Terapie genowe i komórkowe reprezentują najbardziej innowacyjne podejścia w leczeniu chorób siatkówki, szczególnie tych o podłożu dziedzicznym. Te nowatorskie metody leczenia oferują nadzieję pacjentom z wcześniej nieuleczalnymi schorzeniami, otwierając nowe możliwości terapeutyczne1. Dziedziczne choroby siatkówki, które do niedawna były uważane za nieuleczalne, mogą teraz być leczone dzięki postępom w genetyce i medycynie regeneracyjnej2.
Terapia genowa – przełom w leczeniu dziedzicznych chorób siatkówki
Terapia genowa ma ogromny potencjał w przypadku schorzeń siatkówki ze względu na łatwość dostępu, status immunologiczny uprzywilejowany oraz szczelne bariery krwi i siatkówki, które ograniczają systemowe działania niepożądane leku3. W ostatnich latach postępy w terapii genowej w schorzeniach siatkówki znacząco wzrosły, z postępem w ukierunkowaniu komórkowo-specyficznym i efektywności transdukcji produktów genowych poprzez wykorzystanie wektorów wirusowych związanych z adenowirusem (AAV)3.
Luxturna (woretygenum neparowekum-rzyl) to przełomowa terapia genowa zatwierdzona do leczenia utraty wzroku spowodowanej dziedziczną dystrofią siatkówki wywołaną bialelicznymi mutacjami genu RPE65, stanem, który często prowadzi do ślepoty4. Terapia genowa obejmuje wstrzyknięcie funkcjonalnej kopii genu do oka, umożliwiając komórkom siatkówki wytwarzanie białka RPE65, które pomaga utrzymać cykl wzrokowy i przekształcać światło w sygnały elektryczne przetwarzane przez mózg5.
Mechanizm działania terapii genowej
Terapia genowa polega na modyfikacji wadliwego DNA w komórkach lub tkankach odbiorcy w celu osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego3. Oko reprezentuje unikalny organ docelowy dla terapii genowej ze względu na przywilej immunologiczny zapewniany przez barierę krwi i oka, możliwość bezpośredniej wizualizacji, dostępu i miejscowego leczenia tkanki docelowej6.
Okulistyczna terapia genowa jest wykonywana w sali operacyjnej w znieczuleniu. Chirurg oka usuwa przezroczysty żel z wnętrza oka i wstrzykuje lek zwany Luxturna pod siatkówkę. Zawiera on zdrową kopię genu RPE65. To jednorazowe leczenie przywraca zdolność siatkówki do reagowania na światło, zwykle rozpoczynając się miesiąc po iniekcji7.
Rodzaje terapii genowych
Istnieją różne podejścia do terapii genowej chorób siatkówki. Terapia zastępcza genów to najczęstsza klinicznie istotna terapia genowa, która polega na zastąpieniu białka, którego komórka nie wytwarza już z powodu mutacji genetycznej w schorzeniu autosomalnym recesywnym8.
Terapie neuroprotektywne
Strategie neuroprotektywne, modalność niezależna od mutacji, mają na celu ukierunkowanie na wspólne szlaki stresowe komórek (fotoreceptorów lub komórek zwojowych) i zwiększenie przeżywalności fotoreceptorów, niezależnie od tego, czy są skierowane na pierwotny proces przyczynowy czy wtórny/współprzyczynowy proces patologiczny lub stadium choroby9. Geny dostarczone w neuroprotektywności prowadzą do produkcji czynników wzrostu, które utrzymują komórki siatkówki w zdrowiu10.
Terapie komórkowe w leczeniu chorób siatkówki
Terapie oparte na komórkach pojawiły się jako jedno z potencjalnych rozwiązań problemów związanych ze zwyrodnieniem siatkówki, oferując możliwość zastąpienia lub naprawy uszkodzonych tkanek siatkówki, przywracając w ten sposób wzrok lub przynajmniej zatrzymując dalsze zwyrodnienie13. Różne rodzaje komórek macierzystych, w tym indukowane pluripotentne komórki macierzyste (iPSC), mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) oraz progenitorowe komórki siatkówki (RPC), są obecnie badane w próbach klinicznych I i II fazy dla chorób zwyrodnieniowych siatkówki14.
Skuteczność terapii komórkowych
Metaanaliza wykazała, że terapia komórkowa dla zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem wykazała znaczną poprawę w LogMAR. Również terapia komórkowa zmniejszyła wynik LogMAR w chorobie Stargardta i zwyrodnieniu barwnikowym siatkówki15. Wyniki badania podkreślają, że zastosowanie terapii komórkowej może poprawić ostrość wzroku w AMD, SMD i RP15.
Celem leczenia komórkami macierzystymi jest naprawa lub zachowanie uszkodzonych komórek zwojowych siatkówki przy jednoczesnym odzyskaniu funkcji nerwu wzrokowego13. Potencjał komórek fotoreceptorowych pochodzących z różnych źródeł ludzkich iPSC, w tym krwi, fibroblastów i keratynocytów, został zbadany w licznych badaniach16.
Protezy siatkówki i sztuczne widzenie
Dla osób cierpiących na ciężką utratę wzroku z powodu niektórych dziedzicznych chorób siatkówki może być rozważana proteza siatkówki. W tej najnowocześniejszej procedurze mały chip elektrodowy jest implantowany w siatkówkę, który współpracuje z sygnałem wizualnym przechwytywany przez małą kamerę zamontowaną na specjalnych okularach17.
Protezy siatkówki to implantowane urządzenia elektroniczne zaprojektowane do stymulowania odczucia wzroku poprzez przetwarzanie światła przychodzącego i przekazywanie informacji w postaci impulsów elektrycznych do pozostałych wewnętrznych warstw siatkówki w celu uzyskania funkcji wzrokowej12. Argus II to najszerzej używane urządzenie z wieloma publikacjami recenzowanymi18.
Wyzwania i perspektywy rozwoju
Pomimo postępów, kilka barier pozostaje w przekładaniu tych terapii na praktykę kliniczną. Wyzwania, takie jak odrzucanie immunologiczne, zapewnienie długoterminowego przeżycia i integracji przeszczepionych komórek oraz potrzeba skalowalnych i ustandaryzowanych procesów produkcyjnych to kluczowe obszary, które muszą zostać rozwiązane16.
Główną wadą jest to, że zaawansowane dystrofie lub zwyrodnienia siatkówki są zwykle nieodwracalne, a skuteczne leczenie zależy od obecności żywych komórek neuronalnych w momencie rozpoczęcia terapii genowej19. Dlatego też leczenie powinno być rozpoczęte jak najwcześniej, zanim dojdzie do nieodwracalnych zmian w siatkówce.
Obecnie istnieje ponad 30 terapii genowych w fazie rozwoju dla dziedzicznych chorób siatkówki20. Trwają próby kliniczne oceniające bezpieczeństwo i skuteczność terapii opartych na komórkach macierzystych w leczeniu takich schorzeń jak zwyrodnienie barwnikowe siatkówki i choroba Stargardta20. Te wysiłki mają na celu przyniesienie innowacyjnych, spersonalizowanych metod leczenia pacjentom, poprawę zarządzania chorobą i ostatecznie znalezienie potencjalnych lekarstw na te genetyczne choroby oka20.













