działaniu antyseptycznemu pomaga zwalczać bakterie i łagodzić objawy stanów zapalnych.

  • Ilustracja poradnika Tobramycyna

    Tobramycyna to antybiotyk o szerokim zastosowaniu, wykorzystywany w leczeniu zakażeń bakteryjnych oczu, płuc i innych tkanek. Występuje w różnych postaciach i może być stosowana zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo. Jej skuteczność oraz bezpieczeństwo są potwierdzone w licznych badaniach, a dostępność w wielu formach pozwala na dopasowanie leczenia do potrzeb pacjenta.

  • Ilustracja poradnika Budezonid

    Budezonid to nowoczesny glikokortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, wykorzystywany w leczeniu wielu chorób układu oddechowego, przewodu pokarmowego i nosa. Dzięki różnorodnym postaciom leku może być stosowany zarówno wziewnie, doustnie, doodbytniczo, jak i donosowo. Stosowanie budezonidu pomaga kontrolować objawy astmy, przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, alergicznego nieżytu nosa, wrzodziejącego zapalenia jelita grubego czy eozynofilowego zapalenia przełyku. Wyróżnia się korzystnym profilem bezpieczeństwa, zwłaszcza w porównaniu z tradycyjnymi steroidami, a jego skuteczność i tolerancja zostały potwierdzone w licznych badaniach klinicznych.