Zespół preekscytacji

Zespół preekscytacji to wrodzona nieprawidłowość czynności elektrycznej serca. Charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami i komorami, która powoduje przedwczesną aktywację komór.

Zespół preekscytacji jest to wrodzona choroba serca, która tworzy się w czasie embriogenezy podczas kształtowania się tak zwanych pierścieni włóknistych. Choroba może mieć podłoże genetyczne. Częstość występowania schorzenia szacuje się na co najmniej 1–3 osoby na 1000. Choroba dotyka częściej mężczyzn.

Najczęściej występującym objawem jest kołatanie serca, które pacjenci określają jako odczucie szybkiego bądź niemiarowego bicia serca. Napady kołatania serca mają różny czas trwania oraz częstotliwość występowania. Może wystąpić również osłabienie, omdlenie, duszność oraz ból w klatce piersiowej. W ciężkich przypadkach zespół preekscytacji może prowadzić nawet do zgonu.

Najważniejszym badaniem diagnostycznym w zespole preekscytacji jest elektrokardiografia (EKG). Rozpoznanie polega również na wykluczeniu innych współistniejących schorzeń, aby ustalić ostateczne leczenie. W tym celu należy wykonać następujące badania dodatkowe: badanie echograficzne, EKG metodą Holtera, próbę lekową, badanie elektrofizjologiczne (EPS) oraz badania laboratoryjne.

Podstawową metodą leczenia zespołu preekscytacji jest zabieg ablacji pęczka dodatkowego, który daje możliwość całkowitego wyleczenia i pełnego powrotu do normalnej aktywności. W przypadku braku możliwości wykonania tego zabiegu, w leczeniu przewlekłym stosowane są leki przeciwarytmiczne. Należy także ograniczyć uprawianie sportów oraz zawodów związanych z dużym ryzykiem.

Niestety nie da się zapobiegać tej chorobie, ponieważ zespół preekscytacji jest wadą wrodzoną.