Diagnostyka nadciśnienia tętniczego, znanego również jako hipertensja czy hipertonia, jest procesem wieloetapowym, który wymaga precyzyjnych pomiarów i dokładnej oceny stanu zdrowia pacjenta1. Nadciśnienie nazywane jest często „cichym zabójcą”, ponieważ zwykle nie powoduje objawów, a jedynym sposobem jego wykrycia jest regularne monitorowanie ciśnienia krwi23.
Podstawy diagnostyki nadciśnienia
Podstawą rozpoznania nadciśnienia tętniczego jest pomiar ciśnienia krwi za pomocą specjalistycznego urządzenia zwanego sfigmomanometrem4. Pojedynczy podwyższony pomiar nie wystarcza do postawienia diagnozy – konieczne są co najmniej dwa lub więcej pomiarów wykonanych podczas oddzielnych wizyt medycznych15.
Wynik pomiaru ciśnienia krwi składa się z dwóch wartości wyrażonych w milimetrach słupa rtęci (mmHg). Górna liczba to ciśnienie skurczowe, które mierzy siłę nacisku krwi na ściany tętnic podczas skurczu serca. Dolna liczba to ciśnienie rozkurczowe, które reprezentuje ciśnienie w tętnicach pomiędzy uderzeniami serca67.
Procedura diagnostyczna
Właściwa procedura diagnostyczna nadciśnienia rozpoczyna się od dokładnego wywiadu medycznego i badania fizykalnego. Lekarz pyta o historię choroby pacjenta i jego rodziny, styl życia, przyjmowane leki oraz obecność innych schorzeń67. Podczas badania fizykalnego może zostać użyty stetoskop do odsłuchania serca w celu wykrycia nieprawidłowych dźwięków lub szmerów9.
Pomiar ciśnienia krwi powinien być wykonywany zgodnie z określonym protokołem. Pacjent powinien siedzieć spokojnie na krześle przez co najmniej 5 minut przed pomiarem, z nogami na podłodze i poparciem dla pleców10. Mankiet należy założyć na ramię na wysokości serca, a jego rozmiar powinien być odpowiedni do obwodu ramienia pacjenta11.
Kryteria diagnostyczne i klasyfikacja
Klasyfikacja ciśnienia krwi według różnych organizacji medycznych może się nieznacznie różnić. Według wytycznych amerykańskich, normalne ciśnienie krwi to wartości poniżej 120/80 mmHg. Podwyższone ciśnienie to 120-129 mmHg skurczowe i poniżej 80 mmHg rozkurczowe. Nadciśnienie 1. stopnia to wartości 130-139/80-89 mmHg, a nadciśnienie 2. stopnia to 140/90 mmHg lub wyższe12.
Europejskie wytyczne nadal stosują tradycyjne kryteria, gdzie nadciśnienie jest rozpoznawane przy wartościach 140/90 mmHg lub wyższych w gabinecie lekarskim13. Jednak dla potwierdzenia diagnozy zaleca się przeprowadzenie dodatkowych pomiarów poza gabinetem lekarskim Zobacz więcej: Monitorowanie ambulatoryjne i domowe w diagnostyce nadciśnienia.
Dodatkowe badania diagnostyczne
Po postawieniu wstępnej diagnozy nadciśnienia, lekarz może zlecić dodatkowe badania w celu wykluczenia przyczyn wtórnych nadciśnienia oraz oceny uszkodzeń narządów docelowych114. Podstawowe badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi, badanie moczu, oznaczenie poziomu glukozy, elektrolitów oraz profil lipidowy15.
Badania obrazowe mogą obejmować elektrokardiogram (EKG) do oceny ewentualnych zmian w sercu związanych z nadciśnieniem, echokardiogram do oceny struktury i funkcji serca, oraz badania naczyń w celu wykrycia miażdżycy416. W niektórych przypadkach może być konieczne przeprowadzenie bardziej specjalistycznych badań Zobacz więcej: Badania uzupełniające w diagnostyce nadciśnienia tętniczego.
Znaczenie wczesnej diagnostyki
Wczesne rozpoznanie nadciśnienia tętniczego ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom sercowo-naczyniowym. Nierozpoznane i nieleczone nadciśnienie prowadzi do uszkodzenia serca, mózgu, nerek i innych narządów19. Szacuje się, że około 46% dorosłych z nadciśnieniem nie wie o swojej chorobie, co podkreśla wagę regularnych kontroli profilaktycznych3.
Właściwa diagnostyka pozwala na wdrożenie odpowiedniego leczenia, które może znacząco zmniejszyć ryzyko zawału serca, udaru mózgu i innych powikłań sercowo-naczyniowych. Kontrola nadciśnienia jest jedną z najskuteczniejszych interwencji w zapobieganiu przedwczesnym zgonom z przyczyn sercowo-naczyniowych2021.


















