Cholera wykazuje charakterystyczne wzorce geograficzne występowania, które odzwierciedlają nierówności społeczno-ekonomiczne i różnice w dostępie do podstawowych usług sanitarnych na całym świecie. Zrozumienie tych wzorców jest fundamentalne dla opracowania skutecznych strategii kontroli i prewencji choroby1.
Globalne rozmieszczenie cholery
W ostatnich latach odnotowano znaczące zmiany w globalnym rozmieszczeniu cholery. W 2025 roku nowe przypadki zgłaszano z Afganistanu, Angoli, Bangladeszu, Burundi, Demokratycznej Republiki Konga, Etiopii, Ghany, Haiti, Indii, Kenii, Malawi, Mozambiku, Mjanmy, Namibii, Nepalu, Nigerii, Pakistanu, Rwandy, Somalii, Sudanu Południowego, Sudanu, Togo, Ugandy, Zjednoczonej Republiki Tanzanii, Jemenu, Zambii i Zimbabwe2.
Pięć krajów zgłaszających najwięcej nowych zgonów w 2025 roku to Angola (247), Sudan (62), Mozambik (29), Etiopia (15) i Zimbabwe (10)2. Przypadki cholery nadal są zgłaszane w Afryce i Azji, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce2.
Afryka jako główne ognisko cholery
Afryka ponosi znaczną część globalnego obciążenia cholerą, z szacowanymi 87 milionami ludzi żyjących w dystryktach o wysokiej zachorowalności (średnia roczna zachorowalność 1 podejrzany przypadek na 1000 ludzi)3. W 2008 roku Afryka odpowiadała za 94% przypadków cholery zgłoszonych na całym świecie4.
Mozambik doświadcza nawracających corocznych epidemii cholery, szczególnie podczas pory deszczowej między październikiem a marcem5. African Cholera Surveillance Network (Africhol) został wdrożony w Mozambiku w 2011 roku w celu generowania dokładnych, szczegółowych danych nadzoru wspierających odpowiednie interwencje kontroli i prewencji cholery w kraju5.
W Ugandzie epidemie cholery występują regularnie od czasu pierwszego pojawienia się choroby w 1971 roku6. Analiza danych nadzoru z lat 2011-2016 zidentyfikowała 22 dystrykty jako obszary wysokiego ryzyka cholery, z których 13 znajdowało się w pobliżu granicy z Demokratyczną Republiką Konga, a 9 dystryktów w pobliżu granicy z Kenią7.
Wzorce występowania w Azji
Azja Południowa pozostaje epicentrum siódmej pandemii cholery. W Bangladeszu, mimo że kraj ten jest priorytetowy w walce z cholerą, niektóre regiony nie zgłaszają przypadków lub zgłaszają je w niewystarczający sposób8. Krajowe dane nadzoru wykazują, że cholera krąży w Bangladeszu, a region południowy jest bardziej dotknięty niż region północny9.
W Bangladeszu potwierdzono V. cholerae O1 w 5,2% podejrzanych przypadków poprzez hodowlę mikrobiologiczną10. Najwyższe proporcje potwierdzonych przypadków cholery pochodziły z Chittagong (9,7%), Dhaki (7,4%) i Barisal (5,6%), a najniższe proporcje odnotowano w Khulna (2,8%) i Rangpur Division (0,9%)10.
Sytuacja w krajach rozwiniętych
W krajach rozwiniętych cholera jest rzadka i głównie związana z podróżami do krajów endemicznych11. W latach 2017-2022 Stany Zjednoczone odnotowały 39 potwierdzonych przypadków cholery wśród osób, które podróżowały międzynarodowo w tygodniu przed zachorowaniem. Około dwie trzecie (27/39, 69%) przypadków miało historię podróży do Azji Południowej lub Afryki12.
Pakistan (8/39, 21%), Indie (7/39, 18%) i Kenia (6/39, 15%) były krajami najczęściej odwiedzanymi przez przypadki12. W Kanadzie cholera jest rzadko diagnozowana – między 2007 a 2016 rokiem zgłoszono mniej niż 40 przypadków do Systemu Nadzoru Chorób Podlegających Zgłoszeniu13.
Czynniki geograficzne wpływające na transmisję
Kluczowe czynniki geograficzne wpływające na występowanie cholery obejmują dostęp do bezpiecznej wody, podstawowych urządzeń sanitarnych i praktyk higienicznych14. Może to wynikać z konfliktów, przemieszczania ludności, zdarzeń klimatycznych takich jak cyklony, powodzie lub susze oraz braku inwestycji w utrzymanie i poprawę usług i infrastruktury WASH14.
Obszary przygraniczne stanowią szczególne ryzyko dla transmisji cholery. W Ugandzie zidentyfikowane ogniska cholery koncentrowały się głównie w dystryktach przygranicznych, szczególnie w pobliżu granic z Demokratyczną Republiką Konga i Kenią7. Ludzie mieszkający w pobliżu międzynarodowych granic, międzynarodowo dzielonych jezior i rzeki Nil byli narażeni na wyższe ryzyko epidemii cholery6.
Identyfikacja ognisk cholery (hotspots)
Identyfikacja populacji wysokiego ryzyka jest niezbędna dla kierowania optymalnych celów i typów interwencji1. Trwające wysiłki na rzecz mapowania historycznych średnich wskaźników zachorowalności zgłoszonych przypadków cholery mogą stanowić jedną drogę do identyfikacji osób zagrożonych1.
Jeden z możliwych prostych systemów klasyfikacji pomagających dopasować epidemiologię cholery do interwencji może opierać się na rozważeniu średniego rocznego wskaźnika zachorowalności (ważonego) i zmienności rocznych wskaźników zachorowalności dla jednostek administracyjnych poniżej poziomu krajowego1. Ten dwuwymiarowy system może pomóc w klasyfikacji obszarów jako ognisk zachorowalności cholery, obszarów podatnych na epidemie cholery i obszarów o niskim obciążeniu1.
Wpływ konfliktów i kryzysów humanitarnych
Konflikty zbrojne i kryzysy humanitarne znacząco zwiększają ryzyko epidemii cholery. Ostatnie epidemie występujące w następstwie konfliktów i klęsk żywiołowych, szczególnie na Haiti, w Jemenie i Sudanie Południowym, podkreśliły ludzkie koszty cholery15.
W Jemenie od końca 2016 roku wystąpiła największa epidemia cholery na świecie. Do końca 2017 roku skumulowane zgłoszone przypadki ze wszystkich gubernatorstw osiągnęły 777 229 z 2134 zgonami16. Al Hudaydah był jednym z najbardziej dotkniętych obszarów, ze zgłoszonymi 88 741 (18%) przypadkami i 244 (12%) zgonami16.
Sezonowość i wzorce czasowe
W obszarach o wysokiej endemiczności występowanie zakażeń Vibrio cholerae wykazuje rozkład sezonowy, z pikami przed i po porach deszczowych17. Czynniki środowiskowe, takie jak zmienność klimatu, temperatura i opady deszczu, odgrywają istotną rolę w transmisji cholery18.
Ze względu na dynamiczny charakter cholery, szczególnie w obszarach wykazujących bardziej epidemiczną dynamikę, ocena wskaźników zachorowalności lub śmiertelności w jednym roku może być myląca8. Na przykład, Lusaka w Zambii miała coroczne epidemie cholery do 2012 roku bez potwierdzonych przypadków cholery zgłaszanych do 2016 roku8.
Wykorzystanie danych epidemiologicznych do ukierunkowanych interwencji
Wcześniejsze prace wykazały, że ukierunkowanie kontroli cholery na obszary o wysokim historycznym obciążeniu może znacząco poprawić opłacalność i wpływ tych interwencji na zdrowie publiczne3. Ukierunkowanie geograficzne jest kluczowe dla wdrażania specyficznych dla choroby, planowanych środków kontroli, takich jak profilaktyczne kampanie szczepień3.
Precyzyjne ukierunkowanie szczepionki doustnej przeciw cholerze wspierane przez poprawione możliwości potwierdzania bakteriologicznego znacznie zwiększyłoby skuteczność kampanii i wpływ szczepionki, jednocześnie zmniejszając liczbę miejsc kampanii i wielkość populacji docelowej19. Kiedy dystrykty z obserwowanym średnim rocznym wskaźnikiem zachorowalności powyżej 10 na 10 000 były celowane do szczepień, wprowadzenie systematycznych zdecentralizowanych testów zwiększyło skuteczność kampanii szczepionkowych o około 60%19.
Przyszłe trendy i przewidywania
Zmiany klimatyczne mogą prowadzić do pojawiania się epidemii cholery w krajach, które wcześniej nie doświadczały tej choroby20. W miarę zmiany klimatu i zwiększania się częstotliwości ekstremalnych zjawisk pogodowych, zakłócenia infrastruktury mogą prowadzić do epidemii cholery w krajach, które wcześniej nie doświadczały tej choroby20.
Rozwój narzędzi predykcyjnych, takich jak projekty sztucznej inteligencji do przewidywania epidemii cholery, może znacząco poprawić zdolność identyfikacji obszarów wysokiego ryzyka przed wystąpieniem epidemii21. Takie innowacje mogą umożliwić proaktywne interwencje zamiast reaktywnego reagowania na epidemie.













