Przewlekły ból miednicy definiowany jest jako ból w okolicy miednicy utrzymujący się przez co najmniej 6 miesięcy12. Diagnostyka tego schorzenia stanowi jedno z największych wyzwań współczesnej medycyny ze względu na złożoną naturę tego zespołu objawów i wieloczynnikową etiologię3. Proces diagnostyczny opiera się głównie na wywiadzie lekarskim i badaniu fizykalnym, które stanowią podstawę do dalszej diagnostyki4.
Wywiad lekarski jako podstawa diagnostyki
Szczegółowy wywiad stanowi około 90% diagnozy przewlekłego bólu miednicy5. Lekarz powinien dokładnie poznać charakterystykę bólu, włączając w to jego lokalizację, naturę, nasilenie, czas trwania oraz czynniki nasilające i łagodzące objawy6. Ważne jest również ustalenie związku bólu z cyklem menstruacyjnym, współżyciem płciowym czy czynnościami fizjologicznymi7.
Pacjentki często proszone są o prowadzenie dzienniczka bólu, który pomaga w opisaniu wpływu dolegliwości na codzienne funkcjonowanie1. Taki dziennik powinien zawierać informacje o nasileniu bólu w skali od 1 do 5, okolicznościach jego występowania oraz towarzyszących objawach8.
Badanie fizykalne i ocena kliniczna
Badanie fizykalne musi być metodyczne i kompletne, obejmujące poszukiwanie punktów tkliwości we wszystkich mięśniach i narządach miednicy7. Badanie ginekologiczne może ujawnić objawy chorób, nietypowe zmiany czy napięcie mięśni dna miednicy1. Szczególną uwagę należy zwrócić na tkliwość w okolicy sromu, mięśni dźwigaczy odbytu, pęcherza moczowego, szyjki macicy, macicy oraz przydatków7.
Istotne jest, aby pacjentka zgłaszała wszelkie odczucia bólowe podczas badania, szczególnie jeśli przypominają one ból, który odczuwa na co dzień1. Należy pamiętać, że brak nieprawidłowości w badaniu fizykalnym nie wyklucza patologii wewnątrzbrzusznej, ponieważ u wielu pacjentek z prawidłowym badaniem fizykalnym stwierdza się zmiany patologiczne podczas późniejszej laparoskopii9.
Badania laboratoryjne
Badania laboratoryjne służą głównie wykluczeniu infekcji i innych schorzeń układowych1. Podstawowe badania obejmują morfologię krwi, OB, badanie moczu z posiewem oraz testy w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową, w tym chlamydii i rzeżączki1011. U kobiet w wieku rozrodczym konieczne jest również wykonanie testu ciążowego12.
Marker nowotworowy CA-125 może być podwyższony w przypadku endometriozy czy mięśniaków, jednak ma niską czułość i swoistość jako test diagnostyczny13. Jego zastosowanie ogranicza się głównie do monitorowania przebiegu leczenia w już rozpoznanych przypadkach.
Badania obrazowe
Ultrasonografia przezpochwowa stanowi podstawowe badanie obrazowe pierwszego rzutu w diagnostyce przewlekłego bólu miednicy1114. Pozwala na identyfikację torbieli jajników, mięśniaków macicy, adenomiozy oraz innych zmian strukturalnych1516.
W przypadku podejrzenia bardziej złożonych zmian lub gdy ultrasonografia nie dostarcza wystarczających informacji, zaleca się wykonanie tomografii komputerowej (TK) lub rezonansu magnetycznego (MRI)1517. Badania te są szczególnie przydatne w ocenie adenomiozy, endometriozy oraz mięśniaków macicy18. Szczegółowe informacje o zastosowaniu poszczególnych metod obrazowych znajdziesz na Zobacz więcej: Badania obrazowe w diagnostyce przewlekłego bólu miednicy.
Procedury diagnostyczne
Laparoskopia diagnostyczna jest uważana za najważniejszą inwazyjną metodę diagnostyczną w przewlekłym bólu miednicy19. Ponad 40% laparoskopii diagnostycznych wykonywanych jest z powodu przewlekłego bólu miednicy20. Procedura ta pozwala na bezpośrednią wizualizację narządów miednicy i wykrycie zmian takich jak endometrioza, zrosty czy przewlekła choroba zapalna miednicy15.
Cystoskopia może być wykonywana w przypadku podejrzenia chorób pęcherza moczowego, takich jak zapalenie pęcherza śródmiąższowe12. Inne procedury diagnostyczne mogą obejmować kolonoskopię lub sigmoidoskopię w przypadku podejrzenia przyczyn jelitowych bólu21. Więcej informacji o procedurach diagnostycznych znajdziesz na Zobacz więcej: Procedury diagnostyczne w przewlekłym bólu miednicy.
Wyzwania diagnostyczne
Jednym z głównych wyzwań w diagnostyce przewlekłego bólu miednicy jest fakt, że u około 50-61% pacjentek nie udaje się ustalić konkretnej przyczyny bólu310. W takich przypadkach ból może być traktowany jako zespół bólu regionalnego lub funkcjonalnego zespołu bólu somatycznego2.
Ważne jest również pamiętanie, że przewlekły ból miednicy może mieć więcej niż jedną przyczynę22. Na przykład pacjentka może mieć jednocześnie endometriozę i zapalenie pęcherza śródmiąższowe, z których oba przyczyniają się do odczuwania bólu przewlekłego22.
Podejście interdyscyplinarne
Ze względu na złożoną naturę przewlekłego bólu miednicy, diagnostyka wymaga podejścia interdyscyplinarnego23. Może być konieczna konsultacja różnych specjalistów, w tym gastroenterologa, urologa czy specjalisty od leczenia bólu24. Współpraca między różnymi specjalnościami jest kluczowa dla uzyskania odpowiedniej ulgi w bólu23.
Znaczenie prawidłowej diagnostyki
Ustalenie przyczyny przewlekłego bólu miednicy może zająć dużo czasu, a jasny powód bólu może nigdy nie zostać odnaleziony15. Mimo to, ważne jest prowadzenie otwartej rozmowy z zespołem medycznym podczas tego procesu i współpraca w celu znalezienia planu leczenia, który pomoże pacjentce żyć z jak najmniejszym bólem15. Nawet gdy konkretna przyczyna nie zostanie zidentyfikowana, istnieją różne sposoby łagodzenia lub unikania nasilania bólu21.














