Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej stanowi jeden z najczęstszych i najbardziej wyniszczających skutków ubocznych leczenia onkologicznego1. Schorzenie to charakteryzuje się zaczerwienieniem, obrzękiem i owrzodzeniem błony śluzowej jamy ustnej, powodując znaczny ból i dyskomfort u pacjentów1. Leczenie zapalenia błony śluzowej wymaga wielokierunkowego podejścia, które łączy podstawową opiekę nad jamą ustną z farmakoterapią i nowoczesnymi metodami terapeutycznymi.
Współczesne wytyczne terapeutyczne podkreślają znaczenie wczesnego rozpoznania i natychmiastowego wdrożenia odpowiedniego leczenia. Obecnie dostępne są różnorodne opcje terapeutyczne, od prostych środków domowych po zaawansowane procedury medyczne1. Pomimo znacznego postępu w zrozumieniu patogenezy schorzenia, większość dostępnych terapii ma charakter objawowy i paliatywny2.
Podstawowa opieka nad jamą ustną
Podstawowa opieka nad jamą ustną (Basic Oral Care – BOC) stanowi fundament leczenia zapalenia błony śluzowej1. Wytyczne MASCC/ISOO z 2020 roku zalecają BOC jako standardowe postępowanie u wszystkich pacjentów z zapaleniem błony śluzowej wywołanym terapią onkologiczną. Podstawowa opieka obejmuje wszystkie interwencje wykonywane przez pacjentów i klinicystów w celu zapobiegania infekcjom jamy ustnej i łagodzenia dyskomfortu pacjenta1.
Protokoły higieny jamy ustnej odgrywają kluczową rolę w zapobieganiu zapaleniu błony śluzowej oraz zmniejszaniu jego czasu trwania i nasilenia po wystąpieniu3. Mechaniczne czyszczenie zębów, płukania jamy ustnej oraz nawilżanie błony śluzowej to podstawowe elementy tej opieki. Regularne płukanie jamy ustnej niemedykamentowymi roztworami – solą fizjologiczną, wodorowęglanem sodu lub kombinacją obu – jest zalecane co cztery godziny3.
Profilaktyczne interwencje stomatologiczne, takie jak ekstrakcja skompromitowanych zębów i leczenie ubytków próchnicowych przed rozpoczęciem terapii onkologicznej, mogą zmniejszyć ryzyko zapalenia błony śluzowej o 25% i są szczególnie korzystne u pacjentów wysokiego ryzyka3. Pacjenci powinni również utrzymywać odpowiednie nawodnienie i unikać substancji drażniących, takich jak tytoń i alkohol4.
Farmakoterapia przeciwbólowa
Kontrola bólu stanowi kluczowy element leczenia zapalenia błony śluzowej, ponieważ ból jest głównym objawem tego schorzenia5. Dyskomfort znacząco wpływa na spożycie pokarmu, higienę jamy ustnej i jakość życia pacjentów. W związku z tym kontrola dolegliwości bólowych jest istotnym aspektem każdego podejścia terapeutycznego w zapaleniu błony śluzowej5.
Zespół medyczny może oferować różnorodne opcje farmakologiczne, w tym leki przeciwbólowe w postaci tabletek, płukanki, żeli lub sprayi6. Siła leków przeciwbólowych zależy od nasilenia bólu – w przypadku silnego bólu mogą być podawane leki zawierające morfinę, które można przyjmować doustnie, jako plastry na skórę lub przez iniekcję podskórną7. Zobacz więcej: Farmakoterapia przeciwbólowa w zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej
Topiczne płukanki z morfiną 0,2% są zalecane przez wytyczne MASCC/ISOO do leczenia bólu u pacjentów z nowotworami głowy i szyi otrzymujących radioterapię i chemioterapię4. Inne płukanki zostały opracowane do leczenia bólu, w tym tak zwana „magiczna płukanka” (magic mouthwash)4.
Terapia laserowa i fotobiomodulacja
Fotobiomodulacja (PBM), znana również jako terapia laserem niskoenergetycznym, wykorzystuje lokalne zastosowanie laserów niskoenergetycznych lub diod LED do indukowania odpowiedzi biologicznej4. PBM promuje regenerację dotkniętych tkanek i zapobiega stanom zapalnym w modelach zwierzęcych. Badania kliniczne wykazały, że terapia laserem niskoenergetycznym zmniejsza nasilenie zapalenia błony śluzowej u pacjentów otrzymujących chemioradioterapię przed przeszczepem krwiotwórczych komórek macierzystych4.
Terapia światłem wykorzystuje bezbolesne lasery niskoenergetyczne i światło LED, które aplikuje czerwone światło na obszary tkanki8. Każda sesja trwa 20-30 minut i może być stosowana zarówno w zapobieganiu, jak i leczeniu zapalenia błony śluzowej9. Terapia ta jest szybka, bezbolesna i łatwa w aplikacji8. Zobacz więcej: Terapia laserowa i fotobiomodulacja w leczeniu zapalenia błony śluzowej
Leki przeciwzapalne i środki ochronne
Benzydamina stanowi jeden z najważniejszych leków przeciwzapalnych stosowanych w leczeniu zapalenia błony śluzowej. Jest to lek przeciwzapalny zawierający miejscowy środek znieczulający, który powoduje znieczulenie bólu związanego z zapaleniem błony śluzowej7. Dostępny jest w postaci płukanki lub sprayu. Wytyczne MASCC/ISOO zalecają benzydaminę jako płukankę do zapobiegania zapaleniu błony śluzowej u pacjentów z nowotworami głowy i szyi otrzymujących dawkę promieniowania poniżej 50 Gy oraz u tych otrzymujących radioterapię z chemioterapią4.
Środki ochronne błony śluzowej, takie jak żele barierowe i pianki, mogą być używane do nawilżania powierzchni błony śluzowej jamy ustnej4. Produkty sztucznej śliny są oferowane pacjentom z suchością jamy ustnej10. Caphosol, płukanka zawierająca fosforan wapnia, pomaga poprzez czyszczenie i nawilżanie jamy ustnej i może być używana kilka razy dziennie10.
Krioterapia i metody wspomagające
Krioterapia odnosi się do umieszczania źródła zimna w jamie ustnej, zwykle lodu lub zimnej wody, podczas podawania środka cytotoksycznego (chemioterapii)11. Ochładzanie błony śluzowej jamy ustnej indukuje zwężenie naczyń, zapobiegając napływowi leków cytotoksycznych do tkanek jamy ustnej i zapobiegając zapaleniu błony śluzowej11. Ssanie kostek lodu podczas podawania chemioterapii wysokodawkowej może pomóc w powstrzymaniu dotarcia leków chemioterapeutycznych do wyściółki jamy ustnej10.
Leki przeciwgrzybicze mogą być podawane w postaci tabletek lub kropli w celu zapobiegania rozwojowi kandydozy jamy ustnej z zakażonych owrzodzeń10. W przypadku objawów niestrawności zespół medyczny może zalecić leki zmniejszające kwasowość żołądka lub znieczulające ból12.
Specjalistyczne terapie i leki biologiczne
Palifermin jest czynnikiem wzrostu keratynocytów i działa jako środek chemoochronny, zalecany w ciężkim zapaleniu błony śluzowej (zapalenie błony śluzowej stopnia 3 lub wyższego) związanym z autologicznymi schematami przeszczepów krwiotwórczych komórek macierzystych11. Palifermin zmniejsza częstość występowania i czas trwania ciężkiego zapalenia błony śluzowej u takich pacjentów11.
Substancja ta jest ludzkim rekombinowanym czynnikiem wzrostu keratynocytów, który stymuluje rozwój komórek na powierzchni przewodu pokarmowego13. Palifermin został zatwierdzony przez FDA w 2004 roku do leczenia zapalenia błony śluzowej u pacjentów z nowotworami krwi, którzy otrzymują intensywną chemioterapię i radioterapię, a następnie przeszczep komórek macierzystych14.
Leczenie powikłań i opieka wielospecjalistyczna
Leczenie zapalenia błony śluzowej w przewodzie pokarmowym zależy od objawów i ich nasilenia12. W przypadku nudności oferowane są leki przeciwwymiotne. Istnieją różne rodzaje leków przeciwwymiotnych, które można wypróbować, jeśli pierwszy nie działa12. W przypadku ostrych skurczy żołądka dostępne są leki, które mogą rozluźnić jelita12.
W przypadku biegunki spowodowanej zapaleniem błony śluzowej zwykle stosuje się lek o nazwie loperamid. Jest to składnik używany w niektórych produktach dostępnych bez recepty. Jeśli loperamid nie jest skuteczny, może być podany inny lek przeciwbiegunkowy o nazwie oktreotyd, zwykle podawany w szpitalu12.
Objawy zapalenia błony śluzowej przewodu pokarmowego mogą być niepokojące i trudne do omówienia, ale należy poinformować zespół medyczny o objawach, aby mogli je leczyć. Mogą również zapewnić środki zapewniające większy komfort, takie jak podkładki lub majtki na nietrzymanie moczu lub kremy łagodzące bolesny odbyt12.
Rokowania i czas zdrowienia
Pozytywną wiadomością jest to, że zapalenie błony śluzowej zazwyczaj ustępuje samoistnie po zakończeniu leczenia onkologicznego15. Proces zdrowienia może trwać od dwóch do czterech tygodni w przypadku chemioterapii lub nawet do ośmiu tygodni w przypadku radioterapii15.
W przypadku chemioterapii zapalenie błony śluzowej goi się samoistnie, gdy nie ma infekcji. Gojenie zwykle trwa 2 do 4 tygodni. Zapalenie błony śluzowej spowodowane radioterapią zwykle trwa 6 do 8 tygodni, w zależności od czasu trwania leczenia promieniowaniem16. Odpowiednia opieka nad jamą ustną podczas leczenia onkologicznego może znacznie wpłynąć na przebieg choroby i czas zdrowienia pacjenta16.













