Ropień okołowierzchołkowy

Ropień okołowierzchołkowy jest określeniem ropnego stanu zapalnego tkanek otaczających wierzchołek korzenia zęba. Zmiana jest bardzo bolesna i wymaga interwencji lekarza. Nieleczone ropnie mogą powodować poważne powikłania. Najczęściej przyczyną powstawania ropnia jest stan zapalny w obrębie zęba.

Najczęściej przyczyną powstawania ropnia jest stan zapalny w obrębie zęba. W wyniku nieleczonej próchnicy dochodzi do zakażenia miazgi komorowej (naczyń krwionośnych i nerwów w obrębie zęba). Zakażenie rozprzestrzenia się z komory zęba do kanałów korzeniowych, a następnie do tkanek okołokorzeniowych – w okolicy wierzchołków korzeni zęba. Rozprzestrzeniona infekcja powoduje stopniowe niszczenie tkanek otaczających ząb. W efekcie powstaje obszar zniszczonej kości, który wypełniają uszkodzone tkanki, martwe komórki oraz bakterie.

Najbardziej typowym objawem ropnia jest bardzo silny ból, który pojawia się samoistnie. Ból ten jest określany jako pulsujący, tętniący i może promieniować do innych zębów. Nasila się on podczas ucisku – w trakcie nagryzania chorym zębem, spożywania posiłków. Dodatkowo ból jest gorszy w pozycji leżącej oraz wieczorami i w nocy. Ból pochodzący od ropnia niejednokrotnie powoduje budzenie pacjenta w nocy lub też nie daje mu spać. Dodatkowo objawami towarzyszącymi są obrzęk (opuchlizna) okolicznych tkanek, zaczerwienienie skóry na wysokości zmiany, powiększenie węzłów chłonnych. W zależności od lokalizacji ropnia mogą występować również problemy z otwarciem ust, a przy bardzo nasilonym stanie problemy z oddychaniem.

Rozpoznanie w przypadku stanów zapalnych zębopochodnych jamy ustnej ustalamy na podstawie wywiadu, badania klinicznego oraz badań dodatkowych w postaci diagnostyki radiologicznej.

Najczęściej wykonywanym badaniem jest pantomogram, zaś tomografia komputerowa pozwala na większą precyzję w ocenie lokalizacji i rozległości ogniska zapalnego.

Wybór metod leczenia ropnia zęba zależy przede wszystkim od miejsca, w którym znajduje się ten stan chorobowy oraz od stanu ogólnego pacjenta i tego, czy zmiana jest już zaawansowana. Pierwszym i podstawowym zabiegiem jest przecięcie ropnia w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu ropa przestaje się zbierać, a tym samym znacznie zmniejsza się uczucie bólu. W sytuacji, gdy ropień jest bardzo rozwinięty lub ząb jest znacznie uszkodzony, lekarz może zdecydować się na ekstrakcję, czyli usunięcie zęba. Innym rozwiązaniem w tej sytuacji jest leczenie kanałowe, jednak może być ono przeprowadzone tylko wtedy, gdy stan pacjenta na to pozwala. W leczeniu ropni ważne są także metody farmakologiczne, a więc stosowanie antybiotyków, leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych. W ten sposób można liczyć na szybką poprawę, a także zadbać o swój komfort i codzienne funkcjonowanie.

Przede wszystkim należy regularnie odwiedzać dentystę w celu kontroli stanu uzębienia. W przypadku pojawienia się zmian trzeba jak najszybciej je wyleczyć. Konieczne jest prawidłowe dbanie o higienę jamy ustnej.