Leczenie chirurgiczne stanowi podstawową metodę terapii raka wargi i jest stosowane na wszystkich etapach zaawansowania choroby12. Wybór odpowiedniej techniki chirurgicznej zależy od wielu czynników, w tym od rozmiaru guza, jego lokalizacji oraz stopnia zaawansowania nowotworu3. Zespół chirurgiczny zawsze dąży do całkowitego usunięcia nowotworu przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej funkcjonalności i estetyki warg.
Podstawowe procedury chirurgiczne
Szerokie wycięcie miejscowe to najczęściej stosowana technika chirurgiczna w leczeniu raka wargi3. Polega ona na usunięciu nowotworu wraz z fragmentem zdrowej tkanki otaczającej, co zapewnia całkowite wyeliminowanie komórek nowotworowych4. W niektórych przypadkach może być konieczne usunięcie także fragmentu kości, jeśli nowotwór rozprzestrzenił się na struktury kostne3.
Resekcja guza to procedura polegająca na usunięciu całego nowotworu wraz z fragmentem zdrowej tkanki otaczającej3. Ta technika jest szczególnie skuteczna w przypadku dobrze ograniczonych nowotworów, gdzie możliwe jest precyzyjne określenie granic zmiany nowotworowej. Chirurg zawsze dąży do uzyskania czystych marginesów chirurgicznych, co oznacza, że w usuwanej tkance nie ma komórek nowotworowych na brzegach próbki.
Chirurgia mikroskopowa Mohsa
Chirurgia mikroskopowa Mohsa to wysoce wyspecjalizowana technika chirurgiczna wykorzystywana w leczeniu niektórych nowotworów warg35. Metoda ta polega na usuwaniu nowotworu w bardzo cienkich warstwach z jednoczesnym badaniem mikroskopowym usuwanej tkanki podczas zabiegu3. Chirurg sprawdza czyste marginesy podczas procedury, co pozwala na precyzyjne usunięcie wszystkich komórek nowotworowych przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej ilości zdrowej tkanki.
Chirurgia Mohsa jest szczególnie korzystna w obszarach twarzy, gdzie zachowanie normalnej tkanki jest niezbędne dla funkcji i wyglądu6. Oferuje ona niezwykle wysokie wskaźniki wyleczenia i jest szczególnie przydatna w leczeniu agresywnych przypadków nowotworów7. Technika ta jest zarezerwowana dla wczesnych zmian, które są cienkie (mniej niż 2,5 mm głębokości) bez zajęcia mięśni wargi8.
Jedną z głównych zalet chirurgii Mohsa jest możliwość selektywnego usuwania jedynie tkanki nowotworowej przy zachowaniu otaczającej zdrowej skóry9. Zachowanie zdrowej tkanki ma nie tylko korzyści kosmetyczne, ale także funkcjonalne7. Wiele nowotworów warg goi się dobrze samo, bez szwów, a jeśli są potrzebne, chirurdzy Mohsa są przeszkoleni w naprawie rany szwami dla uzyskania najlepszego wyniku kosmetycznego i funkcjonalnego6.
Procedury rekonstrukcyjne
Po usunięciu nowotworu wargi często konieczne jest przeprowadzenie rekonstrukcji w celu przywrócenia normalnej funkcji i wyglądu3. Złożoność funkcjonalnej i kosmetycznej rekonstrukcji ubytków warg jest znacząca i wymaga doświadczonego chirurga rekonstrukcyjnego z dużą wiedzą w tego typu przypadkach8. Planowanie rekonstrukcji odbywa się jednocześnie z planowaniem leczenia pierwotnego10.
W przypadku małych nowotworów warg naprawa po chirurgii może być prostą procedurą11. Jednak dla większych nowotworów mogą być potrzebni wykwalifikowani chirurdzy plastyczni i rekonstrukcyjni do naprawy wargi11. Chirurgia rekonstrukcyjna może obejmować przeniesienie tkanki i skóry na twarz z innej części ciała11.
Nowoczesne techniki rekonstrukcyjne umożliwiają osiągnięcie satysfakcjonujących wyników zarówno pod względem funkcjonalnym, jak i estetycznym. Płaty na szypule wyspowej mogą stanowić wykonalną opcję dla większych ubytków9. Implenty dentystyczne, przeszczepy skóry lub inne procedury mogą być wykonane w celu naprawy części jamy ustnej, poprawy funkcji ust i poprawy wyglądu fizycznego3.
Zabiegi na węzłach chłonnych
W przypadku podejrzenia rozprzestrzenienia się nowotworu na węzły chłonne konieczne może być wykonanie limfadenektomii szyjnej3. Procedura ta polega na usunięciu tkanek szyjnych i węzłów chłonnych3. Chirurgia raka wargi może również obejmować usunięcie nowotworowo zmienionych węzłów chłonnych w szyi12.
Jeśli nowotwór rozprzestrzenił się z warg, lekarze mogą wykonać procedurę zwaną disekcją szyi, która usuwa węzły chłonne i tkankę w szyi13. Leczenie obu stron szyi jest wskazane u wybranych pacjentów z zaawansowanymi zmianami14. Decyzja o zakresie zabiegu zależy od stopnia zaawansowania nowotworu i ryzyka zajęcia węzłów chłonnych.
Minimalno inwazyjne techniki chirurgiczne
Współczesna chirurgia raka wargi wykorzystuje również minimalno inwazyjne techniki, które mogą oznaczać mniejsze nacięcia, szybszy czas powrotu do zdrowia oraz mniejsze krwawienie i bliznowacenie15. Chirurdzy stosują minimalno inwazyjne techniki chirurgiczne robotowe, gdy jest to możliwe15.
W niektórych przypadkach można zastosować terapię fotodynamiczną (PDT), która jest rodzajem chirurgii laserowej wykorzystywanej do usuwania guzów w bardzo wczesnych stadiach16. Leczenie laserowe ma skuteczność na poziomie 93 procent i charakteryzuje się niską liczbą nawrotów17.
Powikłania i ryzyko zabiegów
Jak każda operacja, chirurgia raka wargi niesie ze sobą ryzyko i możliwe skutki uboczne19. Do potencjalnych powikłań należą reakcja na znieczulenie, krwawienie, zakrzepy krwi, infekcja, zapalenie płuc oraz problemy z gojeniem się rany19. Mogą również wystąpić trudności z jedzeniem, połykaniem i mówieniem19.
Szczególnie po głosektomii mogą wystąpić zmiany lub utrata mowy i funkcji połykania19. Pacjenci mogą również doświadczać zmian w obrazie własnego ciała19. Leczenie raka wargi może mieć wiele konsekwencji funkcjonalnych i kosmetycznych20. Osoby, które przeszły operację usunięcia dużych guzów na wargach, mogą mieć problemy z mową, żuciem i połykaniem po zabiegu20.
Okres pooperacyjny i rehabilitacja
Powrót do zdrowia po operacji raka wargi zależy od wykonanej procedury19. Pacjent może być zmuszony do pozostania w szpitalu i może mieć tracheostomię lub sondę do karmienia19. Przed opuszczeniem szpitala pacjent otrzyma instrukcje dotyczące opieki nad nacięciami chirurgicznymi oraz inne wskazówki19.
Instrukcje będą zawierać szczegóły dotyczące ewentualnej konieczności zmiany diety, opieki nad sondą do karmienia, opieki nad tracheostomią, a także potrzeby rehabilitacji lub terapii logopedycznej19. Może być również konieczna współpraca z logopedą, jeśli pacjent ma trudności z mówieniem lub połykaniem po operacji21.
Chirurgia może powodować obrzęk tkanek twarzy22. Większość poprawy następuje po zakończeniu leczenia, choć niektóre skutki uboczne mogą być trwałe23. Ważne jest regularne monitorowanie stanu pacjenta w okresie pooperacyjnym w celu wczesnego wykrycia ewentualnych powikłań i zapewnienia optymalnego procesu gojenia.













