Menu

Orytawancyna – porównanie substancji czynnych

Orytawancyna, dalbawancyna i wankomycyna należą do tej samej grupy antybiotyków, jednak ich zastosowanie, skuteczność i bezpieczeństwo w poszczególnych sytuacjach klinicznych mogą się różnić. Poznaj najważniejsze cechy tych substancji czynnych, porównaj ich działanie, wskazania oraz zalecenia dotyczące stosowania u dzieci, kobiet w ciąży czy osób z chorobami nerek i wątroby. Ten opis pomoże Ci lepiej zrozumieć, czym różnią się te nowoczesne leki przeciwbakteryjne i na co warto zwrócić uwagę podczas ich stosowania.

Spis treści

Orytawancyna, dalbawancyna i wankomycyna to antybiotyki glikopeptydowe, stosowane w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych skóry i tkanek miękkich. Różnią się dawkowaniem, bezpieczeństwem i wskazaniami.

Porównanie orytawancyny, dalbawancyny i wankomycyny – podstawowe podobieństwa

Orytawancyna, dalbawancyna oraz wankomycyna to antybiotyki należące do grupy glikopeptydów. Wszystkie te substancje wykazują silne działanie przeciwbakteryjne wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak gronkowce, paciorkowce i niektóre inne bakterie odpowiedzialne za ciężkie zakażenia skóry i tkanek miękkich¹²³. Są to leki stosowane przede wszystkim w leczeniu poważnych zakażeń, często w sytuacjach, gdy inne antybiotyki okazują się nieskuteczne lub występuje oporność na standardowe terapie¹²³.

Wskazania do stosowania – kiedy stosuje się orytawancynę, dalbawancynę i wankomycynę?

Wszystkie trzy substancje są wykorzystywane głównie do leczenia ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI)⁴⁵. Orytawancyna i dalbawancyna mają wskazania ograniczone do tych właśnie zakażeń, zarówno u dorosłych, jak i dzieci powyżej 3 miesięcy⁴⁵. Wankomycyna ma szerszy zakres zastosowań: oprócz zakażeń skóry i tkanek miękkich stosuje się ją także w leczeniu zakażeń kości i stawów, zapaleń płuc, zapaleń wsierdzia, bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, a także w zakażeniach wywołanych przez Clostridioides difficile (wtedy podawana jest doustnie)⁶⁷.

Wszystkie trzy leki podaje się dożylnie, ale wankomycyna występuje także w postaci doustnej – w szczególnych przypadkach zakażeń przewodu pokarmowego⁸. Orytawancyna i dalbawancyna stosowane są zarówno u dorosłych, jak i dzieci powyżej 3 miesięcy, natomiast wankomycyna może być stosowana nawet u noworodków⁴⁵⁶.

Ważne: Choć wszystkie trzy substancje są skuteczne przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, nie działają na bakterie Gram-ujemne. Dlatego w przypadku zakażeń mieszanych może być konieczne zastosowanie dodatkowych antybiotyków działających na inne grupy bakterii. Odpowiedni wybór leku powinien uwzględniać rodzaj zakażenia, wiek pacjenta, współistniejące choroby oraz ryzyko działań niepożądanych⁹¹⁰¹¹.

Mechanizm działania i różnice farmakokinetyczne

Wszystkie trzy substancje zaburzają budowę ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do ich śmierci¹²³. Jednak orytawancyna wyróżnia się tym, że działa na kilka etapów budowy ściany komórkowej jednocześnie, a dodatkowo uszkadza błonę komórkową bakterii, co prowadzi do jej szybkiego zniszczenia¹. Dalbawancyna działa bardzo podobnie do orytawancyny, ale nie wykazuje tak szerokiego działania na błonę komórkową². Wankomycyna z kolei głównie hamuje syntezę ściany komórkowej, a jej działanie na błonę komórkową i inne procesy bakteryjne jest słabsze³.

Pod względem farmakokinetyki, czyli tego, jak lek zachowuje się w organizmie, istnieją istotne różnice:

Orytawancyna i dalbawancyna mają bardzo długi okres półtrwania (ponad 10 dni), co pozwala na podanie jednej dawki na cały cykl leczenia¹²¹³.
Wankomycyna wymaga regularnych dawek (co 8-12 godzin u dorosłych), a jej stężenie we krwi powinno być monitorowane, szczególnie przy dłuższym leczeniu¹⁴.
Orytawancyna i dalbawancyna bardzo silnie wiążą się z białkami osocza i wolno są wydalane, co wpływa na ich długotrwałe działanie¹²¹³.
Wankomycyna jest wydalana głównie przez nerki, co ma duże znaczenie u osób z zaburzeniami czynności nerek¹⁵.

Przeciwwskazania i środki ostrożności – co różni te leki?

Wszystkie trzy substancje są przeciwwskazane u osób z nadwrażliwością na daną substancję czynną¹⁶¹⁷¹⁸. Jednak pojawiają się różnice:

Po podaniu orytawancyny nie wolno stosować niefrakcjonowanej heparyny przez 120 godzin, ponieważ lek może zafałszowywać wyniki badań krzepliwości krwi¹⁶.
W przypadku dalbawancyny należy zachować ostrożność u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby – u takich pacjentów brakuje wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i konieczna może być modyfikacja dawki¹⁹.
Wankomycyna może być podawana zarówno dożylnie, jak i doustnie, ale podanie domięśniowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko martwicy w miejscu podania¹⁸.

Dodatkowo, wszystkie leki mogą wywoływać reakcje alergiczne, ale nie można wykluczyć ryzyka reakcji krzyżowych pomiędzy poszczególnymi glikopeptydami²⁰²¹²². U pacjentów z historią nadwrażliwości na inne glikopeptydy należy zachować szczególną ostrożność.

Bezpieczeństwo u dzieci, kobiet w ciąży i innych grup szczególnego ryzyka

Porównując bezpieczeństwo stosowania, można zauważyć kilka istotnych różnic:

Dzieci: Orytawancyna i dalbawancyna mogą być stosowane u dzieci powyżej 3 miesięcy, a wankomycyna nawet u noworodków. W przypadku bardzo małych dzieci zalecana jest szczególna ostrożność i kontrola dawek⁴⁵⁶.
Kobiety w ciąży: Wszystkie trzy leki nie są zalecane do rutynowego stosowania w ciąży, jeśli nie jest to konieczne. Orytawancyna i dalbawancyna powinny być stosowane tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a o wankomycynie istnieje więcej doświadczeń klinicznych, ale także zaleca się ostrożność²³²⁴²⁵.
Karmienie piersią: Nie wiadomo dokładnie, czy orytawancyna i dalbawancyna przenikają do mleka kobiecego u ludzi, ale badania na zwierzętach wskazują, że mogą. Wankomycyna przenika do mleka kobiecego, dlatego podczas jej stosowania należy rozważyć przerwanie karmienia piersią²³²⁴²⁵.
Prowadzenie pojazdów: Orytawancyna i dalbawancyna mogą powodować zawroty głowy, ale wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów jest niewielki. Wankomycyna uznawana jest za lek bez istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów²⁶²⁷²⁸.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby: Orytawancyna i dalbawancyna nie wymagają zwykle modyfikacji dawki u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek czy wątroby, natomiast przy ciężkich zaburzeniach zalecana jest ostrożność i brak jest wystarczających danych. W przypadku wankomycyny dawka musi być indywidualnie dostosowana do czynności nerek, szczególnie u osób z niewydolnością nerek, ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki²⁹¹⁹³⁰.

Najważniejsze aspekty bezpieczeństwa:

Wszystkie leki mogą wywoływać ciężkie reakcje alergiczne, w tym anafilaksję.
Wankomycyna może powodować uszkodzenie słuchu i nerek, zwłaszcza przy długim stosowaniu lub u osób z zaburzeniami tych narządów.
Orytawancyna i dalbawancyna są wygodne w użyciu ze względu na możliwość podania pojedynczej dawki, ale u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub wątroby należy zachować ostrożność.
W przypadku wankomycyny konieczna jest regularna kontrola stężenia leku we krwi i funkcji nerek.

Tabela porównawcza – najważniejsze różnice i podobieństwa

Substancja czynna	Najważniejsze wskazania	Stosowanie u dzieci	Stosowanie w ciąży	Stosowanie u kierowców
Orytawancyna	Ostre bakteryjne zakażenia skóry i tkanek miękkich (ABSSSI)	Powyżej 3 miesięcy	Nie zaleca się rutynowo; tylko w razie konieczności	Niewielki wpływ, możliwe zawroty głowy
Dalbawancyna	Ostre bakteryjne zakażenia skóry i tkanek miękkich (ABSSSI)	Powyżej 3 miesięcy	Nie zaleca się rutynowo; tylko w razie konieczności	Niewielki wpływ, możliwe zawroty głowy
Wankomycyna	Zakażenia skóry, tkanek miękkich, kości, stawów, płuc, wsierdzia, opon mózgowo-rdzeniowych, Clostridioides difficile	Od noworodków	Stosować ostrożnie, tylko w razie konieczności	Brak istotnego wpływu

Orytawancyna, dalbawancyna i wankomycyna – wybór leku w zależności od potrzeb

Podsumowując, wszystkie trzy substancje są skutecznymi antybiotykami glikopeptydowymi stosowanymi w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie. Orytawancyna i dalbawancyna wyróżniają się możliwością podania pojedynczej dawki, co ułatwia leczenie i poprawia komfort pacjenta, a ich stosowanie jest wygodne zarówno u dorosłych, jak i u dzieci powyżej 3 miesięcy⁴⁵. Wankomycyna pozostaje lekiem pierwszego wyboru w wielu innych, poważnych zakażeniach, zwłaszcza tam, gdzie wymagana jest dłuższa terapia lub inne drogi podania⁶. Wybór odpowiedniego leku powinien być oparty na rodzaju zakażenia, wieku pacjenta, stanie zdrowia oraz potencjalnych przeciwwskazaniach i ryzyku działań niepożądanych.

Pytania i odpowiedzi

Czym różni się orytawancyna od dalbawancyny?

Obie należą do glikopeptydów i leczą zakażenia skóry, ale różnią się szczegółami mechanizmu działania i farmakokinetyką. Orytawancyna działa na więcej etapów budowy ściany komórkowej bakterii i ma dodatkowe działanie na błonę komórkową¹².

Czy wankomycyna może być stosowana u dzieci?

Tak, wankomycyna jest stosowana u dzieci, nawet u noworodków, przy odpowiednio dobranej dawce⁶.

Który antybiotyk wybrać w przypadku zakażenia skóry?

Orytawancyna, dalbawancyna i wankomycyna są skuteczne w leczeniu ciężkich zakażeń skóry. Wybór zależy od stanu pacjenta, wieku, chorób towarzyszących i możliwości podania leku⁴⁵⁶.

Czy te antybiotyki są bezpieczne w ciąży?

Nie zaleca się rutynowego stosowania w ciąży, chyba że jest to konieczne. Decyzję podejmuje lekarz, rozważając ryzyko i korzyści²³²⁴²⁵.

Różnice w sposobie podawania

Orytawancyna i dalbawancyna pozwalają na leczenie jedną dawką podawaną dożylnie, co bywa dużym ułatwieniem dla pacjentów i personelu medycznego. Wankomycyna wymaga wielokrotnych podań, co jest mniej wygodne, ale umożliwia indywidualne dostosowanie leczenia do ciężkości zakażenia i reakcji pacjenta.

Działania niepożądane i monitorowanie leczenia

Podczas leczenia wankomycyną konieczna jest kontrola stężenia leku we krwi i monitorowanie funkcji nerek, szczególnie przy dłuższej terapii. Orytawancyna i dalbawancyna rzadziej wymagają takiej kontroli, jednak mogą wywołać reakcje alergiczne lub zaburzenia w badaniach laboratoryjnych (np. krzepliwości krwi).

Oporność bakterii na glikopeptydy

Bakterie Gram-ujemne są naturalnie oporne na glikopeptydy, co oznacza, że żaden z tych antybiotyków nie będzie skuteczny w zakażeniach wywołanych przez te bakterie. Oporność na glikopeptydy wśród bakterii Gram-dodatnich, choć rzadsza, może pojawić się podczas leczenia, zwłaszcza w przypadku długotrwałego stosowania wankomycyny.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Orytawancyna to antybiotyk podawany dożylnie, stosowany w leczeniu ostrych zakażeń skóry i tkanek miękkich. Charakteryzuje się bardzo wygodnym schematem dawkowania – w większości przypadków wystarczy jedna infuzja. Dawka i czas podawania różnią się w zależności od wieku pacjenta oraz postaci leku. Poniżej znajdziesz szczegółowe informacje na temat dawkowania orytawancyny dla różnych grup pacjentów, w tym dzieci, osób starszych oraz osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Orytawancyna to antybiotyk stosowany głównie do leczenia zakażeń skóry i tkanek miękkich. Działania niepożądane mogą się pojawić u niektórych pacjentów, choć wiele z nich jest łagodnych i przemijających. Zdarzają się jednak poważniejsze reakcje, zwłaszcza u osób szczególnie wrażliwych lub przy określonych czynnikach ryzyka. Poznaj najważniejsze informacje o działaniach niepożądanych związanych z orytawancyną, ich częstotliwości i możliwych objawach.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Orytawancyna to nowoczesny antybiotyk dożylny, który skutecznie zwalcza wybrane bakterie Gram-dodatnie powodujące ostre zakażenia skóry i tkanek miękkich. Mechanizm działania tej substancji opiera się na potrójnym ataku na ścianę komórkową bakterii, co sprawia, że jest ona szczególnie skuteczna wobec szczepów opornych na inne antybiotyki. Poznaj, jak orytawancyna działa w organizmie, jak długo pozostaje aktywna i co mówią badania przedkliniczne o jej bezpieczeństwie.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Orytawancyna to antybiotyk glikopeptydowy stosowany w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie. Profil bezpieczeństwa tej substancji zależy od wielu czynników, takich jak wiek pacjenta, stan zdrowia nerek i wątroby, a także towarzyszące leki. W opisie znajdziesz najważniejsze informacje o środkach ostrożności, możliwych interakcjach oraz bezpieczeństwie stosowania orytawancyny u różnych grup pacjentów.

czytaj więcej ❯❯

Przeciwwskazania

Orytawancyna to nowoczesny antybiotyk stosowany w leczeniu ostrych zakażeń skóry i tkanek miękkich. Dzięki swojemu specyficznemu działaniu na bakterie Gram-dodatnie jest skuteczna tam, gdzie inne leki mogą nie wystarczyć. Jednak nie każdy pacjent może ją przyjmować – istnieją wyraźne przeciwwskazania oraz sytuacje wymagające wzmożonej ostrożności. Poznaj, kiedy orytawancyna nie powinna być stosowana oraz na co zwrócić uwagę podczas leczenia.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Orytawancyna to antybiotyk podawany dożylnie, wykorzystywany w leczeniu ostrych zakażeń skóry i tkanek miękkich. Choć jej stosowanie u dzieci jest możliwe, zakres wskazań i dawkowanie zależą od wieku pacjenta i postaci leku. Poznaj kluczowe informacje na temat bezpieczeństwa stosowania orytawancyny w populacji pediatrycznej, potencjalnych działań niepożądanych oraz ograniczeń wynikających z badań klinicznych.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Orytawancyna to nowoczesny antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie. Wpływ tej substancji na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest niewielki, jednak u niektórych osób mogą pojawić się zawroty głowy. Warto wiedzieć, jakie środki ostrożności zachować podczas jej stosowania, aby zadbać o swoje bezpieczeństwo w codziennych sytuacjach.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Stosowanie leków w ciąży i podczas karmienia piersią wymaga wyjątkowej ostrożności, gdyż substancje czynne mogą wpływać na rozwój dziecka. Orytawancyna, będąca antybiotykiem stosowanym głównie w leczeniu zakażeń bakteryjnych, nie została jeszcze dokładnie przebadana pod kątem bezpieczeństwa u kobiet w ciąży i matek karmiących. Dostępne dane wskazują, że decyzja o jej zastosowaniu powinna być podejmowana bardzo indywidualnie, zawsze z uwzględnieniem potencjalnych korzyści i ryzyka dla matki oraz dziecka.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Orytawancyna to nowoczesny antybiotyk, który skutecznie zwalcza ostre bakteryjne zakażenia skóry i tkanek miękkich. Stosowana zarówno u dorosłych, jak i u dzieci powyżej 3. miesiąca życia, działa przede wszystkim na bakterie Gram-dodatnie, w tym trudne do leczenia szczepy. Dzięki długiemu działaniu i wygodnej drodze podania może być ważną opcją terapeutyczną w walce z poważnymi infekcjami.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Orytawancyna to antybiotyk stosowany głównie w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie. Przedawkowanie tej substancji jest niezwykle rzadkie, jednak warto wiedzieć, jak wygląda standardowe dawkowanie, jakie mogą być konsekwencje nadmiernego przyjęcia leku oraz jak należy postępować w takiej sytuacji. Dowiedz się, co zrobić w przypadku podejrzenia przedawkowania i jak wygląda leczenie wspomagające.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tenkasi 400 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 400 mg orytawancyny, w postaci orytawancyny difosforanu. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 10 mg orytawancyny. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu do infuzji zawiera 1,2 mg orytawancyny. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Biały lub prawie biały proszek.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Tenkasi jest wskazany do stosowania w leczeniu ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ang. acute bacterial skin and skin structure infections , ABSSSI) u dorosłych, młodzieży oraz dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dorośli 1200 mg podane w pojedynczej dawce w 3-godzinnym wlewie dożylnym. Dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy oraz młodzież do <18 lat 15 mg/kg podane w pojedynczej dawce w 3-godzinnym wlewie dożylnym (maksymalnie 1200 mg). W Tabeli 1 przedstawiono dane dla konkretnych przykładów, a w celu uzyskania dodatkowych informacji patrz punkt 6.6. Tabela 1: Dawka orytawancyny 15 mg/kg masy ciała: 3-godzinny wlew dożylny (stężenie 1,2 mg/ml)
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie
Masa ciałapacjenta (kg) Obliczona dawka orytawancyny (mg) Całkowita objętość wlewu(ml) Objętość zrekonstytuowanej orytawancyny (ml) Objętość 5% roztworu glukozy (D5W)do dodania do
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie
worka IV (ml)
5 75 62,5 7,5 55
10 150 125 15 110
15 225 187,5 22,5 165
20 300 250 30 220
25 375 312,5 37,5 275
30 450 375 45 330
35 525 437,5 52,5 385
40 600 500 60 440
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie
Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat (patrz punkt 5.2). Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia czynności nerek nie miały klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę (patrz punkt 5.2), należy jednak zachować ostrożność, kiedy orytawancynę przepisuje się pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Orytawancyna nie jest usuwana z krwi podczas hemodializy. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (klasa B według Childa-Pugha) (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie
Nie badano farmakokinetyki orytawancyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według Childa- Pugha), jednak na podstawie parametrów farmakokinetycznych nie należy oczekiwać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na ekspozycję na orytawancynę. Dlatego nie ma konieczności dostosowania dawkowania, nawet jeśli należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania orytawancyny pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według Childa-Pugha). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności orytawancyny u dzieci w wieku <3 miesięcy. Sposób podawania Podanie dożylne. Dostępne są dwa produkty lecznicze zawierające orytawancynę (Tenkasi 400 mg i Tenkasi 1200 mg), które różnią się od siebie: • mocą dawki orytawancyny; • zalecanym czasem trwania infuzji; • instrukcjami dotyczącymi przygotowania, w tym wykonywaniem rekonstytucji, rozcieńczania i użytymi zgodnymi rozcieńczalnikami.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie
Przed podaniem należy dokładnie zapoznać się z zalecanym dawkowaniem (patrz punkt 4.2) oraz instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego Tenkasi 400 mg (patrz punkt 6.6). Zawartość każdej z trzech 400 mg fiolek należy najpierw rozpuścić w 40 ml sterylnej wody do wstrzykiwań (WFI). Tak przygotowane roztwory należy pobrać i dodać do 1000 ml worka do infuzji dożylnych z 5% roztworem glukozy (D5W), a następnie wykonać trwający 3 godziny wlew dożylny (patrz punkt 6.6). Do rozcieńczania należy stosować wyłącznie 5% roztwór glukozy (D5W). Do rozcieńczania nie należy stosować roztworu chlorku sodu (patrz punkt 6.2). Odpowiednie informacje o drugim z produktów leczniczych zawierającym orytawancynę przedstawiono w materiałach informacyjnych produktu leczniczego Tenkasi 1200 mg.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Dożylne podawanie heparyny sodowej niefrakcjonowanej jest przeciwwskazane przez okres 120 godzin (5 dni) po podaniu orytawancyny, ponieważ przez okres do 120 godzin po podaniu orytawancyny wyniki badania czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) mogą pozostać fałszywie wydłużone (patrz punkty 4.4 i 4.5).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Opisano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych i wstrząsu anafilaktycznego po zastosowaniu orytawancyny. W razie wystąpienia ostrej reakcji nadwrażliwości podczas infuzji orytawancyny, należy natychmiast przerwać podawanie orytawancyny i zastosować odpowiednie leczenie podtrzymujące. Nie ma dostępnych danych dotyczących reakcji krzyżowych między orytawancyną a innymi glikopeptydami, włącznie z wankomycyną. Przed zastosowaniem orytawancyny należy dokładnie wypytać o występujące wcześniej reakcje nadwrażliwości na glikopeptydy (np. wankomycynę, telawancynę). Ze względu na możliwość wystąpienia nadwrażliwości krzyżowej, pacjenci z nadwrażliwością na glikopeptydy w wywiadzie, powinni być uważnie monitorowani w trakcie infuzji i po jej zakończeniu.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z infuzją Orytawancynę należy podawać w infuzji dożylnej trwającej 3 godziny, aby uniknąć reakcji związanych z infuzją. Wlewy dożylne orytawancyny mogą wywołać reakcje, takie jak nagłe zaczerwienienie skóry górnej części ciała, pokrzywkę, świąd i (lub) wysypkę. Podczas stosowania orytawancyny obserwowano reakcje związane z infuzją, które charakteryzowały się bólem w klatce piersiowej, dyskomfortem w klatce piersiowej, dreszczami, drżeniem, bólem pleców, bólem szyi, dusznościami, niedotlenieniem, bólem brzucha i gorączką, również po podaniu więcej niż jednej dawki orytawancyny podczas jednego cyklu leczenia. W razie wystąpienia reakcji przerwanie lub zmniejszenie szybkości infuzji może spowodować ustąpienie tych objawów (patrz punkt 4.8). Konieczność jednoczesnego stosowania innych antybiotyków Orytawancyna działa wyłącznie na bakterie Gram-dodatnie (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
W zakażeniach mieszanych, w których podejrzewa się zakażenie bakteriami Gram-ujemnymi i (lub) niektórymi bakteriami beztlenowymi, orytawancynę należy stosować jednocześnie z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Jednoczesne stosowanie warfaryny Wykazano, że orytawancyna zafałszowuje wynik pomiaru (wydłuża) czasu protrombinowego (PT) i zwiększa międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) przez okres do 12 godzin. Z tego względu do 12 godzin po podaniu orytawancyny kontrola przeciwzakrzepowego działania warfaryny jest niewiarygodna. Wpływ na wyniki badań krzepliwości krwi Wykazano, że orytawancyna zaburza wyniki niektórych badań laboratoryjnych krzepliwości krwi (patrz punkt 4.3 i 4.5). Wykazano, że stwierdzane we krwi stężenia orytawancyny po podaniu pojedynczej dawki 1200 mg fałszywie wydłużają:  czas APTT do 120 godzin po podaniu,  PT i INR do 12 godzin po podaniu,  czas krzepnięcia po aktywacji (ang.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
Activated Clotting Time , ACT) do 24 godzin po podaniu,  czas krzepnięcia z zastosowaniem aktywatora – krzemionki ( ang. Silica Clot Time , SCT) do 18 godzin po podaniu, oraz  wyniki testu z użyciem rozcieńczonego jadu żmii Russella (ang. Dilute Russell’s Viper Venom Test , DRVVT) do 72 godzin po podaniu. Takie działanie wynika z faktu, że orytawancyna wiąże fosfolipidowe odczynniki – które w powszechnie stosowanych laboratoryjnych badaniach krzepliwości krwi aktywują koagulację – uniemożliwiając ich działanie. W przypadku pacjentów, u których w ciągu 120 godzin po podaniu orytawancyny konieczna jest kontrola APTT, można rozważyć zastosowanie badań krzepliwości krwi niewykorzystujących fosfolipidów, to jest pomiar aktywności anty-Xa (metodą chromogenną), lub alternatywny lek przeciwzakrzepowy niewymagający monitorowania APTT. Nie wykazano wpływu orytawancyny na oznaczenie czynnika Xa metodą chromogenną, oznaczenie czasu trombinowego (ang.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
Thrombin Time , TT), ani badań w kierunku małopłytkowości indukowanej podawaniem heparyny ( ang. Heparin Induced Thrombocytopenia , HIT). W badaniach in vitro orytawancyna w stężeniu o wartości 46,6 μg/ml nie wywierała wpływu na oznaczanie oporności na aktywowane białko C (ang. Activated protein C resistance , APCR). Sugeruje to, że istnieje małe prawdopodobieństwo, że orytawancyna zaburzy wyniki tego badania. Badanie APCR jest jednak badaniem wykorzystującym fosfolipidy i nie można wykluczyć, że większe stężenia orytawancyny, które mogą wystąpić podczas zastosowania klinicznego, mogłyby zaburzać wyniki tego badania. Nie zaobserwowano wpływu orytawancyny na układ krzepnięcia in vivo w badaniach nieklinicznych ani klinicznych. Biegunka wywołana przez Clostridioides difficile Zgłaszano przypadki poantybiotykowego zapalenia jelit i rzekomobłoniastego zapalenia jelit podczas stosowania orytawancyny. Może mieć ono przebieg od lekkiego do zagrażającego życiu.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
Dlatego ważne, aby wziąć tę możliwość pod uwagę u pacjentów, u których po podaniu orytawancyny wystąpi biegunka (patrz punkt 4.8). W takich przypadkach należy rozważyć zastosowanie leczenia podtrzymującego z jednoczesnym leczeniem zakażenia Clostridioides difficile. Nadkażenie Stosowanie przeciwbakteryjnych produktów leczniczych może zwiększać ryzyko nadmiernego wzrostu drobnoustrojów opornych na leczenie. Jeżeli w trakcie leczenia dojdzie do nadkażenia, należy wdrożyć odpowiednie leczenie. Zapalenie kości i szpiku W III fazie badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI), w ramieniu grupy pacjentów leczonych orytawancyną zgłaszano więcej przypadków zapalenia kości i szpiku niż w ramieniu grupy pacjentów leczonych wankomycyną (patrz punkt 4.8). Po podaniu orytawancyny pacjentów należy monitorować, czy nie występują u nich przedmiotowe i podmiotowe objawy zapalenia kości i szpiku.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjenta podejrzewa się lub rozpoznano zapalenie kości i szpiku, należy rozpocząć leczenie właściwym, alternatywnym lekiem przeciwbakteryjnym. Ropień W III fazie badań klinicznych w ramieniu grupy pacjentów leczonych orytawancyną zgłaszano nieco więcej przypadków nowopowstałych ropni niż w ramieniu grupy pacjentów leczonych wankomycyną (odpowiednio 4,6% vs 3,4%) – patrz punkt 4.8. Jeśli dojdzie do powstania nowych ropni, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ograniczone dane kliniczne Podczas dwóch głównych badań nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) ograniczono się do leczenia zapaleń tkanki łącznej, ropni i zakażenia ran. Nie badano innych rodzajów zakażeń. Istnieją ograniczone doświadczenia w zakresie danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z bakteriemią, chorobą tętnic obwodowych lub neutropenią, pacjentów z niedoborem odporności, pacjentów w wieku powyżej 65 lat, pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz z zakażeniami wywołanymi przez Streptococcus pyogenes .
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Substancje metabolizowane z udziałem cytochromu P450 W przeprowadzonym z udziałem zdrowych ochotników (n=16) badaniu mającym na celu wykrycie interakcji typu lek-lek badano jednoczesne podanie pojedynczej 1200 mg dawki orytawancyny z substratami kilku enzymów CYP450. Stwierdzono, że orytawancyna jest nieswoistym słabym inhibitorem (CYP2C9 i CYP2C19) lub słabym induktorem (CYP3A4 i CYP2D6) kilku izoform CYP. Należy zachować ostrożność podczas stosowaniu orytawancyny jednocześnie z produktami leczniczymi o wąskim zakresie terapeutycznym, które są metabolizowane głównie przez jeden z tych enzymów CYP450 (np. warfaryna), ponieważ ich równoczesne podanie może zwiększać (np. z substratami CYP2C9) lub zmniejszać (np. z substratami CYP2D6) stężenie produktu leczniczego o wąskim zakresie terapeutycznym.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje
Pacjentów należy uważnie monitorować, czy nie występują u nich objawy toksyczności lub braku skuteczności, jeśli podaje się im orytawancynę w czasie stosowania leku, którego może to dotyczyć; np. pacjentów należy monitorować, czy nie występują u nich objawy krwawienia, jeżeli jednocześnie otrzymują orytawancynę i warfarynę (patrz punkt 4.4). U 36 zdrowych osób przeprowadzono badanie oceniające wpływ interakcji typu lek-lek po podaniu orytawancyny w pojedynczej dawce 1200 mg, na farmakokinetykę S-warfaryny po jej podaniu w pojedynczej dawce. Farmakokinetykę S-warfaryny oceniano po podaniu warfaryny w pojedynczej dawce 25 mg w monoterapii lub podawanej równocześnie z orytawancyną w pojedynczej dawce 1200 mg bądź 24 lub 72 godziny po jej podaniu. Wyniki badania nie wykazały wpływu orytawancyny na AUC i C max S-warfaryny.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje
Interakcje lek – testy laboratoryjne (patrz punkty 4.3 i 4.4) Orytawancyna wiąże fosfolipidowe czynniki, które w powszechnie stosowanych laboratoryjnych badaniach krzepliwości aktywują koagulację, uniemożliwiając ich działanie. Orytawancyna w stężeniu we krwi uzyskanym po jej podaniu w dawce 1200 mg, może fałszywie zwiększać wartości wyników niektórych badań laboratoryjnych (patrz Tabela 2). Tabela 2: Badania krzepliwości zaburzone przez orytawancynę

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje

Badanie Czas trwania zaburzeń
Czas protrombinowy (PT)Międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) Czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) Czas krzepnięcia po aktywacji (ACT)Czas krzepnięcia z zastosowaniem aktywatora – krzemionki (SCT)Test z użyciem rozcieńczonego jadu żmii Russella(DRVVT) Do 12 godzinDo 12 godzinDo 120 godzinDo 24 godzinDo 18 godzinDo 72 godzin

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 ciąż) dotyczące stosowania orytawancyny u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Jako postępowanie zapobiegawcze, zaleca się unikanie stosowania produktu leczniczego Tenkasi w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia orytawancyną. Karmienie piersią Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych i (lub) toksykologicznych dotyczących zwierząt wykazano, że orytawancyna przenika do mleka (w celu uzyskania dodatkowych informacji patrz punkt 5.3). Nie wiadomo, czy orytawancyna i (lub) jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i (lub) dzieci.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać lub zrezygnować z podawania produktu leczniczego Tenkasi, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu orytawancyny podawanej w największych dawkach na płodność. Nie ma jednak dostępnych danych dotyczących wpływu orytawancyny na płodność u ludzi.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Tenkasi wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przyjmowanie produktu może wiązać się z wystąpieniem zawrotów głowy, co może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥5%) były nudności, reakcje nadwrażliwości, reakcje związane z infuzją oraz ból głowy. Najczęściej zgłaszanym ciężkim działaniem niepożądanym było zapalenie tkanki łącznej (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi przyczynami przerwania leczenia były zapalenie tkanki łącznej (0,4%) i zapalenie kości i szpiku (0,3%). U pacjentek płci żeńskiej działania niepożądane zgłaszano częściej niż u pacjentów płci męskiej. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane orytawancyny na podstawie łącznych danych z III fazy badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) pojedynczą dawką orytawancyny są przedstawione w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją organów i narządów.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane
Częstości występowania zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 3: Częstość występowania działań niepożądanych zgodnie z klasyfikacją układów i narządów

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Częstośćwystępowania Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Często Zapalenie tkanki łącznej, ropień (na kończynie ipodskórny)
Niezbyt często Zapalenie kości i szpiku
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często Niedokrwistość
Niezbyt często Eozynofilia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często Nadwrażliwość (patrz punkt 4.3 i 4.4), reakcja anafilaktyczna
Częstość nieznana Wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często Hipoglikemia, hiperurykemia
Zaburzenia układu nerwowego
Często Ból głowy, zawroty głowy
Rzadko Drżenie*
Zaburzenia serca
Często Tachykardia
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często Skurcz oskrzeli, świszczący oddech, duszność*
Rzadko Niedotlenienie*
Zaburzenia żołądka i jelit
Często Nudności, wymioty, biegunka, zaparcie
Niezbyt często Ból brzucha*
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często Nieprawidłowy wynik testów czynnościowych wątroby (zwiększenie aktywnościaminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparginianowej)
Niezbyt często Podwyższony poziom bilirubiny we krwi
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często Pokrzywka, wysypka, świąd
Niezbyt często Leukocytoklastyczne zapalenie naczyń

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

krwionośnych, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, nagłe zaczerwienienie
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często Mialgia
Niezbyt często Zapalenie pochewki ścięgna
Rzadko Ból pleców*, ból szyi*
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często Reakcje w miejscu podania**
Niezbyt często Ból w klatce piersiowej*, gorączka*
Rzadko Dyskomfort w klatce piersiowej*, dreszcze*

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane
* Reakcje te mogą być związane z infuzją (patrz punk 4.4) ** Reakcje w miejscu podania obejmują: zapalenie żył w miejscu podania, rumień w miejscu podania, wynaczynienie, stwardnienie, świąd, wysypkę, obrzęki obwodowe. Dzieci i młodzież Ocena bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży opiera się na danych z jednego badania, w którym produkt leczniczy Tenkasi otrzymało 38 pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 18 lat z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem bakteriami Gram-dodatnimi. Ogólnie profil bezpieczeństwa u tych 38 pacjentów był podobny do obserwowanego w populacji dorosłych. Następujące działania niepożądane niezgłoszone w Tabeli 3 u dorosłych pacjentów zaobserwowano u nie więcej niż 1 pacjenta pediatrycznego: drażliwość, wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie (przemijające, bezobjawowe i niezwiązane z innymi nieprawidłowościami w zapisie EKG), zapalenie okrężnicy Clostridioides difficile (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Podczas badań klinicznych z udziałem 3017 osób nie doszło do żadnego przypadku przypadkowego przedawkowania. Orytawancyna nie jest usuwana z krwi podczas hemodializy. W przypadku przedawkowania należy zastosować właściwe leczenie podtrzymujące.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne o działaniu ogólnym, antybiotyki glikopeptydowe, kod ATC: J01XA05 Mechanizm działania Orytawancyna ma trzy mechanizmy działania: (i) inhibicja biosyntezy ściany komórkowej na etapie transglikozylacji (polimeryzacji) poprzez wiązanie z grupami peptydowymi prekursorów peptydoglikanu, (ii) inhibicja biosyntezy ściany komórkowej na etapie tworzenia wiązań poprzecznych (transpeptydacji) poprzez wiązanie z mostkami peptydowymi w ścianie komórkowej, oraz (iii) przerywanie ciągłości bakteryjnych błon komórkowych, prowadzące do depolaryzacji, zwiększenia przepuszczalność błony i gwałtownej śmierci komórek. Oporność Bakterie Gram-ujemne są naturalnie oporne na wszystkie glikopeptydy, w tym orytawancynę. Oporność na orytawancynę zaobserwowano in vitro u szczepów Staphylococcus aureus opornych na wankomycynę.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nieznane są przypadki oporności krzyżowej pomiędzy orytawancyną a innymi antybiotykami nieglikopeptydowymi. Orytawancyna wykazuje słabsze działanie in vitro na bakterie Gram-dodatnie z rodzajów Lactobacillus , Leuconostoc i Pediococcus , które są naturalnie oporne na glikopeptydy. Badanie lekowrażliwości – wartości graniczne Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości (EUCAST) są następujące: Tabela 4: Kryteria interpretacji badań wrażliwości na orytawancynę

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Grupa bakterii Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego(mg/L)
S≤ R>
Staphylococcus aureus 0,125 0,125
Streptococcus (grupy A, B, C, G) 0,25 0,25
Paciorkowce grupy Viridans (jedynie grupa S.anginosus) 0,25 0,25

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne
S=Wrażliwe, R=Oporne Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wykazano, że parametr najlepiej skorelowany ze skutecznością orytawancyny przeciwko drobnoustrojom chorobotwórczym, to stosunek pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia leku we krwi od czasu (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) orytawancyny. Skuteczność kliniczna przeciwko określonym drobnoustrojom chorobotwórczym W badaniach klinicznych wykazano skuteczność przeciwko poniższym drobnoustrojom chorobotwórczym, które in vitro były wrażliwe na orytawancynę. Bakterie Gram-dodatnie:  Staphylococcus aureus  Streptococcus pyogenes  Streptococcus agalactiae  Streptococcus dysgalactiae  Grupa Streptococcus anginosus (należą tu S. anginosus , S. intermedius i S. constellatus ) Działanie przeciwbakteryjne przeciwko innym istotnym czynnikom zakaźnym Nie ustalono, jaka jest skuteczność kliniczna przeciwko następującym drobnoustrojom chorobotwórczym, choć badania in vitro wskazują, że ze względu na brak nabytego mechanizmu odpornościowego mogą być one wrażliwe na orytawancynę:  paciorkowce beta-hemolizujące grupy G  Clostridium perfringens  Peptostreptococcus spp .
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież Produkt leczniczy Tenkasi oceniano u dzieci i młodzieży z ostrym bakteryjnym zakażeniem skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) w jednym otwartym, wieloośrodkowym badaniu I fazy obejmującym 38 pacjentów w wieku od 3 miesięcy do <18 lat, którym podawano orytawancynę. Oceniano w nim farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję dożylnego (IV) wlewu orytawancyny u pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem bakteriami Gram-dodatnimi, z powodu którego otrzymywali standardową antybiotykoterapię lub u pacjentów otrzymujących okołooperacyjną profilaktykę antybiotykową. Pierwszorzędowym punktem końcowym było pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia leku w krwi od czasu (AUC); drugorzędowe punkty końcowe obejmują ocenę bezpieczeństwa i inne parametry farmakokinetyczne.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Tenkasi u dzieci w wieku od 0 do <3 miesięcy w leczeniu ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (patrz punkt 4.2, stosowanie u dzieci i młodzieży).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Orytawancyna w dawce do 1200 mg wykazuje farmakokinetykę liniową. U pacjentów z ostrym bakteryjnym zakażeniem skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) leczonych pojedynczą 1200 mg dawką orytawancyny, średnie (±SD) maksymalne stężenie orytawancyny (C max ) i AUC 0-72 wynosiły odpowiednio 112 (±34.5) μg/ml i 1470 (±582) μg·h/ml. Dystrybucja Orytawancyna wiąże się z białkami osocza ludzkiego w około 85%. Na podstawie analizy danych farmakokinetycznych populacji szacuje się, że średnia całkowita objętość dystrybucji wynosi około 87,6 l, co oznacza, że orytawancyna podlega szerokiej dystrybucji do tkanek organizmu. U zdrowych osób, które otrzymały pojedynczą dawkę 800 mg orytawancyny, wartości (AUC 0-24 ) stężenia orytawancyny w płynie w pęcherzach skórnych stanowiły 20% stężenia w osoczu. Metabolizm Nie stwierdzono metabolitów orytawancyny w osoczu u psów ani w żółci u szczurów, którym podawano orytawancynę.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dodatkowo badania in vitro z wykorzystaniem ludzkich mikrosomów wątrobowych wykazały, że orytawancyna nie jest metabolizowana. Eliminacja Analiza bilansu masowego u ludzi nie została przeprowadzona. U ludzi mniej niż 1% dawki odzyskano w postaci niezmienionej substancji czynnej z kału i mniej niż 5% z moczu po dwóch tygodniach zbierania, co wskazuje na powolne wydalanie orytawancyny w postaci niezmienionej. Na podstawie analizy danych farmakokinetycznych populacji, obejmującej pacjentów z ostrym bakteryjnym zakażeniem skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) otrzymujących pojedynczą dawkę 1200 mg, średni okres półtrwania w fazie eliminacji w osoczu wynosi 245 godzin (14,9% CV). Szacuje się, że średni całkowity klirens wynosi 0,445 l/h (27,2 %CV). Na podstawie analizy danych farmakokinetycznych populacji stwierdzono związek między wzrostem a klirensem, w którym klirens zwiększa się wraz ze wzrostem. Nie ma konieczności dostosowania dawki w zależności od wzrostu.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Farmakokinetykę orytawancyny badano w III fazie badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) pojedynczą dawką orytawancyny u pacjentów z prawidłową czynnością nerek – CCr ≥90 ml/min (n=213), lekkimi zaburzeniami czynności nerek – CCr 60-89 ml/min (n=59), umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek – CCr 30- 59 ml/min (n=22), oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek – CCr <30 ml/min (n=3). Analiza danych farmakokinetycznych populacji wskazuje, że zaburzenia czynności nerek nie mają klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę. Nie przeprowadzono badań u pacjentów dializowanych. Nie ma konieczności dostosowania dawki orytawancyny u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, natomiast dane dotyczące ciężkich zaburzeń czynności nerek są zbyt ograniczone, aby wydać zalecenia dotyczące dostosowania dawki.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Farmakokinetykę orytawancyny badano w badaniu z udziałem pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha, n=20) i porównano z osobami zdrowymi (n=20) dobranymi pod względem płci, wieku i masy ciała. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki orytawancyny u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki orytawancyny u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie badano farmakokinetyki orytawancyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Wpływ wieku, masy ciała, płci i rasy Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych (PK) z III fazy badania klinicznego nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) pojedynczą dawką orytawancyny wskazuje, że płeć, wiek, masa ciała i rasa nie mają klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie ma konieczności dostosowania dawki w tych podgrupach. Dzieci i młodzież Analiza farmakokinetyki w populacji przedziałowej wykazała dla dawki 15 mg/kg mc średnie AUC 0-72 pochodzące z modelu, które mieściło się w docelowym zakresie dla dorosłych (965 – 2095 μg•h/mL) dla wszystkich symulowanych grup pediatrycznych w wieku od 3 miesięcy do <18 lat (patrz tabela 5). Tabela 5: Oparte na modelu parametry farmakokinetyczne orytawancyny [średnia (SD)] dla dzieci, młodzieży i dorosłych na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetycznej

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Populacja AUC0-72 (μg•h/mL)Średnia (SD) Cmax (μg/mL)Średnia (SD)
Dorośli 1530 (565) 138 (31,7)
12 do <18 lat 2065,5 (408,23) 117,0 (25,09)
6 do <12 lat 1766,9 (362,66) 107,4 (22,73)
2 do <6 lat 1556,6 (319,32) 102,5 (21,11)
Od 3 miesięcy do <2 lat 1456,6 (309,24) 103,0 (21,19)

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Głównym niepożądanym objawem podawania orytawancyny szczurom i psom była zależna od dawki kumulacja ziarnistości granulocytów kwasochłonnych w makrofagach tkanek, w tym hepatocytów, komórek nabłonkowych kory nerkowej, komórek nadnerczy i makrofagów w układzie fagocytarnym. Ziarnistości granulocytów kwasochłonnych nie pojawiały się po podaniu pojedynczej dawki. Nie odnotowano też znaczącego wpływu na czynność makrofagów in vitro przy stężeniu wewnątrzkomórkowym, jakiego można się spodziewać po podaniu pojedynczej 1200 mg dawki. U szczurów i psów zaobserwowano umiarkowane, zależne od dawki zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej). Wykazano, że było ono odwracalne po zakończeniu leczenia.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
U szczurów i psów po dwutygodniowym leczeniu wystąpiły zmiany biochemiczne związane z czynnością nerek, w tym zmniejszenie ciężaru właściwego i pH moczu oraz niewielkie zwiększenie stężenia azotu mocznika i sporadyczne zwiększenie stężenia kreatyniny. U szczurów zaobserwowano hematopoezę pozaszpikową w śledzionie. Te wyniki badania histopatologicznego były związane z powiększeniem śledziony i zwiększeniem jej masy. Ekspozycja u szczurów po podaniu leku w największych dawkach niewywołujących działań niepożądanych (ang. no observed adverse effect level , NOAEL), była mniejsza lub tylko trochę większa niż ekspozycja u ludzi, na podstawie AUC. U szczurów i psów bezpośrednio lub wkrótce po podaniu orytawancyny, wystąpiły histaminopodobne reakcje związane z infuzją. W badaniach na szczurach z zastosowaniem pojedynczej dawki, tego rodzaju reakcje wiązały się ze śmiertelnością samców po mniejszych dawkach niż u samic. U innych gatunków nie zaobserwowano podobnych różnic między płciami.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania na noworodkach szczurów i psów trwające 30 dni, wykazały taki sam wpływ na tkanki jak u zwierząt dorosłych, w tym spowodowane działaniem orytawancyny histaminopodobne reakcje związane z infuzją. U noworodków szczurów zaobserwowano śmiertelność po nieco mniejszej dawce niż u osobników dorosłych. Standardowy zestaw badań in vivo i in vitro dotyczący potencjalnej genotoksyczności nie dostarczył żadnych klinicznie istotnych wyników. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości na zwierzętach, obejmujących obserwację całego okresu życia zwierząt, w celu ustalenia potencjalnego rakotwórczego działania orytawancyny. Orytawancyna podawana dożylnie w dawkach do 30 mg/kg mc. nie wywierała wpływu na płodność ani zdolności rozrodcze samców i samic szczurów. Badania na ciężarnych samicach szczura i królika nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego niekorzystnego wpływu na ciążę, rozwój zarodkowy/płodowy, poród i rozwój postnatalny.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nie ma dowodów na przenikanie orytawancyny przez łożysko u ciężarnych samic szczura. Ekspozycja u szczurów po podaniu leku w zakresie NOAEL, była mniejsza lub tylko trochę większa niż ekspozycja u ludzi, na podstawie AUC. Radioaktywnie oznakowana [14C] orytawancyna po jednorazowym podaniu dożylnym karmiącym samicom szczura przenikała do mleka matki i była przyswajana przez karmione młode.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mannitol Kwas fosforowy (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie należy stosować roztworu chlorku sodu do rozcieńczenia, ponieważ wykazuje niezgodność z orytawancyna w dawce 400 mg i może spowodować wytrącanie się produktu leczniczego. Innych substancji, dodatków czy innych produktów leczniczych rozpuszczonych w roztworze chlorku sodu do podania dożylnego nie należy dodawać do jednorazowych fiolek z orytawancyną, podawać jednocześnie w tym samym zestawie do wlewu dożylnego ani przez ten sam port naczyniowy. Również produkty lecznicze o zasadowym lub obojętnym pH mogą wykazywać niezgodność z orytawancyną (patrz punkt 6.6). 6.3 Okres ważności 4 lata Po rekonstytucji (rozpuszczeniu) Roztwór uzyskany po rozpuszczeniu produktu leczniczego, należy natychmiast rozcieńczyć 5% (50 mg/ml) roztworem glukozy w worku infuzyjnym. Po rozcieńczeniu Rozcieńczony roztwór należy wykorzystać natychmiast.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy wykorzystać natychmiast. Jeśli lek nie zostanie niezwłocznie wykorzystany, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik. Okres przechowywania po rozcieńczeniu 5% roztworem glukozy w worku infuzyjnym nie powinien być dłuższy niż 12 godzin w temperaturze 25°C, a 24 godziny w temperaturze 2°C – 8°C. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Jednorazowe fiolki ze szkła typu I o objętości 50 ml, z gumowym korkiem i aluminiowym kapslem. 3 pojedyncze fiolki w jednym pudełku tekturowym. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wyłącznie do jednorazowego użytku. Produkt Tenkasi powinien być przygotowywany z zastosowaniem techniki aseptycznej.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
Dostępne są dwa produkty lecznicze zawierające orytawancynę (Tenkasi 400 mg i Tenkasi 1200 mg), które różnią się od siebie: • mocą dawki orytawancyny. • zalecanym czasem trwania infuzji. • instrukcjami dotyczącymi przygotowania, w tym wykonywaniem rekonstytucji, rozcieńczania i użytymi zgodnymi rozcieńczalnikami. Należy dokładnie zapoznać się z zalecanymi instrukcjami dla każdego produktu leczniczego. Aby przygotować pojedynczą jednorazową 1200 mg dawkę do podania dożylnego, należy rozpuścić i rozcieńczyć zawartość trzech fiolek produktu leczniczego Tenkasi 400 mg. Przed użyciem proszek należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań, a uzyskany koncentrat rozcieńczyć w worku infuzyjnym zawierającym 5% roztwór glukozy. Uzyskany po rozpuszczeniu proszku roztwór i rozcieńczony roztwór do infuzji powinny być przezroczyste, bezbarwne do zabarwienia jasnożółtego. Podawane parenteralnie produkty lecznicze należy obejrzeć, aby sprawdzić, czy po rekonstytucji nie zawierają stałych cząstek.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
Dorośli Rekonstytucja :  Do każdej fiolki należy dodać za pomocą sterylnej strzykawki 40 mL sterylnej wody do wstrzykiwań, aby uzyskać roztwór o stężeniu 10 mg/mL na fiolkę.  Zaleca się ostrożne wlewanie sterylnej wody do wstrzykiwań po ściance fiolki, aby uniknąć nadmiernego pienienia.  Każdą fiolką należy delikatnie pokręcić, aby uniknąć pienienia i upewnić się, że cały proszek rozpuścił się w roztworze. Rozcieńczanie: w celu podania dożylnego jednej dawki 1200 mg, należy rozcieńczyć zawartość trzech fiolek z rozpuszczonym proszkiem (po rekonstytucji). Do rozcieńczania należy stosować wyłącznie worek infuzyjny z 5% roztworem glukozy (D5W). Do rozcieńczania nie należy używać roztworu chlorku sodu (patrz punkt 6.2). Rozcieńczanie:  z 1000 mL worka do infuzji zawierającego 5% roztwór glukozy (D5W) pobrać i wylać 120 mL płynu;  pobrać 40 mL płynu z każdej z trzech fiolek z rozpuszczonym proszkiem (po rekonstytucji) i dodać do worka do infuzji z 5% roztworem glukozy (D5W), dzięki czemu objętość płynu w worku osiągnie 1000 mL.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
Uzyskamy w ten sposób stężenie orytawancyny wynoszące 1,2 mg/mL. W celu przygotowania produktu leczniczego do podania, należy używać worka z polipropylenu lub polichlorku winylu. Stosowanie u dzieci i młodzieży (w wieku powyżej 3 miesięcy do <18 lat) Należy obliczyć wymaganą dawkę orytawancyny na podstawie masy ciała pacjenta (jeden pojedynczy wlew 15 mg/kg mc. podany dożylnie przez 3 godziny). Należy określić liczbę fiolek orytawancyny potrzebnych pacjentowi (każda fiolka zawiera 400 mg orytawancyny w postaci orytawancyny difosforanu). Rekonstytucja :  Do każdej fiolki należy dodać za pomocą sterylnej strzykawki 40 mL sterylnej wody do wstrzykiwań, aby uzyskać roztwór o stężeniu 10 mg/mL na fiolkę.  Zaleca się ostrożne wlewanie wody do wstrzykiwań po ściance fiolki, aby uniknąć nadmiernego pienienia.  Każdą fiolką należy delikatnie pokręcić, aby uniknąć pienienia i upewnić się, że cały proszek rozpuścił się w roztworze.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
Rozcieńczanie: Do rozcieńczania należy stosować wyłącznie 5% roztwór glukozy (D5W) w worku infuzyjnym. Do rozcieńczania nie należy używać roztworu chlorku sodu (patrz punkt 6.2). Rozcieńczanie: Należy pobrać wymaganą objętość orytawancyny za pomocą sterylnej strzykawki i dodać do worka do infuzji IV zawierającego 5% sterylny roztwór glukozy (D5W) (patrz tabela 6 dla konkretnego przykładu). Rozmiar worka IV zależy od całkowitej objętości podawanego wlewu. W przypadku małych objętości można użyć pompy strzykawkowej. Tabela 6: 15 mg/kg orytawancyny: 3-godzinny wlew dożylny (stężenie 1,2 mg/ml)

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

Masa ciałapacjenta (kg) Obliczona dawka orytawancyny (mg) Całkowita objętość wlewu (ml) Objętość zrekonstytuowanej orytawancyny (ml) Objętość 5% roztworu glukozy (D5W), do dodania doworka IV (mL)

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
5 75 62,5 7,5 55
10 150 125 15 110
15 225 187,5 22,5 165
20 300 250 30 220
25 375 312,5 37,5 275
30 450 375 45 330
35 525 437,5 52,5 385
40 600 500 60 440
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne
Obliczenia 1) Należy przyjąć rzeczywistą masę ciała —ZAOKRĄGLAJĄC JEJ WARTOŚĆ TYLKO DO NAJBLIŻSZEJ LICZBY CAŁKOWITEJ 2) Dawka: Masa ciała (kg) x 15 mg/kg = mg (maksymalna dawka 1200 mg) 3) Całkowita objętość wlewu: dawka (mg) ÷1,2 mg/ml = ml 4) Objętość zrekonstytuowanej orytawancyny: dawka (mg) ÷ 10 = ml 5) Objętość 5% roztworu glukozy (D5W) dodawanego do worka IV: Całkowita objętość wlewu (C) – Objętość zrekonstytuowanej orytawancyny (D) = ml Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Odpowiednie informacje o drugim z produktów leczniczych zawierającym orytawancynę przedstawiono w materiałach informacyjnych produktu leczniczego Tenkasi 1200 mg.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tenkasi 1200 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1200 mg orytawancyny, w postaci orytawancyny difosforanu. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 30 mg orytawancyny. Po rozcieńczeniu 1 ml roztworu do infuzji zawiera 4,8 mg orytawancyny. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka zawiera 2400 mg hydroksypropylobetadeksu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Proszek o barwie od białej do prawie białej lub różowej.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Tenkasi jest wskazany do stosowania w leczeniu ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ang. acute bacterial skin and skin structure infections , ABSSSI) u dorosłych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie 1200 mg podane w pojedynczej dawce w 1-godzinnym wlewie dożylnym. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku powyżej 65 lat (patrz punkt 5.2). Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Zaburzenia czynności nerek nie miały klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę (patrz punkt 5.2), należy jednak zachować ostrożność, kiedy orytawancynę przepisuje się pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Orytawancyna nie jest usuwana z krwi podczas hemodializy.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie
Hydroksypropylo-β-cyklodekstryna (HPβCD) jest prawie wyłącznie wydalana przez nerki poprzez przesączanie kłębuszkowe; nie oceniano jej farmakokinetyki u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (klasa B według Childa-Pugha) (patrz punkt 5.2). Nie badano farmakokinetyki orytawancyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według Childa- Pugha), jednak wnioskując na podstawie parametrów farmakokinetycznych nie należy oczekiwać, aby ciężkie zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na ekspozycję na orytawancynę. Dlatego nie ma konieczności dostosowania dawkowania, nawet jeśli należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania orytawancyny pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C według Childa-Pugha).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie
Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności orytawancyny u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat. Nie ma dostępnych danych. Sposób podawania Podanie dożylne. Dostępne są dwa produkty lecznicze zawierające orytawancynę (Tenkasi 1200 mg i Tenkasi 400 mg), które różnią się od siebie: • mocą dawki orytawancyny; • zalecanym czasem trwania infuzji; • instrukcjami dotyczącymi przygotowania, w tym wykonywaniem rekonstytucji, rozcieńczania i użytymi zgodnymi rozcieńczalnikami. Przed podaniem należy dokładnie zapoznać się z zalecanym dawkowaniem (patrz punkt 4.2) oraz instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego Tenkasi 1200 mg (patrz punkt 6.6). Zawartość jednej fiolki 1200 mg należy najpierw rozpuścić w 40 mL sterylnej wody do wstrzykiwań (WFI).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie
Tak przygotowany roztwór należy pobrać i dodać do 250 mL worka do infuzji dożylnych z 5% roztworem glukozy (D5W) lub 0,9% (9 mg/ml) roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań, a następnie wykonać trwający 1 godzinę wlew dożylny (patrz punkty 6.2 i 6.6). Odpowiednie informacje o drugim z produktów leczniczych zawierającym orytawancynę przedstawiono w materiałach informacyjnych produktu leczniczego Tenkasi 400 mg.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Dożylne podawanie heparyny sodowej niefrakcjonowanej jest przeciwwskazane przez okres 120 godzin (5 dni) po podaniu orytawancyny, ponieważ przez okres do 120 godzin po podaniu orytawancyny wyniki badania czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) mogą pozostać fałszywie wydłużone (patrz punkty 4.4 i 4.5).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Opisano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym reakcji anafilaktycznych i wstrząsu anafilaktycznego po zastosowaniu orytawancyny. W razie wystąpienia ostrej reakcji nadwrażliwości podczas infuzji orytawancyny, należy natychmiast przerwać podawanie orytawancyny i zastosować odpowiednie leczenie podtrzymujące. Nie ma dostępnych danych dotyczących reakcji krzyżowych między orytawancyną a innymi glikopeptydami, włącznie z wankomycyną. Przed zastosowaniem orytawancyny należy dokładnie wypytać o występujące wcześniej reakcje nadwrażliwości na glikopeptydy (np. wankomycynę, telawancynę). Ze względu na możliwość wystąpienia nadwrażliwości krzyżowej, pacjenci z nadwrażliwością na glikopeptydy w wywiadzie, powinni być uważnie monitorowani w trakcie infuzji i po jej zakończeniu.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z infuzją Orytawancynę należy podawać w infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, aby uniknąć reakcji związanych z infuzją. Wlewy dożylne orytawancyny mogą wywołać reakcje, takie jak nagłe zaczerwienienie skóry górnej części ciała, pokrzywkę, świąd i (lub) wysypkę. Podczas stosowania orytawancyny obserwowano reakcje związane z infuzją, które charakteryzowały się bólem w klatce piersiowej, dyskomfortem w klatce piersiowej, dreszczami, drżeniem, bólem pleców, bólem szyi, dusznościami, niedotlenieniem, bólem brzucha i gorączką, również po podaniu więcej niż jednej dawki orytawancyny podczas jednego cyklu leczenia. W razie wystąpienia reakcji przerwanie lub zmniejszenie szybkości infuzji może spowodować ustąpienie tych objawów (patrz punkt 4.8). Zaburzenia czynności nerek Solubilizator HPβCD jest wydalany z moczem. Klirens HPβCD może być zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Znaczenie kliniczne tego odkrycia nie jest znane.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Konieczność jednoczesnego stosowania innych antybiotyków Orytawancyna działa wyłącznie na bakterie Gram-dodatnie (patrz punkt 5.1). W zakażeniach mieszanych, w których podejrzewa się zakażenie bakteriami Gram-ujemnymi i (lub) niektórymi bakteriami beztlenowymi, orytawancynę należy stosować jednocześnie z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Jednoczesne stosowanie warfaryny Wykazano, że orytawancyna przez okres do 12 godzin zafałszowuje (wydłuża) wynik pomiaru czasu protrombinowego (PT) i zwiększa wartość międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Z tego względu do 12 godzin po podaniu orytawancyny kontrola przeciwzakrzepowego działania warfaryny jest niewiarygodna. Wpływ na wyniki badań krzepliwości krwi Wykazano, że orytawancyna zaburza wyniki niektórych badań laboratoryjnych krzepliwości krwi (patrz punkt 4.3 i 4.5).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że stwierdzane we krwi stężenia orytawancyny po podaniu pojedynczej dawki 1200 mg fałszywie wydłużają:  czas APTT do 120 godzin po podaniu,  PT i INR do 12 godzin po podaniu,  czas krzepnięcia po aktywacji (ang. Activated Clotting Time , ACT) do 24 godzin po podaniu,  czas krzepnięcia z zastosowaniem aktywatora – krzemionki ( ang. Silica Clot Time , SCT) do 18 godzin po podaniu, oraz  wyniki testu z użyciem rozcieńczonego jadu żmii Russella (ang. Dilute Russell’s Viper Venom Test , DRVVT) do 72 godzin po podaniu. Takie działanie wynika z faktu, że orytawancyna wiąże fosfolipidowe odczynniki – które w powszechnie stosowanych laboratoryjnych badaniach krzepliwości krwi aktywują koagulację – uniemożliwiając ich działanie. W przypadku pacjentów, u których w ciągu 120 godzin po podaniu orytawancyny konieczna jest kontrola APTT, można rozważyć zastosowanie badań krzepliwości krwi niewykorzystujących fosfolipidów, to jest pomiar aktywności anty-Xa (metodą chromogenną), lub alternatywny lek przeciwzakrzepowy niewymagający monitorowania APTT.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Nie wykazano wpływu orytawancyny na oznaczenie czynnika Xa metodą chromogenną, oznaczenie czasu trombinowego (ang. Thrombin Time , TT) ani badań w kierunku małopłytkowości indukowanej podawaniem heparyny ( ang. Heparin Induced Thrombocytopenia , HIT). W badaniach in vitro orytawancyna w stężeniu o wartości 46,6 μg/ml nie wywierała wpływu na oznaczanie oporności na aktywowane białko C (ang. Activated protein C resistance , APCR). Sugeruje to, że istnieje małe prawdopodobieństwo, że orytawancyna zaburzy wyniki tego badania. Badanie APCR jest jednak badaniem wykorzystującym fosfolipidy i nie można wykluczyć, że większe stężenia orytawancyny, które mogą wystąpić podczas zastosowania klinicznego, mogłyby zaburzać wyniki tego badania. Nie zaobserwowano wpływu orytawancyny na układ krzepnięcia in vivo w badaniach nieklinicznych ani klinicznych.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Biegunka wywołana przez Clostridioides difficile Zgłaszano przypadki poantybiotykowego zapalenia jelit i rzekomobłoniastego zapalenia jelit podczas stosowania orytawancyny. Może mieć ono przebieg od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne, aby wziąć tę możliwość pod uwagę u pacjentów, u których po podaniu orytawancyny wystąpi biegunka (patrz punkt 4.8). W takich przypadkach należy rozważyć zastosowanie leczenia podtrzymującego z jednoczesnym leczeniem zakażenia Clostridioides difficile. Nadkażenie Stosowanie przeciwbakteryjnych produktów leczniczych może zwiększać ryzyko nadmiernego wzrostu drobnoustrojów opornych na leczenie. Jeżeli w trakcie leczenia dojdzie do nadkażenia, należy wdrożyć odpowiednie leczenie. Zapalenie kości i szpiku W III fazie badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI), w ramieniu grupy pacjentów leczonych orytawancyną zgłaszano więcej przypadków zapalenia kości i szpiku niż w ramieniu grupy pacjentów leczonych wankomycyną (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Po podaniu orytawancyny pacjentów należy monitorować, czy nie występują u nich przedmiotowe i podmiotowe objawy zapalenia kości i szpiku. Jeśli u pacjenta podejrzewa się lub rozpoznano zapalenie kości i szpiku, należy rozpocząć leczenie właściwym, alternatywnym lekiem przeciwbakteryjnym. Ropień W III fazie badań klinicznych w ramieniu grupy pacjentów leczonych orytawancyną zgłaszano nieco więcej przypadków nowopowstałych ropni niż w ramieniu grupy pacjentów leczonych wankomycyną (odpowiednio 4,6% vs 3,4%) – patrz punkt 4.8. Jeśli dojdzie do powstania nowych ropni, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ograniczone dane kliniczne Podczas dwóch głównych badań nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) ograniczono się do leczenia zapaleń tkanki łącznej, ropni i zakażenia ran. Nie badano innych rodzajów zakażeń.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności
Istnieją ograniczone doświadczenia w zakresie danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z bakteriemią, chorobą tętnic obwodowych lub neutropenią, pacjentów z niedoborem odporności, pacjentów w wieku powyżej 65 lat, pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz z zakażeniami wywołanymi przez Streptococcus pyogenes . Substancje pomocnicze Ten produkt leczniczy zawiera 2400 mg hydroksypropylobetadeksu w każdej fiolce, co odpowiada 9,6 mg/ml.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Substancje metabolizowane z udziałem cytochromu P450 W przeprowadzonym z udziałem zdrowych ochotników (n=16) badaniu mającym na celu wykrycie interakcji typu lek-lek badano jednoczesne podanie pojedynczej 1200 mg dawki orytawancyny z substratami kilku enzymów CYP450. Stwierdzono, że orytawancyna jest nieswoistym słabym inhibitorem (CYP2C9 i CYP2C19) lub słabym induktorem (CYP3A4 i CYP2D6) kilku izoform CYP. Należy zachować ostrożność podczas stosowaniu orytawancyny jednocześnie z produktami leczniczymi o wąskim zakresie terapeutycznym, które są metabolizowane głównie przez jeden z tych enzymów CYP450 (np. warfaryna), ponieważ ich równoczesne podanie może zwiększać (np. z substratami CYP2C9) lub zmniejszać (np. z substratami CYP2D6) stężenie produktu leczniczego o wąskim zakresie terapeutycznym.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje
Pacjentów należy uważnie monitorować, czy nie występują u nich objawy toksyczności lub braku skuteczności, jeśli podaje się im orytawancynę w czasie stosowania leku, którego może to dotyczyć; np. pacjentów należy monitorować, czy nie występują u nich objawy krwawienia, jeżeli jednocześnie otrzymują orytawancynę i warfarynę (patrz punkt 4.4). U 36 zdrowych osób przeprowadzono badanie oceniające wpływ interakcji typu lek-lek po podaniu orytawancyny w pojedynczej dawce 1200 mg, na farmakokinetykę S-warfaryny po jej podaniu w pojedynczej dawce. Farmakokinetykę S-warfaryny oceniano po podaniu warfaryny w pojedynczej dawce 25 mg w monoterapii lub podawanej równocześnie z orytawancyną w pojedynczej dawce 1200 mg bądź 24 lub 72 godziny po jej podaniu. Wyniki badania nie wykazały wpływu orytawancyny na AUC i C max S-warfaryny.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje
Interakcje lek – testy laboratoryjne (patrz punkty 4.3 i 4.4) Orytawancyna wiąże fosfolipidowe czynniki, które w powszechnie stosowanych laboratoryjnych badaniach krzepliwości aktywują koagulację, uniemożliwiając ich działanie. Orytawancyna w stężeniu we krwi uzyskanym po jej podaniu w dawce 1200 mg, może fałszywie zwiększać wartości wyników niektórych badań laboratoryjnych (patrz Tabela 1). Tabela 1: Badania krzepliwości zaburzone przez orytawancynę

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje

Badanie Czas trwania zaburzeń
Czas protrombinowy (PT)Międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) Czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) Czas krzepnięcia po aktywacji (ACT)Czas krzepnięcia z zastosowaniem aktywatora – krzemionki (SCT)Test z użyciem rozcieńczonego jadu żmii Russella(DRVVT) Do 12 godzinDo 12 godzinDo 120 godzinDo 24 godzinDo 18 godzinDo 72 godzin

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 ciąż) dotyczące stosowania orytawancyny u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Jako postępowanie zapobiegawcze, zaleca się unikanie stosowania produktu leczniczego Tenkasi w okresie ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga leczenia orytawancyną. Karmienie piersią Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych i (lub) toksykologicznych dotyczących zwierząt wykazano, że orytawancyna przenika do mleka (w celu uzyskania dodatkowych informacji patrz punkt 5.3). Nie wiadomo, czy orytawancyna i (lub) jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i (lub) dzieci.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać lub zrezygnować z podawania produktu leczniczego Tenkasi, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu orytawancyny podawanej w największych dawkach na płodność. Nie ma jednak dostępnych danych dotyczących wpływu orytawancyny na płodność u ludzi.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Tenkasi wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przyjmowanie produktu może wiązać się z wystąpieniem zawrotów głowy, co może mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥5%) były nudności, reakcje nadwrażliwości, reakcje związane z infuzją oraz ból głowy. Najczęściej zgłaszanym ciężkim działaniem niepożądanym było zapalenie tkanki łącznej (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi przyczynami przerwania leczenia były zapalenie tkanki łącznej (0,4%) i zapalenie kości i szpiku (0,3%). U pacjentek płci żeńskiej działania niepożądane zgłaszano częściej niż u pacjentów płci męskiej. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane orytawancyny na podstawie łącznych danych z III fazy badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) pojedynczą dawką orytawancyny są przedstawione w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane
Częstości występowania zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 2: Częstość występowania działań niepożądanych zgodnie z klasyfikacją układów i narządów

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Częstośćwystępowania Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
Często Zapalenie tkanki łącznej, ropień (na kończynie ipodskórny)
Niezbyt często Zapalenie kości i szpiku
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Często Niedokrwistość
Niezbyt często Eozynofilia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często Nadwrażliwość (patrz punkt 4.3 i 4.4), reakcja anafilaktyczna
Częstość nieznana Wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często Hipoglikemia, hiperurykemia
Zaburzenia układu nerwowego
Często Ból głowy, zawroty głowy
Rzadko Drżenie*
Zaburzenia serca
Często Tachykardia
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często Skurcz oskrzeli, świszczący oddech, duszność*
Rzadko Niedotlenienie*
Zaburzenia żołądka i jelit
Często Nudności, wymioty, biegunka, zaparcie
Niezbyt często Ból brzucha*
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Często Nieprawidłowy wynik testów czynnościowych wątroby (zwiększenie aktywnościaminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparginianowej)
Niezbyt często Podwyższony poziom bilirubiny we krwi
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często Pokrzywka, wysypka, świąd
Niezbyt często Leukocytoklastyczne zapalenie naczyńkrwionośnych, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, nagłe zaczerwienienie
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Często Mialgia
Niezbyt często Zapalenie pochewki ścięgna
Rzadko Ból pleców*, ból szyi*
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Często Reakcje w miejscu podania**
Niezbyt często Ból w klatce piersiowej*, gorączka*
Rzadko Dyskomfort w klatce piersiowej*, dreszcze*

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane
* Reakcje te mogą być związane z infuzją (patrz punk 4.4) ** Reakcje w miejscu podania obejmują: zapalenie żył w miejscu podania, rumień w miejscu podania, wynaczynienie, stwardnienie, świąd, wysypkę, obrzęki obwodowe. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Podczas badań klinicznych z udziałem 3017 osób nie doszło do żadnego przypadku przypadkowego przedawkowania. Orytawancyna nie jest usuwana z krwi podczas hemodializy. W razie przedawkowania należy zastosować właściwe leczenie podtrzymujące.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne o działaniu ogólnym, antybiotyki glikopeptydowe, kod ATC: J01XA05 Mechanizm działania Orytawancyna ma trzy mechanizmy działania: (i) inhibicja biosyntezy ściany komórkowej na etapie transglikozylacji (polimeryzacji) poprzez wiązanie z grupami peptydowymi prekursorów peptydoglikanu, (ii) inhibicja biosyntezy ściany komórkowej na etapie tworzenia wiązań poprzecznych (transpeptydacji) poprzez wiązanie z mostkami peptydowymi w ścianie komórkowej, oraz (iii) przerywanie ciągłości bakteryjnych błon komórkowych, prowadzące do depolaryzacji, zwiększenia przepuszczalność błony i gwałtownej śmierci komórek. Oporność Bakterie Gram-ujemne są naturalnie oporne na wszystkie glikopeptydy, w tym orytawancynę. Oporność na orytawancynę zaobserwowano in vitro u szczepów Staphylococcus aureus opornych na wankomycynę.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nieznane są przypadki oporności krzyżowej pomiędzy orytawancyną a innymi antybiotykami nieglikopeptydowymi. Orytawancyna wykazuje słabsze działanie in vitro na bakterie Gram-dodatnie z rodzajów Lactobacillus , Leuconostoc i Pediococcus , które są naturalnie oporne na glikopeptydy. Badanie lekowrażliwości – wartości graniczne Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości (EUCAST) są następujące: Tabela 3: Kryteria interpretacji badań wrażliwości na orytawancynę

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Grupa bakterii Wartości graniczne minimalnegostężenia hamującego(mg/L)
S ≤ R >
Staphylococcus aureus 0,125 0,125
Streptococcus (grupy A, B, C, G) 0,25 0,25
Paciorkowce grupy Viridans (jedynie grupa S.anginosus) 0,25 0,25

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
S=Wrażliwe, R=Oporne Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wykazano, że parametr najlepiej skorelowany ze skutecznością orytawancyny przeciwko drobnoustrojom chorobotwórczym, to stosunek pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia leku we krwi od czasu (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC) orytawancyny. Skuteczność kliniczna przeciwko określonym drobnoustrojom chorobotwórczym W badaniach klinicznych wykazano skuteczność przeciwko poniższym drobnoustrojom chorobotwórczym, które in vitro były wrażliwe na orytawancynę. Bakterie Gram-dodatnie:  Staphylococcus aureus  Streptococcus pyogenes  Streptococcus agalactiae  Streptococcus dysgalactiae  Grupa Streptococcus anginosus (należą tu S. anginosus , S. intermedius i S. constellatus ) Działanie przeciwbakteryjne przeciwko innym istotnym czynnikom zakaźnym Nie ustalono, jaka jest skuteczność kliniczna przeciwko następującym drobnoustrojom chorobotwórczym, choć badania in vitro wskazują, że ze względu na brak nabytego mechanizmu odpornościowego mogą być one wrażliwe na orytawancynę:  paciorkowce beta-hemolizujące grupy G  Clostridium perfringens  Peptostreptococcus spp .
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Tenkasi w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Orytawancyna w dawce do 1200 mg wykazuje farmakokinetykę liniową. U pacjentów z ostrym bakteryjnym zakażeniem skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) leczonych pojedynczą 1200 mg dawką orytawancyny, średnie (±SD) parametrów farmakokinetycznych produktów zawierających orytawancynę (Tenkasi 400 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji oraz Tenkasi 1200 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) zostały zaprezentowane w Tabeli 4. Tabela 4: Średnie (±SD) parametrów farmakokinetycznych po podaniu pojedynczej 1200 mg dawki Tenkasi 1200 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji wlewem dożylnym trwającym 1 godzinę (N= 50) oraz Tenkasi 400 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji wlewem dożylnym trwającym 3 godziny (N= 50) u pacjentów z ostrym bakteryjnym zakażeniem skóry i tkanek miękkich (ABSSSI)

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Parametr farmakokinetyczny Tenkasi 1200 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu doinfuzji (1 godzina)Średnie (±SD) Tenkasi 400 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (3 godziny)Średnie (±SD)
Cmax (μg/mL) 148 (±43,0) 112 (±34,5)
AUC0-72 (h•μg/mL) 1460 (±511) 1470 (±582)

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
C max , Maksymalne stężenie w osoczu; AUC 0-72 , Stosunek pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu od zera do 72 godzin ; SD, Odchylenie standardowe. Uwaga: dla Tenkasi 400 mg, dane odnoszą się do podania 3 fiolek x 400 mg Dystrybucja Orytawancyna wiąże się z białkami osocza ludzkiego w około 85%. Na podstawie analizy danych farmakokinetycznych populacji szacuje się, że średnia całkowita objętość dystrybucji wynosi około 87,6 l, co oznacza, że orytawancyna podlega szerokiej dystrybucji do tkanek organizmu. U zdrowych osób, które otrzymały pojedynczą dawkę 800 mg orytawancyny, wartości (AUC 0-24 ) stężenia orytawancyny w płynie w pęcherzach skórnych stanowiły 20% stężenia w osoczu. Metabolizm Nie stwierdzono metabolitów orytawancyny w osoczu u psów ani w żółci u szczurów, którym podawano orytawancynę. Dodatkowo badania in vitro z wykorzystaniem ludzkich mikrosomów wątrobowych wykazały, że orytawancyna nie jest metabolizowana.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Eliminacja Analiza bilansu masowego u ludzi nie została przeprowadzona. U ludzi odzyskano mniej niż 1% dawki w postaci niezmienionej substancji czynnej z kału i mniej niż 5% z moczu po dwóch tygodniach zbierania, co wskazuje na powolne wydalanie orytawancyny w postaci niezmienionej. Na podstawie analizy danych farmakokinetycznych populacji, obejmującej pacjentów z ostrym bakteryjnym zakażeniem skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) otrzymujących pojedynczą dawkę 1200 mg, średni okres półtrwania w fazie eliminacji w osoczu wynosi 245 godzin (14,9% CV). Szacuje się, że średni całkowity klirens wynosi 0,445 l/h (27,2 %CV). Na podstawie analizy danych farmakokinetycznych populacji stwierdzono związek między wzrostem a klirensem, w którym klirens zwiększa się wraz ze wzrostem. Nie ma konieczności dostosowania dawki w zależności od wzrostu.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Farmakokinetykę orytawancyny badano w III fazie badań klinicznych nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) pojedynczą dawką orytawancyny u pacjentów z prawidłową czynnością nerek – CCr ≥90 ml/min (n=213), lekkimi zaburzeniami czynności nerek – CCr 60-89 ml/min (n=59), umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek – CCr 30- 59 ml/min (n=22), oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek – CCr <30 ml/min (n=3). Analiza danych farmakokinetycznych populacji wskazuje, że zaburzenia czynności nerek nie mają klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę. Nie przeprowadzono badań u pacjentów dializowanych. Nie ma konieczności dostosowania dawki orytawancyny u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, natomiast dane dotyczące ciężkich zaburzeń czynności nerek są zbyt ograniczone, aby wydać zalecenia co do dostosowania dawki.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Substancja pomocnicza hydroksypropylobetadeks jest wydalana z moczem. Klirens hydroksypropylobetadeksu może być zmniejszony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Farmakokinetykę orytawancyny badano w badaniu z udziałem pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg Childa-Pugha, n=20) i porównano z osobami zdrowymi (n=20) dobranymi pod względem płci, wieku i masy ciała. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki orytawancyny u osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawki orytawancyny u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie badano farmakokinetyki orytawancyny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Wpływ wieku, masy ciała, płci i rasy Analiza populacyjna danych farmakokinetycznych (PK) z III fazy badania klinicznego nad leczeniem ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ABSSSI) pojedynczą dawką orytawancyny wskazuje, że płeć, wiek, masa ciała i rasa nie mają klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na orytawancynę.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie ma konieczności dostosowania dawki w tych podgrupach.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Głównym niepożądanym objawem podawania orytawancyny szczurom i psom była zależna od dawki kumulacja ziarnistości granulocytów kwasochłonnych w makrofagach tkanek, w tym hepatocytów, komórek nabłonkowych kory nerkowej, komórek nadnerczy i makrofagów w układzie fagocytarnym. Ziarnistości granulocytów kwasochłonnych nie pojawiały się po podaniu pojedynczej dawki. Nie odnotowano też znaczącego wpływu na czynność makrofagów in vitro przy stężeniu wewnątrzkomórkowym, jakiego można się spodziewać po podaniu pojedynczej 1200 mg dawki. U szczurów i psów zaobserwowano umiarkowane, zależne od dawki zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej i aminotransferazy asparaginianowej). Wykazano, że było ono odwracalne po zakończeniu leczenia.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
U szczurów i psów po dwutygodniowym leczeniu wystąpiły zmiany biochemiczne związane z czynnością nerek, w tym zmniejszenie ciężaru właściwego i pH moczu oraz niewielkie zwiększenie stężenia azotu mocznika i sporadyczne zwiększenie stężenia kreatyniny. W nerkach szczurów obserwowano również przemijające minimalne zwyrodnienie wodniczkowe cewek nerkowych, spowodowane dobrze znanym działaniem hydroksypropylobetadeksu zawartego w składzie produktu leczniczego. U szczurów zaobserwowano hematopoezę pozaszpikową w śledzionie. Te wyniki badania histopatologicznego były związane z powiększeniem śledziony i zwiększeniem jej masy. Ekspozycja u szczurów po podaniu leku w największych dawkach niewywołujących działań niepożądanych (ang. no observed adverse effect level , NOAEL), była mniejsza lub tylko trochę większa niż ekspozycja u ludzi, na podstawie AUC. U szczurów i psów bezpośrednio lub wkrótce po podaniu orytawancyny, wystąpiły histaminopodobne reakcje związane z infuzją.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W badaniach na szczurach z zastosowaniem pojedynczej dawki, tego rodzaju reakcje wiązały się ze śmiertelnością samców po mniejszych dawkach niż u samic. U innych gatunków nie zaobserwowano podobnych różnic między płciami. Badania na noworodkach szczurów i psów trwające 30 dni, wykazały taki sam wpływ na tkanki jak u zwierząt dorosłych, w tym spowodowane działaniem orytawancyny histaminopodobne reakcje związane z infuzją. U noworodków szczurów zaobserwowano śmiertelność po nieco mniejszej dawce niż u osobników dorosłych. Standardowy zestaw badań in vivo i in vitro dotyczący potencjalnej genotoksyczności nie dostarczył żadnych klinicznie istotnych wyników. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości na zwierzętach, obejmujących obserwację całego okresu życia zwierząt, w celu ustalenia potencjalnego rakotwórczego działania orytawancyny. Orytawancyna podawana dożylnie w dawkach do 30 mg/kg mc. nie wywierała wpływu na płodność ani zdolności rozrodcze samców i samic szczurów.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania na ciężarnych samicach szczura i królika nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego niekorzystnego wpływu na ciążę, rozwój zarodkowy/płodowy, poród i rozwój postnatalny. Nie ma dowodów na przenikanie orytawancyny przez łożysko u ciężarnych samic szczura. Ekspozycja u szczurów po podaniu leku w zakresie NOAEL, była mniejsza lub tylko trochę większa niż ekspozycja u ludzi, na podstawie AUC. Radioaktywnie oznakowana [14C] orytawancyna po jednorazowym podaniu dożylnym karmiącym samicom szczura przenikała do mleka matki i była przyswajana przez karmione młode.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Hydroksypropylobetadeks Mannitol Kwas fosforowy (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkty lecznicze o zasadowym lub obojętnym pH mogą wykazywać niezgodność z orytawancyną (patrz punkt 6.6). Tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi ani roztworami, z wyjątkiem wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rekonstytucji (rozpuszczeniu) Roztwór uzyskany po rozpuszczeniu produktu leczniczego, należy natychmiast rozcieńczyć 5% (50 mg/ml) roztworem glukozy lub 0,9% (9 mg/ml) roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań w worku infuzyjnym. Po rozcieńczeniu Rozcieńczony roztwór należy wykorzystać natychmiast. Z mikrobiologicznego punktu widzenia roztwór należy wykorzystać natychmiast. Jeśli lek nie zostanie wykorzystany natychmiast, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Okres przechowywania po rozcieńczeniu 5% roztworem glukozy lub 0,9% roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań w worku infuzyjnym nie powinien być dłuższy niż 4 godziny w temperaturze 25°C, a 12 godzin w temperaturze 2°C – 8°C. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Ten produkt leczniczy nie wymaga przechowywania w specjalnych warunkach. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Jednorazowe fiolki ze szkła typu I o objętości 50 ml, z gumowym korkiem i aluminiowym kapslem. 1 pojedyncza fiolka w jednym pudełku tekturowym. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wyłącznie do jednorazowego użytku. Produkt Tenkasi powinien być przygotowywany z zastosowaniem techniki aseptycznej.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Dostępne są dwa produkty lecznicze zawierające orytawancynę (Tenkasi 400 mg i Tenkasi 1200 mg), które różnią się od siebie: • mocą dawki orytawancyny; • zalecanym czasem trwania infuzji; • instrukcjami dotyczącymi przygotowania, w tym wykonywaniem rekonstytucji, rozcieńczania i użytymi zgodnymi rozcieńczalnikami. Należy dokładnie zapoznać się z zalecanymi instrukcjami dla każdego produktu leczniczego. Aby przygotować pojedynczą jednorazową 1200 mg dawkę do podania dożylnego, należy rozpuścić i rozcieńczyć zawartość jednej fiolki produktu leczniczego Tenkasi 1200 mg. Przed użyciem proszek należy rozpuścić w sterylnej wodzie do wstrzykiwań, a uzyskany koncentrat rozcieńczyć w worku infuzyjnym zawierającym 5% roztwór glukozy lub 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań. Uzyskany po rozpuszczeniu proszku roztwór i rozcieńczony roztwór do infuzji powinny być przezroczyste, bezbarwne do zabarwienia różowego.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Podawane parenteralnie produkty lecznicze należy obejrzeć, aby sprawdzić czy po rekonstytucji nie zawierają stałych cząstek. Rekonstytucja :  Do fiolki należy dodać za pomocą sterylnej strzykawki 40 mL sterylnej wody do wstrzykiwań, aby uzyskać roztwór o stężeniu 30 mg/mL na fiolkę.  Zaleca się ostrożne wlewanie sterylnej wody do wstrzykiwań po ściance fiolki, aby uniknąć nadmiernego pienienia.  Fiolką należy delikatnie pokręcić, aby uniknąć pienienia i upewnić się, że cały proszek rozpuścił się w roztworze. Rozcieńczanie: Do rozcieńczania należy stosować worek infuzyjny z 5% roztworem glukozy (D5W) lub 0,9% (9 mg/mL) roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań. Rozcieńczanie:  z 250 mL worka do infuzji zawierającego 5% roztwór glukozy (D5W) lub 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań pobrać i wylać 40 mL płynu;  pobrać 40 mL płynu z fiolki z rozpuszczonym proszkiem (po rekonstytucji) i dodać do worka do infuzji z 5% roztworem glukozy (D5W) lub z 0,9% roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań, dzięki czemu objętość płynu w worku osiągnie 250 mL.
CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dane farmaceutyczne
Uzyskamy w ten sposób stężenie orytawancyny wynoszące 4,8 mg/mL. W celu przygotowania produktu leczniczego do podania, należy używać worka z polipropylenu lub polichlorku winylu. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Odpowiednie informacje o drugim z produktów leczniczych zawierającym orytawancynę przedstawiono w materiałach informacyjnych produktu leczniczego Tenkasi 400 mg.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Xydalba 500 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 500 mg dalbawancyny w postaci dalbawancyny chlorowodorku. Po rekonstytucji każdy ml zawiera 20 mg dalbawancyny. Rozcieńczony roztwór do infuzji musi mieć końcowe stężenie od 1 mg/ml do 5 mg/ml dalbawancyny (patrz punkt 6.6). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Proszek o barwie prawie białej do bladożółtej.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Xydalba jest wskazany w leczeniu ostrych bakteryjnych zakażeń skóry i tkanek miękkich (ang. Acute bacterial skin and skin structure infections, ABSSSI) u dorosłych, dzieci i młodzieży w wieku co najmniej 3 miesięcy (patrz punkty 4.4 i 5.1). Należy rozważyć oficjalne wytyczne dotyczące właściwego zastosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dorośli Zalecana dawka dalbawancyny to 1500 mg podawane albo w infuzji jako dawka pojedyncza 1500 mg albo 1000 mg, a następnie po tygodniu 500 mg. (patrz punkty 5.1 i 5.2). Dzieci i młodzież w wieku od 6 do mniej niż 18 lat Zalecana dawka dalbawancyny to dawka pojedyncza 18 mg/kg (maksymalnie 1500 mg). Niemowlęta i dzieci w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 6 lat Zalecana dawka dalbawancyny to dawka pojedyncza 22,5 mg/kg (maksymalnie 1500 mg). Szczególne populacje Osoby w podeszłym wieku Dostosowywanie dawki nie jest konieczne (patrz punkt 5.2). Zaburzenia czynności nerek Dostosowywanie dawki nie jest konieczne u pacjentów dorosłych, dzieci i młodzieży z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny  30 ml/min do 79 ml/min). Dostosowywanie dawki nie jest konieczne u pacjentów dorosłych regularnie poddawanych hemodializie (3 razy w tygodniu); dalbawancyna może być podawana bez względu na czas hemodializy.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dawkowanie
U pacjentów dorosłych z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny wynosi < 30 ml/min i którzy nie są regularnie poddawani hemodializie, zalecaną dawkę dalbawancyny należy zmniejszyć albo do dawki 1000 mg podawanej w infuzji jako dawka pojedyncza albo do dawki 750 mg, a następnie po tygodniu o 375 mg (patrz punkt 5.2). Brak wystarczających danych do zalecenia dostosowywania dawki w przypadku pacjentów poniżej 18 lat z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m 2 . Obecnie dostępne informacje opisano w punkcie 5.2, jednak na ich podstawie nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania. Zaburzenia czynności wątroby Dostosowywanie dawki dalbawancyny nie jest zalecane u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (stopień A w klasyfikacji Childa-Pugha).
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność, przepisując dalbawancynę pacjentom z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień B i C w klasyfikacji Childa-Pugha), ponieważ nie ma danych umożliwiających określenie właściwego dawkowania (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono jeszcze bezpieczeństwa ani skuteczności stosowania dalbawancyny u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dostępne obecnie dane przedstawiono w punkcie 5.2, jednak nie było możliwe określenie zaleceń dotyczących dawkowania. Sposób podawania Podanie dożylne Produkt leczniczy Xydalba musi zostać poddany rekonstytucji, a następnie rozcieńczony przed podaniem w infuzji dożylnej przez 30 minut. Instrukcje dotyczące rekonstytucji i rozcieńczania tego produktu leczniczego przed podaniem, znajdują się w punkcie 6.6.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Dalbawancynę należy z ostrożnością podawać pacjentom, o których wiadomo, że są nadwrażliwi na inne glikopeptydy, ze względu na możliwość wystąpienia krzyżowej nadwrażliwości. Jeżeli wystąpi reakcja alergiczna na dalbawancynę, należy przerwać jej podawanie i zastosować właściwe leczenie reakcji alergicznej. Biegunka spowodowana przez Clostridioides (wcześniej Clostridium ) difficile Podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków obserwowano związane z leczeniem przeciwbakteryjnym zapalenie okrężnicy i rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, których przebieg może być od łagodnego do zagrażającego życiu. Z tego względu należy brać pod uwagę to rozpoznanie u pacjentów z biegunką występującą podczas lub po zakończeniu leczenia dalbawancyną (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
W takich przypadkach należy rozważyć przerwanie podawania dalbawancyny i zastosowanie leczenia wspomagającego oraz specyficznego dla zakażenia Clostridioides (wcześniej Clostridium ) difficile. U tych pacjentów nigdy nie należy stosować produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Reakcje związane z infuzją Produkt leczniczy Xydalba podaje się w infuzji dożylnej, z wykorzystaniem całkowitego 30-minutowego czasu trwania infuzji, w celu zminimalizowania ryzyka reakcji związanych z infuzją. Szybkie infuzje dożylne przeciwbakteryjnego glikopeptydu mogą przyczynić się do wystąpienia reakcji, które obejmują nagłe zaczerwienienie górnych części ciała, pokrzywkę, świąd i (lub) wysypkę. Zaprzestanie podawania infuzji lub jej spowolnienie może spowodować ustąpienie tych reakcji. Zaburzenia czynności nerek Informacje dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania dalbawancyny u pacjentów, których klirens kreatyniny wynosi < 30 ml/min są ograniczone.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Na podstawie symulacji, dostosowywanie dawki jest konieczne u pacjentów dorosłych z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek, u których klirens kreatyniny wynosi < 30 ml/min i którzy nie są regularnie poddawani hemodializie (patrz punkty 4.2 i 5.2). Brak wystarczających danych do zalecenia dostosowywania dawki w przypadku pacjentów poniżej 18 lat z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m 2 . Zakażenia mieszane W przypadku zakażeń mieszanych, jeśli się podejrzewa obecność bakterii Gram-ujemnych, pacjentów należy leczyć odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi działającymi na bakterie Gram-ujemne (patrz punkt 5.1) . Drobnoustroje niewrażliwe Zastosowanie antybiotyków może promować namnażanie drobnoustrojów niewrażliwych. Jeżeli podczas terapii wystąpi nadkażenie, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Ograniczenia danych klinicznych Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności dalbawancyny w przypadku zastosowania więcej niż dwóch dawek (w odstępie jednego tygodnia) są ograniczone. W kluczowych badaniach w przypadku ABSSSI rodzaje leczonych infekcji były ograniczone jedynie do cellulitisu/róży, ropni i infekcji ran. Brak doświadczenia dotyczącego stosowania dalbawancyny w leczeniu pacjentów z silnie obniżoną odpornością. Substancje pomocnicze Niniejszy produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, więc lek ten uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Interakcje
4.5 Interakcja z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Wyniki przesiewowego badania in vitro na obecność receptorów, nie wskazują na prawdopodobieństwo wystąpienia interakcji z innymi celami terapeutycznymi ani na możliwość istotnych klinicznie interakcji farmakodynamicznych (patrz punkt 5.1). Nie przeprowadzono badań klinicznych z użyciem dalbawancyny, dotyczących interakcji między lekami. Prawdopodobieństwo wpływu innych produktów leczniczych na farmakokinetykę dalbawancyny. Dalbawancyna nie jest metabolizowana przez enzymy CYP in vitro , dlatego jednoczesne stosowanie induktorów CYP lub ich inhibitorów, raczej nie będzie miało wpływu na farmakokinetykę dalbawancyny. Nie wiadomo, czy dalbawancyna jest substratem transporterów wychwytu i wydalania wątrobowego. Jednoczesne stosowanie wraz z inhibitorami tych transporterów może zwiększyć narażenie na dalbawancynę.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Interakcje
Do takich inhibitorów transporterów należą na przykład silnie działające inhibitory proteazy, werapamil, chinidyna, itrakonazol, klarytromycyna i cyklosporyna. Prawdopodobieństwo wpływu dalbawancyny na farmakokinetykę innych produktów leczniczych Należy spodziewać się, że możliwość wystąpienia interakcji dalbawancyny z produktami leczniczymi metabolizowanymi przez enzymy CYP jest raczej mała, ze względu na to, że nie jest ona ani inhibitorem ani induktorem enzymów CYP in vitro . Nie ma danych na temat dalbawancyny jako inhibitora CYP2C8. Nie wiadomo, czy dalbawancyna jest inhibitorem transporterów. Przy jednoczesnym stosowaniu z dalbawancyną substratów transporterów wrażliwych na zahamowanie aktywności transporterów, jak statyny i digoksyna, nie można wykluczyć zwiększonej na nie ekspozycji,
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych dotyczących stosowania dalbawancyny przez kobiety w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczne działanie na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Xydalba nie jest zalecana w czasie ciąży, chyba że potencjalna spodziewana korzyść wyraźnie uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy dalbawancyna przenika do mleka matki (mleka ludzkiego). Niemniej dalbawancyna przenika do mleka samic szczurów karmiących piersią i może również przenikać do mleka ludzkiego. Dalbawancyna nie wchłania się dobrze po podaniu doustnym; niemniej nie można wykluczyć wpływu dalbawancyny na florę żołądkowo-jelitową oraz florę jamy ustnej karmionego piersią niemowlęcia. Należy podjąć decyzję o kontynuacji/zaprzestaniu karmienia piersią lub kontynuacji/ zaprzestaniu leczenia produktem Xydalba, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla niemowlęcia oraz korzyści z terapii dla kobiety.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach wykazały obniżoną płodność (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko, na które narażeni są ludzie jest nieznane.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Xydalba może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, ponieważ u niewielkiej liczby pacjentów wystąpiły zawroty głowy (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W fazie 2/3 badań klinicznych dalbawancynę otrzymało 2473 pacjentów dorosłych. Była ona podawana albo w infuzji jako dawka pojedyncza 1500 mg albo w dawce 1000 mg, a następnie po tygodniu w dawce 500 mg. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi występującymi u ≥ 1% pacjentów leczonych dalbawancyną były: mdłości (2,4%), biegunka (1,9%) oraz bóle głowy (1,3%), i zwykle miały lekkie lub umiarkowane nasilenie. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych ( Tabela 1 ) W fazie 2/3 badań klinicznych z zastosowaniem dalbawancyny zidentyfikowano poniższe działania niepożądane. Działania niepożądane podano zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz według częstości występowania. Kategorie częstości występowania zostały opisane zgodnie z następującymi normami: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000). Tabela 1.

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Często Niezbyt często Rzadko
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze zakażenia grzybicze pochwy i sromu, zakażenia dróg moczowych, infekcje grzybicze, zapalenie okrężnicy wywołane Clostridioides (wcześniej Clostridium) difficile, kandydoza jamy ustnej
Zaburzenia krwi i układu chłonnego anemia, trombocytoza, eozynofilia, leukopenia, neutropenia
Zaburzenia układu immunologicznego reakcje anafilaktoidalne
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania zmniejszony apetyt
Zaburzenia psychiczne bezsenność
Zaburzenia układu nerwowego ból głowy zaburzenia smaku, zawroty głowy
Zaburzenia naczyniowe nagłe zaczerwienienie, zapalenie żył
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia kaszel skurcz oskrzeli
Zaburzenia żołądka i jelit mdłości, biegunka zaparcie, ból brzucha, dyspepsja, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, wymioty
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej świąd, pokrzywka, wysypka
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi świąd sromu i pochwy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania reakcje związane z infuzją
Badania zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi, nieprawidłowe wyniki testu czynności wątroby, zwiększona aktywność aminotransferaz, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększona liczba płytek krwi, zwiększona temperatura ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Działania niepożądane związane z klasą leków Ototoksyczność jest związana ze stosowaniem glikopeptydu (wankomycyny i teikoplaniny); u pacjentów otrzymujących w skojarzeniu ototoksyczny produkt leczniczy, taki jak aminoglikozyd, ryzyko ototoksyczności może być zwiększone. Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania dalbawancyny oceniano w jednym badaniu klinicznym fazy 3, które obejmowało 168 pacjentów pediatrycznych od urodzenia do mniej niż 18 lat z ABSSSI leczonych dalbawancyną (90 pacjentów leczonych pojedynczą dawką dalbawancyny i 78 pacjentów, wszyscy w wieku od 3 miesięcy, leczonych dwudawkowym schematem dalbawancyny). Ogółem wyniki bezpieczeństwa dalbawancyny u dzieci i młodzieży były podobne do obserwowanych u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie ma konkretnych informacji związanych z leczeniem przedawkowania dalbawancyny, ponieważ podczas badań klinicznych nie zaobserwowano działania toksycznego ograniczającego dawkę. W badaniach I fazy zdrowi ochotnicy otrzymywali dawki pojedyncze do 1500 mg, a dawki całkowite wynosiły do 4500 mg przez okres do 8 tygodni, bez istotnych klinicznie objawów toksyczności lub wpływu na wyniki badań laboratoryjnych. W badaniach 3 fazy pacjenci otrzymywali pojedynczą dawkę do 1500 mg. Leczenie przedawkowania dalbawancyny powinno polegać na obserwacji i zastosowaniu ogólnego leczenia podtrzymującego. Mimo, że nie ma informacji dotyczących konkretnie zastosowania hemodializy w leczeniu przedawkowania, należy zauważyć, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek biorących udział w fazie 1 badań, po 3 godzinach hemodializy zostało usunięte mniej niż 6% zalecanej dawki dalbawancyny.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne o działaniu ogólnym, glikopeptydowe leki przeciwbakteryjne, kod ATC: J01XA04. Mechanizm działania Dalbawancyna to bakteriobójczy lipoglikopeptyd. Mechanizm działania dalbawancyny na wrażliwe bakterie Gram-dodatnie obejmuje przerwanie syntezy ściany komórkowej poprzez przyłączenie terminalnej D-alanylo-D-alaniny peptydu powstającego peptydoglikanu ściany komórkowej, co zapobiega wiązaniu krzyżowemu (transpeptydacji i transglikozylacji) podjednostek dwucukrów, czego wynikiem jest śmierć komórki bakteryjnej. Mechanizm oporności Wszystkie bakterie Gram-ujemne są oporne na dalbawancynę. Oporność szczepów Staphylococcus spp oraz Enterococcus spp na dalbawancynę jest związana z genotypem VanA, modyfikującym docelowy peptyd w powstającej ścianie komórkowej. W badaniach in vitro stwierdzono , że geny innych klas odpowiadające za oporność na wankomycynę, nie wpływają na aktywność dalbawancyny.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości MIC dalbawancyny są większe w przypadku gronkowców o pośredniej oporności na wankomycynę (VISA) niż w przypadku szczepów w pełni opornych na wankomycynę. Jeżeli izolaty o większej wartości MIC dalbawancyny wykazują stabilne fenotypy i są skorelowane z opornością na inne glikopeptydy, wtedy mechanizm działania prawdopodobnie polega na zwiększeniu liczby celów glikopeptydu w powstającym peptydoglikanie. Nie zauważono oporności krzyżowej pomiędzy dalbawancyną a antybiotykami z innych grup w badaniach in vitro . Oporność na metycylinę nie ma wpływu na działanie dalbawancyny. Interakcje z innymi substancjami przeciwbakteryjnymi Podczas badań in vitro, w których przeprowadzono testy przeciw 12 gatunkom Gram-ujemnych patogenów (patrz punkt 4.5), nie zaobserwowano działania antagonistycznego pomiędzy dalbawancyną i innymi zwykle stosowanymi antybiotykami (np.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
cefepimem, ceftazydymem, ceftriaksonem, imipenemem, meropenemem, amikacyną, azreonamem, cyprofloksacyną, piperacyliną/tazobaktamem i trimetoprimem/sulfametoksazolem). Wartości graniczne w badaniach lekowrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) wynoszą: gronkowce:  wrażliwe ≤ 0,125 mg/l; oporne > 0,125 mg/l,  paciorkowce beta-hemolizujące grup A, B, C, G: wrażliwe ≤ 0,125 mg/l; oporne > 0,125 mg/l,  paciorkowce zieleniące (jedynie z grupy Streptococcus anginosus) : wrażliwe ≤ 0,125 mg/l; oporne > 0,125 mg/l. Stosunek PK/PD Działanie bakteriobójcze na gronkowce in vitro jest zależne od czasu przy stężeniach dalbawancyny w surowicy podobnych do stężeń uzyskiwanych po zastosowaniu dalbawancyny w dawkach zalecanych u ludzi. Stosunek PK/PD in vivo dalbawancyny dla Staphylococcus aureus badano przy użyciu modelu neutropenicznego infekcji zwierzęcej.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wykazano, że działanie przeciwbakteryjne dalbawancyny wydaje się najlepiej korelować ze stosunkiem powierzchni pod krzywą stężenia postaci niezwiązanej w osoczu w czasie do minimalnego stężenia hamującego ( f AUC/MIC). Skuteczność kliniczna przeciwko specyficznym patogenom W badaniach klinicznych stwierdzono skuteczność kliniczną przeciwko patogenom odpowiedzialnym za ABSSSI, które były wrażliwe na dalbawancynę in vitro:  Staphylococcus aureus ,  Streptococcus pyogenes,  Streptococcus agalactiae,  Streptococcus dysgalactiae,  Grupa Streptococcus anginosus (w tym S. anginosus, S. intermedius oraz S. constellatus), Działanie przeciwbakteryjne na inne istotne patogeny Skuteczność kliniczna wobec następujących patogenów nie została ustalona, chociaż badania in vitro sugerują, że patogeny te byłyby wrażliwe na dalbawancynę przy braku nabytych mechanizmów oporności:  paciorkowce grupy G,  Clostridium perfringens,  Peptostreptococcus spp.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież Produkt leczniczy Xydalba oceniano u dzieci i młodzieży w wieku od urodzenia do mniej niż 18 lat z ABSSSI w jednym otwartym, randomizowanym, kontrolowanym lekiem porównawczym badaniu klinicznym fazy 3. Badanie obejmowało 168 pacjentów leczonych dalbawancyną (90 pacjentów leczonych pojedynczą dawką dalbawancyny i 78 pacjentów, wszyscy w wieku od 3 miesięcy, leczonych dwudawkowym schematem dalbawancyny) oraz 30 pacjentów leczonych lekiem porównawczym. Celem pierwszorzędowym była ocena bezpieczeństwa i tolerancji produktu leczniczego Xydalba, a cele drugorzędowe obejmowały ocenę skuteczności i bezpieczeństwa farmakokinetyki. Skuteczność była opisowym punktem końcowym. Współczynnik wyleczenia klinicznego przy TOC (mITT) wynosił 95,1% (78/82) w grupie pojedynczej dawki produktu leczniczego Xydalba, 97,3% (72/74) w grupie dwóch dawek produktu leczniczego Xydalba oraz 100% (30/30) w grupie leku porównawczego.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Europejska Agencja Leków odroczyła obowiązek przedkładania wyników badań nad produktem leczniczym Xydalba w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w przypadku ABSSSI (informacje o stosowaniu u dzieci i młodzieży w punktach 4.2 i 5.2).
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka dalbawancyny została scharakteryzowana u zdrowych jednostek, pacjentów i w populacjach specjalnych. Ogólnoustrojowe ekspozycje na dalbawancynę są proporcjonalne do dawki po podaniu pojedynczych dawek w zakresie od 140 mg do 1120 mg, co wskazuje na farmakokinetykę liniową dalbawancyny. Nie zaobserwowano kumulacji dalbawancyny po wielokrotnych infuzjach dożylnych stosowanych raz w tygodniu przez okres do 8 tygodni (1000 mg w dniu 1, następnie przez okres do 7 tygodni 500 mg tygodniowo) u zdrowych dorosłych. Średni okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji (t 1/2) wynosił 372 (zakres 333 do 405) godzin. Farmakokinetykę dalbawancyny najlepiej jest opisywać przy wykorzystaniu modelu trójkompartmentowego (fazy dystrybucji α i β, następnie końcowa faza eliminacji).
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Z tego względu, okres półtrwania w fazie dystrybucji (t 1/2β ), który stanowi większość istotnego pod względem klinicznym profilu zależności stężenia od czasu, wynosił od 5 do 7 dni i jest zgodny z dawkowaniem raz na tydzień. Szacowane parametry farmakokinetyczne dalbawancyny dla schematu z dwiema dawkami oraz schematu z dawką pojedynczą przedstawiono w Tabeli 2 poniżej. Tabela 2. Średnie (SD) parametry farmakokinetyczne dalbawancyny u dorosłych w analizie PK populacji 1

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Parametr Schemat z dwiema dawkami2 Schemat z dawką pojedynczą3
Cmax (mg/l) Dzień 1: 281 (52) Dzień 1: 411 (86)
Dzień 8: 141 (26)
AUC0-Dzień14 (mg•h/l) 18100 (4600) 20300 (5300)
CL (l/h) 0,048 (0,0086) 0,049 (0,0096)

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
1 Źródło: DAL-MS-01. 2 1000 mg w dniu 1 + 500 mg w dniu 8; uczestnicy badania DUR001-303 z ocenianą próbką PK. 3 1500 mg; uczestnicy badania DUR001-303 z ocenianą próbką PK. Stężenia dalbawancyny w osoczu w zależności od czasu dla schematu z dwiema dawkami oraz schematu z dawką pojedynczą pokazano na Rysunku 1. 1000 mg Dzień 1 + 500 mg Dzień 8 1 8 15 1500 mg Dzień 1 Schemat Czas (dni) 400 300 200 100 0
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenie dalbawancyny (mg/l) Rysunek 1. Stężenie dalbawancyny w osoczu w czasie u typowego pacjenta dorosłego z ABSSSI (symulacja z użyciem modelu farmakokinetyki populacji) dla schematu z dawką pojedynczą i dwiema dawkami. Dystrybucja Klirens i objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym są porównywalne u osób zdrowych i pacjentów z infekcjami. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym była podobna do objętości płynu pozakomórkowego. Dalbawancyna wiąże się w sposób odwracalny z białkami osocza ludzkiego, głównie z albuminą. Dalbawancyna wiąże się w 93% z białkami osocza i nie ulega to zmianom w zależności od stężenia leku, niewydolności nerek lub niewydolności wątroby. Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej 1000 mg zdrowym ochotnikom, wartość AUC w płynie pęcherzowym skóry wyniosła (dalbawancyna związana i niezwiązana) około 60% wartości AUC osocza w 7. dniu po podaniu dawki . Metabolizm W ludzkim osoczu nie zaobserwowano znaczącej ilości metabolitów.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W moczu wykryto metabolity hydroksydalbawancynę i aglikon mannozylu (mniej niż 25% podanej dawki). Szlaki metaboliczne odpowiedzialne za powstawanie tych metabolitów nie zostały zidentyfikowane; niemniej – ze względu na stosunkowo niewielki udział metabolizmu w całkowitej eliminacji dalbawancyny – nie przewiduje się interakcji między lekami w wyniku hamowania lub indukcji metabolizmu dalbawancyny. Hydroksydalbawancyna i aglikon mannozylu wykazują znacznie mniejsze działanie przeciwbakteryjne w porównaniu z dalbawancyną. Eliminacja Po podaniu pojedynczej dawki 1000 mg, u zdrowych osób średnio 19% do 30% podanej dawki dalbawancyny zostało wydalone z moczem w postaci dalbawancyny oraz 8% do 12%w postaci jej metabolitu – hydroksydalbawancyny. Około 20% podanej dawki zostało wydalone z kałem. Szczególne populacje Zaburzenia czynności nerek Farmakokinetyka dalbawancyny została oceniona u 28 osób dorosłych z różnym stopniem zaburzeń czynności nerek oraz u 15 osób z grupy kontrolnej, u których czynność nerek była prawidłowa.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Po podaniu pojedynczej dawki 500 mg lub 1000 mg dalbawancyny, średni klirens osocza (CL T ) zmniejszył się odpowiednio o 11%, 35% i 47% u osób z łagodnymi (CL CR 50 – 79 ml/min), umiarkowanymi (CL CR 30 – 49 ml/min) oraz ciężkimi (CL CR < 30 ml/min) zaburzeniami czynności nerek, w porównaniu z osobami, u których czynność nerek była prawidłowa. Średnia wartość AUC u osób z klirensem kreatyniny < 30 ml/min była około dwukrotnie większa. Nie ustalono klinicznego znaczenia zmniejszenia średniego CL T osocza oraz powiązanego zwiększenia AUC0-∞ zaobserwowanego w badaniach farmakokinetycznych dalbawancyny u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Farmakokinetyka dalbawancyny u osób w schyłkowej fazie choroby nerek, które są regularnie poddawane dializie (3 razy w tygodniu), była podobna do farmakokinetyki u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, a mniej niż 6% podanej dawki zostało usunięte po 3 godzinach hemodializy.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Wskazówki dotyczące dawkowania u osób dorosłych z zaburzeniami czynności nerek znajdują się w punkcie 4.2. Nie ma dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Przewidywana średnia wartość AUC w przypadku dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CL CR ≤ 30 ml/min/1,73 m 2 ) była około 13–30% wyższa w porównaniu do dzieci i młodzieży z prawidłową czynnością nerek leczonych taką samą dawką na podstawie modelowania farmakokinetyki populacji. Zaburzenia czynności wątroby Farmakokinetyka dalbawancyny została oceniona u 17 osób z łagodnymi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i porównana z 9 osobami z grupy kontrolnej, u których czynność wątroby była prawidłowa. Średnie wartości AUC pozostały niezmienione u osób z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu z osobami, u których czynność wątroby była prawidłowa, niemniej u osób z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby średnie wartości AUC zmniejszyły się odpowiednio o 28% i 31%.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Przyczyna i kliniczne znaczenie zmniejszenia ekspozycji u osób z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie są znane. Wskazówki dotyczące dawkowania u osób z zaburzeniami czynności wątroby znajdują się w punkcie 4.2. Płeć Nie zaobserwowano klinicznie znaczących różnic farmakokinetyki dalbawancyny związanych z płcią u zdrowych osób, ani u osób z infekcjami. Nie zaleca się dostosowywania dawki w zależności od płci pacjenta. Osoby w podeszłym wieku Farmakokinetyka dalbawancyny nie ulega znacznym zmianom w zależności od wieku pacjenta; z tego względu dostosowywanie dawki nie jest konieczne w zależności od wieku (patrz punkt 4.2). Doświadczenie związane ze stosowaniem dalbawancyny u osób w podeszłym wieku jest ograniczone: w fazie 2/3 badań klinicznych wzięło udział 276 pacjentów w wieku ≥ 75 lat, w tym 173 z nich otrzymało dalbawancynę. W badaniach klinicznych uwzględniono pacjentów w wieku do 93 lat.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Farmakokinetyka dalbawancyny została oceniona u 218 pacjentów pediatrycznych [w wieku od 4 dni do 17 lat, w tym u przedwcześnie urodzonego noworodka (wiek ciążowy 36 tygodni; n=1) i noworodków urodzonych w terminie (wiek ciążowy od 37 do 40 tygodnia; n=6)] z klirensem kreatyniny 30 ml/min/1,73 m 2 i więcej. Dostępne są niewystarczające dane umożliwiające ocenę narażenia na dalbawancynę u dzieci młodzieży z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m 2 . Model przewidywał, że wartość AUC 0–120h osocza dalbawancyny u przedwcześnie urodzonych noworodków (wiek ciążowy od 26 do < 37 tygodni) będzie wynosić około 60% występującej u pacjentów dorosłych. Tabela 3. Symulowane średnie (SD) parametry farmakokinetyczne dalbawancyny u dzieci i młodzieży oraz dorosłych w analizie PK populacji 1 Parametr Noworodek urodzony przedwcześnie Noworodek urodzony w terminie Młode niemowlę Niemowlę Kilkulatek Dziecko Młodzież Dorosły

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne

Zakres wiekuDawka Wiek ciążowy 26 –< 37 tygodni22,5 mg/kg Urodzony – 1 miesiąc22,5 mg/kg 1 miesiąc –< 3 miesiące22,5 mg/kg 3 miesiące –c< 2 lata22,5 mg/kg 2 lata –< 6 lat22,5 mg/kg 6 lat –< 12 lat18 mg/kg 12 lat –< 18 lat18 mg/kg > = 18 lat1500 mg
Cmax 231 (89) 306 (130) 306 (130) 307 (130) 304 (130) 259 251 425 (100)
(mg/l) (110) (110)
AUC0-120h(mg•h/l) 6620 (2000) 9000 (2900) 9080(3000) 9490 (3100) 10200(3200) 8870(2900) 9060(3100) 10800(3200)

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
1 Źródło: DAL-MS-02. We wszystkich grupach wiekowych dzieci i młodzieży odsetek pacjentów osiągających wartości docelowe PK/PD związane z aktywnością leku w warunkach in vivo wynosił 90% lub więcej dla wartości MIC do 0,125 mg/l.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Toksyczność dalbawancyny została oceniona po codziennym podawaniu dożylnym szczurom i psom, przez okres do 3 miesięcy. Toksyczność zależna od dawki obejmowała badania chemiczne surowicy i histologiczne potwierdzenie uszkodzeń nerek i wątroby, zmniejszenie parametrów czerwonych krwinek i podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia. Tylko u psów, reakcje po infuzji charakteryzowały się opuchnięciem i (lub) zaczerwienieniem skóry (niezwiązanym z miejscem wstrzyknięcia), bladością błon śluzowych, ślinotokiem, wymiotami, sedacją i umiarkowanymi spadkami ciśnienia krwi oraz zwiększeniem częstości akcji serca w zależności od wielkości dawki. Reakcje na infuzję były przemijające (ustępowały w ciągu 1 godziny po podaniu) i były przypisywane uwolnieniu histaminy. Profil toksyczności dalbawancyny u młodych szczurów był zgodny z profilem zaobserwowanym wcześniej u dorosłych szczurów, przy takich samych poziomach (mg/kg mc./dobę) dawki.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Testy toksyczności reprodukcyjnej prowadzone na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego. U szczurów po ekspozycji około 3 razy większej od ekspozycji klinicznej, zaobserwowano zmniejszenie płodności i zwiększenie śmiertelności embrionu, zmniejszenie masy ciała płodu, skostnienie szkieletu oraz zwiększoną umieralność noworodków. U królików wystąpiło poronienie przy toksyczności dla matki mniejszej niż w przypadku ekspozycji po zastosowaniu leku w dawkach z zakresu dawek terapeutycznych u ludzi. Nie przeprowadzono długotrwałych badań nad rakotwórczością. Dalbawancyna nie wykazała działania mutagennego ani klastogennego w zestawie testów genotoksycznych in vitro i in vivo .
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mannitol (E421) Laktoza jednowodna Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztwory chlorku sodu mogą powodować wytrącanie i nie wolno ich stosować do rekonstytucji lub rozcieńczania (patrz punkt 6.6). Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi lub roztworami do wlewów dożylnych, oprócz wymienionych w punkcie 6.6 6.3 Okres ważności Suchy proszek: 4 lata Wykazano stabilność produktu leczniczego Xydalba pod względem chemicznym i fizycznym, zarówno w postaci koncentratu po rekonstytucji, jak i rozcieńczonego roztworu, przez 48 godzin w temperaturze poniżej 25°C. Całkowity czas przechowywania sporządzonego roztworu od rekonstytucji do podania nie powinien przekroczyć 48 godzin. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Jeżeli produkt nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania sporządzonego roztworu przed użyciem odpowiada użytkownik – nie może być przechowywany dłużej niż przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rekonstytucja/rozcieńczenie miały miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. Nie zamrażać. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego. Warunki przechowywania tego produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu opisano w punkcie 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Szklana fiolka do jednorazowego użycia, ze szkła typu I o pojemności 48 ml, z korkiem z elastomeru i zieloną, odchylaną osłonką. Każde opakowanie zawiera 1 fiolkę. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Produkt Xydalba należy rekonstytuować jałową wodą do wstrzyknięć, a następnie rozcieńczać 50 mg/ml (5%) roztworem glukozy do infuzji.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Fiolki produktu Xydalba przeznaczone są do jednorazowego użycia. Instrukcje dotyczące rekonstytucji i rozcieńczenia Podczas rekonstytucji i rozcieńczania produktu Xydalba należy zastosować technikę aseptyczną . 1. Zawartość poszczególnych fiolek należy rekonstytuować, dodając powoli 25 ml wody do wstrzyknięć. 2. Nie wstrząsać. Aby uniknąć pienienia, należy powoli na zmianę delikatnie obracać i przekręcać fiolkę do całkowitego rozpuszczenia jej zawartości. Rekonstytucja może trwać do 5 minut. 3. Koncentrat w fiolce po rekonstytucji zawiera 20 mg/ml dalbawancyny. 4. Koncentrat po rekonstytucji musi mieć postać przezroczystego, bezbarwnego do żółtego roztworu bez widocznych cząstek. 5. Koncentrat po rekonstytucji należy rozcieńczyć 50 mg/ml (5 %) roztworem glukozy do infuzji. 6. Aby rozcieńczyć koncentrat po rekonstytucji, odpowiednia objętość 20 mg/ml koncentratu musi być przelana z fiolki do worka do infuzji lub butelki zawierającej 50 mg/ml (5%) roztworu glukozy do infuzji.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Przykładowo: 25 ml koncentratu zawiera 500 mg dalbawancyny. 7. Po rozcieńczeniu roztwór do infuzji musi mieć końcowe stężenie od 1 mg/ml do 5 mg/ml dalbawancyny. 8. Roztwór do infuzji musi mieć postać przezroczystego, bezbarwnego do żółtego roztworu bez widocznych cząstek. 9. Jeżeli zidentyfikowane zostaną cząstki stałe lub przebarwienia, roztwór musi być wyrzucony. Produktu Xydalba nie wolno łączyć z innymi produktami leczniczymi ani roztworami do wlewów dożylnych. Roztwory chlorku sodu mogą spowodować wytrącanie i NIE wolno ich stosować do rekonstytucji lub rozcieńczania produktu. Zgodność koncentratu produktu Xydalba po rekonstytucji ustalono jedynie z 50 mg/ml (5%) roztworem glukozy do infuzji. Jeżeli wspólna linia dożylna używana jest do podawania oprócz produktu Xydalba innych produktów leczniczych, należy przepłukać linię przed i po każdej infuzji produktu Xydalba w 5% roztworze glukozy do infuzji.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Stosowanie u dzieci i młodzieży W przypadku dzieci i młodzieży dawka produktu leczniczego Xydalba będzie się różniła zależnie od wieku i masy ciała dziecka do maksymalnie 1500 mg. Należy przenieść wymaganą dawkę roztworu dalbawancyny po rekonstytucji zgodnie z powyższymi instrukcjami, na podstawie masy ciała dziecka, z fiolki do worka do infuzji lub butelki zawierającej 50 mg/ml (5%) roztworu glukozy do infuzji. Rozcieńczony roztwór musi mieć końcowe stężenie od 1 mg/ml do 5 mg/ml dalbawancyny. Tabela 4 poniżej dostarcza informacji na temat przygotowania roztworu infuzyjnego o końcowym stężeniu 2 mg/ml lub 5 mg/ml (wystarczające do większości scenariuszy) do podawania przez pompę strzykawkową, aby osiągnąć dawkę 22,5 mg/kg u dzieci i młodzieży w wieku od 3 do 12 miesięcy ważących od 3 do 12 kg. Można przygotować stężenie alternatywne, ale musi mieć zakres stężenia końcowego od 1 mg/ml do 5 mg/ml dalbawancyny. Patrz Tabela 4 w celu potwierdzenia obliczeń. Podane wartości są przybliżone.
CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Należy pamiętać, że tabela NIE zawiera wszystkich możliwych obliczonych dawek dla każdej grupy wiekowej, ale może być wykorzystana do oszacowania przybliżonej objętości w celu weryfikacji obliczeń. Tabela 4. Przygotowanie produktu leczniczego Xydalba (końcowe stężenie infuzyjne 2 mg/ml lub 5 mg/ml do podawania przez pompę strzykawkową) u dzieci i młodzieży w wieku od 3 do 12 miesięcy (dawka 22,5 mg/kg).

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne

Masa ciała pacjenta (kg) Dawka (mg) do osiągnięcia 22,5 mg/kg Objętośćroztworu dalbawancyny (20 mg/ml) po rekonstytucji do pobrania z fiolki(ml) Objętość rozcieńczonego 50 mg/ml (5%) roztworu glukozy do dodania w celuwymieszania (ml) Końcowe stężenie roztworu infuzyjnego dalbawancyny Całkowita objętość podawana przez pompę strzykawkową(ml)
3 67,5 10 ml 90 ml 2 mg/ml 33,8
4 90,0 45,0
5 112,5 56,3
6 135,0 67,5
7 157,5 78,8
8 180,0 90,0
9 202,5 20 ml 60 ml 5 mg/ml 40,5
10 225,0 45,0
11 247,5 49,5
12 270,0 54,0

CHPL leku Xydalba, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Usuwanie Wszystkie porcje niewykorzystanego roztworu po rekonstytucji należy usunąć. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Edicin, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji Edicin, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Edicin, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg (500 000 IU) wankomycyny (Vancomycinum) w postaci wankomycyny chlorowodorku. Edicin, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g (1 000 000 IU) wankomycyny (Vancomycinum) w postaci wankomycyny chlorowodorku. Produkt nie zawiera substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do infuzji. Biały lub prawie biały proszek liofilizowany.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Podanie dożylne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów wszystkich grup wiekowych w leczeniu następujących zakażeń (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1): powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (ang. complicated skin and soft tissue infections, cSSTI); zakażenia kości i stawów; pozaszpitalne zapalenie płuc (ang. community acquired pneumonia, CAP); szpitalne zapalenie płuc (ang. hospital acquired pneumonia, HAP), w tym respiratorowe zapalenie płuc (ang. ventilator-associated pneumonia, VAP); zakaźne zapalenie wsierdzia; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; bakteriemia występująca w skojarzeniu z którymkolwiek, potwierdzonym lub podejrzewanym, z wyżej wymienionych stanów. Wankomycyna jest wskazana również do stosowania u pacjentów ze wszystkich grup wiekowych w okołooperacyjnej profilaktyce bakteryjnego zapalenia wsierdzia u pacjentów z wysokim ryzykiem bakteryjnego zapalenia wsierdzia w razie poważnej operacji.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Wskazania do stosowania
Podanie doustne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów ze wszystkich grup wiekowych w leczeniu następujących zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection, CDI) (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania produktów przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W odpowiednich przypadkach wankomycyna powinna być stosowana w skojarzeniu z innymi produktami przeciwbakteryjnymi. Podanie dożylne Dawka początkowa powinna być ustalona w oparciu o całkowitą masę ciała. Kolejne modyfikacje dawki powinny być uzależnione od stężenia w surowicy z zamiarem osiągnięcia docelowego stężenia terapeutycznego. Przy ustalaniu kolejnych dawek i odstępów pomiędzy nimi należy też wziąć pod uwagę czynność nerek. Zalecane są następujące schematy dawkowania: Pacjenci w wieku 12 i więcej lat Zalecana dawka to 15 do 20 mg/kg mc. co 8 do 12 godzin (nie należy stosować więcej niż 2 g na dawkę). W przypadku pacjentów w ciężkim stanie można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc., aby ułatwić szybkie osiągnięcie docelowego minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy. Niemowlęta w wieku od pierwszego miesiąca życia i dzieci w wieku poniżej 12 lat Zalecana dawka podawana dożylnie to 10 do 15 mg/kg mc.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
co 6 godzin. Noworodki urodzone o czasie (od urodzenia do 27 dni wieku pourodzeniowego) oraz wcześniaki (od urodzenia do oczekiwanej daty porodu plus 27 dni) W celu ustalenia schematu dawkowania dla noworodków należy zwrócić się o poradę do lekarza doświadczonego w leczeniu noworodków. Jeden z możliwych schematów dawkowania wankomycyny u noworodków przedstawiony jest w poniższej tabeli (patrz punkt 4.4): PMA (tygodnie): < 29, Dawka (mg/kg mc.): 15, Odstęp pomiędzy dawkami (godziny): 24 PMA (tygodnie): 29 – 35, Dawka (mg/kg mc.): 15, Odstęp pomiędzy dawkami (godziny): 12 PMA (tygodnie): > 35, Dawka (mg/kg mc.): 15, Odstęp pomiędzy dawkami (godziny): 8 PMA: wiek postkoncepcyjny [czas, jaki upłynął od pierwszego dnia ostatniego krwawienia miesiączkowego do porodu (wiek ciążowy) plus czas, jaki upłynął od urodzenia (wiek pourodzeniowy)]. Czas trwania leczenia Sugerowany czas trwania leczenia podany jest w tabeli niżej.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
W każdym przypadku czas leczenia powinien być dostosowany do typu i ciężkości zakażenia oraz do indywidualnej odpowiedzi klinicznej. Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: bez martwicy: 7 do 14 dni z martwicą: 4 do 6 tygodni* Zakażenia kości i stawów: 4 do 6 tygodni** Pozaszpitalne zapalenie płuc: 7 do 14 dni Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc: 7 do 14 dni Zakaźne zapalenie wsierdzia: 4 do 6 tygodni*** Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 10 do 21 dni * Kontynuować do momentu, w którym niepotrzebne będzie dalsze usuwanie martwiczych tkanek, stan kliniczny pacjenta poprawi się i pacjent nie będzie gorączkował od 48 do 72 godzin. ** W przypadku okołoprotezowych zakażeń stawów należy rozważyć dłuższe cykle doustnego leczenia supresyjnego odpowiednimi antybiotykami. *** Czas trwania i konieczność stosowania leczenia skojarzonego zależy od typu zastawki i mikroorganizmu.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Ze względu na związane z wiekiem ograniczenie czynności nerek konieczne może być stosowanie mniejszych dawek podtrzymujących. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek U pacjentów dorosłych i u dzieci z zaburzeniami czynności nerek należy brać pod uwagę wstępną dawkę początkową, a następnie oznaczenia minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy, zamiast zaplanowanego schematu leczenia, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub przechodzącym leczenie nerkozastępcze (ang. renal replacement therapy, RRT) ze względu na liczne zmienne czynniki wpływające na stężenie wankomycyny u takich pacjentów. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie wolno zmniejszać dawki początkowej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek preferowane jest wydłużenie odstępów między kolejnymi dawkami zamiast podawania mniejszych dawek.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Należy właściwie ocenić jednocześnie podawane inne produkty lecznicze, które mogą zmniejszyć klirens wankomycyny i (lub) nasilić jej działania niepożądane (patrz punkt 4.4). Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana przez hemodializę przerywaną. Jednak zastosowanie błon filtracyjnych o dużej przepuszczalności lub ciągłego leczenia nerkozastępczego (ang. continuous renal replacement therapy, CRRT) zwiększa klirens wankomycyny i zasadniczo konieczne jest podawanie dawek uzupełniających (zwykle po sesji hemodializy w przypadku hemodializy przerywanej). Pacjenci dorośli Modyfikacje dawki u dorosłych pacjentów mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej oszacowanej (ang. glomerular filtration rate estimated, eGFR) na podstawie następującego wzoru: Mężczyźni: [masa (kg) x 140 – wiek (lata)] / 72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) Kobiety: 0,85 x wartość wyliczona wg powyższego wzoru Zwykła dawka początkowa dla dorosłych pacjentów to 15 do 20 mg/kg mc.; dawkę tę można podawać co 24 godziny pacjentom z klirensem kreatyniny w zakresie 20 do 49 ml/min.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) lub pacjentów przechodzących terapię nerkozastępczą odpowiednie odstępy między dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej procedury RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy oraz przetrwałą czynność nerek (patrz punkt 4.4). W zależności od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. U pacjentów w stanie krytycznym z zaburzeniami czynności nerek nie należy zmniejszać wstępnej dawki nasycającej (25 do 30 mg/kg mc.). Dzieci i młodzież Modyfikacje dawki u dzieci w wieku 1 roku i starszych oraz u młodzieży mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej oszacowanej (eGFR) na podstawie zmodyfikowanego wzoru Schwartza: eGFR (ml/min/1,73 m2) = (wzrost w cm x 0,413) / stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) eGFR (ml/min/1,73 m2) = (wzrost w cm x 36,2 / stężenie kreatyniny w surowicy (μmol/l) W przypadku noworodków i niemowląt w wieku poniżej 1.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
roku należy zwrócić się o poradę eksperta, bowiem wzór Schwartza nie ma zastosowania u takich pacjentów. Orientacyjne zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży podane w tabeli poniżej podlegają tym samym zasadom, co zalecenia dla dorosłych pacjentów. GFR (ml/min/1,73 m2) 50-30: Dawka dożylna 15 mg/kg, Częstość: Co 12 godzin GFR (ml/min/1,73 m2) 29-10: Dawka dożylna 15 mg/kg, Częstość: Co 24 godziny GFR (ml/min/1,73 m2) <10: Dawka dożylna 10-15 mg/kg, Ponowne podanie w zależności od stężenia* Hemodializa przerywana: Dawka dożylna 15 mg/kg, Ponowne podanie w zależności od stężenia* Dializa otrzewnowa: Dawka dożylna 15 mg/kg, Ponowne podanie w zależności od stężenia* Ciągłe leczenie nerkozastępcze: Dawka dożylna 15 mg/kg, Ponowne podanie w zależności od stężenia* * Odpowiednie odstępy między dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej metody RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości stężenia wankomycyny w surowicy przed podaniem oraz resztkową czynność nerek.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Zależnie od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ciąża W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia wankomycyny w surowicy (patrz punkt 4.6). Pacjenci otyli U pacjentów otyłych dawkę początkową należy dostosować indywidualnie wg całkowitej masy ciała, tak samo jak u pacjentów o prawidłowej masie ciała. Podanie doustne Pacjenci w wieku 12 lat i starsi Leczenie zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection, CDI) W przypadku pierwszego epizodu nieciężkiego CDI zalecana dawka wankomycyny to 125 mg co 6 godzin przez 10 dni. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku ciężkiej lub powikłanej choroby.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g. U pacjentów z wielokrotnymi nawrotami można rozważyć leczenie aktualnego epizodu CDI wankomycyną w dawce 125 mg cztery razy na dobę przez 10 dni, a następnie stopniowe zmniejszenie dawki aż do 125 mg na dobę lub stosowanie schematu pulsacyjnego, tzn. 125-500 mg/dobę co 2-3 dni przez co najmniej 3 tygodnie. Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku poniżej 12 lat Zalecana dawka wankomycyny to 10 mg/kg mc. co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 g. Konieczne może być dostosowanie czasu trwania leczenia wankomycyną do klinicznego przebiegu choroby w danym przypadku. W miarę możliwości należy przerwać stosowanie produktu przeciwbakteryjnego podejrzewanego o spowodowanie CDI. Należy zapewnić odpowiednie uzupełnienie płynów i elektrolitów. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy Częstość kontroli terapeutycznego stężenia leku (ang.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
therapeutic drug monitoring, TDM) należy dostosować indywidualnie do sytuacji klinicznej i reakcji na leczenie; częstość pobierania próbek może wynosić od codziennego pobierania u niektórych niestabilnych hemodynamicznie pacjentów do co najmniej raz na tydzień u stabilnych pacjentów z widoczną reakcją na leczenie. U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej stężenie wankomycyny należy oznaczyć przed rozpoczęciem sesji hemodializy. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy po podaniu doustnym należy wykonać u pacjentów z zapalnymi chorobami jelit (patrz punkt 4.4). Minimalne terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi powinno wynosić 10-20 mg/l, w zależności od miejsca zakażenia i wrażliwości patogenu. Laboratoria kliniczne zwykle zalecają stężenie minimalne 15-20 mg/l, zapewniające lepsze pokrycie mikroorganizmów zakwalifikowanych jako wrażliwe z wartością MIC ≥1 mg/l (patrz punkty 4.4 i 5.1).
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
W przewidywaniu indywidualnego dawkowania koniecznego do osiągnięcia odpowiedniej wartości AUC, przydatne mogą być metody oparte na modelach. Podejście oparte na modelach można zastosować przy wyliczaniu indywidualnej dawki początkowej, jak i przy modyfikacji dawek w oparciu o wyniki TDM (patrz punkt 5.1). Sposób stosowania Podanie dożylne Wankomycyna jest zwykle podawana dożylnie w postaci infuzji przerywanej; zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione w tym punkcie dla drogi dożylnej odnoszą się do tego sposobu podawania. Wankomycyna powinna być podawana wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej trwającej co najmniej godzinę lub z maksymalną szybkością 10 mg/min (dłuższy okres) w wystarczająco rozcieńczonym roztworze (co najmniej 100 ml na 500 mg lub co najmniej 200 ml na 1000 mg), patrz punkt 4.4.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Pacjenci z ograniczeniem podaży płynów mogą otrzymywać roztwór 500 mg/50 ml (1000 mg/100 ml), jednak przy takim większym stężeniu zwiększone jest ryzyko działań niepożądanych związanych z infuzją. Instrukcje dotyczące rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6. Można rozważyć stosowanie ciągłej infuzji wankomycyny, np. u pacjentów z niestabilnym klirensem wankomycyny. Podanie doustne Zawartość fiolki może być użyta do sporządzenia roztworu doustnego. Roztwór doustny przygotowuje się przez rozpuszczenie zawartości fiolki (500 mg wankomycyny) w 30 ml wody. Odpowiednią dawkę można podać pacjentowi do wypicia lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy. Do roztworu można dodać syrop w celu poprawy smaku.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną. Wankomycyny nie należy podawać domięśniowo ze względu na ryzyko martwicy w miejscu podania.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Możliwe jest wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości, które niekiedy mogą doprowadzić do zgonu (patrz punkty 4.3 i 4.8). W przypadku reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie wankomycyną i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. U pacjentów otrzymujących wankomycynę przez dłuższy czas lub jednocześnie z innymi lekami, które mogą spowodować neutropenię lub agranulocytozę, należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. Wszyscy pacjenci otrzymujący wankomycynę powinni w regularnych odstępach czasu przechodzić testy hematologiczne, analizę moczu oraz testy czynności wątroby i nerek. Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z reakcją alergiczną na teikoplaninę w wywiadzie, bowiem może dojść do krzyżowej reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego zakończonego zgonem.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Zakres aktywności przeciwbakteryjnej Zakres aktywności przeciwbakteryjnej wankomycyny jest ograniczony do mikroorganizmów Gram-dodatnich. Nie nadaje się do stosowania w monoterapii w leczeniu pewnych typów zakażeń, chyba że odpowiedzialny patogen jest zidentyfikowany i jest wrażliwy na wankomycynę lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen(y) nadaje się do leczenia wankomycyną. Racjonalne stosowanie wankomycyny powinno uwzględniać zakres aktywności przeciwbakteryjnej, profil bezpieczeństwa oraz zasadność standardowego leczenia przeciwbakteryjnego u konkretnego pacjenta. Ototoksyczność Działanie ototoksyczne, które może być przejściowe lub trwałe (patrz punkt 4.8), było obserwowane u pacjentów z uprzednią głuchotą, pacjentów, którzy otrzymywali nadmierne dawki dożylne lub otrzymywali jednoczesne leczenie innym lekiem o działaniu ototoksycznym, takim jak antybiotyk aminoglikozydowy.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy też unikać wankomycyny u pacjentów z istniejącym uprzednio ubytkiem słuchu. Wystąpienie głuchoty może być poprzedzone szumem w uszach. Doświadczenie dotyczące innych antybiotyków wskazuje, że taka głuchota może postępować mimo przerwania leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksyczności należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi; zalecane są też regularne testy słuchu. Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie podatni na uszkodzenie narządu słuchu. U pacjentów w podeszłym wieku należy kontrolować czynność układu przedsionkowego i słuch podczas leczenia i po jego zakończeniu. Należy unikać podawania innych substancji o działaniu ototoksycznym podczas leczenia i bezpośrednio po jego zakończeniu. Reakcje związane z infuzj? Szybkie podanie w bolusie (tzn. w ciągu kilku minut) może być związane ze znacznym niedociśnieniem tętniczym (włącznie ze wstrząsem i, w rzadkich przypadkach, zatrzymaniem serca), reakcją histaminopodobną oraz wysypką grudkowo-plamistą lub rumieniowatą (zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi).
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Wankomycynę należy podawać w powolnej infuzji w rozcieńczonym roztworze (2,5 do 5 mg/ml) z szybkością nieprzekraczającą 10 mg/min, trwającej co najmniej 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Zatrzymanie infuzji zwykle powoduje szybkie ustąpienie takich reakcji. Częstość reakcji związanych z infuzją (niedociśnienie tętnicze, uderzenia gorąca, rumień, pokrzywka i świąd) wzrasta w razie jednoczesnego podawania środków znieczulających (patrz punkt 4.5). Można zmniejszyć ich ryzyko podając wankomycynę w infuzji trwającej co najmniej 60 minut przed indukcją znieczulenia. Ciężkie skórne działania niepożądane (SCARs) W związku z leczeniem wankomycyną notowano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym Zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Większość z tych reakcji wystąpiła w ciągu kilku dni do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia wankomycyną. Podczas przepisywania produktu leczniczego należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować reakcje skórne. Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie wankomycyny i rozważyć inne leczenie. Jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie skórne działania niepożądane związane ze stosowaniem wankomycyny, nie należy wznawiać nigdy leczenia wankomycyną. Reakcje związane z miejscem podania U wielu pacjentów otrzymujących dożylnie wankomycynę może wystąpić ból i zapalenie żyły, niekiedy ciężkie. Częstość i ciężkość zapalenia żyły można zminimalizować podając produkt leczniczy powoli w postaci rozcieńczonego roztworu i zmieniając regularnie miejsce infuzji. Nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania wankomycyny podawanej drogą dokanałową, dolędźwiową ani dokomorową.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Nefrotoksyczność Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z bezmoczem, bowiem ryzyko wystąpienia działań toksycznych jest znacznie większe w razie długotrwałego dużego stężenia we krwi. Ryzyko działań toksycznych jest większe przy większym stężeniu we krwi oraz przy długotrwałym leczeniu. Regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi jest wskazane w razie leczenia długotrwałego i dużymi dawkami, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami dotyczącymi narządu słuchu, jak również w razie jednoczesnego podawania substancji o działaniu, odpowiednio, nefrotoksycznym lub ototoksycznym. Zaburzenia oka Wankomycyna nie jest zatwierdzona do stosowania do komory przedniej oka lub do ciała szklistego, w tym w zapobieganiu wewnętrznemu zapaleniu oka.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
W pojedynczych przypadkach obserwowano wystąpienie krwotoczno-okluzyjnego zapalenia naczyń siatkówki (HORV), w tym trwałą utratę wzroku, po zastosowaniu wankomycyny do komory przedniej oka lub do ciała szklistego podczas operacji zaćmy. Dzieci i młodzież Aktualne zalecenia dotyczące dawkowania dożylnego w populacji dzieci i młodzieży, a zwłaszcza u dzieci w wieku poniżej 12 lat, mogą doprowadzić do wystąpienia subterapeutycznego stężenia wankomycyny u znacznej liczby dzieci. Jednak nie oceniono właściwie bezpieczeństwa stosowania wankomycyny w większych dawkach, a dawki większe niż 60 mg/kg mc./dobę nie są generalnie zalecane. Wankomycynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u noworodków i niemowląt urodzonych przed czasem ze względu na niedojrzałość ich nerek i możliwość zwiększenia stężenia wankomycyny w surowicy. W związku z tym u takich dzieci należy dokładnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Jednoczesne podawanie wankomycyny i środków znieczulających u dzieci wiąże się z występowaniem rumienia i histaminopodobnego uderzenia gorąca. Podobnie, stosowanie jednocześnie z produktami o działaniu nefrotoksycznym (takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, NLPZ lub amfoterycyna B) wiąże się ze zwiększeniem ryzyka działania nefrotoksycznego, w związku z czym wskazane jest częstsze kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy i czynności nerek. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Naturalne zmniejszanie filtracji kłębuszkowej postępujące z wiekiem może powodować zwiększone stężenie wankomycyny w surowicy, jeżeli dawkowanie nie zostanie dostosowane. Interakcje lekowe ze środkami znieczulającymi Wankomycyna może nasilić depresję mięśnia sercowego wywołaną przez środki znieczulające. W okresie znieczulenia dawka musi być dobrze rozcieńczona i podawana powoli, przy dokładnym monitorowaniu czynności serca.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy odczekać ze zmianą pozycji pacjenta do zakończenia infuzji, aby umożliwić dostosowanie posturalne. Rzekomobłoniaste zapalenie jelit W razie ciężkiej, uporczywej biegunki należy wziąć pod uwagę możliwość rzekomobłoniastego zapalenia jelit, które może zagrażać życiu. Nie wolno podawać przeciwbiegunkowych produktów leczniczych. Nadkażenie Długotrwałe stosowanie wankomycyny może spowodować nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów. Dokładna obserwacja pacjenta ma zasadnicze znaczenie. W razie wystąpienia nadkażenia podczas leczenia należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Podanie doustne Dożylne podawanie wankomycyny jest nieskuteczne w leczeniu zakażenia spowodowanego przez Clostridium difficile. W tym wskazaniu wankomycyna powinna być podawana doustnie. Nie zaleca się testów w kierunku kolonizacji ani obecności toksyny Clostridium difficile u dzieci poniżej 1.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
roku życia ze względu na dużą częstość bezobjawowej kolonizacji, chyba że występuje ciężka biegunka u niemowląt z czynnikami ryzyka zastoju, takimi jak choroba Hirschsprunga, operowana atrezja odbytu lub inne ciężkie zaburzenia motoryki. Należy zawsze prowadzić diagnostykę w kierunku innej etiologii, a zapalenie jelit spowodowane przez Clostridium difficile musi być potwierdzone. Możliwość wchłaniania ogólnoustrojowego Wchłanianie wankomycyny może być zwiększone u pacjentów z zapalnymi chorobami błony śluzowej jelit lub rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego wywołanym przez Clostridium difficile. Pacjenci tacy mogą być zagrożeni wystąpieniem działań niepożądanych, zwłaszcza w razie jednoczesnych zaburzeń czynności nerek. Im większy jest zakres zaburzeń czynności nerek, tym większe jest ryzyko działań niepożądanych typowych dla pozajelitowego podawania wankomycyny.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
W przypadku pacjentów z zapalnymi chorobami błony śluzowej jelit należy kontrolować stężenie wankomycyny w surowicy. Nefrotoksyczność W przypadku leczenia pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów otrzymujących jednocześnie antybiotyk aminoglikozydowy lub inne leki o działaniu nefrotoksycznym, należy seryjnie oznaczać parametry czynności nerek. Ototoksyczność W przypadku pacjentów z istniejącym ubytkiem słuchu lub pacjentów otrzymujących jednocześnie produkt o działaniu ototoksycznym (np. antybiotyk aminoglikozydowy) pomocne może być seryjne oznaczanie stanu słuchu. Interakcje lekowe z produktami hamującymi motorykę jelit i inhibitorami pompy protonowej Należy unikać stosowania produktów hamujących motorykę jelit, a inhibitory pompy protonowej stosować tylko po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Powstanie opornych szczepów bakterii Doustne stosowanie wankomycyny zwiększa ryzyko pojawienia się w przewodzie pokarmowym populacji enterokoków opornych na wankomycynę. W związku z tym zaleca się rozważne stosowanie wankomycyny podawanej doustnie.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Jednoczesne stosowanie wankomycyny i leków znieczulających związane było z występowaniem rumienia, zaczerwienienia skóry, podobnego jak w reakcji na histaminę i reakcji rzekomoanafilaktycznej. Reakcje te można zmniejszyć, jeśli wankomycynę podaje się w infuzji trwającej ponad 60 minut, przed wprowadzeniem do znieczulenia. Konieczna jest uważna obserwacja stanu pacjenta podczas jednoczesnego stosowania leków o działaniu ototoksycznym, neurotoksycznym i (lub) nefrotoksycznym, szczególnie, takich jak kwas etakrynowy, antybiotyki aminoglikozydowe, amfoterycyna B, bacytracyna, polimiksyna B, piperacylina z tazobaktamem, kolistyna, wiomycyna lub cisplatyna (patrz punkt 4.4). Ryzyko blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego zwiększa się podczas jednoczesnego stosowania wankomycyny i leków zwiotczających mięśnie. Niezgodności farmaceutyczne: patrz punkt 6.2.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak wystarczającego doświadczenia dotyczącego bezpieczeństwa stosowania wankomycyny u kobiet w ciąży. Badania toksycznego wpływu na reprodukcję u zwierząt nie wykazały żadnego wpływu na rozwój zarodka, płodu lub przebieg ciąży. Wankomycyna przenika przez łożysko i nie można wykluczyć ryzyka ototoksycznego i nefrotoksycznego działania na płód i noworodka. Z tego względu wankomycynę można podawać w okresie ciąży tylko w razie bezwzględnej konieczności i po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści. W celu zmniejszenia ryzyka działania toksycznego na płód należy starannie monitorować stężenie wankomycyny w surowicy. Karmienie piersi? Wankomycyna przenika do mleka ludzkiego i dlatego można ją stosować w okresie karmienia piersią tylko w sytuacji, gdy nie powiodło się leczenie innymi antybiotykami.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Wankomycynę należy podawać ostrożnie matkom karmiącym ze względu na możliwość reakcji niepożądanych u dziecka (zaburzenia flory bakteryjnej z biegunką, kolonizacja grzybami drożdżopodobnymi i możliwość alergizacji). Biorąc pod uwagę znaczenie leku dla karmiącej matki, należy rozważyć przerwanie karmienia piersią. Płodność Brak badań dotyczących wpływu na płodność (patrz również punkt 5.3).
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Wankomycyna ma nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała (tzw. zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi) związane ze zbyt szybką dożylną infuzją wankomycyny. W związku ze stosowaniem wankomycyny notowano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCARs, ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. acute generalized exanthematous pustulosis), patrz punkt 4.4.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
Tabela działań niepożądanych W obrębie każdej grupy o określonej częstości objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Wymienione niżej działania niepożądane zdefiniowane są z użyciem następującej konwencji MedDRA i klasyfikacji układów i narządów: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie niepożądane Zaburzenia krwi i układu chłonnego Rzadko Odwracalna neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia, trombocytopenia, pancytopenia Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko Reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często Przejściowa lub trwała utrata słuchu Rzadko Zawroty głowy pochodzenia obwodowego, szum w uszach, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego Zaburzenia serca Bardzo rzadko Zatrzymanie serca Zaburzenia naczyniowe Często Zmniejszenie ciśnienia tętniczego Rzadko Zapalenie naczyń Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Często Duszność, świst krtaniowy Zaburzenia żołądka i jelit Rzadko Nudności Bardzo rzadko Rzekomobłoniaste zapalenie jelita i okrężnicy Częstość nieznana Wymioty, biegunka Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Przekrwienie górnej części ciała (zespół czerwonego człowieka), wykwity i zapalenie błon śluzowych, świąd, pokrzywka Bardzo rzadko Złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
toxic epidermal necrolysis), linijna IgA dermatoza pęcherzowa Częstość nieznana Zespół DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi) Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Często Zaburzenia czynności nerek objawiające się przede wszystkim jako zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy Rzadko Śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek Częstość nieznana Ostra martwica kanalików nerkowych Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Zapalenie żyły, zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy Rzadko Gorączka polekowa, dreszcze, ból i skurcze mięśni klatki piersiowej i grzbietu Opis wybranych działań niepożądanych Odwracalna neutropenia zwykle pojawia się tydzień lub później po rozpoczęciu leczenia dożylnego lub gdy łączna dawka przekroczy 25 g.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
Podczas szybkiej infuzji lub wkrótce po jej zakończeniu może wystąpić reakcja anafilaktyczna/rzekomoanafilaktyczna, w tym świszczący oddech. Reakcje takie ustępują po przerwaniu podawania, zwykle w ciągu 20 minut do 2 godzin. Wankomycynę należy podawać w powolnej infuzji (patrz punkty 4.2 i 4.4). Po wstrzyknięciu domięśniowym może wystąpić martwica. Szum w uszach, przypuszczalnie poprzedzający wystąpienie głuchoty, powinien być traktowany jako wskazanie do przerwania leczenia. Działanie ototoksyczne obserwowano głównie u pacjentów otrzymujących duże dawki, u pacjentów leczonych jednocześnie innym produktem o działaniu ototoksycznym (takim jak antybiotyk aminoglikozydowy) lub u pacjentów z istniejącymi uprzednio zaburzeniami czynności nerek lub słuchu. Dzieci i młodzież: Profil bezpieczeństwa u dzieci i dorosłych jest zasadniczo zgodny. Opisywano przypadki działania nefrotoksycznego, z wykle w związku ze stosowaniem innych leków nefrotoksycznych, takich jak antybiotyki aminoglikozydowe.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309, strona internetowa: https://smz.ezdr owie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W razie przedawkowania można spodziewać się działań wynikających z dużego stężenia wankomycyny w surowicy (działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne). Zalecane jest leczenie objawowe podtrzymujące filtrację kłębuszkową. Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana z krwi metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej. Opisywano ograniczoną korzyść z zastosowania hemofiltracji z użyciem żywicy Amberlite XAD-4.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Podanie pozajelitowe. Grupa farmakoterapeutyczna: antybiotyki glikopeptydowe; Kod ATC: J01XA01. Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwzakaźne stosowane w chorobach jelit, antybiotyki Kod ATC: A07AA09 Mechanizm działania Wankomycyna jest trójpierścieniowym antybiotykiem glikopeptydowym, który hamuje syntezę ściany komórkowej wrażliwych bakterii przez wiązanie się z dużym powinowactwem z D-alanylo-D-alaninowym końcem cząsteczek prekursorowych ściany komórkowej. Lek wywiera powolne działanie bakteriobójcze wobec dzielących się mikroorganizmów. Ponadto zaburza on przepuszczalność błony komórkowej bakterii i syntezę RNA. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wankomycyna wykazuje aktywność niezależną od stężenia, gdzie pole powierzchni pod krzywą (AUC) podzielone przez minimalne stężenie hamujące (ang. minimum inhibitory concentration, MIC) mikroorganizmu docelowego stanowi główny przewidywalny parametr skuteczności.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Na podstawie danych z in vitro dotyczących zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących ludzi, stosunek AUC/MIC wynoszący 400 został ustalony jako docelowa wartość PK/PD konieczna do uzyskania skuteczności klinicznej wankomycyny. Do osiągnięcia tego celu, gdy MIC jest ≥1,0 mg/l, konieczne jest stosowanie dawek z górnej części zakresu i utrzymanie dużego minimalnego stężenia w surowicy (15-20 mg/l), patrz punkt 4.2. Mechanizm oporności Nabyta oporność na antybiotyki glikopeptydowe występuje najczęściej u enterokoków i polega na nabyciu różnych kompleksów genów van, które zmieniają punkt uchwytu (D-alanylo-D-alanin) w D-alanylo-D-mleczan lub D-alanylo-D-serynę, z którymi wankomycyna słabo się wiąże. W niektórych krajach obserwuje się coraz większą liczbę przypadków oporności, zwłaszcza wśród enterokoków; szczególnie niepokojące jest występowanie wielolekoopornych szczepów Enterococcus faecium.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Geny van obserwuje się rzadko w przypadku Staphylococcus aureus, gdzie zmiany struktury ściany komórkowej powodują pośrednią wrażliwość, która jest najczęściej heterogenna. Zgłaszano również występowanie szczepów metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA) o zmniejszonej wrażliwości na wankomycynę. Zmniejszona wrażliwość lub oporność szczepów Staphylococcus na wankomycynę nie jest dobrze poznana. Wymaga to kilku elementów genetycznych i wielu mutacji. Nie występuje oporność krzyżowa między wankomycyną a innymi antybiotykami. Występuje oporność krzyżowa z innymi antybiotykami glikopeptydowymi, takimi jak teikoplanina. Przypadki wtórnego rozwoju oporności podczas leczenia są rzadkie. Działanie synergiczne Skojarzenie wankomycyny z antybiotykiem aminoglikozydowym wykazuje działanie synergicznie wobec wielu szczepów Staphylococcus aureus, paciorkowców z grupy D nie należących do enterokoków, enterokoków oraz paciorkowców z grupy Viridans.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Skojarzenie wankomycyny z cefalosporyną wykazuje działanie synergicznie wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis opornych na oksacylinę, a skojarzenie wankomycyny z ryfampicyną wykazuje działanie synergicznie wobec Staphylococcus epidermidis i działanie częściowo synergicznie wobec niektórych szczepów Staphylococcus aureus. Ponieważ wankomycyna w skojarzeniu z cefalosporyną może też wywierać działanie antagonistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis, a w skojarzeniu z ryfampicyną niektórych szczepów Staphylococcus aureus, przydatne jest uprzednie przeprowadzenie testów działania synergicznego. Należy pobrać próbki do posiewu bakterii w celu wyizolowania i identyfikacji mikroorganizmów sprawczych i określenia ich wrażliwości na wankomycynę. Wartości graniczne w testach wrażliwości Wankomycyna jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak gronkowce, paciorkowce, enterokoki, pneumokoki i Clostridium. Bakterie Gram-ujemne są oporne.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Występowanie nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność leku, przynajmniej wobec pewnego typu zakażeń, jest wątpliwa. Informacje te stanowią tylko przybliżone wytyczne co do szansy występowania wrażliwości drobnoustrojów na wankomycynę. Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejską komisję ds. badania wrażliwości na leki przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST) są następujące: Wrażliwy Staphylococcus aureus: ≤2 mg/l >2 mg/l Gronkowce koagulazoujemne: ≤4 mg/l >4 mg/l Enterococcus spp.: ≤4 mg/l >4 mg/l Streptococcus spp.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
grup A, B, C i G: ≤2 mg/l >2 mg/l Streptococcus pneumoniae: ≤2 mg/l >2 mg/l Gram-dodatnie beztlenowce: ≤2 mg/l >2 mg/l S. aureus z wartością MIC wankomycyny wynoszącą 2 mg/l znajduje się na granicy rozkładu typu dzikiego i odpowiedź kliniczna może być zaburzona. Często wrażliwe gatunki Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus Staphylococcus aureus oporny na metycylinę Gronkowce koagulazo-ujemne Streptococcus spp. Streptococcus pneumoniae Enterococcus spp. Staphylococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium spp. z wyjątkiem Clostridium innocuum Eubacterium spp. Peptostreptococcus spp. Gatunki, w przypadku których problem może stanowić nabyta oporność Enterococcus faecium Samoistnie oporne Wszystkie bakterie Gram-ujemne Gram-dodatnie gatunki tlenowe Erysipelothrix rhusiopathiae Lactobacillus ze zdolnością heterofermentacji Leuconostoc spp. Pediococcus spp.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki beztlenowe Clostridium innocuum Występowanie oporności na wankomycynę zależy od konkretnego szpitala, w związku z czym należy się zwrócić o odpowiednie informacje do miejscowego laboratorium mikrobiologicznego.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie W leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych wankomycyna jest podawana dożylnie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek dożylna infuzja wielu dawek po 1 g wankomycyny (15 mg/kg mc.) trwająca 60 minut zapewnia przeciętne średnie stężenie w osoczu 50-60 mg/l, 20-25 mg/l oraz 5-10 mg/l odpowiednio, bezpośrednio po oraz 2 i 10 godzin po infuzji. Stężenia w osoczu osiągane po podaniu wielokrotnym są podobne do osiąganego po podaniu jednej dawki. Wankomycyna zwykle nie jest wchłaniana po podaniu doustnym. Jednak może dojść do wchłaniania po podaniu doustnym u pacjentów z (rzekomobłoniastym) zapaleniem jelita grubego. Może to doprowadzić do kumulacji wankomycyny w organizmie pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Dystrybucja Objętość dystrybucji wynosi około 60 l/1,73 m2 powierzchni ciała.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Przy stężeniu wankomycyny w surowicy wynoszącym od 10 mg/l do 100 mg/l, stopień wiązania leku z białkami osocza oceniany metodą ultrafiltracji wynosi około 30–55%. Wankomycyna przenika łatwo przez łożysko i dociera do krwi pępowinowej. W przypadku opon mózgowo-rdzeniowych nieobjętych stanem zapalnym wankomycyna przechodzi przez barierę krew-mózg tylko w małym stopniu. Metabolizm Lek metabolizowany jest w bardzo małym stopniu. Po podaniu pozajelitowym wydalany jest niemal wyłącznie jako substancja mikrobiologicznie czynna (około 75-90% w ciągu 24 godzin) na drodze filtracji kłębuszkowej przez nerki. Wydalanie Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 4-6 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek oraz 2,2-3 godziny u dzieci. Klirens osoczowy wynosi około 0,058 l/kg mc./godzinę, a klirens nerkowy około 0,048 l/kg mc./godzinę. W ciągu pierwszych 24 godzin około 80% podanej dawki wydalane jest w moczu na drodze filtracji kłębuszkowej.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek opóźniają wydalanie wankomycyny. U pacjentów bez czynności nerek średni okres półtrwania wynosi 7,5 dnia. Ze względu na ototoksyczne działanie wankomycyny, w takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia wankomycyny w osoczu. Wydalanie z żółcią jest nieznaczne (mniej niż 5% dawki). Wankomycyna nie jest eliminowana w znaczącym stopniu przez hemodializę ani dializę otrzewnową, jednak istnieją doniesienia na temat zwiększenia klirensu wankomycyny przez hemoperfuzję i hemofiltrację. Po podaniu doustnym tylko mała część podanej dawki jest odzyskiwana z moczu. Z drugiej strony duże stężenie wankomycyny stwierdzane jest w stolcu (>3100 mg/kg przy dawce 2 g/dobę). Liniowość/nieliniowość Stężenie wankomycyny zasadniczo wzrasta proporcjonalnie do zwiększającej się dawki. Stężenie w osoczu w warunkach podawania wielokrotnego jest podobne do występującego po podaniu jednorazowym.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Charakterystyka w szczególnych grupach pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Wankomycyna jest usuwana głównie na drodze filtracji kłębuszkowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji jest wydłużony, a klirens całkowity jest zmniejszony. W związku z tym należy wyliczyć optymalną dawkę w oparciu o zalecenia dotyczące dawkowania podane w punkcie 4.2. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Farmakokinetyka wankomycyny nie jest zmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Kobiety w ciąży W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy (patrz punkt 4.6). Pacjenci z nadwag? Dystrybucja wankomycyny może być zmieniona u pacjentów z nadwagą ze względu na zwiększenie objętości dystrybucji i klirensu nerkowego, jak również zmiany wiązania z białkami osocza.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W tych subpopulacjach stwierdzono większe stężenie wankomycyny w surowicy niż oczekiwane u zdrowych dorosłych mężczyzn (patrz punkt 4.2). Dzieci i młodzież Farmakokinetyka wankomycyny wykazuje dużą zmienność międzyosobniczą u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie. U noworodków objętość dystrybucji wankomycyny po podaniu dożylnym wynosi od 0,38 do 0,97 l/kg, podobnie jak u dorosłych, natomiast klirens wynosi od 0,63 do 1,4 ml/kg/min. Okres półtrwania wynosi od 3,5 do 10 godzin i jest dłuższy niż u dorosłych, co odzwierciedla zwykle mniejsze wartości klirensu u noworodków. U niemowląt i starszych dzieci objętość dystrybucji waha się w zakresie 0,26-1,05 l/kg, natomiast klirens waha się w zakresie 0,33-1,87 ml/kg/min.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Nie przeprowadzono długookresowych badań na zwierzętach oceniających właściwości rakotwórcze, ale w standardowych badaniach laboratoryjnych nie stwierdzono właściwości mutagennych wankomycyny. Nie badano wpływu wankomycyny na płodność.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Brak 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztwór ma niskie pH i może być nietrwały fizycznie lub chemicznie po zmieszaniu z innymi substancjami. Nie mieszać roztworów wankomycyny z innymi roztworami, z wyjątkiem tych, których zgodność została sprawdzona w sposób pewny. Należy unikać mieszania wankomycyny z roztworami alkalicznymi. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania i mieszania roztworów wankomycyny z chloramfenikolem, kortykosteroidami, metycyliną, heparyną, aminofiliną, antybiotykami z grupy cefalosporyn i fenobarbitalem. 6. Okres ważności 2 lata 6.3 Okres ważności sporządzonego roztworu Przygotowany roztwór można przechowywać do 24 godzin w temperaturze od 2ºC do 8ºC. Ze względów mikrobiologicznych sporządzony roztwór należy zużyć natychmiast. W przeciwnym razie odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania przygotowanego roztworu ponosi użytkownik.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Warunki przechowywania produktu leczniczego po przygotowaniu roztworu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki ze szkła bezbarwnego zabezpieczone korkiem bromobutylowym i kapslem aluminiowym, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przygotowanie roztworu do infuzji Edicin 500 mg: Zawartość fiolki należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Edicin 1 g: Zawartość fiolki należy rozpuścić w 20 ml wody do wstrzykiwań. 1 ml otrzymanego roztworu zawiera 50 mg wankomycyny. Roztwór można dalej rozcieńczać w zależności od sposobu podawania. Infuzje wielokrotne Sporządzony roztwór należy rozcieńczyć w 100 ml lub 200 ml 5% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu chlorku sodu.
CHPL leku Edicin, proszek do sporządzania roztworu do infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Stężenie wankomycyny w tak uzyskanym roztworze nie powinno przekraczać 5 mg/ml. Roztwór należy podawać dożylnie powoli, maksymalnie z szybkością 10 mg/min, w ciągu co najmniej 60 minut. Infuzja ciągła Stosować tylko wtedy, gdy infuzje wielokrotne nie są możliwe. Roztwór wankomycyny o stężeniu 50 mg/ml należy rozcieńczyć w takiej objętości 5% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu chlorku sodu, aby pacjent otrzymał przepisaną dawkę dobową we wlewie kroplowym w ciągu 24 godzin.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Vancomycin–MIP 500, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego Vancomycin–MIP 1000, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny (w postaci 510 mg chlorowodorku wankomycyny), co odpowiada 500 000 j.m. wankomycyny. Każda fiolka zawiera 1000 mg wankomycyny (w postaci 1020 mg chlorowodorku wankomycyny), co odpowiada 1 000 000 j.m. wankomycyny. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego. W zależności od struktury krystalicznej substancji czynnej, liofilizat może mieć barwę od białawej do lekko różowej, a nawet brązowawej.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Podanie dożylne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów z wszystkich grup wiekowych w leczeniu następujących zakażeń (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1): powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (ang. complicated skin and soft tissue infections, cSSTI), zakażenia kości i stawów, pozaszpitalne zapalenie płuc (ang. community acquired pneumonia, CAP), szpitalne zapalenie płuc (ang. hospital acquired pneumonia, HAP), w tym respiratorowe zapalenie płuc (ang. ventilator-associated pneumonia,VAP), zakaźne zapalenia wsierdzia, bakteriemia występująca w skojarzeniu z którymkolwiek, potwierdzonym lub podejrzewanym, z wyżej wymienionych stanów. Podanie doustne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów z wszystkich grup wiekowych w leczeniu zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection, CDI) (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Wskazania do stosowania
Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania produktów przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W odpowiednich przypadkach wankomycyna powinna być stosowana w skojarzeniu z innymi produktami przeciwbakteryjnymi. Podanie dożylne Dawka początkowa powinna być ustalona w oparciu o całkowitą masę ciała. Kolejne modyfikacje dawki powinny być uzależnione od stężenia w surowicy z zamiarem osiągnięcia docelowego stężenia terapeutycznego. Przy ustalaniu kolejnych dawek i odstępów pomiędzy nimi należy też wziąć pod uwagę czynność nerek. Pacjenci w wieku 12 i więcej lat Zalecana dawka to 15 do 20 mg/kg mc. co 8 do 12 godz. (nie należy stosować dawki większej niż 2 g na dawkę). W przypadku pacjentów w ciężkim stanie można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc., aby ułatwić szybkie osiągnięcie docelowego minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy. Noworodki w wieku od pierwszego miesiąca życia i dzieci w wieku poniżej 12 lat: Zalecana dawka to 10 do 15 mg/kg mc. co 6 godz. (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Noworodki urodzone o czasie (od urodzenia do 27 dni wieku pourodzeniowego) oraz wcześniaki (od urodzenia do oczekiwanej daty porodu plus 27 dni) W celu ustalenia schematu dawkowania dla noworodków, należy zwrócić się o poradę do lekarza doświadczonego w leczeniu noworodków. Jeden z możliwych schematów dawkowania wankomycyny u noworodków przedstawiony jest w poniższej tabeli (patrz punkt 4.4): PMA (tygodnie) Dawka (mg/kg mc.) Odstęp pomiędzy dawkami (godz.) <29 15 24 29-35 15 12 >35 15 8 PMA: wiek postkoncepcyjny [czas, jaki upłynął od pierwszego dnia ostatniego krwawienia miesiączkowego do porodu (wiek ciążowy) plus czas, jaki upłynął od urodzenia (wiek pourodzeniowy)]. Czas trwania leczenia Sugerowany czas trwania leczenia podany jest w tabeli poniżej. W każdym przypadku czas leczenia powinien być dostosowany do typu i ciężkości zakażenia oraz do indywidualnej odpowiedzi klinicznej.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Wskazanie tCzas trwania leczenia Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich – bez martwicy – z martwic? 7 do 14 dni 4 do 6 tygodni* Zakażenia kości i stawów t4 do 6 tygodni** Pozaszpitalne zapalenie płuc 7 do 14 dni Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc 7 do 14 dni Zakaźne zapalenia wsierdzia t4 do 6 tygodni*** *Kontynuować do momentu, w którym niepotrzebne będzie dalsze usuwanie martwiczych tkanek, stan kliniczny pacjenta się poprawi i pacjent nie będzie gorączkował od 48-72 godzin. ** W przypadku okołoprotezowych zakażeń stawów należy rozważyć dłuższe cykle doustnego leczenia supresyjnego w przypadku zakażeń protez stawów odpowiednimi antybiotykami. ***Czas trwania i konieczność stosowania leczenia skojarzonego zależy od typu zastawki i mikroorganizmu. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Ze względu na związane z wiekiem ograniczenie czynności nerek konieczne może być stosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek U pacjentów dorosłych i u dzieci pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy brać pod uwagę wstępną dawkę początkową, a następnie oznaczenia minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy, zamiast zaplanowanego schematu leczenia, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub przechodzącym leczenie nerkozastępcze (ang. renal replacement therapy, RRT), ze względu na liczne zmienne czynniki wpływające na stężenie wankomycyny u takich pacjentów. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie wolno zmniejszać dawki początkowej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek preferowane jest wydłużenie odstępów pomiędzy kolejnymi dawkami zamiast podawania mniejszych dawek. Należy właściwe ocenić jednocześnie podawane inne produktów leczniczych, które mogą zmniejszyć klirens wankomycyny i (lub) nasilić jej działania niepożądane (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana przez hemodializę przerywaną. Jednakże zastosowanie błon filtracyjnych o dużej przepuszczalności lub ciągłego leczenia nerkozastępczego (ang. continuous renal replacement therapy, CRRT) zwiększa klirens wankomycyny i zasadniczo konieczne jest podawanie dawek uzupełniających (zwykle po sesji hemodializy, w przypadku hemodializy przerywanej). Pacjenci dorośli Modyfikacje dawki u dorosłych pacjentów mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej oszacowanej (ang. glomerular filtration rate estimated, eGFR) na podstawie następującego wzoru: Mężczyźni: [Masa (kg) x 140 – wiek (lata)]/ 72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) Kobiety: 0,85 x wartość wyliczona wg powyższego wzoru. Zwykła dawka początkowa dla dorosłych pacjentów do 15 do 20 mg/kgmc.; dawkę tę można podawać co 24 godziny pacjentom z klirensem kreatyniny w zakresie 20 do 49 ml/min.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) lub pacjentów przechodzących terapię nerkozastępczą, odpowiednie odstępy pomiędzy dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej metody RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy oraz przetrwałą czynność nerek (patrz punkt 4.4). W zależności od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. U pacjentów w stanie krytycznym z zaburzeniami czynności nerek nie należy zmniejszać wstępnej dawki nasycającej. Dzieci i młodzież Modyfikacje dawki u pacjentów dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej oszacowanej (eGFR) na podstawie zmodyfikowanego wzoru Schwarzta: eGFR (ml/min/1,73m2) = (wzrost w cm x 0,413)/stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) eGFR (ml/min/1,73m2) = (wzrost w cm x 36,2)/stężenie kreatyniny w surowicy (μmol/l) W przypadku noworodków i niemowląt w wieku poniżej 1.roku należy zwrócić się po poradę eksperta, bowiem wzór Schwartza nie ma zastosowania u takich pacjentów.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Orientacyjne zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży podane w tabeli poniżej podlegają tym samym zasadom, co zalecenia dla dorosłych pacjentów. GFR (mL/min/1.73 m2) Dawka dożylna Częstość 50-30 15 mg/kg mc. Co 12 godzin 29-10 15 mg/kg mc. Co 24 godziny < 10 10-15 mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* Hemodializa przerywana Dializa otrzewnowa Ciągłe leczenie nerkozastępcze 15mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* *odpowiednie odstępy pomiędzy dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej metody RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości stężenia wankomycyny w surowicy przed podaniem oraz resztkową czynność nerek. W zależności od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Ciąża W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy (patrz punkt 4.6). Pacjenci otyli u pacjentów otyłych dawkę początkową należy dostosować indywidualnie wg całkowitej masy ciała, tak samo jak u pacjentów o prawidłowej masie ciała. Podanie doustne Pacjenci w wieku 12 i więcej lat Leczenie zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection, CDI). Zalecana dawka wankomycyny to 125 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku pierwszego epizodu nie ciężkiego CDI. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku ciężkiej lub powikłanej choroby. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g. U pacjentów z wielokrotnymi nawrotami można rozważyć leczenie aktualnego epizodu CDI wankomycyną w dawce 125 mg cztery raz na dobę przez 10 dni, a następnie stopniowe zmniejszanie dawki aż do 125 mg na dobę lub stosowanie schematu pulsacyjnego, tzn.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
125-500 mg/dobę co 2-3 dni przez co najmniej 3 tygodnie. Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku poniżej 12 lat Zalecana dawka wankomycyny to 10 mg/kg mc. co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 g. Konieczne może być dostosowanie czasu trwania leczenia wankomycyną do klinicznego przebiegu choroby w danym przypadku. W miarę możliwości należy przerwać stosowanie produktu przeciwbakteryjnego podejrzewanego o spowodowanie CDI. Należy zapewnić odpowiednie uzupełnianie płynów i elektrolitów. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy Częstość terapeutycznego kontrolowania leku (TDM) należy dostosować indywidualnie do sytuacji klinicznej i reakcji na leczenie; częstość pobierania próbek może wynosić od codziennego pobierania u niektórych niestabilnych hemodynamicznie pacjentów do raz na tydzień u stabilnych pacjentów z widoczną reakcją na leczenie.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
U pacjentów z prawidłową czynnością nerek stężenie wankomycyny w surowicy powinno być oznaczone w drugim dniu leczenia, bezpośrednio przed kolejną dawka. U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej, stężenie wankomycyny należy oznaczyć przed rozpoczęciem sesji hemodializy. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy po podaniu doustnym należy wykonać u pacjentów z zapalnymi chorobami jelit (patrz punkt 4.4). Minimalne terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi powinno wynosić 10-20 mg/l, w zależności od miejsca zakażenia i wrażliwości patogenu. Laboratoria kliniczne zwykle zalecają stężenie minimalne 15-20 mg/l, zapewniające lepsze pokrycie mikroorganizmów zakwalifikowanych jako wrażliwe z wartością MIC ≥1 mg/l (patrz punkty 4.4 i 5.1). W przewidywaniu indywidualnego dawkowania koniecznego do osiągnięcia odpowiedniej wartości AUC przydatne mogą być metody oparte na modelach.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
Podejście oparte na modelach można zastosować przy wyliczaniu indywidulanej dawki początkowej, jak i przy modyfikacji dawek w oparciu o wyniki TDM (patrz punkt 5.1). Sposób podawania Podanie dożylne Wankomycyna jest zwykle podawana dożylnie w postaci infuzji przerywanej; zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione w tym punkcie dla drogi dożylnej odnoszą się do tego sposobu podawania. Wankomycyna powinna być podawana wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej trwającej co najmniej godzinę lub przy maksymalnej szybkości 10 mg/min (dłuższy okres) w wystarczająco rozcieńczonym roztworze (co najmniej 100 ml na 500 mg czyli 200 ml na 1000 mg) (patrz punkt 4.4). Pacjenci z ograniczeniem podaży płynów mogą otrzymywać roztwór 500 mg/50 ml (1000 mg/100 ml), jednakże przy takim większym stężeniu zwiększone jest ryzyko działań niepożądanych związanych z infuzją. Informacje na temat przygotowania roztworu podane są w punkcie 6.6. Można rozważyć stosowanie ciągłej infuzji wankomycyny, np.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dawkowanie
u pacjentów z niestabilnym klirensem wankomycyny. Podanie doustne Sposób sporządzania roztworu do podawania doustnego, patrz punkt 6.6. Ze sporządzonego roztworu można pobierać dawki pojedyncze (np. 2,5 ml = 125 mg wankomycyny) i w niewielkim rozcieńczeniu podawać pacjentowi do wypicia lub wprowadzić przez sondę żołądkową. Do takiego roztworu można dodać środek poprawiający smak, np. powszechnie stosowane syropy.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 (patrz punkt 4.4). Wankomycyny nie należy podawać domięśniowo ze względu na ryzyko wystąpienia martwicy w miejscu podania.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Możliwe jest wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości, które niekiedy mogą doprowadzić do zgonu (patrz punkty 4.3 i 4.8). W przypadku reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie wankomycyną i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. U pacjentów otrzymujących wankomycynę przez dłuższy okres lub jednocześnie z innymi lekami, które mogą spowodować neutropenię lub agranulocytozę, należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. Wszyscy pacjenci otrzymujący wankomycynę powinni w regularnych odstępach czasu przechodzić testy hematologiczne, analizę moczu oraz testy czynności wątroby i nerek. Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z reakcją alergiczną na teikoplaninę w wywiadzie, bowiem może dojść do krzyżowej reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego zakończonego zgonem.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Zakres aktywności przeciwbakteryjnej Zakres aktywności przeciwbakteryjnej wankomycyny jest ograniczony do mikroorganizmów Gram-dodatnich. Nie nadaje się do stosowania w monoterapii w leczeniu pewnych typów zakażeń, chyba że odpowiedzialny patogen jest zidentyfikowany i jest wrażliwy na wankomycynę lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen(y) nadaje się do leczenia wankomycyną. Racjonalne stosowanie wankomycyny powinno uwzględniać zakres aktywności przeciwbakteryjnej, profil bezpieczeństwa oraz zasadność standardowego leczenia przeciwbakteryjnego u konkretnego pacjenta. Ototoksyczność Działanie ototoksyczne, które może być przejściowe lub trwałe (patrz punkt 4.8), było obserwowane u pacjentów z uprzednią głuchotą, pacjentów, którzy otrzymywali nadmierne dawki dożylne lub otrzymywali jednoczesne leczenie innym lekiem o działaniu ototoksycznym, takim jak antybiotyk aminoglikozydowy.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy też unikać wankomycyny u pacjentów z istniejącym uprzednio ubytkiem słuchu. Wystąpienie głuchoty może być poprzedzone szumem w uszach. Doświadczenie dotyczące innych antybiotyków wskazuje, że taka głuchota może postępować pomimo przerwania leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksyczności należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi; zalecane są też regularne testy słuchu. Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie podatni na uszkodzenie narządu słuchu. U pacjentów w podeszłym wieku należy kontrolować czynność układu przedsionkowego i słuch podczas leczenia i po jego zakończeniu. Należy unikać podawania innych substancji o działaniu ototoksycznym podczas leczenia i bezpośrednio po jego zakończeniu. Reakcje związane z infuzj? Szybkie podanie w bolusie (tzn. w ciągu kilku minut) może być związane ze znacznym niedociśnieniem tętniczym (włącznie ze wstrząsem i, w rzadkich przypadkach, zatrzymaniem serca), reakcją histaminopodobną oraz wysypką grudkowo-plamistą lub rumieniowatą (zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Wankomycynę należy podawać w powolnej infuzji w rozcieńczonym roztworze (2,5 do 5 mg/ml) przy szybkości nieprzekraczającej 10 mg/min, trwającej co najmniej 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Zatrzymanie infuzji zwykle powoduje szybkie ustąpienie takich reakcji. Częstość występowania reakcji związanych z infuzją (niedociśnienie tętnicze, uderzenia gorąca, rumień, pokrzywka i świąd) wzrasta w razie jednoczesnego podawania środków znieczulających. Można zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia podając wankomycynę w infuzji trwającej co najmniej 60 minut przed indukcją znieczulenia. Ciężkie skórne działania niepożądane (SCARs, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem wankomycyną notowano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym Zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
toxic epidermal necrolysis), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. acute generalized exanthematous pustulosis), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Większość z tych reakcji wystąpiła w ciągu kilku dni do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia wankomycyną. Podczas przepisywania produktu leczniczego należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować reakcje skórne. Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie wankomycyny i rozważyć inne leczenie. Jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie skórne działania niepożądane związane ze stosowaniem wankomycyny, nie należy wznawiać nigdy leczenia wankomycyną.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z miejscem podania U wielu pacjentów otrzymujących dożylnie wankomycynę może wystąpić ból i zapalenie żyły; są one niekiedy ciężkie. Częstość występowania i ciężkość zapalenia żyły można zminimalizować podając produkt leczniczy powoli w postaci rozcieńczonego roztworu (patrz punkt 4.2) i zmieniając regularnie miejsce infuzji. Nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania wankomycyny podawanej drogą dokanałową, dolędźwiową ani dokomorową. Nefrotoksyczność Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z bezmoczem, bowiem ryzyko wystąpienia działań toksycznych jest znacznie większe w razie długotrwałego dużego stężenia we krwi. Ryzyko działań toksycznych jest większe przy większym stężeniu we krwi oraz przy długotrwałym leczeniu.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi jest wskazane w razie leczenia długotrwałego i dużymi dawkami, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami dotyczącymi narządu słuchu, jak również w razie jednoczesnego podawania substancji o działaniu, odpowiednio, nefrotoksycznym lub ototoksycznym (patrz punkty 4.2 i 4.5). Zaburzenia oka Wankomycyna nie jest zatwierdzona do stosowania do komory przedniej oka lub do ciała szklistego, w tym w zapobieganiu wewnętrznemu zapaleniu oka. W pojedynczych przypadkach obserwowano wystąpienie krwotoczno-okluzyjnego zapalenia naczyń siatkówki (HORV, ang. hemorrhagic occlusive retinal vasculitis), w tym trwałą utratę wzroku, po zastosowaniu wankomycyny do komory przedniej oka lub do ciała szklistego podczas operacji zaćmy.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Dzieci i młodzież Aktualne zalecenia dotyczące dawkowania dożylnego w populacji dzieci i młodzieży, a zwłaszcza u dzieci w wieku poniżej 12 lat, mogą doprowadzić do wystąpienia subterapeutycznego stężenia wankomycyny u znacznej liczby dzieci. Jednakże nie oceniono właściwie stosowania wankomycyny w większych dawkach, a dawki większe niż 60 mg/kg mc. nie są generalnie zalecane. Wankomycynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u noworodków i niemowląt urodzonych przed czasem ze względu na niedojrzałość ich nerek i możliwość zwiększenia stężenia wankomycyny w surowicy. W związku z tym u takich dzieci należy dokładnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi. Jednoczesne podawanie wankomycyny i środków znieczulających u dzieci wiąże się z występowaniem rumienia i histaminopodobnego uderzenia gorąca. Podobnie stosowanie jednocześnie ze produktami o działaniu nefrotoksycznym, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, NLPZ (np.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
ibuprofen w celu zamknięcia przetrwałego przewodu tętniczego Botalla) lub amfoterycyna B wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działania nefrotoksycznego (patrz punkt 4.5), w związku z czym wskazane jest częstsze kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy i czynności nerek. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Naturalne zmniejszanie filtracji kłębuszkowej postępujące z wiekiem może powodować zwiększone stężenie wankomycyny w surowicy, jeżeli dawkowanie nie zostanie dostosowane (patrz punkt 4.2). Interakcje lekowe ze środkami znieczulającymi Wankomycyna może nasilić depresję mięśnia sercowego wywołaną przez środki znieczulające. W okresie znieczulenia dawka musi być dobrze rozcieńczona i podawana powoli, przy dokładnym monitorowaniu czynności serca. Należy odczekać ze zmianą pozycji pacjenta do zakończenia infuzji, aby umożliwić dostosowanie posturalne (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Rzekomobłoniaste zapalenie jelit W razie ciężkiej uporczywej biegunki należy wziąć pod uwagę możliwość rzekomobłoniastego zapalenia jelit, które może zagrażać życiu (patrz punkt 4.8). Nie wolno podawać przeciwbiegunkowych produktów leczniczych. Nadkażenie Długotrwałe stosowanie wankomycyny może spowodować nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów. Dokładna obserwacja pacjenta ma zasadnicze znaczenie. W razie wystąpienia nadkażenia podczas leczenia, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Podanie doustne Dożylne podawanie wankomycyny jest nieskuteczne w leczeniu zakażenia spowodowanego przez Clostridium difficile. W tym wskazaniu wankomycyna powinna być podawana doustnie. Nie zaleca się testów w kierunku kolonizacji ani obecności toksyny Clostridium difficile u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na dużą częstość występowania bezobjawowej kolonizacji, chyba że występuje ciężka biegunka u niemowląt z czynnikami ryzyka zastoju, takimi jak choroba Hirschprunga, operowana atrezja odbytu lub inne ciężkie zaburzenia motoryki.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy zawsze prowadzić diagnostykę w kierunku innej etiologii, a zapalenie jelit spowodowane przez Clostridium difficile musi być potwierdzone. Możliwość wchłaniania ogólnoustrojowego Wchłanianie może być zwiększone u pacjentów z zapalnymi chorobami błony śluzowej jelit lub rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile. Pacjenci tacy mogą być zagrożeni wystąpieniem działań niepożądanych, zwłaszcza w razie jednoczesnych zaburzeń czynności nerek. Im większy jest zakres zaburzeń czynności nerek, tym większe jest ryzyko działań niepożądanych typowych dla pozajelitowego podawania wankomycyny. W przypadku pacjentów z zapalnymi chorobami błony śluzowej jelit należy kontrolować stężenie wankomycyny w surowicy. Nefrotoksyczność W przypadku leczenia pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów otrzymujących jednocześnie antybiotyk aminoglikozydowy lub inne leki o działaniu nefrotoksycznym należy seryjnie oznaczać parametry czynności nerek.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Ototoksyczność W przypadku pacjentów z istniejącym ubytkiem słuchu lub pacjentów otrzymujących jednocześnie produkt o działaniu ototoksycznym, np. antybiotyk aminoglikozydowy, pomocne może być seryjne oznaczanie stanu słuchu. Interakcje lekowe ze produktami hamującymi motorykę jelit i inhibitorami pompy protonowej Należy unikać stosowania produktów hamujących motorykę jelit, a inhibitory pompy protonowej stosować tylko po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka. Powstanie opornych szczepów bakterii Doustne stosowanie wankomycyny zwiększa ryzyko pojawienia się w przewodzie pokarmowym populacji enterokoków opornych na wankomycynę. W związku z tym zaleca się rozważne stosowanie wankomycyny podawanej doustnie.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki nefrotoksyczne i ototoksyczne. Wankomycyna i inne leki o działaniu ototoksycznym lub nefrotoksycznym (na przykład piperacylina z tazobaktamem) mogą nasilać wzajemnie swoje działanie ototoksyczne i (lub) nefrotoksyczne (patrz punkt 4.4). Szczególna ostrożność konieczna jest podczas stosowania aminoglikozydów jednocześnie z wankomycyną lub bezpośrednio po niej. W takich przypadkach maksymalną dawkę wankomycyny należy ograniczyć do 500 mg co 8 godzin. Środki znieczulenia ogólnego Podczas jednoczesnego podania wankomycyny i środków znieczulenia ogólnego zwiększa się ryzyko wystąpienia takich działań niepożądanych, jak spadek ciśnienia, zaczerwienienie skóry, rumień, pokrzywka i świąd (patrz punkt 4.8). Leki zmniejszające napięcie mięśni Jeśli wankomycyna jest podawana podczas lub bezpośrednio po operacji, w której zastosowano leki zmniejszające napięcie mięśni (np.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Interakcje
sukcynylcholina), może nastąpić wzmocnienie i wydłużenie działania tych leków (blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Wankomycyna przenika przez łożysko. Brak wystarczających obserwacji na temat stosowania wankomycyny w okresie ciąży i karmienia piersią u ludzi. Wankomycynę można podawać kobietom ciężarnym jedynie wówczas, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu leku na występowanie wad rozwojowych. Karmienie piersi? Brak wystarczających obserwacji na temat stosowania wankomycyny w karmieniu piersią u ludzi. Wankomycyna przenika do mleka ludzkiego i dlatego w okresie stosowania leku należy przerwać karmienie piersią, w przeciwnym wypadku u niemowląt karmionych piersią mogą wystąpić objawy niepożądane.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Brak danych.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała (tzw. zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi) związane ze zbyt szybką dożylną infuzją wankomycyny. W związku ze stosowaniem wankomycyny notowano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCARs, ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. acute generalized exanthematous pustulosis). Wchłanianie wankomycyny z przewodu pokarmowego jest zaniedbywalne.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Działania niepożądane
Jednakże w przypadku ciężkiego stanu zapalnego błony śluzowej jelita, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek, mogą występować działania niepożądane obserwowane przy podawaniu wankomycyny drogą pozajelitową. Tabela działań niepożądanych W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Wymienione poniżej działania niepożądane zdefiniowane są z użyciem następującej konwencji MedDRA i klasyfikacji układów i narządów MedDRA: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie niepożądane Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Rzadko Odwracalna neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia, trombocytopenia, pancytopenia Zaburzenia układu immunologicznego: Rzadko Reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne Zaburzenia ucha i błędnika: Niezbyt często Przejściowa lub trwała utrata słuchu Zaburzenia serca: Bardzo rzadko Zatrzymanie serca Zaburzenia naczyniowe: Często Zmniejszenie ciśnienia tętniczego Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: Często Duszność, świst krtaniowy Zaburzenia żołądka i jelit: Rzadko Nudności; Bardzo rzadko Rzekomobłoniaste zapalenie jelita i okrężnicy; Nieznana Wymioty, biegunka Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Często przekrwienie górnej części ciała (zespół czerwonego człowieka), wykwity i zapalenie błon śluzowych, świąd, pokrzywka; Bardzo rzadko Złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Działania niepożądane
toxic epidermal necrolysis), linijna IgA dermatoza pęcherzowa; Nieznana Zespół DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP) Zaburzenia nerek i dróg moczowych: Często Zaburzenia czynności nerek, objawiające się przede wszystkim jako zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy; Rzadko Śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek; Nieznana Ostra martwica kanalików nerkowych Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: Często Zapalenie żyły, zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy; Rzadko Gorączka polekowa, dreszcze, ból i skurcze mięśni klatki piersiowej i grzbietu Opis wybranych działań niepożądanych
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie są znane przypadki przedawkowania. U pacjentów z dużą niewydolnością nerek może wystąpić wysokie stężenie leku w osoczu i działanie oto- i nefrotoksyczne. Leczenie stosowane w razie przedawkowania leku: specyficzne antidotum nie jest znane; duże stężenie wankomycyny w osoczu można skutecznie zmniejszyć za pomocą hemodializy z zastosowaniem membran polisulfonowych, a także metodą hemofiltracji lub hemoperfuzji z zastosowaniem żywic polisulfonowych; w razie przedawkowania leku konieczne jest leczenie objawowe oraz utrzymanie czynności nerek.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Podanie pozajelitowe Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; antybiotyki glikopeptydowe; kod ATC: J 01 XA 01. Podanie doustne Grupa farmakoterapeutyczna: leki do stosowania w zakażeniach przewodu pokarmowego; antybiotyki; kod ATC: A 07 AA 09. Mechanizm działania Wankomycyna jest trójpierścieniowym antybiotykiem glikopeptydowym, którego hamuje syntezę ściany komórkowej wrażliwych bakterii przez wiązanie się z dużym powinowactwem z D-alanylo-D-alaninowym końcem cząsteczek prekursorowych ściany komórkowej. Lek wywiera powolne działanie bakteriobójcze wobec dzielących się mikroorganizmów. Ponadto zaburza on przepuszczalność błony komórkowej bakterii i syntezę RNA. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Wankomycyna wykazuje aktywność niezależną od stężenia, gdzie pole powierzchni pod krzywą (AUC) podzielone przez minimalne stężenie hamujące (ang.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
minimum inhibitory concentration, MIC) mikroorganizmu docelowego stanowi główny przewidywalny parametr skuteczności. Na podstawie danych z in vitro, dotyczących zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących ludzi stosunek AUC/MIC wynoszący 400 został ustalony jako docelowa wartość PK/PD konieczna do uzyskania skuteczności klinicznej wankomycyny. W celu osiągnięcia tego celu, gdy MIC jest ≥ 1,0 mg/l, konieczne jest stosowanie dawek z górnej części zakresu i utrzymanie dużego minimalnego stężenia w surowicy (15-20 mg/l), patrz punkt 4.2. Mechanizm oporności Nabyta odporność na antybiotyki glikopeptydowe występuje najczęściej u enterokoków i polega na nabyciu różnych kompleksów genów van, które zmieniają punkt uchwytu (D-alanylo-D-alanina) w D-alanylo-D-mleczan lub D-alanylo-D-serynę, z którymi wankomycyna słabo się wiąże.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W niektórych przypadkach obserwuje się coraz większą liczbę przypadków oporności, zwłaszcza wśród enterokoków; szczególnie niepokojące jest występowanie wielolekoopornych szczepów Enterococcus faecium. Geny van obserwuje się rzadko w przypadku Staphylococcus aureus, gdzie zmiany struktury ściany komórkowej powodują pośrednią wrażliwość, która jest najczęściej heterogenna. Zgłaszano także występowanie szczepów metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA) o zmniejszonej wrażliwości na wankomycynę. Zmniejszona wrażliwość lub oporność szczepów Staphylococcus na wankomycynę nie jest dobrze poznana. Wymaga to kilku elementów genetycznych i wielu mutacji. Nie występuje oporność krzyżowa pomiędzy wankomycyną a innymi klasami antybiotyków. Występuje oporność krzyżowa z innymi antybiotykami glikopeptydowymi, takimi jak teikoplanina. Przypadki wtórnego wystąpienia oporności podczas leczenia są rzadkie.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Działanie synergistyczne Skojarzenie wankomycyny z antybiotykiem aminoglikozydowym wykazuje działanie synergistyczne wobec wielu szczepów Staphylococcus aureus, paciorkowców z grupy D nienależących do enterokoków, enterokoków oraz paciorkowców z grupy Viridans. Skojarzenie wankomycyny z cefalosporyną wykazuje działanie synergistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis opornych na oksacylinę, a skojarzenie wankomycyny z ryfampicyną wykazuje działanie synergistyczne wobec Staphylococcus epidermidis i działanie częściowo synergistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus aureus. Ponieważ wankomycyna w skojarzeniu z cefalosporyną może też wywierać działanie antagonistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis, a w skojarzeniu z ryfampicyną niektórych szczepów Staphylococcus aureus, przydatne jest uprzednie przeprowadzenie testów działania synergistycznego.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Należy pobrać próbki do posiewu bakterii w celu wyizolowania i identyfikacji mikroorganizmów sprawczych i określenia ich wrażliwości na wankomycynę. Wartości graniczne w testach wrażliwości Wankomycyna jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak gronkowce, paciorkowce, enterokoki, pneumokoki i Clostridium. Bakterie Gram-ujemne są oporne. Występowanie nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność leku, przynamniej wobec pewnego typu zakażeń, jest wątpliwa. Informacje te stanowią tylko przybliżone wytyczne co do szansy występowania wrażliwości drobnoustrojów na wankomycynę. Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Wrażliwy Staphylococcus aureus: ≤ 2 mg/L; Oporny: > 2 mg/L Gronkowce koagulazoujemne: ≤ 4 mg/L; > 4 mg/L Enterococcus spp.: ≤ 4 mg/L; > 4 mg/L Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G): ≤ 2 mg/L; > 2 mg/L Streptococcus pneumoniae: ≤ 2 mg/L; > 2 mg/L Gram-dodatnie beztlenowce: ≤ 2 mg/L; > 2 mg/L S. aureus z wartością MIC wankomycyny wynoszącą 2 mg/ml znajduje się na granicy rozkładu typu dzikiego i odpowiedź kliniczna może być zaburzona. Często wrażliwe gatunki Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus Staphylococcus aureus oporny na metycylinę Gronkowce koagulazoujemne Staphylococcus spp. Streptococcus spp. Streptococcus pneumoniae Enterococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium spp. z wyjątkiem Clostridium innocuum Eubacterium spp. Peptostreptococcus spp.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki, u których może wystąpić nabyta oporność Enterococcus faecium Naturalnie oporne: Wszystkie bakterie Gram-ujemne Gram-dodatnie gatunki tlenowe Erysipelothrix rhusiopathiae Lactobacillus ze zdolnością heterofermentacji Leuconostoc spp. Pediococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium innocuum Występowanie oporności na wankomycynę zależy od konkretnego szpitala, w związku z czym należy się zwrócić o odpowiednie informacje do miejscowego laboratorium mikrobiologicznego.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie W leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych wankomycyna jest podawana dożylnie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek dożylna infuzja wielu dawek po 1 g wankomycyny (15 mg/kg mc.) trwająca 60 minut zapewnia przeciętne stężenie w osoczu 50-60 mg/l, 20-25 mg/l oraz 5-10 mg/l, odpowiednio, bezpośrednio po, oraz 2 i 10 godzin po infuzji. Stężenia w osoczu osiągane po podaniu wielokrotnym jest podobne do osiąganego po podaniu jednej dawki. Wankomycyna zwykle nie jest wchłaniana do krwi po podaniu doustnym. Jednakże może dojść do wchłaniania po podaniu doustnym u pacjentów z (rzekomobłoniastym) zapaleniem jelita grubego. Może to doprowadzić do kumulacji wankomycyny w organizmie pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Dystrybucja Objętość dystrybucji wynosi około 60 l/1,73 m2 pola powierzchni ciała.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Przy stężeniu wankomycyny w surowicy wynoszącym od 10 mg/l do 100 mg/l, stopień wiązania leku z białkami osocza oceniany metodą ultrafiltracji wynosi około 30-55%. Wankomycyna przenika łatwo przez łożysko i dociera do krwi pępowinowej. W przypadku opon mózgowo-rdzeniowych nieobjętych stanem zapalnym wankomycyna przechodzi przez barierę krew-mózg tylko w małym stopniu. Metabolizm Lek metabolizowany jest w bardzo małym stopniu. Po podaniu pozajelitowym wydalany jest niemal wyłącznie jako substancja mikrobiologicznie czynna (około 75-90% w ciągu 24 godzin) na drodze filtracji kłębuszkowej przez nerki. Eliminacja Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 4-6 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek oraz 2,2-3 godzin u dzieci. Klirens osoczowy wynosi około 0,058 l/kg mc. na h, a klirens nerkowy około 0,048 l/kg mc na h. W ciągu pierwszych 24 godzin około 80% podanej dawki wydalane jest z moczem na drodze filtracji kłębuszkowej.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek opóźniają wydalanie wankomycyny. U pacjentów bez czynności nerek średni okres półtrwania wynosi 7,5 dnia. Ze względu na ototoksyczne działanie wankomycyny, w takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia w osoczu. Wydalanie z żółcią jest nieznaczne (mniej niż 5% dawki). Wankomycyna nie jest eliminowana w znaczącym stopniu przez hemodializę ani dializę otrzewnową, jednakże istnieją doniesienia nt. zwiększenia klirensu wankomycyny przez hemoperfuzję i hemofiltrację. Po podaniu doustnym tylko mała część podanej dawki jest odzyskiwana z moczu. Z drugiej strony duże stężenie wankomycyny stwierdzane jest w stolcu (>3100 mg/kg przy dawkach 2 g/dobę). Liniowość/nieliniowość Stężenia wankomycyny zasadniczo wzrasta proporcjonalnie do zwiększającej się dawki. Stężenie w osoczu w warunkach podawania wielokrotnego jest podobne do występującego po podaniu jednorazowym.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Charakterystyka w szczególnych grupach pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Wankomycyna jest usuwana głównie na drodze filtracji kłębuszkowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji jest wydłużony, a klirens całkowity jest zmniejszony. W związku z tym należy wyliczyć optymalną dawkę w oparciu o zalecenia dotyczące dawkowania podane w punkcie 4.2 „Dawkowanie i sposób podawania”. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Farmakokinetyka wankomycyny nie jest zmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Kobiety w ciąży W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy (patrz punkt 4.6). Pacjenci z nadwag? Dystrybucja wankomycyny może być zmieniona u pacjentów z nadwagą ze względu na zwiększenie objętości dystrybucji i klirensu nerkowego, jak również zmiany wiązania z białkami osocza.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W tych podpopulacjach stwierdzono większe stężenie wankomycyny w surowicy, niż oczekiwane u zdrowych dorosłych mężczyzn (patrz punkt 4.2). Dzieci i młodzież Farmakokinetyka wankomycyny wykazuje dużą zmienność międzyosobniczą u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie. U noworodków objętość dystrybucji wankomycyny po podaniu dożylnym wynosi od 0,38 do 0,97 l/kg, podobnie jak u dorosłych, natomiast klirens wynosi od 0,63 do 1,4 ml/kg/min. Okres półtrwania wynosi od 3,5 do 10 godzin i jest dłuższy niż u dorosłych, co odzwierciedla zwykle mniejsze wartości klirensu u noworodków. U niemowląt i starszych dzieci objętość dystrybucji waha się w zakresie 0,26-1,05 l/kg, natomiast klirens waha się w zakresie 0,33-1,87 ml/kg/min.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Genotoksyczność i rakotwórczość Przeprowadzono jedynie ograniczone badanie mutagennego działania wankomycyny. Dotychczasowe testy dały wyniki negatywne. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały wpływu wankomycyny na tworzenie się guzów. Toksyczny wpływ na reprodukcję W ramach badania teratogenności podawano szczurom dawkę do 200 mg/kg masy ciała, a królikom dawkę do 120 mg/kg masy ciała. Nie stwierdzono żadnych działań teratogennych. Nie przeprowadzono badań nad zastosowaniem leku w okresie około- i poporodowym oraz nad jego wpływem na płodność.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztwory wankomycyny mają małą wartość pH. Mieszanie ich z innymi substancjami może prowadzić do chemicznej lub fizycznej niestabilności. Każdy roztwór do podawania pozajelitowego należy przed zastosowaniem obejrzeć, czy nie zawiera strąceń i przebarwień. Zmącenie roztworu występuje, jeśli roztwór wankomycyny zostanie zmieszany z następującymi substancjami: aminofilina barbiturany benzylopenicylina wodorobursztynian chloramfenikolu sól sodowa chlorotiazydu 21-dwuwodorofosforan dwusodowy deksametazonu sól sodowa heparyny 21 wodorobursztynian hydrokortyzonu sól sodowa metycyliny wodorowęglan sodowy sól sodowa nitrofurantoiny sól sodowa nowobiocyny sól sodowa fenytoiny sól sodowa sulfadiazyny dwuetanoloamina sulfafurazolu Zgodność z płynami dożylnymi: Do sporządzenia roztworu do infuzji mogą być stosowane następujące płyny: woda do wstrzykiwań; 5% roztwór glukozy; 0,9% roztwór NaCl.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Roztwór wankomycyny należy zasadniczo podawać osobno, chyba że wykazano jego fizykochemiczną zgodność z danym roztworem do wstrzykiwań. Leczenie skojarzone: Jeśli stosuje się leczenie skojarzone wankomycyną i innymi antybiotykami lub chemioterapeutykami, produkty te należy podawać osobno. 6.3 Okres ważności 2 lata Trwałość roztworu do podawania doustnego: Przygotowany roztwór doustny można przechowywać przez 96 godzin w temperaturze 2C-8C. Trwałość roztworu do infuzji: Przygotowany roztwór do infuzji zachowuje trwałość przez 24 godziny w lodówce, tj. w temperaturze 2C-8C. Roztwór do infuzji najlepiej wykorzystać niezwłocznie po przygotowaniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25C, chronić od światła. Przechowywanie sporządzonych roztworów, patrz punkt 6.3.
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki z bezbarwnego szkła, zamknięte korkiem z bromobutylu, szarym lub czerwonym, z aluminiowym kapslem i propylenowym flipem, w pudełkach tekturowych zawierających 1 fiolkę lub 5 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sposób sporządzania roztworu do podawania doustnego Zawartość jednej fiolki Vancomycin–MIP 500 należy rozpuścić w 10 ml wody. Zawartość jednej fiolki Vancomycin–MIP 1000 należy rozpuścić w 20 ml wody. Do sporządzonego roztworu można przed podaniem dodać środek poprawiający smak, np. powszechnie stosowane syropy. Sposób sporządzania roztworu do podawania dożylnego Przed użyciem substancję suchą należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań. Otrzymany roztwór należy dalej rozcieńczyć ze zgodnymi roztworami do wstrzykiwań (patrz punkt 6.2).
CHPL leku Vancomycin-MIP 500, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Zawartość fiolki Vancomycin–MIP 500 rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań, po czym rozcieńcza się dalej innymi roztworami do infuzji do objętości co najmniej 100 ml. Zawartość fiolki Vancomycin–MIP 1000 rozpuszcza się w 20 ml wody do infuzji, po czym rozcieńcza się dalej innymi roztworami do wlewu do infuzji co najmniej 200 ml. Proszek należy rozpuścić w takiej ilości rozpuszczalnika, aby stężenie roztworu do infuzji nie było większe niż 5 mg/ml (czyli 125 mg/25 ml lub 250 mg/50 ml lub 500 mg/100 ml lub 1 g/200 ml).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Vancomycin–MIP 500, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego Vancomycin–MIP 1000, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 500 mg wankomycyny (w postaci 510 mg chlorowodorku wankomycyny), co odpowiada 500 000 j.m. wankomycyny. Każda fiolka zawiera 1000 mg wankomycyny (w postaci 1020 mg chlorowodorku wankomycyny), co odpowiada 1 000 000 j.m. wankomycyny. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do infuzji i roztworu doustnego. W zależności od struktury krystalicznej substancji czynnej, liofilizat może mieć barwę od białawej do lekko różowej, a nawet brązowawej.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Podanie dożylne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów z wszystkich grup wiekowych w leczeniu następujących zakażeń (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1): powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (ang. complicated skin and soft tissue infections, cSSTI), zakażenia kości i stawów, pozaszpitalne zapalenie płuc (ang. community acquired pneumonia, CAP), szpitalne zapalenie płuc (ang. hospital acquired pneumonia, HAP), w tym respiratorowe zapalenie płuc (ang. ventilator-associated pneumonia, VAP), zakaźne zapalenia wsierdzia, bakteriemia występująca w skojarzeniu z którymkolwiek, potwierdzonym lub podejrzewanym, z wyżej wymienionych stanów. Podanie doustne Wankomycyna jest wskazana do stosowania u pacjentów z wszystkich grup wiekowych w leczeniu zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection, CDI) (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Wskazania do stosowania
Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania produktów przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W odpowiednich przypadkach wankomycyna powinna być stosowana w skojarzeniu z innymi produktami przeciwbakteryjnymi. Podanie dożylne Dawka początkowa powinna być ustalona w oparciu o całkowitą masę ciała. Kolejne modyfikacje dawki powinny być uzależnione od stężenia w surowicy z zamiarem osiągnięcia docelowego stężenia terapeutycznego. Przy ustalaniu kolejnych dawek i odstępów pomiędzy nimi należy też wziąć pod uwagę czynność nerek. Pacjenci w wieku 12 i więcej lat Zalecana dawka to 15 do 20 mg/kg mc. co 8 do 12 godz. (nie należy stosować dawki większej niż 2 g na dawkę). W przypadku pacjentów w ciężkim stanie można zastosować dawkę nasycającą 25-30 mg/kg mc., aby ułatwić szybkie osiągnięcie docelowego minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy. Noworodki w wieku od pierwszego miesiąca życia i dzieci w wieku poniżej 12 lat: Zalecana dawka to 10 do 15 mg/kg mc. co 6 godz. (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Noworodki urodzone o czasie (od urodzenia do 27 dni wieku pourodzeniowego) oraz wcześniaki (od urodzenia do oczekiwanej daty porodu plus 27 dni) W celu ustalenia schematu dawkowania dla noworodków, należy zwrócić się o poradę do lekarza doświadczonego w leczeniu noworodków. Jeden z możliwych schematów dawkowania wankomycyny u noworodków przedstawiony jest w poniższej tabeli (patrz punkt 4.4): PMA (tygodnie) Dawka (mg/kg mc.) Odstęp pomiędzy dawkami (godz.) <29 15 24 29-35 15 12 >35 15 8 PMA: wiek postkoncepcyjny [czas, jaki upłynął od pierwszego dnia ostatniego krwawienia miesiączkowego do porodu (wiek ciążowy) plus czas, jaki upłynął od urodzenia (wiek pourodzeniowy)]. Czas trwania leczenia Sugerowany czas trwania leczenia podany jest w tabeli poniżej. W każdym przypadku czas leczenia powinien być dostosowany do typu i ciężkości zakażenia oraz do indywidualnej odpowiedzi klinicznej.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Wskazanie tCzas trwania leczenia Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich – bez martwicy: 7 do 14 dni – z martwicą: 4 do 6 tygodni* Zakażenia kości i stawów: 4 do 6 tygodni** Pozaszpitalne zapalenie płuc: 7 do 14 dni Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc: 7 do 14 dni Zakaźne zapalenia wsierdzia: 4 do 6 tygodni*** *Kontynuować do momentu, w którym niepotrzebne będzie dalsze usuwanie martwiczych tkanek, stan kliniczny pacjenta się poprawi i pacjent nie będzie gorączkował od 48-72 godzin. ** W przypadku okołoprotezowych zakażeń stawów należy rozważyć dłuższe cykle doustnego leczenia supresyjnego w przypadku zakażeń protez stawów odpowiednimi antybiotykami. ***Czas trwania i konieczność stosowania leczenia skojarzonego zależy od typu zastawki i mikroorganizmu. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Ze względu na związane z wiekiem ograniczenie czynności nerek konieczne może być stosowanie mniejszych dawek podtrzymujących.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek U pacjentów dorosłych i u dzieci pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy brać pod uwagę wstępną dawkę początkową, a następnie oznaczenia minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy, zamiast zaplanowanego schematu leczenia, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub przechodzącym leczenie nerkozastępcze (ang. renal replacement therapy, RRT), ze względu na liczne zmienne czynniki wpływające na stężenie wankomycyny u takich pacjentów. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie wolno zmniejszać dawki początkowej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek preferowane jest wydłużenie odstępów pomiędzy kolejnymi dawkami zamiast podawania mniejszych dawek. Należy właściwe ocenić jednocześnie podawane inne produktów leczniczych, które mogą zmniejszyć klirens wankomycyny i (lub) nasilić jej działania niepożądane (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Wankomycyna jest w niewielkim stopniu usuwana przez hemodializę przerywaną. Jednakże zastosowanie błon filtracyjnych o dużej przepuszczalności lub ciągłego leczenia nerkozastępczego (ang. continuous renal replacement therapy, CRRT) zwiększa klirens wankomycyny i zasadniczo konieczne jest podawanie dawek uzupełniających (zwykle po sesji hemodializy, w przypadku hemodializy przerywanej). Pacjenci dorośli Modyfikacje dawki u dorosłych pacjentów mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej oszacowanej (ang. glomerular filtration rate estimated, eGFR) na podstawie następującego wzoru: Mężczyźni: [Masa (kg) x 140 – wiek (lata)]/ 72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) Kobiety: 0,85 x wartość wyliczona wg powyższego wzoru. Zwykła dawka początkowa dla dorosłych pacjentów to 15 do 20 mg/kg mc.; dawkę tę można podawać co 24 godziny pacjentom z klirensem kreatyniny w zakresie 20 do 49 ml/min.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
W przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) lub pacjentów przechodzących terapię nerkozastępczą, odpowiednie odstępy pomiędzy dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej metody RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości minimalnego stężenia wankomycyny w surowicy oraz przetrwałą czynność nerek (patrz punkt 4.4). W zależności od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi. U pacjentów w stanie krytycznym z zaburzeniami czynności nerek nie należy zmniejszać wstępnej dawki nasycającej. Dzieci i młodzież Modyfikacje dawki u pacjentów dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych mogą być oparte na szybkości filtracji kłębuszkowej oszacowanej (eGFR) na podstawie zmodyfikowanego wzoru Schwarzta: eGFR (ml/min/1,73m2) = (wzrost w cm x 0,413)/stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) eGFR (ml/min/1,73m2) = (wzrost w cm x 36,2)/stężenie kreatyniny w surowicy (μmol/l) W przypadku noworodków i niemowląt w wieku poniżej 1.roku należy zwrócić się po poradę eksperta, bowiem wzór Schwartza nie ma zastosowania u takich pacjentów.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Orientacyjne zalecenia dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży podane w tabeli poniżej podlegają tym samym zasadom, co zalecenia dla dorosłych pacjentów. GFR (mL/min/1.73 m2) Dawka dożylna Częstość 50-30 15 mg/kg mc. Co 12 godzin 29-10 15 mg/kg mc. Co 24 godziny < 10 10-15 mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* Hemodializa przerywana 15mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* Dializa otrzewnowa 15mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* Ciągłe leczenie nerkozastępcze 15mg/kg mc. Ponowne podanie w zależności od stężenia* *odpowiednie odstępy pomiędzy dawkami i wielkość kolejnych dawek w dużym stopniu zależą od stosowanej metody RRT i powinny być ustalone w oparciu o wartości stężenia wankomycyny w surowicy przed podaniem oraz resztkową czynność nerek. W zależności od sytuacji klinicznej, można rozważyć wstrzymanie kolejnej dawki do czasu oznaczenia stężenia wankomycyny we krwi.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Ciąża W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy (patrz punkt 4.6). Pacjenci otyli U pacjentów otyłych dawkę początkową należy dostosować indywidualnie wg całkowitej masy ciała, tak samo jak u pacjentów o prawidłowej masie ciała. Podanie doustne Pacjenci w wieku 12 i więcej lat Leczenie zakażeń spowodowanych przez Clostridium difficile (ang. Clostridium difficile infection, CDI). Zalecana dawka wankomycyny to 125 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku pierwszego epizodu nie ciężkiego CDI. Dawka ta może być zwiększona do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni w przypadku ciężkiej lub powikłanej choroby. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
U pacjentów z wielokrotnymi nawrotami można rozważyć leczenie aktualnego epizodu CDI wankomycyną w dawce 125 mg cztery raz na dobę przez 10 dni, a następnie stopniowe zmniejszanie dawki aż do 125 mg na dobę lub stosowanie schematu pulsacyjnego, tzn. 125-500 mg/dobę co 2-3 dni przez co najmniej 3 tygodnie. Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku poniżej 12 lat Zalecana dawka wankomycyny to 10 mg/kg mc. co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 2 g. Konieczne może być dostosowanie czasu trwania leczenia wankomycyną do klinicznego przebiegu choroby w danym przypadku. W miarę możliwości należy przerwać stosowanie produktu przeciwbakteryjnego podejrzewanego o spowodowanie CDI. Należy zapewnić odpowiednie uzupełnianie płynów i elektrolitów. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy Częstość terapeutycznego kontrolowania leku (TDM) należy dostosować indywidualnie do sytuacji klinicznej i reakcji na leczenie; częstość pobierania próbek może wynosić od codziennego pobierania u niektórych niestabilnych hemodynamicznie pacjentów do raz na tydzień u stabilnych pacjentów z widoczną reakcją na leczenie.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
U pacjentów z prawidłową czynnością nerek stężenie wankomycyny w surowicy powinno być oznaczone w drugim dniu leczenia, bezpośrednio przed kolejną dawką. U pacjentów poddawanych hemodializie przerywanej, stężenie wankomycyny należy oznaczyć przed rozpoczęciem sesji hemodializy. Kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy po podaniu doustnym należy wykonać u pacjentów z zapalnymi chorobami jelit (patrz punkt 4.4). Minimalne terapeutyczne stężenie wankomycyny we krwi powinno wynosić 10-20 mg/l, w zależności od miejsca zakażenia i wrażliwości patogenu. Laboratoria kliniczne zwykle zalecają stężenie minimalne 15-20 mg/l, zapewniające lepsze pokrycie mikroorganizmów zakwalifikowanych jako wrażliwe z wartością MIC ≥1 mg/l (patrz punkty 4.4 i 5.1). W przewidywaniu indywidualnego dawkowania koniecznego do osiągnięcia odpowiedniej wartości AUC przydatne mogą być metody oparte na modelach.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
Podejście oparte na modelach można zastosować przy wyliczaniu indywidualnej dawki początkowej, jak i przy modyfikacji dawek w oparciu o wyniki TDM (patrz punkt 5.1). Sposób podawania Podanie dożylne Wankomycyna jest zwykle podawana dożylnie w postaci infuzji przerywanej; zalecenia dotyczące dawkowania przedstawione w tym punkcie dla drogi dożylnej odnoszą się do tego sposobu podawania. Wankomycyna powinna być podawana wyłącznie w powolnej infuzji dożylnej trwającej co najmniej godzinę lub przy maksymalnej szybkości 10 mg/min (dłuższy okres) w wystarczająco rozcieńczonym roztworze (co najmniej 100 ml na 500 mg czyli 200 ml na 1000 mg) (patrz punkt 4.4). Pacjenci z ograniczeniem podaży płynów mogą otrzymywać roztwór 500 mg/50 ml (1000 mg/100 ml), jednakże przy takim większym stężeniu zwiększone jest ryzyko działań niepożądanych związanych z infuzją. Informacje na temat przygotowania roztworu podane są w punkcie 6.6. Można rozważyć stosowanie ciągłej infuzji wankomycyny, np.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dawkowanie
u pacjentów z niestabilnym klirensem wankomycyny. Podanie doustne Sposób sporządzania roztworu do podawania doustnego, patrz punkt 6.6. Ze sporządzonego roztworu można pobierać dawki pojedyncze (np. 2,5 ml = 125 mg wankomycyny) i w niewielkim rozcieńczeniu podawać pacjentowi do wypicia lub wprowadzić przez sondę żołądkową. Do takiego roztworu można dodać środek poprawiający smak, np. powszechnie stosowane syropy.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1 (patrz punkt 4.4). Wankomycyny nie należy podawać domięśniowo ze względu na ryzyko wystąpienia martwicy w miejscu podania.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Możliwe jest wystąpienie ciężkich reakcji nadwrażliwości, które niekiedy mogą doprowadzić do zgonu (patrz punkty 4.3 i 4.8). W przypadku reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie wankomycyną i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. U pacjentów otrzymujących wankomycynę przez dłuższy okres lub jednocześnie z innymi lekami, które mogą spowodować neutropenię lub agranulocytozę, należy regularnie kontrolować liczbę leukocytów. Wszyscy pacjenci otrzymujący wankomycynę powinni w regularnych odstępach czasu przechodzić testy hematologiczne, analizę moczu oraz testy czynności wątroby i nerek. Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z reakcją alergiczną na teikoplaninę w wywiadzie, bowiem może dojść do krzyżowej reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego zakończonego zgonem.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Zakres aktywności przeciwbakteryjnej Zakres aktywności przeciwbakteryjnej wankomycyny jest ograniczony do mikroorganizmów Gram-dodatnich. Nie nadaje się do stosowania w monoterapii w leczeniu pewnych typów zakażeń, chyba że odpowiedzialny patogen jest zidentyfikowany i jest wrażliwy na wankomycynę lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że najbardziej prawdopodobny patogen(y) nadaje się do leczenia wankomycyną. Racjonalne stosowanie wankomycyny powinno uwzględniać zakres aktywności przeciwbakteryjnej, profil bezpieczeństwa oraz zasadność standardowego leczenia przeciwbakteryjnego u konkretnego pacjenta. Ototoksyczność Działanie ototoksyczne, które może być przejściowe lub trwałe (patrz punkt 4.8), było obserwowane u pacjentów z uprzednią głuchotą, pacjentów, którzy otrzymywali nadmierne dawki dożylne lub otrzymywali jednoczesne leczenie innym lekiem o działaniu ototoksycznym, takim jak antybiotyk aminoglikozydowy.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy też unikać wankomycyny u pacjentów z istniejącym uprzednio ubytkiem słuchu. Wystąpienie głuchoty może być poprzedzone szumem w uszach. Doświadczenie dotyczące innych antybiotyków wskazuje, że taka głuchota może postępować pomimo przerwania leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka ototoksyczności należy regularnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi; zalecane są też regularne testy słuchu. Pacjenci w podeszłym wieku są szczególnie podatni na uszkodzenie narządu słuchu. U pacjentów w podeszłym wieku należy kontrolować czynność układu przedsionkowego i słuch podczas leczenia i po jego zakończeniu. Należy unikać podawania innych substancji o działaniu ototoksycznym podczas leczenia i bezpośrednio po jego zakończeniu. Reakcje związane z infuzj? Szybkie podanie w bolusie (tzn. w ciągu kilku minut) może być związane ze znacznym niedociśnieniem tętniczym (włącznie ze wstrząsem i, w rzadkich przypadkach, zatrzymaniem serca), reakcją histaminopodobną oraz wysypką grudkowo-plamistą lub rumieniowatą (zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Wankomycynę należy podawać w powolnej infuzji w rozcieńczonym roztworze (2,5 do 5 mg/ml) przy szybkości nieprzekraczającej 10 mg/min, trwającej co najmniej 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Zatrzymanie infuzji zwykle powoduje szybkie ustąpienie takich reakcji. Częstość występowania reakcji związanych z infuzją (niedociśnienie tętnicze, uderzenia gorąca, rumień, pokrzywka i świąd) wzrasta w razie jednoczesnego podawania środków znieczulających. Można zmniejszyć ryzyko ich wystąpienia podając wankomycynę w infuzji trwającej co najmniej 60 minut przed indukcją znieczulenia. Ciężkie skórne działania niepożądane (SCARs, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem wankomycyną notowano przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym Zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
toxic epidermal necrolysis), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. acute generalized exanthematous pustulosis), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Większość z tych reakcji wystąpiła w ciągu kilku dni do ośmiu tygodni od rozpoczęcia leczenia wankomycyną. Podczas przepisywania produktu leczniczego należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować reakcje skórne. Jeśli wystąpią przedmiotowe i podmiotowe objawy tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie wankomycyny i rozważyć inne leczenie. Jeśli u pacjenta wystąpią ciężkie skórne działania niepożądane związane ze stosowaniem wankomycyny, nie należy wznawiać nigdy leczenia wankomycyną.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Reakcje związane z miejscem podania U wielu pacjentów otrzymujących dożylnie wankomycynę może wystąpić ból i zapalenie żyły; są one niekiedy ciężkie. Częstość występowania i ciężkość zapalenia żyły można zminimalizować podając produkt leczniczy powoli w postaci rozcieńczonego roztworu (patrz punkt 4.2) i zmieniając regularnie miejsce infuzji. Nie określono skuteczności ani bezpieczeństwa stosowania wankomycyny podawanej drogą dokanałową, dolędźwiową ani dokomorową. Nefrotoksyczność Wankomycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym z bezmoczem, bowiem ryzyko wystąpienia działań toksycznych jest znacznie większe w razie długotrwałego dużego stężenia we krwi. Ryzyko działań toksycznych jest większe przy większym stężeniu we krwi oraz przy długotrwałym leczeniu.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Regularne kontrolowanie stężenia wankomycyny we krwi jest wskazane w razie leczenia długotrwałego i dużymi dawkami, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub zaburzeniami dotyczącymi narządu słuchu, jak również w razie jednoczesnego podawania substancji o działaniu, odpowiednio, nefrotoksycznym lub ototoksycznym (patrz punkty 4.2 i 4.5). Zaburzenia oka Wankomycyna nie jest zatwierdzona do stosowania do komory przedniej oka lub do ciała szklistego, w tym w zapobieganiu wewnętrznemu zapaleniu oka. W pojedynczych przypadkach obserwowano wystąpienie krwotoczno-okluzyjnego zapalenia naczyń siatkówki (HORV, ang. hemorrhagic occlusive retinal vasculitis), w tym trwałą utratę wzroku, po zastosowaniu wankomycyny do komory przedniej oka lub do ciała szklistego podczas operacji zaćmy.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Dzieci i młodzież Aktualne zalecenia dotyczące dawkowania dożylnego w populacji dzieci i młodzieży, a zwłaszcza u dzieci w wieku poniżej 12 lat, mogą doprowadzić do wystąpienia subterapeutycznego stężenia wankomycyny u znacznej liczby dzieci. Jednakże nie oceniono właściwie stosowania wankomycyny w większych dawkach, a dawki większe niż 60 mg/kg mc. nie są generalnie zalecane. Wankomycynę należy stosować ze szczególną ostrożnością u noworodków i niemowląt urodzonych przed czasem ze względu na niedojrzałość ich nerek i możliwość zwiększenia stężenia wankomycyny w surowicy. W związku z tym u takich dzieci należy dokładnie kontrolować stężenie wankomycyny we krwi. Jednoczesne podawanie wankomycyny i środków znieczulających u dzieci wiąże się z występowaniem rumienia i histaminopodobnego uderzenia gorąca. Podobnie stosowanie jednocześnie ze produktami o działaniu nefrotoksycznym, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, NLPZ (np.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
ibuprofen w celu zamknięcia przetrwałego przewodu tętniczego Botalla) lub amfoterycyna B wiąże się ze zwiększonym ryzykiem działania nefrotoksycznego (patrz punkt 4.5), w związku z czym wskazane jest częstsze kontrolowanie stężenia wankomycyny w surowicy i czynności nerek. Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku Naturalne zmniejszanie filtracji kłębuszkowej postępujące z wiekiem może powodować zwiększone stężenie wankomycyny w surowicy, jeżeli dawkowanie nie zostanie dostosowane (patrz punkt 4.2). Interakcje lekowe ze środkami znieczulającymi Wankomycyna może nasilić depresję mięśnia sercowego wywołaną przez środki znieczulające. W okresie znieczulenia dawka musi być dobrze rozcieńczona i podawana powoli, przy dokładnym monitorowaniu czynności serca. Należy odczekać ze zmianą pozycji pacjenta do zakończenia infuzji, aby umożliwić dostosowanie posturalne (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Rzekomobłoniaste zapalenie jelit W razie ciężkiej uporczywej biegunki należy wziąć pod uwagę możliwość rzekomobłoniastego zapalenia jelit, które może zagrażać życiu (patrz punkt 4.8). Nie wolno podawać przeciwbiegunkowych produktów leczniczych. Nadkażenie Długotrwałe stosowanie wankomycyny może spowodować nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów. Dokładna obserwacja pacjenta ma zasadnicze znaczenie. W razie wystąpienia nadkażenia podczas leczenia, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Podanie doustne Dożylne podawanie wankomycyny jest nieskuteczne w leczeniu zakażenia spowodowanego przez Clostridium difficile. W tym wskazaniu wankomycyna powinna być podawana doustnie. Nie zaleca się testów w kierunku kolonizacji ani obecności toksyny Clostridium difficile u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na dużą częstość występowania bezobjawowej kolonizacji, chyba że występuje ciężka biegunka u niemowląt z czynnikami ryzyka zastoju, takimi jak choroba Hirschprunga, operowana atrezja odbytu lub inne ciężkie zaburzenia motoryki.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Należy zawsze prowadzić diagnostykę w kierunku innej etiologii, a zapalenie jelit spowodowane przez Clostridium difficile musi być potwierdzone. Możliwość wchłaniania ogólnoustrojowego Wchłanianie może być zwiększone u pacjentów z zapalnymi chorobami błony śluzowej jelit lub rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego wywołanego przez Clostridium difficile. Pacjenci tacy mogą być zagrożeni wystąpieniem działań niepożądanych, zwłaszcza w razie jednoczesnych zaburzeń czynności nerek. Im większy jest zakres zaburzeń czynności nerek, tym większe jest ryzyko działań niepożądanych typowych dla pozajelitowego podawania wankomycyny. W przypadku pacjentów z zapalnymi chorobami błony śluzowej jelit należy kontrolować stężenie wankomycyny w surowicy. Nefrotoksyczność W przypadku leczenia pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów otrzymujących jednocześnie antybiotyk aminoglikozydowy lub inne leki o działaniu nefrotoksycznym należy seryjnie oznaczać parametry czynności nerek.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Ototoksyczność W przypadku pacjentów z istniejącym ubytkiem słuchu lub pacjentów otrzymujących jednocześnie produkt o działaniu ototoksycznym, np. antybiotyk aminoglikozydowy, pomocne może być seryjne oznaczanie stanu słuchu. Interakcje lekowe ze produktami hamującymi motorykę jelit i inhibitorami pompy protonowej Należy unikać stosowania produktów hamujących motorykę jelit, a inhibitory pompy protonowej stosować tylko po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka. Powstanie opornych szczepów bakterii Doustne stosowanie wankomycyny zwiększa ryzyko pojawienia się w przewodzie pokarmowym populacji enterokoków opornych na wankomycynę. W związku z tym zaleca się rozważne stosowanie wankomycyny podawanej doustnie.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki nefrotoksyczne i ototoksyczne. Wankomycyna i inne leki o działaniu ototoksycznym lub nefrotoksycznym (na przykład piperacylina z tazobaktamem) mogą nasilać wzajemnie swoje działanie ototoksyczne i (lub) nefrotoksyczne (patrz punkt 4.4). Szczególna ostrożność konieczna jest podczas stosowania aminoglikozydów jednocześnie z wankomycyną lub bezpośrednio po niej. W takich przypadkach maksymalną dawkę wankomycyny należy ograniczyć do 500 mg co 8 godzin. Środki znieczulenia ogólnego Podczas jednoczesnego podania wankomycyny i środków znieczulenia ogólnego zwiększa się ryzyko wystąpienia takich działań niepożądanych, jak spadek ciśnienia, zaczerwienienie skóry, rumień, pokrzywka i świąd (patrz punkt 4.8). Leki zmniejszające napięcie mięśni Jeśli wankomycyna jest podawana podczas lub bezpośrednio po operacji, w której zastosowano leki zmniejszające napięcie mięśni (np.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Interakcje
sukcynylcholina), może nastąpić wzmocnienie i wydłużenie działania tych leków (blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Wankomycyna przenika przez łożysko. Brak wystarczających obserwacji na temat stosowania wankomycyny w okresie ciąży i karmienia piersią u ludzi. Wankomycynę można podawać kobietom ciężarnym jedynie wówczas, gdy korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu leku na występowanie wad rozwojowych. Karmienie piersi? Brak wystarczających obserwacji na temat stosowania wankomycyny w karmieniu piersią u ludzi. Wankomycyna przenika do mleka ludzkiego i dlatego w okresie stosowania leku należy przerwać karmienie piersią, w przeciwnym wypadku u niemowląt karmionych piersią mogą wystąpić objawy niepożądane.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Brak danych.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie żyły, reakcje rzekomoalergiczne oraz przekrwienie górnej części ciała (tzw. zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonej szyi) związane ze zbyt szybką dożylną infuzją wankomycyny. W związku ze stosowaniem wankomycyny notowano przypadki ciężkich skórnych działań niepożądanych (SCARs, ang. severe cutaneous adverse reactions), w tym zespołu Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis), reakcji polekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS, ang. drug reaction with eosynophilia and systemic symptoms) oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP, ang. acute generalized exanthematous pustulosis). Wchłanianie wankomycyny z przewodu pokarmowego jest zaniedbywalne.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Działania niepożądane
Jednakże w przypadku ciężkiego stanu zapalnego błony śluzowej jelita, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek, mogą występować działania niepożądane obserwowane przy podawaniu wankomycyny drogą pozajelitową. Tabela działań niepożądanych W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Wymienione poniżej działania niepożądane zdefiniowane są z użyciem następującej konwencji MedDRA i klasyfikacji układów i narządów MedDRA: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie niepożądane Zaburzenia krwi i układu chłonnego: Rzadko Odwracalna neutropenia, agranulocytoza, eozynofilia, trombocytopenia, pancytopenia Zaburzenia układu immunologicznego: Rzadko Reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne Zaburzenia ucha i błędnika: Niezbyt często Przejściowa lub trwała utrata słuchu Zaburzenia serca: Bardzo rzadko Zatrzymanie serca Zaburzenia naczyniowe: Często Zmniejszenie ciśnienia tętniczego Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: Często Duszność, świst krtaniowy Zaburzenia żołądka i jelit: Rzadko Nudności Bardzo rzadko Rzekomobłoniaste zapalenie jelita i okrężnicy Nieznana Wymioty, biegunka Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: Często przekrwienie górnej części ciała (zespół czerwonego człowieka), wykwity i zapalenie błon śluzowych, świąd, pokrzywka Bardzo rzadko Złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Działania niepożądane
toxic epidermal necrolysis), linijna IgA dermatoza pęcherzowa Nieznana Zespół DRESS (wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi) Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang. Acute Generalized Exanthematous Pustulosis, AGEP) Zaburzenia nerek i dróg moczowych: Często Zaburzenia czynności nerek, objawiające się przede wszystkim jako zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy. Rzadko Śródmiąższowe zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek Nieznana Ostra martwica kanalików nerkowych Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: Często Zapalenie żyły, zaczerwienienie górnej części ciała i twarzy Rzadko Gorączka polekowa, dreszcze, ból i skurcze mięśni klatki piersiowej i grzbietu Opis wybranych działań niepożądanych
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Nie są znane przypadki przedawkowania. U pacjentów z dużą niewydolnością nerek może wystąpić wysokie stężenie leku w osoczu i działanie oto- i nefrotoksyczne. Leczenie stosowane w razie przedawkowania leku: specyficzne antidotum nie jest znane; duże stężenie wankomycyny w osoczu można skutecznie zmniejszyć za pomocą hemodializy z zastosowaniem membran polisulfonowych, a także metodą hemofiltracji lub hemoperfuzji z zastosowaniem żywic polisulfonowych; w razie przedawkowania leku konieczne jest leczenie objawowe oraz utrzymanie czynności nerek.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Podanie pozajelitowe Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; antybiotyki glikopeptydowe; kod ATC: J 01 XA 01. Podanie doustne Grupa farmakoterapeutyczna: leki do stosowania w zakażeniach przewodu pokarmowego; antybiotyki; kod ATC: A 07 AA 09. Mechanizm działania Wankomycyna jest trójpierścieniowym antybiotykiem glikopeptydowym, którego hamuje syntezę ściany komórkowej wrażliwych bakterii przez wiązanie się z dużym powinowactwem z D-alanylo-D-alaninowym końcem cząsteczek prekursorowych ściany komórkowej. Lek wywiera powolne działanie bakteriobójcze wobec dzielących się mikroorganizmów. Ponadto zaburza on przepuszczalność błony komórkowej bakterii i syntezę RNA. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Wankomycyna wykazuje aktywność niezależną od stężenia, gdzie pole powierzchni pod krzywą (AUC) podzielone przez minimalne stężenie hamujące (ang.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
minimum inhibitory concentration, MIC) mikroorganizmu docelowego stanowi główny przewidywalny parametr skuteczności. Na podstawie danych z in vitro, dotyczących zwierząt oraz ograniczonych danych dotyczących ludzi stosunek AUC/MIC wynoszący 400 został ustalony jako docelowa wartość PK/PD konieczna do uzyskania skuteczności klinicznej wankomycyny. W celu osiągnięcia tego celu, gdy MIC jest ≥ 1,0 mg/l, konieczne jest stosowanie dawek z górnej części zakresu i utrzymanie dużego minimalnego stężenia w surowicy (15-20 mg/l), patrz punkt 4.2. Mechanizm oporności Nabyta odporność na antybiotyki glikopeptydowe występuje najczęściej u enterokoków i polega na nabyciu różnych kompleksów genów van, które zmieniają punkt uchwytu (D-alanylo-D-alanina) w D-alanylo-D-mleczan lub D-alanylo-D-serynę, z którymi wankomycyna słabo się wiąże.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W niektórych przypadkach obserwuje się coraz większą liczbę przypadków oporności, zwłaszcza wśród enterokoków; szczególnie niepokojące jest występowanie wielolekoopornych szczepów Enterococcus faecium. Geny van obserwuje się rzadko w przypadku Staphylococcus aureus, gdzie zmiany struktury ściany komórkowej powodują pośrednią wrażliwość, która jest najczęściej heterogenna. Zgłaszano także występowanie szczepów metycylinoopornego Staphylococcus aureus (MRSA) o zmniejszonej wrażliwości na wankomycynę. Zmniejszona wrażliwość lub oporność szczepów Staphylococcus na wankomycynę nie jest dobrze poznana. Wymaga to kilku elementów genetycznych i wielu mutacji. Nie występuje oporność krzyżowa pomiędzy wankomycyną a innymi klasami antybiotyków. Występuje oporność krzyżowa z innymi antybiotykami glikopeptydowymi, takimi jak teikoplanina. Przypadki wtórnego wystąpienia oporności podczas leczenia są rzadkie.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Działanie synergistyczne Skojarzenie wankomycyny z antybiotykiem aminoglikozydowym wykazuje działanie synergistyczne wobec wielu szczepów Staphylococcus aureus, paciorkowców z grupy D nienależących do enterokoków, enterokoków oraz paciorkowców z grupy Viridans. Skojarzenie wankomycyny z cefalosporyną wykazuje działanie synergistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis opornych na oksacylinę, a skojarzenie wankomycyny z ryfampicyną wykazuje działanie synergistyczne wobec Staphylococcus epidermidis i działanie częściowo synergistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus aureus. Ponieważ wankomycyna w skojarzeniu z cefalosporyną może też wywierać działanie antagonistyczne wobec niektórych szczepów Staphylococcus epidermidis, a w skojarzeniu z ryfampicyną niektórych szczepów Staphylococcus aureus, przydatne jest uprzednie przeprowadzenie testów działania synergistycznego.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Należy pobrać próbki do posiewu bakterii w celu wyizolowania i identyfikacji mikroorganizmów sprawczych i określenia ich wrażliwości na wankomycynę. Wartości graniczne w testach wrażliwości Wankomycyna jest aktywna wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak gronkowce, paciorkowce, enterokoki, pneumokoki i Clostridium. Bakterie Gram-ujemne są oporne. Występowanie nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność leku, przynamniej wobec pewnego typu zakażeń, jest wątpliwa. Informacje te stanowią tylko przybliżone wytyczne co do szansy występowania wrażliwości drobnoustrojów na wankomycynę. Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Wrażliwy Staphylococcus aureus: ≤ 2 mg/L; Oporny: > 2 mg/L Gronkowce koagulazoujemne: ≤ 4 mg/L; > 4 mg/L Enterococcus spp.: ≤ 4 mg/L; > 4 mg/L Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G): ≤ 2 mg/L; > 2 mg/L Streptococcus pneumoniae: ≤ 2 mg/L; > 2 mg/L Gram-dodatnie beztlenowce: ≤ 2 mg/L; > 2 mg/L S. aureus z wartością MIC wankomycyny wynoszącą 2 mg/ml znajduje się na granicy rozkładu typu dzikiego i odpowiedź kliniczna może być zaburzona. Często wrażliwe gatunki Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus Staphylococcus aureus oporny na metycylinę Gronkowce koagulazoujemne Staphylococcus spp. Streptococcus spp. Streptococcus pneumoniae Enterococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium spp. z wyjątkiem Clostridium innocuum Eubacterium spp. Peptostreptococcus spp.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki, u których może wystąpić nabyta oporność Enterococcus faecium Naturalnie oporne: Wszystkie bakterie Gram-ujemne Gram-dodatnie gatunki tlenowe Erysipelothrix rhusiopathiae Lactobacillus ze zdolnością heterofermentacji Leuconostoc spp. Pediococcus spp. Gatunki beztlenowe Clostridium innocuum Występowanie oporności na wankomycynę zależy od konkretnego szpitala, w związku z czym należy się zwrócić o odpowiednie informacje do miejscowego laboratorium mikrobiologicznego.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie W leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych wankomycyna jest podawana dożylnie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek dożylna infuzja wielu dawek po 1 g wankomycyny (15 mg/kg mc.) trwająca 60 minut zapewnia przeciętne stężenie w osoczu 50-60 mg/l, 20-25 mg/l oraz 5-10 mg/l, odpowiednio, bezpośrednio po, oraz 2 i 10 godzin po infuzji. Stężenia w osoczu osiągane po podaniu wielokrotnym jest podobne do osiąganego po podaniu jednej dawki. Wankomycyna zwykle nie jest wchłaniana do krwi po podaniu doustnym. Jednakże może dojść do wchłaniania po podaniu doustnym u pacjentów z (rzekomobłoniastym) zapaleniem jelita grubego. Może to doprowadzić do kumulacji wankomycyny w organizmie pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Dystrybucja Objętość dystrybucji wynosi około 60 l/1,73 m2 pola powierzchni ciała.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Przy stężeniu wankomycyny w surowicy wynoszącym od 10 mg/l do 100 mg/l, stopień wiązania leku z białkami osocza oceniany metodą ultrafiltracji wynosi około 30-55%. Wankomycyna przenika łatwo przez łożysko i dociera do krwi pępowinowej. W przypadku opon mózgowo-rdzeniowych nieobjętych stanem zapalnym wankomycyna przechodzi przez barierę krew-mózg tylko w małym stopniu. Metabolizm Lek metabolizowany jest w bardzo małym stopniu. Po podaniu pozajelitowym wydalany jest niemal wyłącznie jako substancja mikrobiologicznie czynna (około 75-90% w ciągu 24 godzin) na drodze filtracji kłębuszkowej przez nerki. Eliminacja Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 4-6 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek oraz 2,2-3 godzin u dzieci. Klirens osoczowy wynosi około 0,058 l/kg mc. na h, a klirens nerkowy około 0,048 l/kg mc na h. W ciągu pierwszych 24 godzin około 80% podanej dawki wydalane jest z moczem na drodze filtracji kłębuszkowej.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek opóźniają wydalanie wankomycyny. U pacjentów bez czynności nerek średni okres półtrwania wynosi 7,5 dnia. Ze względu na ototoksyczne działanie wankomycyny, w takich przypadkach zaleca się kontrolowanie stężenia w osoczu. Wydalanie z żółcią jest nieznaczne (mniej niż 5% dawki). Wankomycyna nie jest eliminowana w znaczącym stopniu przez hemodializę ani dializę otrzewnową, jednakże istnieją doniesienia nt. zwiększenia klirensu wankomycyny przez hemoperfuzję i hemofiltrację. Po podaniu doustnym tylko mała część podanej dawki jest odzyskiwana z moczu. Z drugiej strony duże stężenie wankomycyny stwierdzane jest w stolcu (>3100 mg/kg przy dawkach 2 g/dobę). Liniowość/nieliniowość Stężenia wankomycyny zasadniczo wzrasta proporcjonalnie do zwiększającej się dawki. Stężenie w osoczu w warunkach podawania wielokrotnego jest podobne do występującego po podaniu jednorazowym.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Charakterystyka w szczególnych grupach pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Wankomycyna jest usuwana głównie na drodze filtracji kłębuszkowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji jest wydłużony, a klirens całkowity jest zmniejszony. W związku z tym należy wyliczyć optymalną dawkę w oparciu o zalecenia dotyczące dawkowania podane w punkcie 4.2 „Dawkowanie i sposób podawania”. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Farmakokinetyka wankomycyny nie jest zmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Kobiety w ciąży W przypadku kobiet w ciąży konieczne może być znaczne zwiększenie dawek w celu osiągnięcia terapeutycznego stężenia w surowicy (patrz punkt 4.6). Pacjenci z nadwag? Dystrybucja wankomycyny może być zmieniona u pacjentów z nadwagą ze względu na zwiększenie objętości dystrybucji i klirensu nerkowego, jak również zmiany wiązania z białkami osocza.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
W tych podpopulacjach stwierdzono większe stężenie wankomycyny w surowicy, niż oczekiwane u zdrowych dorosłych mężczyzn (patrz punkt 4.2). Dzieci i młodzież Farmakokinetyka wankomycyny wykazuje dużą zmienność międzyosobniczą u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie. U noworodków objętość dystrybucji wankomycyny po podaniu dożylnym wynosi od 0,38 do 0,97 l/kg, podobnie jak u dorosłych, natomiast klirens wynosi od 0,63 do 1,4 ml/kg/min. Okres półtrwania wynosi od 3,5 do 10 godzin i jest dłuższy niż u dorosłych, co odzwierciedla zwykle mniejsze wartości klirensu u noworodków. U niemowląt i starszych dzieci objętość dystrybucji waha się w zakresie 0,26-1,05 l/kg, natomiast klirens waha się w zakresie 0,33-1,87 ml/kg/min.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Genotoksyczność i rakotwórczość Przeprowadzono jedynie ograniczone badanie mutagennego działania wankomycyny. Dotychczasowe testy dały wyniki negatywne. Długoterminowe badania na zwierzętach nie wykazały wpływu wankomycyny na tworzenie się guzów. Toksyczny wpływ na reprodukcję W ramach badania teratogenności podawano szczurom dawkę do 200 mg/kg masy ciała, a królikom dawkę do 120 mg/kg masy ciała. Nie stwierdzono żadnych działań teratogennych. Nie przeprowadzono badań nad zastosowaniem leku w okresie około- i poporodowym oraz nad jego wpływem na płodność.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztwory wankomycyny mają małą wartość pH. Mieszanie ich z innymi substancjami może prowadzić do chemicznej lub fizycznej niestabilności. Każdy roztwór do podawania pozajelitowego należy przed zastosowaniem obejrzeć, czy nie zawiera strąceń i przebarwień. Zmącenie roztworu występuje, jeśli roztwór wankomycyny zostanie zmieszany z następującymi substancjami: aminofilina barbiturany benzylopenicylina wodorobursztynian chloramfenikolu sól sodowa chlorotiazydu 21-dwuwodorofosforan dwusodowy deksametazonu sól sodowa heparyny 21 wodorobursztynian hydrokortyzonu sól sodowa metycyliny wodorowęglan sodowy sól sodowa nitrofurantoiny sól sodowa nowobiocyny sól sodowa fenytoiny sól sodowa sulfadiazyny dwuetanoloamina sulfafurazolu Zgodność z płynami dożylnymi: Do sporządzenia roztworu do infuzji mogą być stosowane następujące płyny: woda do wstrzykiwań; 5% roztwór glukozy; 0,9% roztwór NaCl.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Roztwór wankomycyny należy zasadniczo podawać osobno, chyba że wykazano jego fizykochemiczną zgodność z danym roztworem do wstrzykiwań. Leczenie skojarzone: Jeśli stosuje się leczenie skojarzone wankomycyną i innymi antybiotykami lub chemioterapeutykami, produkty te należy podawać osobno. 6.3 Okres ważności 2 lata Trwałość roztworu do podawania doustnego: Przygotowany roztwór doustny można przechowywać przez 96 godzin w temperaturze 2C-8C. Trwałość roztworu do infuzji: Przygotowany roztwór do infuzji zachowuje trwałość przez 24 godziny w lodówce, tj. w temperaturze 2C-8C. Roztwór do infuzji najlepiej wykorzystać niezwłocznie po przygotowaniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25C, chronić od światła. Przechowywanie sporządzonych roztworów, patrz punkt 6.3.
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki z bezbarwnego szkła, zamknięte korkiem z bromobutylu, szarym lub czerwonym, z aluminiowym kapslem i propylenowym flipem, w pudełkach tekturowych zawierających 1 fiolkę lub 5 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sposób sporządzania roztworu do podawania doustnego Zawartość jednej fiolki Vancomycin–MIP 500 należy rozpuścić w 10 ml wody. Zawartość jednej fiolki Vancomycin–MIP 1000 należy rozpuścić w 20 ml wody. Do sporządzonego roztworu można przed podaniem dodać środek poprawiający smak, np. powszechnie stosowane syropy. Sposób sporządzania roztworu do podawania dożylnego Przed użyciem substancję suchą należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań. Otrzymany roztwór należy dalej rozcieńczyć ze zgodnymi roztworami do wstrzykiwań (patrz punkt 6.2).
CHPL leku Vancomycin-MIP 1000, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych i roztworu doustnego, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Zawartość fiolki Vancomycin–MIP 500 rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań, po czym rozcieńcza się dalej innymi roztworami do infuzji do objętości co najmniej 100 ml. Zawartość fiolki Vancomycin–MIP 1000 rozpuszcza się w 20 ml wody do infuzji, po czym rozcieńcza się dalej innymi roztworami do wlewu do infuzji co najmniej 200 ml. Proszek należy rozpuścić w takiej ilości rozpuszczalnika, aby stężenie roztworu do infuzji nie było większe niż 5 mg/ml (czyli 125 mg/25 ml lub 250 mg/50 ml lub 500 mg/100 ml lub 1 g/200 ml).

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

				worka IV (ml)
5	75	62,5	7,5	55
10	150	125	15	110
15	225	187,5	22,5	165
20	300	250	30	220
25	375	312,5	37,5	275
30	450	375	45	330
35	525	437,5	52,5	385
40	600	500	60	440

Badanie	Czas trwania zaburzeń
Czas protrombinowy (PT)Międzynarodowy współczynnik znormalizowany (INR) Czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT) Czas krzepnięcia po aktywacji (ACT)Czas krzepnięcia z zastosowaniem aktywatora – krzemionki (SCT)Test z użyciem rozcieńczonego jadu żmii Russella(DRVVT)	Do 12 godzinDo 12 godzinDo 120 godzinDo 24 godzinDo 18 godzinDo 72 godzin

Klasyfikacja układów inarządów	Częstośćwystępowania	Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze
	Często	Zapalenie tkanki łącznej, ropień (na kończynie ipodskórny)
Niezbyt często	Zapalenie kości i szpiku
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
	Często	Niedokrwistość
Niezbyt często	Eozynofilia, małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
	Niezbyt często	Nadwrażliwość (patrz punkt 4.3 i 4.4), reakcja anafilaktyczna
	Częstość nieznana	Wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
	Niezbyt często	Hipoglikemia, hiperurykemia
Zaburzenia układu nerwowego
	Często	Ból głowy, zawroty głowy
	Rzadko	Drżenie*
Zaburzenia serca
	Często	Tachykardia
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
	Niezbyt często	Skurcz oskrzeli, świszczący oddech, duszność*
	Rzadko	Niedotlenienie*
Zaburzenia żołądka i jelit
	Często	Nudności, wymioty, biegunka, zaparcie
	Niezbyt często	Ból brzucha*
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
	Często	Nieprawidłowy wynik testów czynnościowych wątroby (zwiększenie aktywnościaminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparginianowej)
Niezbyt często	Podwyższony poziom bilirubiny we krwi
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
	Często	Pokrzywka, wysypka, świąd
	Niezbyt często	Leukocytoklastyczne zapalenie naczyń

		krwionośnych, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, nagłe zaczerwienienie
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
	Często	Mialgia
Niezbyt często	Zapalenie pochewki ścięgna
	Rzadko	Ból pleców, ból szyi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
	Często	Reakcje w miejscu podania**
	Niezbyt często	Ból w klatce piersiowej, gorączka
	Rzadko	Dyskomfort w klatce piersiowej, dreszcze

Grupa bakterii	Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego(mg/L)
S≤	R>
Staphylococcus aureus	0,125	0,125
Streptococcus (grupy A, B, C, G)	0,25	0,25
Paciorkowce grupy Viridans (jedynie grupa S.anginosus)	0,25	0,25

Populacja	AUC0-72 (μg•h/mL)Średnia (SD)	Cmax (μg/mL)Średnia (SD)
Dorośli	1530 (565)	138 (31,7)
12 do <18 lat	2065,5 (408,23)	117,0 (25,09)
6 do <12 lat	1766,9 (362,66)	107,4 (22,73)
2 do <6 lat	1556,6 (319,32)	102,5 (21,11)
Od 3 miesięcy do <2 lat	1456,6 (309,24)	103,0 (21,19)

Grupa bakterii	Wartości graniczne minimalnegostężenia hamującego(mg/L)
S ≤	R >
Staphylococcus aureus	0,125	0,125
Streptococcus (grupy A, B, C, G)	0,25	0,25
Paciorkowce grupy Viridans (jedynie grupa S.anginosus)	0,25	0,25

Parametr farmakokinetyczny	Tenkasi 1200 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu doinfuzji (1 godzina)Średnie (±SD)	Tenkasi 400 mg proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (3 godziny)Średnie (±SD)
Cmax (μg/mL)	148 (±43,0)	112 (±34,5)
AUC0-72 (h•μg/mL)	1460 (±511)	1470 (±582)

Klasyfikacja układów i narządów	Często	Niezbyt często	Rzadko
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze		zakażenia grzybicze pochwy i sromu, zakażenia dróg moczowych, infekcje grzybicze, zapalenie okrężnicy wywołane Clostridioides (wcześniej Clostridium) difficile, kandydoza jamy ustnej
Zaburzenia krwi i układu chłonnego		anemia, trombocytoza, eozynofilia, leukopenia, neutropenia
Zaburzenia układu immunologicznego			reakcje anafilaktoidalne
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania		zmniejszony apetyt
Zaburzenia psychiczne		bezsenność
Zaburzenia układu nerwowego	ból głowy	zaburzenia smaku, zawroty głowy
Zaburzenia naczyniowe		nagłe zaczerwienienie, zapalenie żył
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia		kaszel	skurcz oskrzeli
Zaburzenia żołądka i jelit	mdłości, biegunka	zaparcie, ból brzucha, dyspepsja, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, wymioty
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej		świąd, pokrzywka, wysypka
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi		świąd sromu i pochwy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania		reakcje związane z infuzją
Badania		zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi, zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej, zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi, nieprawidłowe wyniki testu czynności wątroby, zwiększona aktywność aminotransferaz, zwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększona liczba płytek krwi, zwiększona temperatura ciała, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększona aktywność gamma-glutamylotransferazy

Parametr	Schemat z dwiema dawkami2	Schemat z dawką pojedynczą3
Cmax (mg/l)	Dzień 1: 281 (52)	Dzień 1: 411 (86)
	Dzień 8: 141 (26)
AUC0-Dzień14 (mg•h/l)	18100 (4600)	20300 (5300)
CL (l/h)	0,048 (0,0086)	0,049 (0,0096)

Zakres wiekuDawka	Wiek ciążowy 26 –< 37 tygodni22,5 mg/kg	Urodzony – 1 miesiąc22,5 mg/kg	1 miesiąc –< 3 miesiące22,5 mg/kg	3 miesiące –c< 2 lata22,5 mg/kg	2 lata –< 6 lat22,5 mg/kg	6 lat –< 12 lat18 mg/kg	12 lat –< 18 lat18 mg/kg	> = 18 lat1500 mg
Cmax	231 (89)	306 (130)	306 (130)	307 (130)	304 (130)	259	251	425 (100)
(mg/l)						(110)	(110)
AUC0-120h(mg•h/l)	6620 (2000)	9000 (2900)	9080(3000)	9490 (3100)	10200(3200)	8870(2900)	9060(3100)	10800(3200)

Masa ciała pacjenta (kg)	Dawka (mg) do osiągnięcia 22,5 mg/kg	Objętośćroztworu dalbawancyny (20 mg/ml) po rekonstytucji do pobrania z fiolki(ml)	Objętość rozcieńczonego 50 mg/ml (5%) roztworu glukozy do dodania w celuwymieszania (ml)	Końcowe stężenie roztworu infuzyjnego dalbawancyny	Całkowita objętość podawana przez pompę strzykawkową(ml)
3	67,5	10 ml	90 ml	2 mg/ml	33,8
4	90,0	45,0
5	112,5	56,3
6	135,0	67,5
7	157,5	78,8
8	180,0	90,0
9	202,5	20 ml	60 ml	5 mg/ml	40,5
10	225,0	45,0
11	247,5	49,5
12	270,0	54,0

Orytawancyna – porównanie substancji czynnych

Spis treści

Porównanie orytawancyny, dalbawancyny i wankomycyny – podstawowe podobieństwa

Wskazania do stosowania – kiedy stosuje się orytawancynę, dalbawancynę i wankomycynę?

Mechanizm działania i różnice farmakokinetyczne

Przeciwwskazania i środki ostrożności – co różni te leki?

Bezpieczeństwo u dzieci, kobiet w ciąży i innych grup szczególnego ryzyka

Tabela porównawcza – najważniejsze różnice i podobieństwa

Orytawancyna, dalbawancyna i wankomycyna – wybór leku w zależności od potrzeb

Pytania i odpowiedzi

Czym różni się orytawancyna od dalbawancyny?

Czy wankomycyna może być stosowana u dzieci?

Który antybiotyk wybrać w przypadku zakażenia skóry?

Czy te antybiotyki są bezpieczne w ciąży?

Różnice w sposobie podawania

Działania niepożądane i monitorowanie leczenia

Oporność bakterii na glikopeptydy

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWskazania do stosowania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgPrzeciwwskazania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgInterakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgInterakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgInterakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgInterakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDziałania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgPrzedawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mgDane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgWskazania do stosowania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgDawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgPrzeciwwskazania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mgSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wskazania do stosowania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przeciwwskazania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 400 mg
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wskazania do stosowania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Dawkowanie

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Przeciwwskazania

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Interakcje

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane

CHPL leku Tenkasi, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1200 mg
Działania niepożądane