Zespół zapalny wielonarządowy u dzieci (MIS-C) to relatywnie nowo odkryte schorzenie, które po raz pierwszy zostało zidentyfikowane w kwietniu 2020 roku1. Dokładne przyczyny powstawania tego zespołu nadal są przedmiotem intensywnych badań naukowych, jednak eksperci zgadzają się, że MIS-C jest ściśle powiązany z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, który wywołuje COVID-192.
Związek z zakażeniem SARS-CoV-2
Podstawowym czynnikiem etiologicznym MIS-C jest wcześniejsze zakażenie wirusem SARS-CoV-23. Badania epidemiologiczne wykazują, że 93-99% dzieci z rozpoznanym MIS-C miało pozytywny wynik testu na COVID-19 lub przeciwciała przeciwko SARS-CoV-245. Co istotne, zespół ten nie rozwija się podczas ostrej fazy zakażenia koronawirusem, lecz pojawia się zazwyczaj 2-6 tygodni po zakażeniu, często u dzieci, które przeszły COVID-19 bezobjawowo lub z łagodnymi objawami67.
Czasowy związek między zakażeniem SARS-CoV-2 a wystąpieniem MIS-C jest jednym z najważniejszych dowodów na przyczynowy związek między tymi dwoma stanami. Liczba przypadków MIS-C wzrasta około 2-5 tygodni po szczycie zakażeń COVID-19 w danym regionie8. Ten opóźniony charakter wystąpienia objawów sugeruje, że MIS-C nie jest bezpośrednim skutkiem replikacji wirusa, lecz raczej rezultatem zaburzonej odpowiedzi immunologicznej organizmu na wcześniejsze zakażenie9.
Mechanizmy immunopatologiczne
Eksperci uważają, że MIS-C jest wynikiem nieprawidłowej, nadmiernej odpowiedzi układu immunologicznego na wcześniejsze zakażenie SARS-CoV-21011. System odporności dziecka „przereagowuje” na obecność wirusa lub jego fragmentów, powodując masywny stan zapalny w całym organizmie. Ten proces można porównać do burzy cytokinowej, w której organizm produkuje nadmierną ilość białek prozapalnych12.
Badania wykazują podwyższone stężenia licznych cytokin prozapalnych u dzieci z MIS-C, w tym interleukiny-1, IL-6, IL-8, IL-10, IL-17, IL-18, interferonu oraz czynnika martwicy nowotworów (TNF)13. Szczególnie istotna wydaje się rola interleukiny-27, która jest znacząco podwyższona u pacjentów z MIS-C w porównaniu z innymi dziećmi z gorączką14.
Jedną z teorii wyjaśniających mechanizm powstawania MIS-C jest koncepcja superantygenu. Według tej hipotezy, fragment białka szczytowego (spike) wirusa SARS-CoV-2 może działać jak superantygen, powodując nadmierną aktywację limfocytów T15. To z kolei prowadzi do masywnego uwalniania cytokin prozapalnych i rozwoju zespołu hiperzapalnego Zobacz więcej: Mechanizmy immunopatologiczne MIS-C – jak system odporności wywołuje chorobę.
Powstawanie autoprzeciwciał
Ważnym elementem etiologii MIS-C jest również powstawanie autoprzeciwciał – przeciwciał skierowanych przeciwko własnym tkankom organizmu16. U dzieci z MIS-C obserwuje się obecność przeciwciał skierowanych przeciwko antygenom sercowo-naczyniowym, żołądkowo-jelitowym oraz śródbłonkowym. Ten proces autoimmunologiczny może być rezultatem mimikry molekularnej, gdzie przeciwciała pierwotnie skierowane przeciwko wirusowi SARS-CoV-2 krzyżowo reagują z własnymi antygenami organizmu17.
Mechanizm ten może wyjaśniać, dlaczego MIS-C często dotyka układu sercowo-naczyniowego, powodując zapalenie mięśnia sercowego, uszkodzenie naczyń wieńcowych oraz dysfunkcję śródbłonka naczyń krwionośnych. Autoprzeciwciała mogą również atakować komórki układu pokarmowego, co tłumaczy częste objawy żołądkowo-jelitowe u dzieci z MIS-C Zobacz więcej: Czynniki ryzyka i predyspozycje genetyczne do MIS-C.
Czynniki genetyczne i predyspozycje
Fakt, że MIS-C rozwija się tylko u niewielkiej części dzieci zakażonych SARS-CoV-2 (szacunkowo 1 na 3000-4000 przypadków), sugeruje istnienie czynników genetycznych predysponujących do tej choroby1819. Badania wskazują na możliwą rolę specyficznych typów HLA (ludzkich antygenów leukocytarnych) w zwiększeniu ryzyka rozwoju MIS-C20.
Obserwacje epidemiologiczne pokazują również, że dzieci pochodzące z określonych grup etnicznych – afroamerykańskie, latynoskie oraz pochodzenia południowoazjatyckiego – częściej chorują na MIS-C2122. To zróżnicowanie etniczne może odzwierciedlać różnice genetyczne wpływające na odpowiedź immunologiczną lub podatność na rozwój stanu autoimmunologicznego po zakażeniu SARS-CoV-2.
Wiek również wydaje się być czynnikiem modyfikującym ryzyko – MIS-C najczęściej dotyka dzieci w wieku 2-14 lat, podczas gdy klasyczna choroba Kawasakiego przeważnie występuje u dzieci poniżej 5. roku życia23. Ta różnica wiekowa może wskazywać na różne mechanizmy immunopatologiczne lub różną dojrzałość systemu immunologicznego jako czynnik modyfikujący odpowiedź na zakażenie.
Porównanie z innymi zespołami zapalnymi
MIS-C wykazuje znaczne podobieństwa do innych zespołów hiperzapalnych u dzieci, szczególnie do choroby Kawasakiego i zespołu wstrząsu toksycznego2425. Badania sugerują, że MIS-C i choroba Kawasakiego mogą znajdować się w tym samym spektrum zaburzeń immunologicznych i dzielić podobne mechanizmy patofizjologiczne26.
Główną różnicą jest jednak czynnik wywołujący – podczas gdy etiologia choroby Kawasakiego pozostaje nieznana, MIS-C jest wyraźnie powiązany z wcześniejszym zakażeniem SARS-CoV-2. Ponadto, profil cytokinowy w MIS-C różni się od tego obserwowanego w chorobie Kawasakiego, szczególnie pod względem stężenia CXCL9, które jest znacząco podwyższone w MIS-C27.
Znaczenie szczepień w prewencji
Szczepienia przeciwko COVID-19 okazały się wysoce skuteczne w zapobieganiu MIS-C. Badania przeprowadzone w USA wykazały, że szczepionka Pfizer-BioNTech jest w 91% skuteczna w zapobieganiu MIS-C u nastolatków w wieku 12-18 lat28. Ten fakt dodatkowo potwierdza przyczynowy związek między zakażeniem SARS-CoV-2 a rozwojem MIS-C oraz podkreśla znaczenie szczepień jako najskuteczniejszej metody prewencji tego zespołu.
Zmniejszająca się liczba przypadków MIS-C w kolejnych falach pandemii prawdopodobnie wynika z rosnącej odporności populacyjnej uzyskanej dzięki szczepieniom i przebytym zakażeniom, a także z różnic między wariantami wirusa29. Wariant Omicron wydaje się wywoływać mniej przypadków MIS-C w porównaniu z wcześniejszymi wariantami SARS-CoV-230.













