Substancje czynne
Schorzenia
Poradniki
Zapytaj farmaceutę
Kalkulatory
InterakcjeZłamania żeber należą do najczęściej występujących obrażeń kostnych, stanowiąc poważny problem zdrowia publicznego o znacznej chorobowości i śmiertelności. Urazy te występują u około 10-20% wszystkich pacjentów po urazach tępych1, przy czym w przypadkach urazów klatki piersiowej odsetek ten wzrasta do 60-80%1. Dane epidemiologiczne wskazują, że złamania żeber stanowią około 6% wszystkich hospitalizowanych pacjentów po urazach23.
Częstość występowania w populacji
Zgodnie z danymi z holenderskiego rejestru urazów, częstość występowania złamań żeber wymagających hospitalizacji wynosi 29 przypadków na 100 tysięcy osób rocznie24. W Stanach Zjednoczonych złamania żeber powodują około 248 tysięcy wizyt w izbach przyjęć oraz 48 tysięcy hospitalizacji rocznie5. Badanie National Inpatient Sample wykazało 373 053 hospitalizacje z powodu złamań żeber w latach 2007-2016, przy czym 85% pacjentów prezentowało wielokrotne złamania żeber5.
Grupy wysokiego ryzyka
Analiza epidemiologiczna wykazuje istotne różnice w częstości występowania złamań żeber między różnymi grupami wiekowymi i populacjami. Osoby starsze są szczególnie narażone na tego typu obrażenia – częstość występowania u pacjentów w podeszłym wieku wynosi aż 72 przypadki na 100 tysięcy osób rocznie46, co jest ponad dwukrotnie wyższą wartością niż w populacji ogólnej.
Badanie Osteoporotic Fractures in Men (MrOS) wykazało, że u starszych mężczyzn częstość występowania złamań żeber wynosi 3,5 na 1000 osób rocznie, przy czym złamania żeber stanowią 24% wszystkich złamań pozakręgosłupowych w tej grupie wiekowej78. Większość złamań żeber występuje właśnie u pacjentów w wieku 65 lat i starszych, którzy stanowią obecnie 16,8% populacji Stanów Zjednoczonych9.
Charakterystyka demograficzna pacjentów
Dane z National Trauma Data Bank wskazują, że złamania żeber częściej występują u pacjentów rasy białej oraz u mężczyzn, przy medianie wieku wynoszącej 51 lat10. Młodsze osoby są mniej podatne na złamania żeber niż ich starsi odpowiednicy, co wiąże się z większą elastycznością żeber u dzieci i młodych dorosłych11. Paradoksalnie jednak, dorośli są bardziej narażeni na złamania żeber niż nastoletni, właśnie ze względu na zmniejszającą się z wiekiem elastyczność struktur kostnych11.
Specyficzne typy złamań żeber
Różne typy złamań żeber wykazują odmienne wzorce epidemiologiczne Zobacz więcej: Rodzaje i wzorce złamań żeber – charakterystyka epidemiologiczna. Częstość występowania klatki chwiejnej wynosi 1 przypadek na 100 tysięcy osób rocznie46, podczas gdy pacjenci z urazami wielonarządowymi i towarzyszącymi złamaniami żeber występują z częstością 9 na 100 tysięcy osób rocznie46. W przypadku pierwotnych urazów klatki piersiowej częstość wynosi 18 na 100 tysięcy osób rocznie46.
Śmiertelność i rokowanie
Ogólna śmiertelność 30-dniowa u pacjentów ze złamaniami żeber wynosi 6,9%23, jednak wskaźniki te znacząco różnią się w zależności od typu i ciężkości obrażeń Zobacz więcej: Czynniki ryzyka i rokowanie w złamaniach żeber – analiza epidemiologiczna. W przypadku klatki chwiejnej śmiertelność wzrasta do 11,9%, u pacjentów z urazami wielonarządowymi do 14,8%, a u osób w podeszłym wieku do 11,7%23. Śmiertelność u pacjentów starszych jest dwukrotnie wyższa niż u młodszych populacji12.
Każde dodatkowe złamanie żebra zwiększa ryzyko śmierci o 19% oraz ryzyko rozwoju zapalenia płuc o 27%913. Szczególnie groźne są przypadki, gdy złamanych jest sześć lub więcej żeber – wówczas śmiertelność może sięgać 40%14, a ryzyko śmierci z przyczyn niezwiązanych bezpośrednio ze złamaniami żeber znacząco wzrasta9.
Ekonomiczne konsekwencje złamań żeber
Obciążenie ekonomiczne związane z hospitalizacjami z powodu złamań żeber znacząco wzrosło w ostatnich latach. Koszty hospitalizacji wzrosły z szacowanych 209 milionów dolarów rocznie w 2007 roku do 469 milionów dolarów w 2016 roku5. Mediana czasu hospitalizacji wynosi 6 dni, przy czym 37,3% pacjentów wymaga przyjęcia na oddział intensywnej terapii15. Ponad połowa wszystkich pacjentów wymaga leczenia operacyjnego lub opieki na poziomie oddziału intensywnej terapii5.
Znaczenie kliniczne i społeczne
Złamania żeber stanowią istotny problem zdrowia publicznego, szczególnie w kontekście starzejącego się społeczeństwa. Przewiduje się, że wraz ze wzrostem populacji osób starszych, częstość występowania złamań żeber wymagających opieki klinicznej będzie wzrastać16. W populacji geriatrycznej złamania żeber mogą stanowić największe obciążenie chorobowe po złamaniach szyjki kości udowej16. Znaczna heterogenność populacji pacjentów ze złamaniami żeber, z istotnymi różnicami w epidemiologii, wynikach hospitalizacji i śmiertelności 30-dniowej, podkreśla potrzebę zindywidualizowanego podejścia do leczenia23.
