Choroba Peyroniego to schorzenie charakteryzujące się powstawaniem blizny w obrębie prącia, prowadzące do jego krzywizny i bolesnych erekcji. Chociaż nie istnieją gwarantowane metody całkowitego zapobiegania tej chorobie, można podjąć działania mające na celu zmniejszenie ryzyka jej wystąpienia1. Badacze nie znają obecnie sposobu całkowitego zapobiegania chorobie Peyroniego, a dieta i odżywianie nie odgrywają udowodnionej roli w prewencji tego schorzenia2.
Mimo braku definitywnych metod prewencyjnych, istnieje możliwość zmniejszenia niektórych czynników ryzyka związanych z chorobą Peyroniego. Takie działania mogą nie zapobiec chorobie całkowicie, ale z pewnością przyczynią się do zachowania zdrowszego prącia w długoterminowej perspektywie1. Warto pamiętać, że choroba może wystąpić nawet u mężczyzn nieaktywnych seksualnie, szczególnie gdy przyczyny leżą w genetyce lub chorobach autoimmunologicznych3.
Zapobieganie urazom podczas współżycia płciowego
Najważniejszym elementem prewencji choroby Peyroniego jest unikanie urazów prącia podczas aktywności seksualnej. Większość przypadków tej choroby rozwija się w wyniku urazu prącia podczas stosunku4. Mężczyźni często nie zdają sobie sprawy, że mogą uszkodzić prącie podczas współżycia, co może utrudnić lub nawet uniemożliwić przyszłą aktywność seksualną5.
Stosowanie środków nawilżających podczas współżycia ma kluczowe znaczenie w zapobieganiu urazom. Seks pochwowy lub analny bez odpowiedniego nawilżenia może powodować nadmierne obciążenie prącia6. Lubrykaty zmniejszają tarcie podczas stosunku, co pomaga zredukować ryzyko urazu7. Kobieta powinna upewnić się, że pochwa jest odpowiednio nawilżona, a w przypadku jej braku należy zastosować dostępny bez recepty żel nawilżający5.
Właściwe prowadzenie prącia podczas penetracji to kolejny istotny element prewencji Zobacz więcej: Bezpieczne praktyki seksualne w zapobieganiu chorobie Peyroniego. Jeśli podczas współżycia prącie wyślizgnie się z pochwy, mężczyzna lub jego partnerka powinni użyć ręki, aby ostrożnie je poprowadzić podczas ponownej penetracji78. Szczególną ostrożność należy zachować, gdy partnerka znajduje się na górze, ponieważ ta pozycja zwiększa prawdopodobieństwo zgięcia prącia38.
Leczenie zaburzeń erekcji jako element prewencji
Właściwe leczenie zaburzeń erekcji odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu chorobie Peyroniego. Wraz z wiekiem u wielu mężczyzn pojawiają się trudności z utrzymaniem tej samej, sztywnej erekcji, jaką mieli w młodości6. Mniej sztywne erekcje mogą zostać uszkodzone, ponieważ regularne ruchy podczas współżycia powodują zgięcia prącia5.
Lekarze zazwyczaj przepisują doustne leki na zaburzenia erekcji, takie jak sildenafil (Viagra), wardenafil (Levitra) lub tadalafil (Cialis), gdy mężczyzna ma problemy z erekcją, a współżycie staje się trudne lub niemożliwe57. Pierwszym krokiem w unikaniu urazów prącia jest rozpoczęcie stosowania jednego z tych leków, gdy erekcje stają się mniej sztywne5. Dobrym pomysłem jest stosowanie leków na zaburzenia erekcji, gdy tylko erekcje stają się miękksze7.
Znaczenie wczesnej diagnostyki i leczenia
Wczesna ocena i leczenie mają kluczowe znaczenie, ponieważ choroba Peyroniego rzadko ustępuje samoistnie9. Bez leczenia tylko około 10% do 15% mężczyzn doświadcza poprawy objawów w ciągu roku, podczas gdy objawy pogarszają się u około 45% mężczyzn9. Wczesna diagnoza i leczenie mogą być w stanie zatrzymać lub leczyć krzywiznę za pomocą środków niechirurgicznych, dlatego ważne jest szukanie leczenia wcześnie9.
Choroba Peyroniego rzadko ustępuje samoistnie. U większości osób z tym schorzeniem pozostaje bez zmian lub może się nieznacznie pogorszyć na początku10. Wczesne leczenie wkrótce po wystąpieniu schorzenia może zapobiec jego pogorszeniu lub nawet poprawić objawy10. Wizyta u specjalisty urologa we wczesnej fazie choroby Peyroniego jest bardzo ważna nie tylko dlatego, że poprawia szanse na skuteczne leczenie, ale także dlatego, że zapobiega pogorszeniu się stanu11.
Dodatkowe metody redukcji ryzyka
Oprócz podstawowych środków prewencyjnych związanych z aktywnością seksualną, istnieją dodatkowe sposoby zmniejszenia ryzyka wystąpienia choroby Peyroniego Zobacz więcej: Kompleksowe podejście do zapobiegania chorobie Peyroniego. Noszenie suspensorium podczas sportów kontaktowych może chronić przed urazami okolicy krocza6. Suspensorium to twarda plastikowa osłona noszona nad prąciem i mosznę, chroniąca przed urazami krocza podczas sportów kontaktowych6.
Leczenie chorób przewlekłych ma również znaczenie w prewencji. Choroby autoimmunologiczne, cukrzyca i nadciśnienie tętnicze są wszystkie powiązane z chorobą Peyroniego6. Zaprzestanie palenia papierosów jest również zalecane, ponieważ palenie powoduje zwężenie naczyń krwionośnych w całym ciele6. Chociaż nie ma definitywnego sposobu na zapobieganie chorobie Peyroniego, można zmniejszyć niektóre czynniki ryzyka poprzez unikanie urazów prącia i rzucenie palenia12.
Regularne ćwiczenia kardiovaskularne, takie jak chodzenie, bieganie, jazda na rowerze czy podnoszenie ciężarów, oraz utrzymanie zdrowej masy ciała są z pewnością korzystne w zapobieganiu czynnikom ryzyka zaburzeń erekcji i cukrzycy13. Podejmowanie środków ostrożności w celu uniknięcia urazów okolicy miednicy czasami zmniejsza prawdopodobieństwo rozwoju choroby Peyroniego14. Poza tym nie ma standardowych środków zapobiegawczych14.
Ograniczenia w prewencji choroby Peyroniego
Ważne jest zrozumienie ograniczeń w zakresie prewencji choroby Peyroniego. Ponieważ lekarze nie są pewni, co powoduje powstawanie tkanki bliznowatej związanej z chorobą Peyroniego, nie ma sposobu na jej zapobieganie lub uniknięcie15. Obecnie nie ma sposobu na zapobieganie chorobie Peyroniego16. Choroba ta jest zwykle predyspozycją do sposobu, w jaki nasze ciało goi się w reakcji na uraz16.
Ryzyko może być większe, jeśli ojciec lub brat miał tę chorobę, co oznacza, że może ona występować w rodzinach15. Choroba staje się również bardziej powszechna wraz z wiekiem15. Większe prawdopodobieństwo rozwoju tej choroby występuje również u osób z zaburzeniami tkanki łącznej15. Niektórzy mężczyźni rozwijają problemy z powodu krzywizny później w życiu, podczas gdy inni osiągają punkt, w którym nieprawidłowość stabilizuje się i staje się mniej problematyczna14.













