Menu

Epoetyna beta – porównanie substancji czynnych

Epoetyna beta, epoetyna alfa i darbepoetyna alfa to leki pobudzające produkcję czerwonych krwinek, które znajdują zastosowanie głównie u osób z przewlekłą chorobą nerek. Choć należą do tej samej grupy leków, różnią się długością działania, częstotliwością podawania i nieco zakresem wskazań. Wybór konkretnej substancji zależy od wielu czynników, w tym od wieku pacjenta, chorób towarzyszących czy preferowanej drogi podania. Sprawdź, czym się różnią i na co warto zwrócić uwagę przy ich stosowaniu.

Spis treści

Epoetyna beta, epoetyna alfa i darbepoetyna alfa to leki pobudzające wytwarzanie czerwonych krwinek, stosowane w leczeniu niedokrwistości związanej z chorobami nerek. Różnią się długością działania i schematem dawkowania.

Podobieństwa i różnice – jakie substancje porównujemy?

W tym porównaniu analizujemy trzy substancje czynne: epoetynę beta, epoetynę alfa oraz darbepoetynę alfa. Wszystkie należą do grupy leków zwanych środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), czyli leków pobudzających wytwarzanie czerwonych krwinek w organizmie¹²³. Ich głównym zastosowaniem jest leczenie niedokrwistości, najczęściej towarzyszącej przewlekłej chorobie nerek, zarówno u dorosłych, jak i dzieci⁴⁵⁶.

Wszystkie trzy substancje stymulują szpik kostny do produkcji krwinek czerwonych.
Podawane są w postaci zastrzyków – podskórnych lub dożylnych⁷³⁸.
Wskazane są głównie w leczeniu niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, a także (epoetyna alfa i beta oraz darbepoetyna alfa) u pacjentów onkologicznych leczonych chemioterapią oraz u wcześniaków⁴⁵⁶.

Wskazania do stosowania – kiedy wybiera się daną substancję?

Chociaż wszystkie trzy substancje są stosowane w leczeniu niedokrwistości, różnią się nieco szczegółowymi wskazaniami oraz grupami pacjentów, u których można je stosować.

Epoetyna beta jest wskazana w leczeniu objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek zarówno u dorosłych, jak i dzieci od 3. miesiąca życia (po przejściu ze stabilnej terapii innym ESA)⁴.
Epoetyna alfa jest szeroko stosowana w niedokrwistości towarzyszącej przewlekłej chorobie nerek u dorosłych i dzieci od 1. roku życia, w niedokrwistości związanej z chemioterapią, u wcześniaków oraz w celu zwiększenia liczby czerwonych krwinek przed operacjami wymagającymi autotransfuzji⁶.
Darbepoetyna alfa również znajduje zastosowanie w leczeniu niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek oraz u dorosłych leczonych chemioterapią⁵.

Wszystkie trzy substancje można stosować u dzieci, jednak epoetyna alfa ma najdłuższe doświadczenie kliniczne w tej grupie wiekowej, a epoetyna beta jest wskazana u dzieci dopiero po wcześniejszej stabilizacji terapii innym ESA⁴⁶.

Ważne: Wybór odpowiedniej substancji czynnej oraz schematu leczenia zależy od wieku pacjenta, chorób towarzyszących, preferowanej drogi podania i wcześniejszego leczenia. Nie każda substancja jest odpowiednia dla wszystkich grup pacjentów. Przykładowo, nie każda z nich może być zastosowana u dzieci w każdym wieku lub u pacjentów z nowotworami.

Mechanizm działania i właściwości farmakokinetyczne

Wszystkie omawiane leki działają poprzez pobudzanie komórek macierzystych szpiku kostnego do produkcji czerwonych krwinek. Łączą się z receptorem dla erytropoetyny, co skutkuje wzrostem liczby erytrocytów i poprawą poziomu hemoglobiny¹²³.

Epoetyna alfa i beta są bardzo podobne – obie mają identyczny skład aminokwasowy i zbliżony sposób działania².
Darbepoetyna alfa ma zmodyfikowaną budowę, co wydłuża jej czas działania w organizmie. Dzięki temu można ją podawać rzadziej – nawet raz na 2 tygodnie lub raz w miesiącu³.

Pod względem farmakokinetyki:

Epoetyna alfa i beta mają krótszy okres półtrwania – dlatego zazwyczaj wymagają podawania 2-3 razy w tygodniu, choć możliwe są też schematy raz w tygodniu⁸.
Darbepoetyna alfa utrzymuje się w organizmie znacznie dłużej, co pozwala na rzadsze wstrzyknięcia (np. raz na dwa tygodnie, a nawet raz w miesiącu)³.

Przeciwwskazania i środki ostrożności – co je różni?

Wszystkie trzy substancje mają podobne przeciwwskazania:

Nadwrażliwość na daną substancję czynną lub składniki pomocnicze⁹¹⁰¹¹.
Niekontrolowane nadciśnienie tętnicze⁹¹⁰¹¹.

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z:

Padaczką, chorobami serca, schorzeniami wątroby i zaburzeniami krzepnięcia krwi¹²¹³¹⁴.
Stosowanie tych leków nie jest zalecane, jeśli wystąpiła wywołana przez ESA wyłącznie aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA)¹⁵¹⁰.

W przypadku pacjentów onkologicznych należy zachować szczególną ostrożność – stosowanie ESA (epoetyna alfa, beta i darbepoetyna alfa) może być związane ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz, w niektórych sytuacjach, z krótszym czasem przeżycia¹⁶¹⁷¹⁸. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (epoetyna beta) nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości w chorobach nowotworowych¹².

Ważne:

Wszystkie ESA mogą powodować wzrost ciśnienia tętniczego, dlatego w trakcie leczenia konieczna jest regularna kontrola ciśnienia krwi.
Przy zbyt szybkim wzroście poziomu hemoglobiny lub przy jej przekroczeniu powyżej 12 g/dl, zaleca się zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia.
Podczas leczenia należy uzupełniać ewentualne niedobory żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12, ponieważ ich brak ogranicza skuteczność leczenia ESA¹⁹²⁰.
U wszystkich pacjentów należy kontrolować morfologię i liczbę płytek krwi.

Bezpieczeństwo stosowania u szczególnych grup pacjentów

Wszystkie trzy substancje są podobne pod względem bezpieczeństwa, ale istnieją pewne różnice:

Dzieci: epoetyna alfa i darbepoetyna alfa są stosowane u dzieci z przewlekłą chorobą nerek, epoetyna beta – dopiero po wcześniejszej stabilizacji innym ESA⁴⁵⁶.
Kobiety w ciąży i karmiące piersią: brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tych leków w ciąży i podczas karmienia piersią. Zaleca się ostrożność i ocenę korzyści oraz ryzyka²¹²²³.
Kierowcy: substancje te nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługę maszyn²³²⁴³.
Osoby z zaburzeniami funkcji wątroby: epoetyna beta nie wymaga modyfikacji dawki przy niewydolności wątroby²⁵.

W przypadku pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikacji dawki dla żadnej z tych substancji²⁶.

Podsumowanie – wybór leku w zależności od potrzeb

Wszystkie trzy substancje są skuteczne w leczeniu niedokrwistości związanej z chorobami nerek. Wybór leku zależy od wieku pacjenta, współistniejących chorób, preferowanej częstotliwości podawania i wcześniejszego leczenia. Darbepoetyna alfa pozwala na rzadsze podawanie, co może być wygodne dla pacjentów. Epoetyna alfa i beta mają szerokie doświadczenie kliniczne, zwłaszcza u dzieci. Przed rozpoczęciem leczenia zawsze należy skonsultować się z lekarzem i regularnie kontrolować wyniki morfologii krwi.

Substancja czynna	Najważniejsze wskazania	Stosowanie u dzieci	Stosowanie w ciąży	Stosowanie u kierowców
Epoetyna beta	Niedokrwistość w przewlekłej chorobie nerek	Od 3. miesiąca życia (po stabilizacji innym ESA)	Brak danych, zaleca się ostrożność	Brak wpływu
Epoetyna alfa	Niedokrwistość w chorobach nerek, u wcześniaków, podczas chemioterapii, przed operacjami	Od 1. roku życia	Brak danych, zaleca się ostrożność	Brak wpływu
Darbepoetyna alfa	Niedokrwistość w przewlekłej niewydolności nerek, podczas chemioterapii	Od 1. roku życia	Brak danych, zaleca się ostrożność	Brak wpływu

Pytania i odpowiedzi

Jaka jest różnica między epoetyną beta, epoetyną alfa a darbepoetyną alfa?

Epoetyna beta i alfa mają podobny skład i działanie, ale różnią się schematem dawkowania. Darbepoetyna alfa działa dłużej i może być podawana rzadziej.¹²³

Która z tych substancji może być stosowana u dzieci?

Epoetyna alfa i darbepoetyna alfa mogą być stosowane u dzieci z przewlekłą chorobą nerek. Epoetyna beta jest wskazana u dzieci od 3. miesiąca życia po wcześniejszym leczeniu innym ESA.⁴⁵

Czy leki te można stosować w ciąży?

Brak wystarczających danych o bezpieczeństwie. Decyzję o stosowaniu podejmuje lekarz po ocenie korzyści i ryzyka.⁶⁷

Czy substancje te wpływają na prowadzenie pojazdów?

Nie mają wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługę maszyn.⁸⁹

Drogi podania i wygoda stosowania

Wszystkie omawiane leki mogą być podawane podskórnie lub dożylnie. Podanie podskórne jest wygodniejsze dla pacjentów niepoddawanych dializie i pozwala uniknąć częstych wkłuć do żył. Darbepoetyna alfa dzięki dłuższemu działaniu wymaga rzadszych iniekcji, co może być wygodne dla osób prowadzących aktywny tryb życia¹².

Kontrola leczenia i rola żelaza

W trakcie terapii wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę niezbędna jest regularna kontrola morfologii krwi oraz uzupełnianie niedoborów żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12. Niedobory tych składników mogą zmniejszać skuteczność leczenia i powodować konieczność zmiany dawkowania leku³⁴.

Specyfika dawkowania u dzieci

U dzieci z przewlekłą chorobą nerek dawkowanie dobiera się indywidualnie, a najmłodsi mogą wymagać wyższych dawek niż starsze dzieci i dorośli. W przypadku epoetyny beta dzieci muszą być najpierw ustabilizowane na innym ESA, zanim zostaną przestawione na tę substancję⁵⁶.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Dawkowanie epoetyny beta i jej pochodnych wymaga indywidualnego podejścia oraz regularnej kontroli parametrów krwi. Schematy dawkowania różnią się w zależności od wieku, masy ciała, drogi podania oraz wskazania do stosowania. W opisie znajdziesz szczegółowe informacje o standardowych i szczególnych schematach dawkowania zarówno dla dorosłych, dzieci, jak i pacjentów z różnymi zaburzeniami funkcji narządów.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Epoetyna beta, znana także jako glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, jest stosowana w leczeniu niedokrwistości. Choć większość pacjentów dobrze toleruje jej działanie, jak każdy lek, może powodować działania niepożądane. Ich występowanie zależy od wielu czynników, takich jak postać leku, dawka czy stan zdrowia pacjenta. W opisie przedstawiono najważniejsze możliwe skutki uboczne, ich częstotliwość i sposoby postępowania w razie ich wystąpienia.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Epoetyna beta oraz jej pochodna – glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta – to substancje, które odgrywają kluczową rolę w leczeniu niedokrwistości, zwłaszcza u osób z przewlekłą chorobą nerek. Ich mechanizm działania polega na pobudzaniu organizmu do wytwarzania czerwonych krwinek, co pozwala skutecznie poprawić parametry krwi i samopoczucie pacjenta. Poznanie, jak te substancje wpływają na organizm, ułatwia zrozumienie ich zastosowania i bezpieczeństwa.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Epoetyna beta to substancja czynna stosowana głównie w leczeniu niedokrwistości u osób z przewlekłą chorobą nerek, zarówno dorosłych, jak i dzieci. Jej bezpieczeństwo zależy od różnych czynników, takich jak sposób podania, wiek pacjenta czy towarzyszące schorzenia. Przed rozpoczęciem leczenia warto poznać możliwe środki ostrożności oraz zalecenia dotyczące stosowania tej substancji u różnych grup pacjentów, w tym kobiet w ciąży, osób starszych czy osób z chorobami wątroby i nerek.

czytaj więcej ❯❯

Przeciwwskazania

Epoetyna beta to substancja czynna stosowana w leczeniu niedokrwistości, szczególnie u osób z przewlekłą chorobą nerek oraz w wybranych przypadkach u wcześniaków i pacjentów onkologicznych. Jednak nie zawsze jej stosowanie jest możliwe – istnieją sytuacje, w których lek ten jest przeciwwskazany lub wymaga wyjątkowej ostrożności. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania, o których warto wiedzieć przed rozpoczęciem terapii.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Bezpieczeństwo stosowania epoetyny beta u dzieci wymaga szczególnej uwagi, ponieważ dzieci różnią się od dorosłych pod względem działania leków. Epoetyna beta jest stosowana u dzieci w leczeniu niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek, a także w zapobieganiu niedokrwistości u wcześniaków. Zakres jej stosowania, dawkowanie oraz środki ostrożności zależą od wieku dziecka, masy ciała i konkretnej postaci leku. W opisie znajdziesz szczegółowe informacje o tym, kiedy i jak bezpiecznie można stosować tę substancję u pacjentów pediatrycznych.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Epoetyna beta to substancja czynna stosowana w leczeniu niedokrwistości, która w badaniach klinicznych nie wykazała istotnego wpływu na zdolność do prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn. Niezależnie od postaci leku i drogi podania, stosowanie epoetyny beta nie wiąże się z występowaniem objawów, które mogłyby ograniczać codzienne funkcjonowanie pacjenta, takich jak senność, zawroty głowy czy zaburzenia koncentracji.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Stosowanie leków w ciąży i podczas karmienia piersią budzi wiele pytań i wątpliwości, zwłaszcza gdy chodzi o substancje wpływające na krew, takie jak epoetyna beta. Dostępne dane wskazują, że decyzja o zastosowaniu tej substancji u kobiet w ciąży lub matek karmiących powinna być zawsze bardzo dobrze przemyślana i oparta na ocenie korzyści oraz potencjalnego ryzyka dla matki i dziecka. W opisie znajdziesz informacje, co wiadomo na temat bezpieczeństwa stosowania epoetyny beta oraz jej pochodnych, także w różnych postaciach i drogach podania.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Epoetyna beta jest substancją czynną, która pobudza organizm do wytwarzania czerwonych krwinek, dzięki czemu wspiera leczenie niedokrwistości u osób z przewlekłą chorobą nerek oraz w innych określonych sytuacjach. Jej działanie wykorzystywane jest zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, ale zakres wskazań oraz sposób stosowania różnią się w zależności od postaci leku oraz grupy pacjentów. Poznaj, w jakich przypadkach stosuje się epoetynę beta i jakie są różnice między jej różnymi postaciami.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Przedawkowanie epoetyny beta, stosowanej w leczeniu niedokrwistości, jest rzadko spotykane dzięki szerokiemu zakresowi bezpiecznych dawek. Jednak w niektórych sytuacjach, zwłaszcza przy indywidualnej nadwrażliwości lub błędach w dawkowaniu, mogą pojawić się objawy związane z nadmiernym wzrostem liczby czerwonych krwinek. Warto wiedzieć, jakie sygnały mogą świadczyć o przedawkowaniu oraz jak należy wtedy postępować, aby uniknąć poważniejszych powikłań zdrowotnych.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m. (20000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 500 j.m. (1667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m. (6667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m. (10000 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 10000 j.m. (16667 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 500 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 4,15 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 2 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,6 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 6 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 3 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 24,9 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 10 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 4 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,2 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 13 333 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 5 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 41,5 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 6 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,3 ml roztworu do wstrzykiwań 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 49,8 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 000 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 10 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 83 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 16 667 j.m. epoetyny beta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
NeoRecormon 20 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 166 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 33 333 j.m. epoetyny beta. NeoRecormon 30 000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera w 0,6 ml roztworu do wstrzykiwań 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 250 mikrogramom epoetyny beta* (rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny). Jeden ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 50 000 j.m. epoetyny beta. * wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) Substancje pomocnicze o znanym działaniu Fenyloalanina (do 0,3 mg w 1 ampułko-strzykawce) Sód (mniej niż 1 mmol w 1 ampułko-strzykawce) Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Bezbarwny, przezroczysty do lekko opalizującego roztwór.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania NeoRecormon jest wskazany w: – Leczeniu objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. – Zapobieganiu niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tygodniem ciąży. – Leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). – Zwiększeniu liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji. W tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania
Patrz punkt 5.1
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem NeoRecormon powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Dawkowanie Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z objawową niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. NeoRecormon powinien być podawany podskórnie lub dożylnie, tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny nie wiecej niż do 12 g/dl (7,45 mmol/l). U pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych. Wstrzyknięcie dożylne powinno trwać około 2 minut i można je wykonać np.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Różnice pomiędzy pacjentami powodują, że w indywdualnych przypadkach mogą być pożądane indywidualne wartości docelowe hemoglobiny, poniżej lub powyżej wartości opisanych. Zróżnicowanie wartości hemoglobiny powinno być osiągane poprzez dobór dawki leku oraz z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,21 mmol/l) a 12 g/dl (7,45 mmol/l). Powinno się unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Wskazówki dotyczące odpowiedniego dobierania dawki leku gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Powinno się unikać wzrostu stężenia hemoglobiny wiekszego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tygodni. Jeśli taki przypadek się zdarzy, powinno się zmienić odpowiednio dawkę leku według poniższego opisu.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciagu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiaga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwieksza się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia produktem NeoRecormon jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego, naczyń mózgowych lub obwodowych, tygodniowe zwiększenie stężenia hemoglobiny i docelową wartość hemoglobiny należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stan kliniczny. Leczenie produktem NeoRecormon składa się z dwóch faz: 1. Faza korygowania wartości hematokrytu – Podawanie podskórne: Dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Dawkę można zwiększać, co 4 tygodnie o 20 j.m../kg mc. 3 razy w tygodniu, jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający (<0,25 g/dl na tydzień). Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. – Podawanie dożylne: Dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
3 razy w tygodniu, następnie w razie potrzeby dawkę można zwiększyć o 20 j.m./kg, trzy razy w tygodniu, w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg masy ciała na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. 2. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu W celu utrzymania wartości hemoglobiny między 10 a 12 g/dl początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tygodnie ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawkę tygodniową można podać w jednym wstrzyknięciu raz w tygodniu lub podzielić na 3 do 7 podań w tygodniu. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania produktu NeoRecormon jeden raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co dwa tygodnie. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza produktu NeoRecormon jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie produktem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tygodni terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków Roztwór leku podaje się podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tygodniu. Korzyści z podania produktu NeoRecormon u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Zalecany czas trwania leczenia wynosi 6 tygodni.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej Pacjentom z niedokrwistością (to znaczy stężenie hemoglobiny ≤10 g/dl (6,21 mmol/l)) przygotowany roztwór leku NeoRecormon podaje się podskórnie. Objawy i następstwa niedokrwistości różnią się w zależności od wieku, płci, ogólnego nasilenia choroby. Z tego powodu niezbędna jest indywidualna ocena lekarska każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tygodniu. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada około 450 j.m./kg masy ciała na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Z powodu różnic między pacjentami obserwuje się indywidualnie osiagane stężenia hemoglobiny dla danego pacjenta, poniżej lub powyżej pożądanej wartości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Ta różnorodność uzyskanych stężeń hemoglobiny powinna być korygowana dawką produktu, tak by docelowe stężenie hemoglobiny mieściło się w zakresie 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l); poniżej znajduje się przewodnik dotyczący korygowania dawek w przypadku przekroczenia wartości stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,45 mmol/l). Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać. Jeśli stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Dawka maksymalna nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) dawkę należy zmniejszyć o około 25% do 50%. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie hemoglobiny jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l). Leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia hemoglobiny do wartości 12 g/dl (7,45 mmol/l) lub mniejszej. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększyło się o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Pacjenci powinni być starannie obserwowani, tak żeby ustalić najmniejszą dawkę produktu NeoRecormon, która zapewni prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych Roztwór produktu podaje się dożylnie (przez około 2 minuty) lub podskórnie. NeoRecormon stosuje się dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht  33%), NeoRecormon należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania produktu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych: 1. Ilość krwi wymagana do autotransfuzji zależy od przewidywanej utraty krwi, sposobu ewentualnego konserwowania krwi oraz od stanu ogólnego pacjenta.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Krew należy zebrać w ilości pozwalającej na uniknięcie przetaczania pacjentowi krwi homologicznej. Wymaganą ilość krwi autologicznej wyraża się w jednostkach; jedna jednostka na nomogramie odpowiada 180 ml krwinek czerwonych. 2. Możliwość pobrania krwi zależy przede wszystkim od objętości krwi pacjenta i początkowej wartości hematokrytu. Na podstawie obu wartości wylicza się wewnętrzną rezerwę krwinek czerwonych, według poniższego wzoru: Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych = objętość krwi [ml] x (hematokryt – 33): 100 kobiety: objętość krwi [ml] = 41 [ml/kg) x masa ciała [kg] + 1200 [ml] mężczyźni: objętość krwi [ml] = 44 [ml/kg] x masa ciała [kg] + 1600 [ml] (masa ciała  45 kg) Na podstawie poniższych wykresów w zależności od ilości krwi wymaganej do autotransfuzji i od wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych u pacjenta można określić potrzebę stosowania oraz pojedynczą dawkę produktu NeoRecormon.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
Kobiety Mężczyźni Wymagana ilość krwi do autotransfuzji Wymagana ilość krwi do autotransfuzji
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
iv.: 800 j.m. /kg mc.; sc.: 600 j.m../kg mc. sc.: 300 j.m ./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. sc.: 600 j.m./kg mc. sc.: 150 j.m./kg mc. [jednostki] [jednostki] iv.: 400 j.m./ kg mc.; iv.: 200 j.m./kg mc.; Bez prepara tu NeoRecormo n iv.: 800 j.m./kg mc.; iv.: 400 j.m./kg mc.; sc.: 300 j.m./kg mc. Bez preparatu NeoRecormon iv.: 200 j.m./kg mc.; Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wewnętrzna rezerwa krwinek czerwonych [ml] Wyznaczoną w ten sposób pojedynczą dawkę należy podawać dwa razy w tygodniu przez 4 tygodnie. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg masy ciała w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg na tydzień. Sposób podawania NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest gotowy do użycia. Można wstrzyknąć wyłącznie tylko roztwór leku, który jest przezroczysty lub lekko opalizujący, bezbarwny i bez widocznych cząstek. NeoRecormon w ampułko-strzykawce jest jałowy lecz nie zawiera środków konserwujących.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dawkowanie
W żadnym przypadku nie wolno używać strzykawki do podania więcej niż jednej dawki leku; produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie produktu NeoRecormon w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabliną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, nazwa i numer serii podawanego produktu powinny być czytelnie wpisane. NeoRecormon należy stosować ostrożnie w opornej na leczenie niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy podwyższonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Przed podaniem produktu NeoRecormon należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B 12 , ponieważ niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu NeoRecormon u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo- naczyniowymi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Aby zapewnić skuteczną erytropoezę, u wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność produktu NeoRecormon. Wskazania do stosowania produktu NeoRecormon należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia choroby nerek. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną, w tym również lekiem NeoRecormon, opisywano przypadki występowania wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej wywołanej obecnością przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi białkami erytropetynowymi i u pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy zamieniać leku na NeoRecormon (patrz punkt 4.8). PRCA u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C W razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retykulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi Może wystąpić podwyższone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli podwyższonego ciśnienia tętniczego nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie produktu NeoRecormon. Zwłaszcza na początku leczenia zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami. Może wystąpić przełom nadciśnieniowy z objawami przypominającymi encefalopatię, wymagający bezzwłocznej pomocy lekarza i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego NeoRecormon i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego NeoRecormon u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia czynnikami stymulującymi erytropoezę (ESA) u tego pacjenta. Przewlekła choroba nerek U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek podczas leczenia produktem NeoRecormon, zwłaszcza podawanego drogą dożylną, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Zwiększenie to przemija w miarę trwania leczenia. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Stężenie hemoglobiny U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych od stężenia zalecanego w rozdziale 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, podczas podawania czynników stymulujących erytropoezę (ESA) w celu osiągnięcia docelowych stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano wzrost wzrost stężenia hemoglobiny konieczny do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U wcześniaków może dochodzić do nieznacznego zwiększenia liczby płytek krwi, zwłaszcza u dzieci przed 12. – 14.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
dniem życia, dlatego też należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Wpływ na rozrost nowotworu Epoetyny są czynnikami wzrostu, które przede wszystkim stymulują wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni komórek wielu różnych nowotworów. Tak, jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów. W kilku kontrolowanych badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom.. W kontrolowanych badaniach klinicznych, stosowanie produktu NeoRecormon i innych czynników stymulujących erytropoezę (ESA) wykazano: – skrócenie czasu do rozwoju nowotworu u pacjentów z zaawansowanym nowotworem głowy i szyi, poddanych radioterapii, u których uzyskano docelowo stężenie hemoglobiny wieksze od 14 g/dl (8,69 mmol/l).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
– skrócenie całkowitego okresu przeżycia i zwiększenie śmiertelności związanej z progresją choroby w czasie 4 miesięcy u pacjentek rakiem piersi z przerzutami otrzymujących chemioterapię, u których osiągnięto stężenie hemoglobiny 12-14 g/dl (7,45-8,69 mmol/l). – zwiększenie ryzyka zgonów przy docelowym steżeniu hemoglobiny 12 g/dl (7,45 mmol/l) u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. Czynniki stymulujące erytropoezę (ESA) nie są wskazane do stosowania w tej populacji pacjentów. W świetle powyższego, w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie wskaźnika ryzyka i korzyści, indywidualnej ocenie stanu pacjenta, biorąc pod uwagę stan kliniczny.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
W tej ocenie powinny być uwzględnione takie dane, jak typ nowotworu i stadium jego rozwoju; stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Może wystąpić podwyższenie ciśnienia tętniczego, które można leczyć farmakologicznie. Zaleca się w związku z tym systematyczne kontrolowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia pacjentów z nowotworami. U chorych na nowotwory należy kontrolować, w regularnych odstępach czasu, liczbę płytek krwi oraz stężenie hemoglobiny. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu. Jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 10 9 /l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, NeoRecormon należy odstawić.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
U wcześniaków nie można wykluczyć potencjalnego zagrożenia retinopatią wywołaną przez erytropoetynę. Z tego powodu decydując o terapii należy zachować ostrożność i rozważyć stosunek potencjalnych korzyści terapii do jej ryzyka oraz uwzględnić dostępne alternatywne metody leczenia. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek , w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia produktem NeoRecormon, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. Nieodpowiednia dawka heparyny może prowadzić do niedrożności systemu dializacyjnego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. Podczas stosowania produktu NeoRecormon należy regularnie kontrolować stężenie potasu i fosforanów w surowicy. Doniesiono o zwiększeniu stężenia potasu u kilku pacjentów z mocznicą, otrzymujących NeoRecormon, jednak przyczyna nie została ustalona.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania produktu NeoRecormon do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia w surowicy. W przypadku stosowania produktu NeoRecormon u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: – pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest  33% (stężenie hemoglobiny  11 g/dl [6,83 mmol/l]); – pobierając krew od pacjentów o masie ciała poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; – jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie produktem NeoRecormon powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Specjalne środki ostrozności
Niewłaściwe zastosowanie Niewłaściwe zastosowanie leku przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia wartości hematokrytu. Następstwem mogą być zagrażające życiu powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego. Substancje pomocnicze Jedna ampułko-strzykawka produktu NeoRecormon zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny jako substancji pomocniczej. Z tego względu należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej ampułko-strzykawce, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji produktu NeoRecormon z innymi produktami leczniczymi. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik takich cytostatycznych produktów leczniczych, jak etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku w czasie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyjza o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu/ przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści stosowania epoetyny beta przez matkę. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy (patrz punkt 5.3).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn NeoRecormon nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Na podstawie wyników badań klinicznych, obejmujących 1725 chorych, szacuje się, że u około 8% pacjentów leczonych produktem NeoRecormon wystąpią działania niepożądane. Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania produktu NeoRecormon jest podwyższenie ciśnienia tętniczego krwi lub nasilenie się istniejącego wcześniej nadciśnienia, zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Może dojść do przełomu nadciśnieniowego z objawami podobnymi do encefalopatii (tj. bóle głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia czuciowo-ruchowe takie jak: zaburzenia mowy lub niestabilny chód, aż do drgawek kloniczno-tonicznych); zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Mogą pojawić się zakrzepy przetoki, zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki (np. zwężeniem, tętniakiem), patrz punkt 4.4. W większości przypadków obserwuje się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu (patrz punkt 4.4). Dodatkowo, w pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów w surowicy (patrz punkt 4.4). W pojedynczych przypadkach zgłaszano występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem produktem NeoRecormon. W przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie produktu NeoRecormon, przy czym nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 1 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci z chorobą nowotworową U pacjentów leczonych epoetyną beta często stwierdza się bóle głowy i nadciśnienie tętnicze, które można leczyć farmakologicznie (patrz punkt 4.4). U niektórych pacjentów obserwuje się zmniejszenie stężenia żelaza w surowicy (patrz punkt 4.4). W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną częstość występowania incydentów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z nowotworami złośliwymi leczonych produktem NeoRecormon w porównaniu do nieleczonych pacjentów z grupy kontrolnej lub pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów leczonych produktem NeoRecormon częstość ta wynosi 7 % w porównaniu do 4 % u pacjentów z grupy kontrolnej; nie wiąże się to ze zwiększeniem śmiertelności z powodu powikłań zakrzepowo-zatorowych w porównaniu do pacjentów z grupy kontrolnej. Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 2 poniżej.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi Donoszono, że u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi występuje nieco zwiększona częstość występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Jednak nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z leczeniem produktem NeoRecormon. W badaniach prowadzonych pod kontrolą placebo przemijający niedobór żelaza był częstszy u pacjentów leczonych produktem NeoRecormon niż u pacjentów z grup kontrolnych (patrz punkt 4.4). Działania niepożądane przedstawiono w Tabeli 3 poniżej. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Działania niepożądane przedstawiono według klasyfikacji narządów i układów MedDRA oraz kategorii częstości.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Kategorie częstości zdefiniowano w następujący sposób: Bardzo często (  1/10); Często (  1/100 do <1/10); Niezbyt często (  1/1 000 do <1/100); Rzadko (  1/10 000 do <1/1 000); Bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Tabela 1: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów inarządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość Rzadko Bardzo rzadko

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 2: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą nowotworową

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie tętnicze Często
Zaburzenia krwi i układuchłonnego Incydent zakrzepowo-zatorowy Często
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane związane z leczeniem produktem NeoRecormon w kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów zakwalifikowanych do autologicznego przetoczenia krwi
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane leku Częstość
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Często
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Wcześniaki Bardzo często stwierdza się zmniejszenie stężenia ferrytyny w surowicy (patrz punkt 4.4). Opis wybranych działań niepożądanych Rzadko mogą wystąpić związane z leczeniem epoetyną beta reakcje skórne, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka lub odczyn w miejscu wstrzyknięcia. W bardzo rzadkich przypadkach opisywano reakcje rzekomoanafilaktyczne związane z leczeniem epoetyną beta. W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano jednak zwiększenia częstości występowania reakcji nadwrażliwości. W bardzo rzadkich przypadkach, szczególnie na początku leczenia, obserwowano związane z leczeniem epoetyną beta objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle głowy, bóle kończyn, złe samopoczucie i (lub) bóle kości. Objawy te mają zazwyczaj niewielkie lub umiarkowane nasilenie i ustępują po kilku godzinach lub kilku dniach. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako: często.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny produktu NeoRecormon jest bardzo szeroki. Nie obserwowano objawów zatrucia nawet, gdy stężenia leku w surowicy były bardzo duże.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości; kod ATC: B03XA01 Mechanizm działania: Erytropoetyna jest glikoproteiną pobudzającą tworzenie się erytrocytów z komórek prekursorowych. Jest czynnikiem pobudzającym mitozę i hormonem odpowiedzialnym za różnicowanie się komórek. Epoetyna beta, substancja czynna produktu NeoRecormon, ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Skuteczność biologiczną epoetyny beta po podaniu dożylnym i podskórnym wykazano w wielu modelach zwierzęcych in vivo (na szczurach zdrowych i z mocznicą, myszach z policytemią oraz psach). Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59 Fe.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
In vitro , po inkubacji z epoetyną beta, wykazano zwiększenie wbudowywania 3 H-tymidyny do erytroidalnych komórek jądrzastych śledziony (w hodowli komórek śledziony mysiej). W badaniach na hodowlach komórek szpiku ludzkiego wykazano, że epoetyna beta swoiście pobudza erytropoezę i nie wywiera wpływu na powstawanie krwinek białych. Nie wykazano, aby epoetyna beta działała cytotoksycznie na komórki szpiku kostnego lub na komórki skóry człowieka. Jednorazowa dawka epoetyny beta nie powodowała zmian w zachowaniu, ani aktywności ruchowej myszy i nie wpływała na czynność układu krążenia i układu oddechowego psów. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, nie poddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem czynników stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub nie poddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek czynników stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związaną z chorobą nowotworową i, otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Metaanaliza oparta na danych jednostkowych, zawierająca dane ze wszystkich 12 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem pacjentów onkologicznych z niedokrwistością leczonych produktem NeoRecormon (n=2301) wykazała ogólny czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia 1,13 z korzyścią dla grupy kontrolnej (95%, CI 0,87;1,46). W grupie pacjentów z hemoglobiną na poziomie ≤ 10 g/l (n=899), czynnik ryzyka określajacego czas przeżycia wyniósł 0,98 (95%, CI 0,68 do1,40).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Relatywnie zwiększone ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych było obserwowane w całym zakresie populacji w badaniach (RR 1,62; 95%, CI 1,13; 2,31). Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95%CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów). W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Podczas leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną bardzo rzadko obserwowano pojawienie się przeciwciał neutralizujących erytropoetynę z lub bez towarzyszącej wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników oraz pacjentów z mocznicą wykazały, że okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4 do 12 godzin, zaś jej objętość dystrybucji równa jest 1 do 2 krotnej objętości osocza. Analogiczne wyniki uzyskano w doświadczeniach na szczurach z mocznicą i zdrowych. Po podskórnym podaniu epoetyny beta pacjentom z mocznicą, przedłużone wchłanianie prowadzi do powstania plateau stężenia w surowicy, a maksymalne stężenie osiągane jest średnio po 12 – 28 godzinach. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi średnio 13 – 28 godzin. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23 – 42% w porównaniu do podania dożylnego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach działania rakotwórczego homologicznej erytropoetyny u myszy nie zaobserwowano żadnych zjawisk wskazujących na możliwość proliferacji lub rozrostu nowotworowego.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Mocznik, Sodu chlorek, Polisorbat 20, Sodu diwodorofosforan dwuwodny, Disodu fosforan dwunastowodny, Wapnia chlorek dwuwodny, Glicyna, L-leucyna, L-izoleucyna, L-treonina, L-kwas glutaminowy, L-fenyloalanina, Woda do wstrzykiwań. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Wobec braku badań dotyczących niezgodności farmaceutycznych, nie wolno mieszać tego produktu z innymi produktami leczniczymi. 6.3 Okres trwałości 2 lata. 6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu Przechowywać w lodówce (2˚C – 8˚C). Przechowywać ampułko-strzykawkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. W celu ambulatoryjnego podawania leku można jednorazowo wyjąć produkt leczniczy z lodówki i przechowywać go w temperaturze pokojowej (do 25°C) nie dłużej niż 3 dni. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z kapturkiem ochronnym i końcówką tłoka (teflonizowana guma).
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
NeoRecormon 500 j.m., NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m., NeoRecormon 30000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce: każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. NeoRecormon jest dostępny w nastepujących wielkościach opakowań: NeoRecormon 500 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (30G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (30G1/2). NeoRecormon 2000 j.m., NeoRecormon 3000 j.m., NeoRecormon 4000 j.m., NeoRecormon 5000 j.m., NeoRecormon 6000 j.m., NeoRecormon 10000 j.m., NeoRecormon 20000 j.m. roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 6 ampułko-strzykawek i 6 igieł (27G1/2). NeoRecormon 30000 j.m.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 1 ampułko-strzykawka i 1 igła (27G1/2) lub 4 ampułko-strzykawki i 4 igły (27G1/2). Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania Przed użyciem umyć ręce! 1. Wyjąć z opakowania jedną ampułko-strzykawkę i sprawdzić czy roztwór jest przezroczysty, bezbarwny i bez widocznych cząstek. Zdjąć ochronny kapturek z ampułko-strzykawki. 2. Wyjąć jedną igłę z opakowania, założyć ją na ampułko-strzykawkę i zdjąć nasadkę ochronną z igły. 3. Trzymając ampułko-strzykawkę pionowo, igłą skierowaną ku górze, usunąć powietrze z ampułko-strzykawki i igły, delikatnie przesuwając tłok do góry. Przesuwać tłok, aż w ampułko- strzykawce pozostanie tylko przepisana ilość roztworu NeoRecormon. 4. Przetrzeć skórę w miejscu wstrzyknięcia wacikiem z alkoholem. Utworzyć fałd skóry, chwytając ją między kciuk i palec wskazujący.
CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 20000 j.m. (33333 j.m./ml)
Dane farmaceutyczne
Uchwycić ampułko-strzykawkę w pobliżu igły i wbić igłę w fałd skóry szybkim, energicznym ruchem. Wstrzyknąć roztwór produktu NeoRecormon. Szybko usunąć igłę i ucisnąć miejsce wstrzyknięcia suchym, jałowym gazikiem. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 120 mcg/0,3 ml (400 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 360 mcg/0,6 ml (600 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 75 mcg/0,3 ml (250 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 150 mcg/0,3 ml (500 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 250 mcg/0,3 ml (833 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,3 ml (167 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY MIRCERA 30 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 100 mikrogramów/ml. MIRCERA 40 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 133 mikrogramów/ml. MIRCERA 50 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 167 mikrogramów/ml. MIRCERA 60 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 200 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 75 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 75 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 250 mikrogramów/ml. MIRCERA 100 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 333 mikrogramów/ml. MIRCERA 120 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 120 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 400 mikrogramów/ml. MIRCERA 150 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 500 mikrogramów/ml.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
MIRCERA 200 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 200 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 667 mikrogramów/ml. MIRCERA 250 mikrogramów/0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 250 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 883 mikrogramów/ml. MIRCERA 360 mikrogramów/0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Jedna ampułko-strzykawka zawiera 360 mikrogramów glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta* w stężeniu 600 mikrogramów/ml. Moc wskazuje na ilość czystego białka w cząsteczce glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta bez uwzględnienia glikozylacji. * Kowalencyjny koniugat białka wytwarzany metodą rekombinacji DNA w komórkach jajowych chomika chińskiego. Białko to jest sprzężone z liniowym metoksypolietylenoglikolem (PEG).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Nie należy porównywać siły działania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta z innymi pegylowanymi lub niepegylowanymi białkami należącymi do tej samej grupy terapeutycznej. W celu uzyskania dalszych informacji patrz punkt 5.1. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (roztwór do wstrzykiwań). Roztwór jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtawego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD, ang. chronic kidney disease ) u dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.1). Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą chorobą nerek (CKD) u dzieci w wieku od 3. miesiąca życia do poniżej 18 lat, po zmianie leczenia z innego środka stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis stimulating agent, ESA) po ustabilizowaniu stężenia hemoglobiny wcześniej stosowanym ESA (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie należy rozpoczynać pod kontrolą lekarza doświadczonego w prowadzeniu pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek: Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą; niezbędne jest dokonanie przez lekarza oceny indywidualnego przebiegu klinicznego choroby oraz stanu danego pacjenta. Leczenie należy podawać podskórnie lub dożylnie w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do stężenia nieprzekraczającego 12 g/dl (7,45 mmol/l). Podawanie podskórne jest preferowane u pacjentów, u których nie są wykonywane hemodializy, w celu uniknięcia nakłuwania żył obwodowych. Ze względu na zmienność międzyosobniczą, u poszczególnych pacjentów sporadycznie można obserwować wyniki oznaczenia wartości hemoglobiny powyżej lub poniżej stężenia docelowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Wahaniom wartości hemoglobiny należy przeciwdziałać przez korygowanie dawek, z uwzględnieniem docelowych stężeń hemoglobiny od 10 g/dl (6,21 mmol/l) do 12 g/dl (7,45 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,45 mmol/l); wskazówki dotyczące odpowiedniego korygowania dawek w przypadku zaobserwowania wartości stężeń hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,45 mmol/l) są przedstawione poniżej. Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,24 mmol/l) u dorosłych pacjentów oraz o ponad 1 g/dl (0,62 mmol/l) u dzieci, w okresie czterech tygodni. W razie wystąpienia takiego wzrostu należy odpowiednio skorygować dawkę zgodnie z przedstawionymi poniżej wskazówkami. Należy starannie obserwować pacjentów, tak żeby ustalić możliwie najmniejszą skuteczną dawkę, która zapewni odpowiednie opanowanie objawów niedokrwistości z równoczesnym utrzymaniem stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,45 mmol/l).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.4 i 5.1). Zaleca się kontrolowanie stężenia hemoglobiny co dwa tygodnie, aż do uzyskania stabilnego stężenia, a następnie kontrolowanie okresowe (patrz punkt 4.4). Dorośli pacjenci nieleczeni środkiem stymulującym erytropoezę (ESA): W celu podwyższenia stężenia hemoglobiny do poziomu powyżej 10 g/dl (6,21 mmol/l) zalecana dawka początkowa u pacjentów niepoddawanych dializie wynosi 1,2 mikrograma/kg masy ciała, podawana raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Alternatywnie, u pacjentów poddawanych lub niepoddawanych dializie można stosować dawkę początkową wynoszącą 0,6 mikrograma/kg masy ciała w odstępach dwutygodniowych w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Dawkę można zwiększyć o około 25% wcześniej stosowanej dawki, jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny w ciągu miesiąca jest mniejsze niż 1,0 g/dl (0,621 mmol/l). Kolejne zwiększenia dawki o około 25% mogą być dokonywane w odstępach miesięcznych, aż do uzyskania docelowego stężenia hemoglobiny u pacjenta. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest większy niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal wzrasta, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci leczeni w odstępach dwutygodniowych, u których stężenie hemoglobiny jest większe niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), mogą otrzymać glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany raz w miesiącu w dawce równoważnej dwóm dawkom podawanym wcześniej w odstępach dwutygodniowych. Dorośli pacjenci otrzymujący środki stymulujące erytropoezę (ESA): Pacjenci otrzymujący środek stymulujący erytropoezę mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym raz w miesiącu w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie wcześniej podawanej tygodniowej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny w momencie zmiany leku, zgodnie z opisem w Tabeli 1. Pierwsze wstrzyknięcie powinno być wykonane zgodnie z terminem kolejnej zaplanowanej wcześniej dawki darbepoetyny alfa lub epoetyny.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Tabela 1: Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień) Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień) Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40 <8000 120
40-80 8000-16000 200
>80 >16000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl (6,21 mmol/l), dawka miesięczna może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,24 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać. W tym momencie należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Po przerwaniu leczenia można oczekiwać zmniejszenia stężenia hemoglobiny z szybkością 0,35 g/dl (0,22 mmol/l) na tydzień. Korygowanie dawki nie powinno się odbywać częściej niż raz w miesiącu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów dializowanych otrzewnowo należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny i ściśle przestrzegać schematu dawkowania, gdyż doświadczenia kliniczne w tej grupie pacjentów są ograniczone. Dzieci i młodzież w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat, aktualnie leczeni ESA: Dzieci i młodzież, u których w wyniku leczenia z zastosowaniem ESA ustabilizowano stężenie hemoglobiny, mogą być przestawieni na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta podawanym w postaci wstrzyknięcia dożylnego lub podskórnego raz na na 4 tygodnie, ale z zachowaniem tej samej drogi podania. Dawka początkowa glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta powinna być obliczona na podstawie całkowitej dawki tygodniowej ESA w momencie zmiany leku (Tabela 2). Tabela 2. Dawki początkowe glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla dzieci i młodzieży w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 18 lat aktualnie otrzymujących ESA

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień) Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień) Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12 2000 – <2700 30
12 – <15 2700 – <3500 50
15 – <24 3500 – <5500 75
24 – <30 5500 – <6500 100
30 – <35 6500 – <8000 120
35 – <47 8000 – <10000 150
47 – <60 10000 – <13000 200
60 – <90 13000 – <20000 250
≥90 ≥20000 360

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania dawek częściowych. Z uwagi na dostępne wielkości dawek w ampułko-strzykawkach pacjenci z grupy dzieci i młodzieży przyjmujący ESA w dawce <9 mikrogramów/tydzień (darbepoetyna alfa) lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Jeśli konieczne jest dostosowanie dawki w celu utrzymania docelowego stężenia hemoglobiny większego niż 10 g/dl, dawka 4-tygodniowa może być zwiększona o około 25%. Jeśli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 1 g/dl (0,62 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,45 mmol/l), dawkę glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal zwiększa się po zmniejszeniu dawki, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie hemoglobiny zacznie się zmniejszać, a wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Nie należy dostosowywać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Przerwanie stosowania leku Leczenie jest na ogół leczeniem długotrwałym. W razie konieczności można je jednak przerwać w każdej chwili. Pominięcie dawki W przypadku pominięcia jednej dawki, pominiętą dawkę należy podać jak najszybciej. Podawanie kolejnych dawek powinno być od tego momentu wznowione z ustaloną częstością. Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Dane nie są dostępne. Szczególne grupy pacjentów Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej ani zasad modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci w podeszłym wieku W czasie badań klinicznych 24% pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta było w wieku od 65 do 74 lat, a 20% było w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
U pacjentów w wieku 65 lat i powyżej dostosowanie dawki nie jest konieczne. Sposób podawania Produkt leczniczy należy podawać podskórnie lub dożylnie. Można go wstrzykiwać podskórnie w brzuch, ramię lub udo. Wszystkie trzy miejsca wstrzyknięć są równie odpowiednie. Instrukcje dotyczące podawania tego produktu leczniczego zamieszczono w punkcie 6.6.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niekontrolowane nadciśnienie.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w innych wskazaniach, w tym niedokrwistości u pacjentów z nowotworami. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane wysokie dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością, ciężkimi zdarzeniami sercowo- naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi. U pacjentów, u których wzrost stężenia hemoglobiny podczas leczenia epoetynami jest niewystarczający, należy rozważyć inne czynniki wpływające na słabą odpowiedź na leczenie (patrz punkt 4.2 i 5.1). Dzieci i młodzież: Dzieci i młodzież, a zwłaszcza dzieci w wieku <1 roku powinny być poddane wnikliwej ocenie przed dokonaniem zmiany na inną terapię ESA, a stężenie hemoglobiny powinno być ustabilizowane przed dokonaniem takiej zmiany.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Po zmianie leczenia ESA zaleca się monitorowanie stężenia hemoglobiny co 4 tygodnie. Jeśli obecnie stosowana dawka ESA wynosi <9 mikrogramów/tydzień darbepoetyny alfa lub <2000 j.m. epoetyny/tydzień, pacjenci nie powinni być przestawiani na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, ponieważ najmniejsza dostępna moc dawki w ampułko- strzykawce wynosi 30 mikrogramów. Nie zaleca się podawania dawek częściowych z użyciem ampułko-strzykawek. Suplementacja żelaza jest zalecana u wszystkich pacjentów ze stężeniem ferrytyny w surowicy poniżej 100 mikrogramów/l lub saturacją transferyny poniżej 20%. W celu zapewnienia skutecznej erytropoezy, należy kontrolować gospodarkę żelaza u wszystkich pacjentów przed leczeniem i w trakcie jego trwania. W przypadku braku reakcji na leczenie należy poszukiwać przyczyn tego zjawiska.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12 zmniejsza skuteczność działania środków stymulujących erytropoezę, w przypadku jego wystąpienia, należy go skorygować. Ponadto reakcja na leczenie może być również zmniejszona w przypadku wystąpienia współistniejących zakażeń, schorzeń zapalnych, urazów, utajonej utraty krwi, hemolizy, ciężkiego zatrucia glinem, współistniejących chorób hematologicznych lub włóknienia szpiku kostnego. Należy wziąć pod uwagę badanie liczby retikulocytów jako element postępowania diagnostycznego. Jeśli wszystkie powyższe przyczyny braku skuteczności prowadzonego leczenia zostały wykluczone i u pacjenta stwierdzany jest gwałtowny spadek stężenia hemoglobiny związany z retikulocytopenią oraz obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie (AEAB), należy rozważyć przeprowadzenie badania szpiku kostnego w kierunku rozpoznania wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (ang. Pure Red Cell Aplasia , PRCA).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W przypadku rozpoznania PRCA terapia musi zostać przerwana i nie powinno się podawać innych środków stymulujących erytropoezę. Lekarze mogą zwrócić się do podmiotu odpowiedzialnego z prośbą o badanie lub powtórne badanie próbek osocza w laboratorium referencyjnym w przypadku podejrzewanej lub potwierdzonej wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego zależnej od przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie, a także w razie utraty efektu leczenia z niewyjaśnionego powodu (np. objawiającego się klinicznie jako ciężka niedokrwistość i mała liczba retikulocytów). Wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) spowodowaną obecnością przeciwciał przeciwko erytropoetynie zgłaszano w związku z leczeniem wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę (ESA), w tym glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Wykazano, że przeciwciała te reagują krzyżowo ze wszystkimi środkami stymulującymi erytropoezę.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których podejrzewa się lub u których potwierdzono występowanie przeciwciał przeciwko erytropoetynie, nie powinni otrzymywać glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.8). Wybiórcza aplazja układu czerwinokrwinkowego szpiku kostnego (PRCA) u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C : w razie stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z niską liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki PRCA. Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi: Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, w trakcie terapii glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta może dojść do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi. Ciśnienie tętnicze krwi należy odpowiednio kontrolować u wszystkich pacjentów przed leczeniem, po rozpoczęciu oraz w trakcie leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. W razie trudności z utrzymywaniem właściwego ciśnienia tętniczego krwi, mimo stosowania terapii farmakologicznej lub diety, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie (patrz punkt 4.2). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie niepożądane reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne. Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta u tego pacjenta. Stężenie hemoglobiny: U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek stężenie hemoglobiny podczas leczenia podtrzymującego nie powinno być większe niż górna granica docelowego zakresu stężeń hemoglobiny zalecanego w punkcie 4.2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
W badaniach klinicznych zaobserwowano zwiększone ryzyko zgonu, ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zakrzepicy lub zdarzeń mózgowo- naczyniowych, w tym udaru, gdy leczenie z zastosowaniem środków stymulujących erytropoezę (ESA) prowadziło do wzrostu stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) (patrz punkt 4.8). Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały istotnych korzyści, jakie można byłoby przypisać podawaniu epoetyn, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad wartość niezbędną do kontrolowania objawów niedokrwistości i pozwalającą na uniknięcie przetoczeń krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leczenia u pacjentów z hemoglobinopatiami, drgawkami, krwawieniem lub przebytym niedawno krwawieniem wymagającym transfuzji, czy też z liczbą płytek krwi powyżej 500 x 10 9 /l. Z tego powodu, u takich pacjentów należy zachować ostrożność.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wzrost guza: glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, podobnie jak inne środki stymulujące erytropoezę, jest czynnikiem wzrostu stymulującym przede wszystkim wytwarzanie erytrocytów. Receptory dla erytropoetyny mogą znajdować się na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu, istnieje obawa, że środki stymulujące erytropoezę mogą stymulować wzrost różnych typów guzów nowotworowych. Dwa kontrolowane badania kliniczne, w których epoetyny były podawane pacjentom z różnymi rodzajami raka, w tym rakami głowy i szyi oraz z rakiem piersi, wykazały niewyjaśniony wzrost śmiertelności. Niewłaściwe użycie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta przez zdrowe osoby może prowadzić do nadmiernego zwiększenia stężenia hemoglobiny. Może to wiązać się z zagrażającymi życiu powikłaniami ze strony układu sercowo-naczyniowego.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności
Identyfikowalność : W celu poprawy identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu. Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań interakcji leków. Nie ma dowodów, by glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta wpływał na metabolizm innych produktów leczniczych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie działanie szkodliwe leku na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, przebieg porodu ani na rozwój noworodka, ale wskazują charakterystyczne dla klasy leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu (patrz punkt 5.3). Należy zachować ostrożność, przepisując produkt leczniczy kobietom w ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenika do mleka kobiet karmiących. W jednym badaniu na zwierzętach wykazano wydzielanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta do mleka matki. Decyzję o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią lub o kontynuowaniu lub przerwaniu leczenia glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta należy podjąć biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści ze stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta dla matki.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3). Nie jest znane możliwe ryzyko dla ludzi.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane (a) Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzą z badań klinicznych z udziałem 3 042 dorosłych pacjentów z CKD, w tym 1 939 dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 1 103 pacjentów otrzymujących lek z grupy ESA. U około 6% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta spodziewane jest wystąpienie działań niepożądanych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było nadciśnienie tętnicze (częstość występowania: często). (b) Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W tabeli 3 wymieniono działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstości MedDRA. Kategorie częstości określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Tabela 3: Działania niepożądane przypisywane stosowaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dorosłych pacjentów z CKD. Działania niepożądane obserwowane tylko po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu są oznaczone jako (*).

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Niezbyt często Małopłytkowość*
Nieznana Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego Rzadko Nadwrażliwość
Nieznana Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często Ból głowy
Rzadko Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe Często Nadciśnienie
Niezbyt często Zakrzepica*
Rzadko Uderzenia gorąca
Rzadko Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Rzadko Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach Niezbyt często Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
(c) Opis wybranych działań niepożądanych Dorośli Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki małopłytkowości. W badaniach klinicznych obserwowano niewielkie zmniejszenie liczby płytek krwi w ramach dopuszczalnej normy. Zmniejszenie liczby płytek krwi poniżej 100 x 10 9 /l obserwowano u 7% dorosłych pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta oraz u 4% dorosłych pacjentów leczonych innym lekiem z grupy ESA w badaniach klinicznych. W badaniu bezpieczeństwa po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, z długoterminowym narażeniem na leczenie wynoszącym do 8,4 lat, wyjściowa liczba płytek krwi mniejsza niż 100 x 10 9 /l wystąpiła u 2,1% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 2,4% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
W trakcie badania liczbę płytek krwi mniejszą niż 100 x 10 9 /l obserwowano rocznie u 1,5% do 3,0% dorosłych pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz u 1,6% do 2,5% dorosłych pacjentów otrzymujących inny lek z grupy ESA. Dane z kontrolowanego badania klinicznego z użyciem epoetyny alfa lub darbepoetyny alfa wykazały częstość występowania udaru określaną jako często. W badaniu dotyczącym bezpieczeństwa przeprowadzonym po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wykazano podobną częstość występowania udaru mózgu pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta (6,3%) i grupami referencyjnymi otrzymującymi inne leki z grupy ESA (epoetyna alfa, darbepoetyna alfa i epoetyna beta) (7%). Podobnie jak w przypadku pozostałych środków stymulujących erytropoezę, po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki zakrzepicy, w tym przypadki zatorowości płucnej (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszano zależną od obecności przeciwciał neutralizujących przeciwko erytropoetynie wybiórczą aplazję układu czerwonokrwinkowego (PRCA), częstość nieznana. W przypadku rozpoznania PRCA należy przerwać leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, a u pacjenta nie należy stosować żadnej rekombinowanej erytropoetyny (patrz punkt 4.4.). Dzieci i młodzież W dwóch badaniach z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży populacja dzieci i młodzieży obejmowała łacznie 104 pacjentów, z których 12 było w wieku poniżej 5 lat, 36 miało od 5 do 11 lat, a 56 było w wieku od 12 do 17 lat. Profil bezpieczeństwa stosowania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta u dzieci i młodzieży włączonych do tych dwóch badań był ogólnie spójny ze znanym profilem stosowania w populacji pacjentów dorosłych, w oparciu o małą ekspozycję u pacjentów uczestniczących w tych badaniach (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedział terapeutyczny glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta jest szeroki. Na początku leczenia, należy uwzględnić indywidualną reakcję na lek. Przedawkowanie może objawiać się nasilonym działaniem farmakodynamicznym, np. nadmierną erytropoezą. W razie zbyt dużego stężenia hemoglobiny należy przejściowo przerwać stosowanie glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta (patrz punkt 4.2). W razie klinicznej konieczności można wykonać flebotomię.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w niedokrwistości, kod ATC: B03XA03 Mechanizm działania Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta stymuluje erytropoezę poprzez interakcję z receptorem erytropoetyny w komórkach macierzystych szpiku kostnego. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta, substancja czynna produktu leczniczego MIRCERA, w odróżnieniu od epoetyny, jest aktywatorem receptora erytropoetyny o ciągłym działaniu, wykazującym odmienne działanie na poziomie receptora. Działanie to charakteryzuje się wolniejszym wiązaniem do receptora i szybszym uwalnianiem z połączenia z receptorem, zmniejszoną aktywnością wewnętrzną in vitro ze zwiększoną aktywnością wewnętrzna in vivo , jak również wydłużonym czasem półtrwania. Przeciętna masa cząsteczkowa wynosi 60 kDa, z czego część białkowa i wodorowęglanowa stanowi około 30 kDa.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Rezultat działania farmakodynamicznego Jako główny czynnik regulujący erytropoezę, naturalna erytropoetyna jest wytwarzana w nerkach i uwalniana do krwioobiegu w reakcji na niedotlenienie. W reakcji na niedotlenienie naturalna erytropoetyna wchodzi w interakcję z komórkami macierzystymi linii erytrocytów, zwiększając wytwarzanie czerwonych krwinek. Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Dorośli pacjenci Dane z badań dotyczących okresu korekty, prowadzonych u pacjentów leczonych w odstępach dwutygodniowych i czterotygodniowych wykazały, że w grupie leczonej glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta reakcja na leczenie, wyrażona zwiększeniem wartości hemoglobiny mierzonym na końcu okresu korekty, była duża i porównywalna z wynikami osiąganymi w grupie porównawczej. Średni czas reakcji na leczenie wynosił 43 dni w grupie otrzymującej glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta oraz 29 dni w grupie porównawczej.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Wzrosty stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych 6 tygodni wynosiły odpowiednio 0,2 g/dl/tydzień i 0,3 g/dl/tydzień. Przeprowadzono cztery kontrolowane, randomizowane badania kliniczne z udziałem pacjentów poddawanych dializie, przyjmujących darbepoetynę alfa lub epoetynę w momencie włączenia do badania. Pacjentów przydzielono losowo do grup kontynuujących dotychczasowe leczenie oraz do grupy przełączanej na leczenie glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta, w celu osiągnięcia stabilnego stężenia hemoglobiny. W okresie dokonywania oceny leczenia (tydzień 29-36) średnia i mediana stężenia hemoglobiny u pacjentów przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta były niemal identyczne z wyjściowym stężeniem hemoglobiny. W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 4 038 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, niepoddawanych dializie, z cukrzycą typu 2 i stężeniem hemoglobiny ≤ 11 g/dl otrzymywało darbepoetynę alfa, do momentu osiągnięcia wartości hemoglobiny wynoszącej 13 g/dl, lub placebo (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu nie osiągnięto żadnego celu pierwszorzędowego – wykazania zmniejszenia ryzyka śmiertelności ogólnej, śmiertelności spowodowanej incydentami sercowo-naczyniowymi, lub schyłkowej niewydolności nerek (SNN). Analiza poszczególnych składowych punktów końcowych wykazała następujące wartości współczynnika ryzyka (95% CI): zgon 1,05 (0,92, 1,21), udar 1,92 (1,38, 2,68), zastoinowa niewydolność serca 0,89 (0,74, 1,08), zawał mięśnia sercowego 0,96 (0,75, 1,23), hospitalizacja z powodu niedokrwienia mięśnia sercowego 0,84 (0,55, 1,27), schyłkowa niewydolność nerek 1,02 (0,87, 1,18). Wykonana post hoc analiza danych zebranych z badań klinicznych z użyciem środków stymulujących erytropoezę u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (poddawanych lub niepoddawanych dializie, z cukrzycą i bez cukrzycy) wykazała tendencję w kierunku wzrostu szacowanego ryzyka wystąpienia zgonu ze wszystkich przyczyn oraz występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych i mózgowo- naczyniowych wraz ze wzrostem skumulowanych dawek środków stymulujących erytropoezę, niezależnie od występowania cukrzycy lub stosowania dializ (patrz punkty 4.2 i 4.4).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje produkcję krwinek czerwonych. Receptory erytropoetyny mogą ulegać ekspresji na powierzchni różnych komórek nowotworowych. Przeżywalność i progresję guzów oceniano w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2833 pacjentów; cztery z tych badań były podwójnie zaślepione i kontrolowane za pomocą placebo, a jedno było badaniem otwartym. Do dwóch badań rekrutowano pacjentów, którzy byli leczeni chemioterapią. Docelowe stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło >13 g/dl, a w pozostałych trzech badaniach wynosiło 12–14 g/dl. W badaniu otwartym nie zaobserwowano różnic w przeżywalności ogólnej pomiędzy pacjentami leczonymi rekombinowaną erytropoetyną ludzką i pacjentami z grupy kontrolnej. W czterech badaniach kontrolowanych za pomocą placebo współczynniki ryzyka względnego dla przeżywalności ogólnej wynosiły od 1,25 do 2,47 na korzyść grup kontrolnych.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badania te wykazały niewyjaśniony, statystycznie istotny wzrost umieralności wśród pacjentów, u których występowała niedokrwistość związana z chorobą nowotworową i otrzymujących rekombinowaną erytropoetynę ludzką, w porównaniu z grupami kontrolnymi. Ogólne wyniki tych badań dotyczące przeżywalności nie dawały się w sposób zadowalający wyjaśnić różnicami w częstości występowania zakrzepicy i związanych z nią powikłań pomiędzy pacjentami otrzymującymi rekombinowaną erytropoetynę ludzką i pacjentami z grup kontrolnych. Przeprowadzono analizę w grupie pacjentów liczącej ponad 13 900 chorych z nowotworem (leczonych chemioterapią, radioterapią, chemio- i radioterapią oraz nieleczonych), uczesniczących w 53 kontrolowanych badaniach z użyciem kilku epoetyn. Metaanaliza dotycząca całkowitego przeżycia pacjentów wykazała, że współczynnik ryzyka wynosi 1,06 na korzyść grupy kontrolnej (95% CI: 1,00; 1,12; 53 badania w grupie 13 933 pacjentów).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W grupie pacjentów z nowotworem leczonych chemioterapią współczynnik ryzyka wynosił 1,04 (95% CI: 0,97; 1,11; 38 badań w grupie 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie zwiększone ryzyko względne zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z nowotworami leczonych rekombinowaną ludzką erytropoetyną (patrz punkt 4.4). Powyższe analizy nie uwzględniały pacjentów leczonych glikolem metoksypolietylenowym epoetyny beta. Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta nie jest zarejestrowany do leczenia niedokrwistości u pacjentów z nowotworami leczonych chemioterapią (patrz punkt 4.1 i 4.4). Dzieci i młodzież Przeprowadzono dwa badania kliniczne z udziałem pacjentów z grupy dzieci i młodzieży. W jednym z badań podawano glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (iv.), w drugim podskórnie (sc.).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Badanie kliniczne z zastosowaniem dożylnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem II fazy z zastosowaniem dawek wielokrotnych (NH19707), przeprowadzoym u 64 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 5 do 17 lat) z CKD poddawanych hemodializie, w celu oszacowania dwóch współczynników przeliczeniowych (ang. conversion factors , CF) (grupa 1 i grupa 2) dla zmiany z leczenia podtrzymującego iv. epoetyną alfa/beta lub darbepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany dożylnie (iv.) raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni. Skuteczność oceniano na podstawie zmiany stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Skorygowana średnia zmiana stężenia hemoglobiny od wartości początkowej do czasu przeprowadzenia oceny w grupie 1. wynosiła -0,74 g/dl [95% CI: -1,32 do -0,16] i w grupie 2. wynosiła -0,09 g/dl [95% CI: -0,45 do 0,26].
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
58% i 75% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny z odchyleniem ±1 g/dl względem wartości początkowej, a 75% i 81% pacjentów utrzymało stężenie hemoglobiny w zakresie wartości 10-12 g/dl odpowiednio w grupie 1. I 2. Analizy podgrup z uwzględnieniem grup wiekowych (5-11 lat i 12- 17 lat) były spójne z obserwacjami poczynionymi w populacji całkowitej. Pacjenci, którzy ukończyli 20- tygodniowy cykl leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 52-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstotliwością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. Badanie kliniczne z zastosowaniem podskórnej drogi podania było wieloośrodkowym, otwartym, jednoramiennym badaniem fazy II (NH19708) z zastosowaniem dawek wielokrotnych, przeprowadzonym u 40 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży (w wieku od 3 miesięcy do 17 lat) z CKD poddawanych dializie lub jeszcze niepoddawanych dializie w celu oszacowania współczynnika przeliczeniowego, zastosowanego w grupie 2 w badaniu iv., przy zmianie ze stabilnego leczenia epoetyną alfa/ beta lub darboepoetyną alfa na glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta podawany podskórnie raz na 4 tygodnie przez 20 tygodni.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
W tym badaniu, podobnie, pierwszorzędowym punktem końcowym oceny skuteczności była zmiana stężenia hemoglobiny (g/dl) między stanem wyjściowym a okresem oceny. Średnia zmiana stężenia hemoglobiny w okresie oceny wyniosła 0,48 g/dl [95% CI: 0,15 do 0,82], co mieściło się w granicach równoważności od -1 do +1 g/dl. Wyniki dotyczące średniej zmiany w stężeniu hemoglobiny w zależności od grupy wiekowej (<5 lat, 5-11 lat, ≥12 lat) były spójne z wynikami pierwszorzędowego punktu końcowego w okresie oceny. Pacjenci, którzy ukończyli 20 tygodni leczenia podstawowego i u których utrzymywał się odpowiedni poziom hemoglobiny, kwalifikowali się do udziału w opcjonalnym 24-tygodniowym przedłużonym cyklu z tą samą częstością dawkowania, prowadzonym w celu oceny bezpieczeństwa. W obu badaniach, średnie stężenia hemoglobiny pozostawały w granicach 10 do 12 g/dl przez cały okres oceny i przedłużony cykl oceny bezpieczeństwa u większości pacjentów.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne
Profil bezpieczeństwa obserwowany u pacjentów pediatrycznych z obu badań był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dorośli pacjenci Właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta badano u zdrowych ochotników oraz u dializowanych i niedializowanych pacjentów z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Po podskórnym podaniu produktu leczniczego niedializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy obserwowano 95 godzin (mediana) po podaniu. Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 54%. Okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u niedializowanych pacjentów z CKD wynosił 142 godziny. Po podskórnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD maksymalne stężenia glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w osoczu obserwowano 72 godziny (mediana) po podaniu.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Całkowita biodostępność glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu podskórnym wynosiła 62%, zaś okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u pacjentów z CKD leczonych dializami wynosił 139 godzin. Po dożylnym podaniu produktu leczniczego dializowanym pacjentom z CKD całkowity klirens układowy wynosił 0,494 ml/h/kg. Okres półtrwania glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta po podaniu dożylnym wynosił 134 godziny. Porównanie stężeń glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w surowicy przed i po hemodializie u 41 pacjentów z CKD wykazało, że hemodializa nie ma wpływu na farmakokinetykę leku. Analiza danych zebranych od 126 pacjentów z CKD nie wykazała żadnych różnic we właściwościach farmakokinetycznych pomiędzy pacjentami dializowanymi i niedializowanymi. W badaniu dotyczącym pojedynczej dawki, po podaniu dożylnym, właściwości farmakokinetyczne glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta były podobne u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i u zdrowych osób (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Na podstawie danych uzyskanych od 103 pacjentów z grupy dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat o masie ciała od 7 do 90 kg, i 524 dorosłych pacjentów przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną. Pacjenci z grupy dzieci i młodzieży otrzymywali glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta dożylnie (wszyscy poddawani hemodializie) lub podskórnie (poddawani dializie otrzewnowej, hemodializie lub jeszcze niedializowani). Stwierdzono, że klirens i objętość dystrybucji zwiększały się wraz z masą ciała, a objętość dystrybucji zwiększała się z wiekiem. Obserwowane maksymalne i minimalne stężenia glikolu metoksypolietylenowy epoetyny beta w surowicy dzieci i młodzieży, oznaczane w czasie, gdy stężenie hemoglobiny u pacjentów było stabilne, były porównywalne z analogicznymi wartościami obserwowanymi u dorosłych po zastosowaniu obu dróg podania, iv. i sc.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania dla układu sercowo-naczyniowego, toksyczności po podaniu wielokrotnym i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie oceniano działania karcynogennego glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w długoterminowych badaniach na zwierzętach. Lek nie powodował proliferacji in vitro w liniach komórkowych nowotworu niehematologicznego. W 6-miesięcznym badaniu toksyczności na szczurach nie zaobserwowano rozwoju nowotworów ani nieoczekiwanych podziałów mitotycznych w tkankach niehematologicznych. Ponadto w badaniach z użyciem zestawu tkanek ludzkich obserwowano tylko wiązanie in vitro glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta w komórkach docelowych (komórkach macierzystych szpiku kostnego).
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta przenikał przez łożysko w niewielkim stopniu u szczurów i w badaniach na zwierzętach nie wykazywał szkodliwego działania na przebieg ciąży, rozwój embrionalny/płodowy, przebieg porodu ani rozwój noworodka. Jednak obserwowano związane z klasą leku odwracalne zmniejszenie masy ciała płodu oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała u potomstwa urodzonego przez matki przyjmujące lek w dawkach powodujących nadmierne działanie farmakodynamiczne. Rozwój psychiczny, poznawczy ani płciowy u potomstwa matek przyjmujących glikol metoksypolietylenowy epoetyny beta w okresie ciąży i karmienia piersią pozostawał niezaburzony. Po podskórnym podaniu glikolu metoksypolietylenowego epoetyny beta samicom i samcom szczurów przed oraz w okresie godowym nie obserwowano pogorszenia zdolności reprodukcyjnych, płodności ani parametrów oceny nasienia.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan jednowodny Sodu siarczan Mannitol (E421) Metionina Poloksamer 188 Woda do wstrzykiwań 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Ponieważ nie wykonano badań dotyczących zgodności, tego produktu leczniczego nie wolno mieszać z innymi lekami. 6.3 Okres ważności 3 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C). Nie zamrażać. Ampułko-strzykawkę należy przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Użytkownik może wyjąć jednorazowo produkt leczniczy z lodówki i przechowywać w temperaturze pokojowej, nieprzekraczającej 30°C, przez 1 miesiąc. Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy należy zużyć w ciągu powyższego okresu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawka (szkło typu I) z laminowaną końcówką tłoka (guma bromobutylowa) i kapturkiem ochronnym (guma bromobutylowa) oraz igłą 27G1/2.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki 30, 40, 50, 60, 75, 100, 120, 150, 200 i 250 µg zawierają 0,3 ml roztworu. Ampułko-strzykawka 360 µg zawiera 0,6 ml roztworu. Ampułko-strzykawki 30, 50, 75 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko- strzykawkę lub 3 ampułko-strzykawki. Ampułko-strzykawki 40, 60, 100, 120, 150, 200, 250 i 360 µg są dostępne w opakowaniach zawierających 1 ampułko-strzykawkę. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia. Jałowa ampułko-strzykawka nie zawiera żadnych konserwantów i może być wykorzystana do wykonania tylko jednego wstrzyknięcia. Ampułko- strzykawka może być wykorzystana do podania tylko jednej dawki leku. Ampułko-strzykawki nie są przeznaczone do podawania podzielonych dawek leku.
CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/ 0,3 ml (100 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne
Jedynie przezroczysty roztwór, koloru bezbarwnego do lekko żółtawego, bez widocznych gołym okiem zanieczyszczeń może zostać użyty do wstrzyknięcia. Nie wstrząsać. Przed wstrzyknięciem odczekać, aż ampułko-strzykawka ogrzeje się do temperatury pokojowej. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności czynników stymulujących erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agents , ESA) należy czytelnie zapisać (lub określić) w aktach pacjenta nazwę i numer serii podawanego ESA. Przestawianie pacjentów z jednego leku z grupy ESA na inny należy wykonywać wyłącznie pod właściwym nadzorem. Informacje ogólne U wszystkich pacjentów otrzymujących epoetynę alfa należy starannie monitorować ciśnienie krwi i w razie konieczności podjąć leczenie w celu kontroli ciśnienia krwi. Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie u chorych z nieleczonym, niewłaściwie leczonym lub słabo kontrolowanym nadciśnieniem. Konieczne może być dodanie lub zwiększenie dawek leków przeciwnadciśnieniowych. Leczenie epoetyną alfa należy przerwać w przypadku nadciśnienia niepoddającego się kontroli.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.8). Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką, drgawkami w wywiadzie lub stanami chorobowymi związanymi z predyspozycją do występowania drgawek, takimi jak zakażenia ośrodkowego układu nerwowego lub przerzuty do mózgu. Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (ang. thrombotic vascular events, TVE) (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Obejmują one zakrzepicę żylną i tętniczą oraz zatorowość (w tym skutki śmiertelne), takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica naczyń siatkówki i zawał mięśnia sercowego. Ponadto zgłaszano występowanie incydentów mózgowo-naczyniowych (w tym zawał mózgowy, krwotok mózgowy i przemijające napady niedokrwienia). Należy starannie rozważyć stosunek zgłaszanego ryzyka występowania TVE do korzyści wynikających z leczenia epoetyną alfa, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka wystąpienia TVE, w tym z otyłością i zaburzeniami zakrzepowymi w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna i incydent mózgowo-naczyniowy). U wszystkich pacjentów należy ściśle kontrolować stężenie hemoglobiny ze względu na potencjalnie zwiększone ryzyko epizodów zakrzepowo-zatorowych i śmierci, jeśli pacjenci są leczeni przy stężeniach hemoglobiny powyżej zakresu stężenia dla danego wskazania do stosowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa może wystąpić zależne od dawki umiarkowane zwiększenie liczby płytek krwi, utrzymujące się w prawidłowym zakresie. Zjawisko to zmniejsza się w trakcie dalszego leczenia. Ponadto zgłaszano trombocytozę powyżej prawidłowego zakresu. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi podczas pierwszych 8 tygodni leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W większości przypadków stężenie ferrytyny w surowicy zmniejsza się wraz ze zwiększeniem hematokrytu. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku wyboru najlepszej opcji leczenia zgodnie z potrzebami pacjenta, należy przestrzegać aktualnych wytycznych dotyczących suplementacji żelaza w skojarzeniu z instrukcjami dotyczącymi dawki i wyszczególnionymi w ChPL leku zawierającego żelazo: – U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których stężenie ferrytyny w surowicy wynosi poniżej 100 ng/ml, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów z nowotworami, u których wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów w programie autologicznej transfuzji krwi należy podawać suplementację żelazem kilka tygodni przed przystąpieniem do programu transfuzji autologicznych, aby uzyskać duży zapas żelaza przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa oraz w trakcie leczenia epoetyną alfa. – U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych należy podawać suplementację żelazem przez cały okres leczenia epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W celu uzyskania odpowiednich zapasów żelaza suplementację żelazem należy w miarę możliwości rozpocząć przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa. Bardzo rzadko u pacjentów leczonych epoetyną alfa obserwowano rozwój lub nasilenie porfirii. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z porfirią. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Binocrit i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego Binocrit u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak SJS lub TEN, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia produktem leczniczym Binocrit u tego pacjenta. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) PRCA zależna od przeciwciał była opisywana po leczeniu epoetyną alfa podawaną przez miesiące lub lata. Zgłaszano również przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania leków z grupy ESA. Epoetyna alfa nie jest dopuszczona do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wystąpi nagły brak skuteczności leku, określany jako zmniejszenie stężenia hemoglobiny (o 1 do 2 g/dl lub 0,62 do 1,25 mmol/l na miesiąc) ze zwiększeniem liczby wymaganych transfuzji, należy skontrolować liczbę retikulocytów i zbadać typowe przyczyny braku odpowiedzi na leczenie (np. niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o dowolnej etiologii). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną alfa i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Należy również rozważyć wykonanie badania szpiku kostnego celem rozpoznania PRCA. Nie należy rozpoczynać innego leczenia ESA ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Leczenie niedokrwistości objawowej u osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek szybkość przyrostu stężenia hemoglobiny powinna wynosić około 1 g/dl (0,62 mmol/l) na miesiąc i nie powinna przekraczać 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc w celu zminimalizowania ryzyka zwiększenia nadciśnienia. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podtrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekroczyć górnej granicy zakresu stężenia hemoglobiny, zgodnie z zaleceniami w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo- naczyniowych, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znamiennych korzyści związanych z podawaniem epoetyny, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad poziom konieczny do opanowania objawów niedokrwistości i do uniknięcia przetaczania krwi. Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki produktu Binocrit u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ wysokie skumulowane dawki epoetyny mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności oraz ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek otrzymujących epoetynę alfa we wstrzyknięciu podskórnym należy regularnie monitorować w celu wykrycia utraty skuteczności, zdefiniowanej jako brak odpowiedzi lub zmniejszona odpowiedź na leczenie epoetyną alfa u pacjentów, którzy wcześniej reagowali na taką terapię.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Charakteryzuje się to utrzymującym się zmniejszeniem stężenia hemoglobiny mimo zwiększenia dawki epoetyny alfa (patrz punkt 4.8). U niektórych pacjentów z bardziej wydłużonymi odstępami w dawkowaniu epoetyny alfa (powyżej jednego tygodnia) odpowiednie stężenia hemoglobiny mogą nie być podtrzymane (patrz punkt 5.1). Pacjenci ci mogą wymagać zwiększenia dawki epoetyny alfa. Należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny. U pacjentów poddawanych hemodializie wystąpiła zakrzepica przetoki, szczególnie u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia lub pacjentów z przetoką tętniczo-żylną z powikłaniami (np. stenozy, tętniaki itp.). U takich pacjentów zalecana jest wczesna rewizja przetoki i profilaktyka zakrzepicy, na przykład przez podanie kwasu acetylosalicylowego. W pojedynczych przypadkach obserwowano hiperkaliemię, chociaż nie ustalono związku przyczynowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować stężenie elektrolitów w surowicy.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku stwierdzenia zwiększonego lub rosnącego stężenia potasu w surowicy, oprócz właściwego leczenia hiperkaliemii, należy rozważyć przerwanie stosowania epoetyny alfa do czasu wyrównania stężenia potasu w surowicy. Często podczas hemodializy w trakcie leczenia epoetyną alfa konieczne jest zwiększenie dawki heparyny na skutek zwiększenia hematokrytu. Brak optymalnej heparynizacji może spowodować zablokowanie systemu dializacyjnego. Z dotychczas dostępnych danych wynika, że wyrównanie niedokrwistości epoetyną alfa u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych jeszcze dializie nie przyspiesza postępu niewydolności nerek. Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z nowotworami należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. Epoetyny są czynnikami wzrostu, które stymulują głównie wytwarzanie krwinek czerwonych (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
red blood cell , RBC). Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu zachodzi obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów. Nie można wykluczyć wpływu ESA na progresję guza lub na skrócenie czasu przeżycia bez progresji choroby. W kontrolowanych badaniach klinicznych zastosowanie epoetyny alfa i innych ESA wiązało się ze zmniejszoną kontrolą lokoregionalną guza lub ze skróceniem całkowitego czasu przeżycia: – zmniejszoną kontrolę lokoregionalną u poddawanych radioterapii pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,7 mmol/l), – skrócony całkowity czas przeżycia i zwiększony odsetek zgonów związanych z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię, gdy ESA podawano w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l), – zwiększone ryzyko zgonu w przypadku podawania ESA w celu uzyskania stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą złośliwą, którzy nie otrzymują ani chemioterapii, ani nie są poddawani radioterapii; ESA nie są zalecane do stosowania w tej grupie pacjentów, – na podstawie wstępnej analizy, u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię obserwowano zwiększenie o 9% ryzyka postępu choroby lub zgonu w grupie otrzymującej epoetynę alfa plus standardową opiekę, i zwiększenie o 15% ryzyka, którego nie można wykluczyć statystycznie, gdy podawano ESA w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
W związku z powyższym w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o zastosowaniu leczenia rekombinowaną erytropoetyną należy podejmować na podstawie oceny stosunku korzyści i ryzyka z udziałem danego pacjenta, uwzględniając specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy uwzględnić w tej ocenie, powinny obejmować rodzaj nowotworu i jego stadium, stopień niedokrwistości, przewidywaną długość życia, środowisko, w którym pacjent jest leczony, oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Podczas oceny zasadności leczenia epoetyną alfa pacjentów z nowotworem otrzymujących chemioterapię (pacjenci, którzy mogą wymagać transfuzji krwi) należy uwzględnić trwające od 2 do 3 tygodni opóźnienie między podaniem leku z grupy ESA a pojawieniem się erytrocytów indukowanych podaniem erytropoetyny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programach autologicznej transfuzji krwi Należy przestrzegać wszystkich specjalnych ostrzeżeń i specjalnych środków ostrożności związanych z procedurami przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi, szczególnie z rutynowymi procedurami uzupełniania objętości krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych W postępowaniu okołooperacyjnym należy zawsze stosować zasady dobrej praktyki zarządzania produktami krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych powinni otrzymywać odpowiednią profilaktykę przeciwzakrzepową, ponieważ u chorych poddawanych zabiegom chirurgicznym mogą wystąpić zaburzenia zakrzepowe i naczyniowe, zwłaszcza u osób z istniejącą chorobą sercowo-naczyniową. Ponadto należy podjąć szczególne środki ostrożności u pacjentów ze skłonnością do rozwoju zakrzepicy żył głębokich (ang. deep venous thrombosis, DVT).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Specjalne środki ostrozności
Również u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l) nie można wykluczyć, że leczenie epoetyną alfa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń zakrzepowych/naczyniowych w okresie pooperacyjnym. Z tego względu epoetyny alfa nie należy stosować u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l). Substancje pomocnicze Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Brak dowodów, które by wskazywały, że leczenie epoetyną alfa zmienia metabolizm innych produktów leczniczych. Produkty lecznicze zmniejszające erytropoezę mogą zmniejszyć odpowiedź na epoetynę alfa. Ze względu na wiązanie cyklosporyny z RBC istnieje możliwość wystąpienia interakcji produktów leczniczych. Jeśli epoetyna alfa podawana jest jednocześnie z cyklosporyną, należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi i skorygować jej dawkę w razie zwiększenia hematokrytu. Brak dowodów, które by wskazywały na interakcję między epoetyną alfa i czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów (G-CSF) lub czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów i makrofagów (GM-CSF) w odniesieniu do różnicowania hematologicznego lub proliferacji komórek guza uzyskanych drogą biopsji, ocenianych w badaniach in vitro .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Interakcje
U dorosłych pacjentek z przerzutowym nowotworem piersi, jednoczesne podawanie podskórne 40 000 j.m./ml epoetyny alfa z trastuzumabem w dawce 6 mg/kg nie miało wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania epoetyny alfa u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W rezultacie epoetynę alfa należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet w ciąży zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy egzogenna epoetyna alfa przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u kobiet karmiących piersią. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią lub czy przerwać podawanie epoetyny alfa, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia epoetyną alfa dla matki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet karmiących piersią zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Płodność Nie przeprowadzono badań oceniających możliwy wpływ epoetyny alfa na płodność mężczyzn i kobiet.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Binocrit nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującym działaniem niepożądanym leku podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki podwyższenie ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia krwi. Należy kontrolować ciśnienie krwi, szczególnie na początku leczenia (patrz punkt 4.4). Najczęściej występujące działania niepożądane leku obserwowane w badaniach klinicznych epoetyny alfa to biegunka, nudności, wymioty, gorączka i ból głowy. Objawy grypopodobne mogą wystąpić zwłaszcza na początku leczenia. W badaniach z wydłużonymi odstępami w dawkowaniu u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych uprzednio dializie zgłaszano niedrożność dróg oddechowych obejmującą przypadki niedrożności górnych dróg oddechowych, niedrożności nosa i zapalenia nosogardzieli. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (TVE) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Tabelaryczna lista działań niepożądanych Ogólny profil bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa oceniano u 2 094 pacjentów z niedokrwistością spośród łącznie 3 417 pacjentów biorących udział w 25 randomizowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych stosowaniem placebo lub standardem opieki. Analiza obejmowała 228 pacjentów z CRF leczonych epoetyną alfa w 4 badaniach dotyczących CRF (2 badania w stadium przed dializą [N = 131 narażonych pacjentów z CRF] i 2 badania w stadium dializy [N = 97 narażonych pacjentów z CRF]); 1 404 narażonych pacjentów z nowotworami w 16 badaniach dotyczących niedokrwistości wywołanej chemioterapią; 147 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących autologicznego przetaczania krwi; 213 narażonych pacjentów w 1 badaniu dotyczącym okresu okołooperacyjnego; oraz 102 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących MDS. Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane leku zgłaszane przez ≥ 1% pacjentów leczonych epoetyną alfa w tych badaniach.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Ocena częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa3, nadpłytkowość Rzadko
Zaburzenia metabolizmui odżywiania Hiperkaliemia1 Niezbyt często
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość3 Niezbyt często
Reakcja anafilaktyczna3 Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Często
Drgawki Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza2 Często
Przełom nadciśnieniowy3 Nieznana

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Często
Niedrożność dróg oddechowych Niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka, nudności, wymioty Bardzo często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Często
Pokrzywka3 Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy3 Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból stawów, ból kości, ból mięśni, bóle kończyn Często
Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Ostra porfiria3 Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Gorączka Bardzo często
Dreszcze, objawy grypopodobne, reakcjaw miejscu wstrzyknięcia, obrzęk obwodowy Często
Nieskuteczność produktuleczniczego3 Nieznana
Badania diagnostyczne Dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie Rzadko
1 Często w przypadku dializy2 W tym tętnicze i żylne zdarzenia prowadzące do zgonu lub nie, takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica siatkówki, zakrzepica tętnicza (w tym zawał mięśnia sercowego), incydenty mózgowo-naczyniowe (w tym zawał mózgowy i krwotok mózgowy), przemijające napady niedokrwienia, zakrzepica przetoki (dotyczy także sprzętu do dializy) i zakrzepica w obrębie tętniaka przetoki tętniczo-żylnej3 Temat poruszony w podpunkcie poniżej i (lub) w punkcie 4.4

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, obejmujące przypadki wysypki (w tym pokrzywkę), reakcję anafilaktyczną i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.4). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym SJS i TEN, mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko, w < 1/10 000 przypadkach na pacjentorok, zgłaszano występowanie zależnej od przeciwciał aplazji czystoczerwonokrwinkowej po miesiącach lub latach leczenia epoetyną alfa (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
Więcej zgłoszonych przypadków dotyczyło podskórnej drogi podawania w porównaniu z drogą dożylną. Dorośli pacjenci z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby u 4 (4,7%) pacjentów wystąpiły TVE (nagły zgon, udar niedokrwienny, zatorowość i zapalenie żył). Wszystkie zaburzenia zakrzepowe wystąpiły w grupie otrzymującej epoetynę alfa w pierwszych 24 tygodniach badania. Trzy z nich były potwierdzonymi TVE, a w jednym przypadku (nagły zgon) epizod zakrzepowo-zatorowe nie został potwierdzony. U dwóch pacjentów występowały istotne czynniki ryzyka (migotanie przedsionków, niewydolność serca i zakrzepowe zapalenie żył). Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek poddawani hemodializie Narażenie objęte badaniami klinicznymi i po wprowadzeniu leku do obrotu u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie jest ograniczone.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Działania niepożądane
W tej grupie pacjentów nie obserwowano działań niepożądanych specyficznych dla dzieci i młodzieży, których nie wymieniono w powyższej tabeli, lub działań niepożądanych, które nie były zgodne z chorobą podstawową. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Indeks terapeutyczny epoetyny alfa jest bardzo szeroki. Przedawkowanie epoetyny alfa może spowodować skutki, które są nasileniem działań farmakologicznych tego hormonu. W przypadku wystąpienia nadmiernie dużych stężeń hemoglobiny można wykonać flebotomię (krwioupust). W razie konieczności należy zapewnić dodatkowe leczenie podtrzymujące.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości, erytropoetyna, kod ATC: B03XA01. Binocrit jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Mechanizm działania Erytropoetyna jest hormonem glikoproteinowym, wytwarzanym głównie przez nerki w odpowiedzi na niedotlenienie i jest kluczowym regulatorem wytwarzania RBC. Erytropoetyna bierze udział we wszystkich fazach erytropoezy i wywiera swoje główne działanie na poziomie prekursorów erytroidowych. Po połączeniu się z receptorem na powierzchni komórki erytropoetyna aktywuje szlaki transdukcji sygnałów, które zaburzają apoptozę, i stymuluje proliferację komórek erytroidalnych. Rekombinowana ludzka erytropoetyna (epoetyna alfa), podlegająca ekspresji w komórkach jajnika chomika chińskiego, posiada sekwencję 165 aminokwasów, co jest identyczne z ludzką erytropoetyną moczową; obu substancji nie można odróżnić na podstawie badań czynnościowych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Masa cząsteczkowa erytropoetyny wynosi od 32 000 do 40 000 daltonów. Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Działanie farmakodynamiczne Zdrowi ochotnicy Po podaniu pojedynczych dawek (od 20 000 do 160 000 j.m. podskórnie) epoetyny alfa odnotowano odpowiedź zależną od dawki dla badanych znaczników farmakodynamicznych, w tym retikulocytów, krwinek czerwonych i hemoglobiny. Dla zmian odsetka retikulocytów odnotowano określony profil stężenia w przebiegu czasowym, charakteryzujący się szczytem i powrotem do wartości początkowej. Dla krwinek czerwonych i hemoglobiny odnotowano mniej określony profil. Ogólnie, wszystkie znaczniki farmakodynamiczne zwiększały się liniowo wraz z dawką, osiągając maksymalną odpowiedź przy najwyższych poziomach dawki. W dalszych badaniach farmakodynamicznych zbadano dawkę 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
podawaną raz w tygodniu w porównaniu z 150 j.m./kg podawanymi 3 razy w tygodniu. Pomimo różnic w profilu stężenia w przebiegu czasowym, odpowiedź farmakodynamiczna (mierzona na podstawie zmian w odsetku retikulocytów, stężenia hemoglobiny i liczby wszystkich krwinek czerwonych) była podobna w obu schematach. W dodatkowych badaniach porównano schemat dawkowania epoetyny alfa 40 000 j.m. raz w tygodniu ze schematem dawkowania co dwa tygodnie w zakresie od 80 000 do 120 000 j.m. podskórnie. Ogólnie rzecz biorąc, na podstawie wyników tych badań farmakodynamicznych z udziałem zdrowych osób, schemat dawkowania 40 000 j.m. raz w tygodniu wydaje się być bardziej skuteczny w wytwarzaniu krwinek czerwonych niż schematy dawkowania co dwa tygodnie, pomimo obserwowanego podobieństwa w wytwarzaniu retikulocytów w schematach dawkowania raz w tygodniu i co dwa tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przewlekła niewydolność nerek Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje erytropoezę u pacjentów z niedokrwistością i CRF, w tym u pacjentów poddawanych dializie i przed dializą. Pierwszym dowodem odpowiedzi na epoetynę alfa jest wzrost liczby retikulocytów w ciągu 10 dni, a następnie wzrost liczby krwinek czerwonych, wzrost stężenia hemoglobiny i wzrost hematokrytu, zazwyczaj w ciągu 2 do 6 tygodni. Odpowiedź związana ze stężeniem hemoglobiny różni się u poszczególnych pacjentów i może zależeć od zapasów żelaza i obecności współistniejących problemów medycznych. Niedokrwistość wywołana chemioterapią Wykazano, że epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu lub raz w tygodniu zwiększa stężenie hemoglobiny i zmniejsza konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością otrzymujących chemioterapię. W badaniu porównującym schematy dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób oraz pacjentów z nowotworem i niedokrwistością, profile czasowe zmian odsetka retikulocytów, stężenia hemoglobiny i całkowitej liczby krwinek czerwonych były podobne w obu schematach dawkowania u zdrowych osób, jak również u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. AUC poszczególnych parametrów farmakodynamicznych były podobne w schematach dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób, jak również pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. Pacjenci dorośli przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych w celu wspomagania autologicznego pobierania krwi oraz ograniczenia spadku stężenia hemoglobiny u dorosłych pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji chirurgicznych elektywnych, u których nie oczekuje się zebrania zapasu krwi wystarczającego na zaspokojenie ich całkowitych potrzeb związanych z zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Największe efekty obserwuje się u pacjentów z niskim stężeniem hemoglobiny (≤ 13 g/dl). Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem wykazano, że epoetyna alfa zmniejsza ryzyko otrzymania transfuzji allogenicznych i przyspiesza poprawę parametrów erytroidowych (wzrost stężenia hemoglobiny, hematokrytu i liczby retikulocytów). Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Przewlekła niewydolność nerek Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i CRF, w tym pacjentów poddawanych hemodializie i przed dializą, w leczeniu niedokrwistości i w celu utrzymania hematokrytu w docelowym zakresie stężeń od 30 do 36%.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek początkowych od 50 do 150 j.m./kg trzy razy w tygodniu u około 95% wszystkich pacjentów obserwowano odpowiedź kliniczną w postaci istotnego wzrostu hematokrytu. Po około dwóch miesiącach leczenia praktycznie wszyscy pacjenci byli niezależni od transfuzji krwi. Po osiągnięciu docelowej wartości hematokrytu dostosowano dawkę podtrzymującą indywidualnie dla każdego pacjenta. W trzech największych badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów dorosłych poddawanych dializie mediana dawki podtrzymującej niezbędnej do utrzymania wartości hematokrytu pomiędzy 30 i 36% wynosiła około 75 j.m./kg, podawanych 3 razy w tygodniu. W kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, dotyczącym jakości życia u pacjentów z CRF poddawanych hemodializie wykazano klinicznie i statystycznie istotną poprawę u pacjentów leczonych epoetyną alfa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo, przy pomiarze zmęczenia, objawów fizycznych, związków i depresji (kwestionariusz dotyczący choroby nerek, ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Kidney Disease Questionnaire ) po sześciu miesiącach leczenia. Pacjentów z grupy leczonej epoetyną alfa włączono również do otwartego rozszerzenia badania, które wykazało poprawę jakości ich życia, która utrzymywała się przez kolejne 12 miesięcy. Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie W badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z CRF, niepoddawanych dializie, leczonych epoetyną alfa, średni czas leczenia wynosił prawie pięć miesięcy. U tych pacjentów wystąpiła odpowiedź na leczenie epoetyną alfa zbliżona do obserwowanej u pacjentów poddawanych dializie. Pacjenci z CRF, niepoddawani dializie, wykazali zależny od dawki i trwały wzrost wartości hematokrytu w przypadku otrzymywania epoetyny alfa dożylnie lub podskórnie. Podobny wzrost wartości hematokrytu odnotowano, podając epoetynę alfa którąkolwiek drogą.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Ponadto wykazano, że dawki epoetyny alfa od 75 do 150 j.m./kg na tydzień utrzymują wartość hematokrytu w zakresie od 36 do 38% przez okres do sześciu miesięcy. W 2 badaniach z wydłużonym odstępem dawkowania epoetyny alfa (3 razy w tygodniu, raz na tydzień, raz na 2 tygodnie i raz na 4 tygodnie) u niektórych pacjentów z dłuższymi odstępami podawania nie utrzymywał się odpowiedni poziom stężenia hemoglobiny, przez co ci pacjenci osiągnęli kryteria spadku stężenia hemoglobiny zdefiniowane przez protokół (0% w grupie otrzymującej lek raz na tydzień, 3,7% w grupie otrzymującej lek raz na 2 tygodnie i 3,3% w grupie otrzymującej lek raz na 4 tygodnie). W randomizowanym, prospektywnym badaniu oceniano 1 432 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością, którzy nie byli poddawani dializie. Pacjentów przydzielono do leczenia epoetyną alfa w celu utrzymania poziomu stężenia hemoglobiny 13,5 g/dl (wyższego niż zalecany poziom stężenia hemoglobiny) lub 11,3 g/dl.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe (zgon, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub hospitalizacja z powodu zastoinowej niewydolności serca) wystąpiło u 125 (18%) spośród 715 pacjentów w grupie wyższego stężenia hemoglobiny w porównaniu z 97 (14%) spośród 717 pacjentów w grupie niższego stężenia hemoglobiny (współczynnik ryzyka [HR] 1,3; 95% CI: 1,0; 1,7; p = 0,03). Przeprowadzono post-hoc zbiorcze analizy badań klinicznych nad ESA u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (poddawanych dializie, niepoddawanych dializie, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Stwierdzono skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami ESA, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę lub czy byli poddawani dializie (patrz punkt 4.2 i punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i nowotworem, z guzami limfoidalnymi i litymi oraz pacjentów leczonych różnymi schematami chemioterapii, w tym schematami zawierającymi platynę i niezawierającymi platyny. Badania te wykazały, że u pacjentów z nowotworami i niedokrwistością epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu i raz w tygodniu zwiększała stężenie hemoglobiny i zmniejszała konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia. W niektórych badaniach po fazie podwójnie ślepej próby nastąpiła faza otwartej próby, podczas której wszyscy pacjenci otrzymywali epoetynę alfa, w związku z czym odnotowano utrzymanie efektu. Dostępne dowody wskazują, że pacjenci z nowotworami złośliwymi układu krwiotwórczego i guzami litymi odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa oraz że pacjenci z naciekiem szpiku kostnego przez nowotwór lub bez takiego nacieku odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach dotyczących chemioterapii wykazano porównywalną intensywność chemioterapii w grupach otrzymujących epoetynę alfa i grupach otrzymujących placebo na podstawie podobnej powierzchni pod krzywą czasu granulocytów obojętnochłonnych u pacjentów leczonych epoetyną alfa i pacjentów otrzymujących placebo, jak również na podstawie podobnego odsetka pacjentów w grupach leczonych epoetyną alfa i grupach otrzymujących placebo, u których bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych spadła poniżej 1 000 i 500 komórek/µl. W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, obejmującym 375 pacjentów z niedokrwistością z różnymi nowotworami z wyjątkiem nowotworów szpiku, otrzymujących chemioterapię bez pochodnych platyny, wykazano istotne zmniejszenie następstw związanych z niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
uczucia zmęczenia, zmniejszenia energii i spadku aktywności) mierzonych za pomocą następujących narzędzi i skal: ogólna skala Functional Assessment of Cancer Therapy-Anaemia (FACT-An), skala oceny zmęczenia FACT-An i skala Cancer Linear Analogue Scale (CLAS). Dwa inne, mniejsze, randomizowane badania kliniczne kontrolowane placebo nie wykazały istotnej poprawy parametrów jakości życia ocenianej przy użyciu odpowiednio skali EORTC-QLQ-C30 lub skali CLAS. Czas przeżycia i progresja guza były badane w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2 833 pacjentów, z czego cztery były kontrolowanymi placebo badaniami z podwójnie ślepą próbą, a jedno było badaniem otwartym. W badaniach brali udział pacjenci leczeni chemioterapią (dwa badania) lub wykorzystano populacje pacjentów, u których nie jest wskazane stosowanie leków z grupy ESA: niedokrwistość u pacjentów z nowotworem nieleczonych chemioterapią oraz pacjenci z nowotworem w obrębie głowy i szyi poddawani radioterapii.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wymagane stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl (8,1 mmol/l); w pozostałych trzech badaniach od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l). W badaniu otwartym nie było różnicy w całkowitym czasie przeżycia między pacjentami leczonymi rekombinowaną ludzką erytropoetyną a produktami kontrolnymi. W czterech kontrolowanych placebo badaniach współczynnik ryzyka dla całkowitego czasu przeżycia wahał się w zakresie pomiędzy 1,25 i 2,47 na korzyść produktów kontrolnych. Badania te wykazały stałą, niewyjaśnioną, statystycznie istotną nadmierną śmiertelność u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropetynę, w porównaniu z produktami kontrolnymi. Całkowity czas przeżycia w badaniach nie mógł być zadowalająco wyjaśniony różnicami w częstości występowania zakrzepicy i powiązanych powikłań między pacjentami, którym podawano rekombinowaną ludzką erytropoetynę a pacjentami w grupie kontrolnej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub brak terapii) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn. Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść produktów kontrolnych (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badań i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono randomizowane, otwarte, wielośrodkowe badanie z udziałem 2 098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym nowotworem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego lub drugiego rzutu. Było to badanie równoważności (ang. non-inferiority ) opracowane w celu wykluczenia 15% wzrostu ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa ze standardową opieką w porównaniu z samą standardową opieką. W punkcie granicznym zbierania danych klinicznych mediana czasu bez progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS) na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej z grup leczenia (HR 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), wskazując na to, że nie osiągnięto celu badania. W grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką znacznie mniej pacjentek (5,8% w porównaniu z 11,4%) otrzymywało transfuzję erytrocytów; z kolei w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką u znacznie większej liczby pacjentek (2,8% w porównaniu z 1,4%) wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W momencie analizy końcowej odnotowano 1 653 zgony. Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką wynosiła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie otrzymującej tylko standardową opiekę (HR 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji (ang. time to progression , TTP) na podstawie określonej przez badacza choroby progresywnej (ang. progresive disease , PD) wynosiła 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana TPP oparta na PD określonej przez IRC wynosiła 8,0 miesięcy w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 8,3 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Program autologicznej transfuzji krwi W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 204 pacjentów, i w badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 55 pacjentów oceniano skuteczność epoetyny alfa w przyczynianiu się do autologicznej transfuzji krwi u pacjentów z niską wartością hematokrytu (≤ 39% i brak niedokrwistości na tle niedoboru żelaza) zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych. W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Przeciętnie pacjenci leczeni epoetyną alfa byli w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (4,5 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (3,0 jednostki).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 300 j.m./kg lub 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Pacjenci leczeni epoetyną alfa byli również w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (epoetyna alfa w dawce 300 j.m./kg = 4,4 jednostki; epoetyna alfa w dawce 600 j.m./kg = 4,7 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (2,9 jednostki). Leczenie epoetyną alfa zmniejszyło ryzyko narażenia na krew allogeniczną o 50% w porównaniu z pacjentami nieotrzymującymi epoetyny alfa. Duże operacje ortopedyczne elektywne Wpływ epoetyny alfa (300 j.m./kg lub 100 j.m./kg) na narażenie na transfuzję krwi allogenicznej oceniano w badaniu klinicznym kontrolowanym placebo z zastosowaniem podwójnie ślepej próby u pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza, zakwalifikowanych do dużej operacji ortopedycznej elektywnej biodra lub kolana.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Epoetynę alfa podawano podskórnie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu. Pacjentów stratyfikowano według ich wyjściowego stężenia hemoglobiny (≤ 10 g/dl, od > 10 do ≤ 13 g/dl i > 13 g/dl). Podawanie epoetyny alfa w dawce 300 j.m./kg znacznie zmniejszyło ryzyko allogenicznej transfuzji krwi u pacjentów ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem. 16% pacjentów leczonych epoetyną alfa 300 j.m./kg, 23% pacjentów leczonych epoetyną alfa 100 j.m./kg i 45% pacjentów otrzymujących placebo wymagało transfuzji krwi. W otwartym badaniu, prowadzonym w grupach równoległych, z udziałem pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza ze stężeniem hemoglobiny od ≥ 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem, którzy byli zakwalifikowani do dużej operacji ortopedycznej biodra lub kolana, porównano podawanie epoetyny alfa 300 j.m./kg podskórnie, codziennie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu, z podawaniem epoetyny alfa 600 j.m./kg podskórnie, raz w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem i w dniu zabiegu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Średni wzrost stężenia hemoglobiny od okresu przed leczeniem do momentu przed zabiegiem w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu (1,44 g/dl) był dwukrotnie wyższy niż w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie (0,73 g/dl). Średnie stężenia hemoglobiny były podobne w obu grupach pacjentów przez cały okres pooperacyjny. Skutkiem odpowiedzi erytropoetycznej obserwowanej w obu leczonych grupach były podobne częstości transfuzji krwi (16% w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu i 20% w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie). Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny alfa u dorosłych pacjentów z niedokrwistością i z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów stratyfikowano według poziomu erytropoetyny w surowicy (sEPO) oraz przeprowadzenia wcześniej transfuzji krwi podczas badania przesiewowego. Najważniejsze wyjściowe cechy charakterystyczne warstwy < 200 mj./ml przedstawiono w tabeli poniżej. Wyjściowe cechy charakterystyczne dotyczące pacjentów z sEPO < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego Po randomizacji

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Łącznie (N)b Epoetyna alfa85a Placebo45
sEPO podczas badania przesiewowego< 200 mj./ml (N) Hemoglobina (g/l) N 7171 3939
Średnia 92,1 (8,57) 92,1 (8,51)
Mediana 94,0 96,0
Zakres (71, 109) (69, 105)
95% przedział ufności dla średniejWcześniejsze transfuzje krwi N (90,1; 94,1)71 (89,3; 94,9)39
Tak 31 (43,7%) 17 (43,6%)
≤ 2 jednostki krwinek 16 (51,6%) 9 (52,9%)
czerwonych> 2 i ≤ 4 jednostki krwinek 14 (45,2%) 8 (47,1%)
czerwonych> 4 jednostek krwinek 1 (3,2%) 0
czerwonychNie 40 (56,3%) 22 (56,4%)

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
a w przypadku jednego pacjenta nie było danych na temat sEPO b w warstwie ≥ 200 mj./ml było 13 pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa i 6 pacjentów z grupy otrzymującej placebo Odpowiedź erytroidalną zdefiniowano zgodnie z kryteriami Międzynarodowej Grupy Roboczej ( International Working Group — IWG) z 2006 r. jako wzrost stężenia hemoglobiny o ≥ 1,5 g/dl względem wartości wyjściowej lub spadek liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna) oraz czas trwania odpowiedzi wynoszący co najmniej 8 tygodni. Odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni badania wykazało 27/85 (31,8%) pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do 2/45 (4,4%) pacjentów z grupy otrzymującej placebo (p < 0,001). Wszyscy reagujący pacjenci należeli do warstwy, w której wartość sEPO wynosiła < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tej warstwie 20/40 (50%) pacjentów niepoddawanych wcześniej transfuzji wykazało odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni w porównaniu do 7/31 (22,6%) pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji (dwóch pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji krwi osiągnęło pierwszorzędowy punkt końcowy na podstawie spadku liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna)). Mediana czasu od badania wyjściowego do pierwszej transfuzji była istotnie statystycznie dłuższa w grupie otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do grupy otrzymującej placebo (49 vs 37 dni; p = 0,046). Po 4 tygodniach leczenia czas do pierwszej transfuzji jeszcze się wydłużył w grupie otrzymującej epoetynę alfa (142 vs 50 dni, p = 0,007).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetek pacjentów poddanych transfuzji w grupie otrzymującej epoetynę alfa zmniejszył się z 51,8% 8 tygodni przed badaniem wyjściowym do 24,7% między tygodniem 16 a 24 w porównaniu do grupy otrzymującej placebo, w której nastąpił wzrost wskaźnika transfuzji z 48,9% do 54,1% w tym samym czasie. Dzieci i młodzież Przewlekła niewydolność nerek Epoetynę alfa oceniano w otwartym nierandomizowanym 52-tygodniowym badaniu klinicznym z otwartym zakresem dawki z udziałem dzieci i młodzieży z CRF poddawanych hemodializie. Mediana wieku pacjentów włączonych do badania wynosiła 11,6 roku (zakres od 0,5 do 20,1 roku). Epoetynę alfa podawano po dializie w dawce 75 j.m./kg/tydzień dożylnie w 2 lub 3 podzielonych dawkach, stopniowo zwiększając dawkę o 75 j.m./kg/tydzień co 4 tygodnie (do maksymalnie 300 j.m./kg/tydzień) w celu osiągnięcia wzrostu stężenia hemoglobiny o 1 g/dl/miesiąc. Wymagany zakres stężenia hemoglobiny wynosił od 9,6 do 11,2 g/dl. 81% pacjentów osiągnęło poziom stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 11 tygodni, a mediana stosowanej dawki w chwili osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 150 j.m./kg/tydzień. Spośród pacjentów, którzy osiągnęli wartość docelową, 90% stosowało schemat dawkowania 3 razy na tydzień. Po 52 tygodniach, 57% pacjentów pozostało w badaniu i otrzymywało medianę dawki 200 j.m./kg/tydzień. Dane kliniczne dotyczące podania podskórnego u dzieci są ograniczone. W pięciu niewielkich otwartych, niekontrolowanych badaniach (liczba pacjentów wynosiła od 9 do 22, łącznie N = 72), epoetynę alfa podawano dzieciom podskórnie w dawkach początkowych wynoszących od 100 j.m./kg na tydzień do 150 j.m./kg na tydzień, z możliwością zwiększenia dawki do 300 j.m./kg na tydzień. W powyższych badaniach większość stanowili pacjenci jeszcze nie poddawani dializie (N = 44), 27 pacjentów otrzymywało dializę otrzewnową, a 2 otrzymywało hemodializę. Wiek pacjentów mieścił się w przedziale od 4 miesięcy do 17 lat.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Zasadniczo badania te miały ograniczenia metodologiczne, ale leczenie wiązało się z pozytywną tendencją do większych stężeń hemoglobiny. Nie odnotowano niespodziewanych działań niepożądanych (patrz punkt 4.2). Niedokrwistość wywołana chemioterapią W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby trwającym 16 tygodni i randomizowanym, kontrolowanym, otwartym badaniu trwającym 20 tygodni oceniano epoetynę alfa 600 j.m./kg (podawaną dożylnie lub podskórnie raz na tydzień) u dzieci i młodzieży z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię mielosupresyjną w leczeniu różnych nowotworów wieku dziecięcego z wyjątkiem nowotworów szpiku. W 16-tygodniowym badaniu (n = 222) w grupie pacjentów leczonych epoetyną alfa nie odnotowano statystycznie istotnego wpływu na wyniki na podstawie odpowiedzi pacjentów lub rodziców uzyskanych przy zastosowaniu Pediatrycznego Kwestionariusza Jakości Życia (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Paediatric Quality of Life Inventory ) lub na wyniki w Module Rak (ang. Cancer Module ), w porównaniu z placebo (pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący skuteczności). Ponadto nie zaobserwowano statystycznej różnicy w odsetkach pacjentów wymagających transfuzji koncentratu erytrocytów, między grupą otrzymującą epoetynę alfa a grupą placebo. W 20-tygodniowym badaniu (n = 225) nie zaobserwowano znaczącej różnicy w pierwszorzędowym punkcie końcowym dotyczącym skuteczności, tj. odsetku pacjentów wymagających transfuzji erytrocytów po 28. dniu (62% pacjentów otrzymujących epoetynę alfa w porównaniu z 69% pacjentów otrzymujących standardową opiekę).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po wstrzyknięciu podskórnym stężenie epoetyny alfa w surowicy osiąga swój szczyt w okresie od 12 do 18 godzin po podaniu. Nie stwierdzono kumulacji po wielokrotnym podaniu dawki 600 j.m./kg podawanej podskórnie raz w tygodniu. Biodostępność bezwzględna epoetyny alfa po podaniu podskórnym wynosi około 20% u zdrowych osób. Dystrybucja Po podaniu dożylnym dawek 50 i 100 j.m./kg zdrowym osobom średnia objętość dystrybucji wynosiła 49,3 ml/kg. Po podaniu dożylnym epoetyny alfa pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek objętość dystrybucji wynosiła odpowiednio od 57 do 107 ml/kg po podaniu pojedynczej dawki (12 j.m./kg) i od 42 do 64 ml/kg po podaniu wielokrotnym (48-192 j.m./kg). Zatem objętość dystrybucji jest nieco większa niż przestrzeń w osoczu. Eliminacja Okres półtrwania epoetyny alfa po wielokrotnym podaniu dożylnym wynosi około 4 godzin u zdrowych osób.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Szacuje się, że okres półtrwania w przypadku podania podskórnego wynosi około 24 godzin u zdrowych osób. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u zdrowych osób wynosiła odpowiednio 31,2 i 12,6 ml/h/kg. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u pacjentów z niedokrwistością i z nowotworami wynosiła odpowiednio 45,8 i 11,3 ml/h/kg. U większości pacjentów z niedokrwistością i nowotworami otrzymujących chemioterapię cykliczną wartość CL/F po podaniu dawek podskórnych 40 000 j.m. raz w tygodniu i 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu była niższa w porównaniu z wartościami u osób zdrowych. Liniowość lub nieliniowość U zdrowych osób odnotowano proporcjonalny do dawki wzrost stężenia epoetyny alfa w surowicy po dożylnym podaniu 150 i 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Podawanie pojedynczych dawek epoetyny alfa od 300 do 2 400 j.m./kg podskórnie doprowadziło do liniowej zależności pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką. U osób zdrowych zaobserwowano odwrotną zależność pomiędzy pozornym klirensem a dawką. W badaniach przeprowadzonych w celu zbadania wydłużonych odstępów dawkowania (40 000 j.m. raz w tygodniu oraz 80 000, 100 000 i 120 000 j.m. co dwa tygodnie) odnotowano liniową, ale nie proporcjonalną do dawki, zależność pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką w stanie stacjonarnym. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Epoetyna alfa wykazuje zależne od dawki działanie na parametry hematologiczne, które jest niezależne od drogi podawania. Dzieci i młodzież U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano okres półtrwania epoetyny alfa wynoszący około od 6,2 do 8,7 godziny po wielokrotnym podaniu dożylnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Profil farmakokinetyczny epoetyny alfa u dzieci i młodzieży wydaje się być podobny do tego u dorosłych. Dane farmakokinetyczne u noworodków są ograniczone. Z badania z udziałem 7 przedwcześnie urodzonych noworodków z bardzo niską urodzeniową masą ciała i 10 zdrowych dorosłych, którzy otrzymywali erytropoetynę dożylnie, wynika, że objętość dystrybucji była około od 1,5 do 2 razy większa u przedwcześnie urodzonych noworodków w porównaniu ze zdrowymi dorosłymi, natomiast klirens był 3 razy większy u przedwcześnie urodzonych noworodków niż u zdrowych dorosłych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny alfa jest nieco przedłużony o około 5 godzin w porównaniu ze zdrowymi osobami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach toksykologicznych dotyczących podania wielokrotnego prowadzonych na psach i szczurach (ale nie na małpach) leczenie epoetyną alfa wiązało się z subklinicznym włóknieniem szpiku kostnego. Włóknienie szpiku kostnego jest znanym powikłaniem przewlekłej niewydolności nerek u ludzi i może być związane z wtórną nadczynnością przytarczyc lub nieznanymi czynnikami. Częstość włóknienia szpiku kostnego nie była zwiększona w badaniu obejmującym pacjentów poddawanych hemodializie, leczonych epoetyną alfa przez 3 lata w porównaniu z dopasowaną grupą kontrolną, złożoną z chorych dializowanych, nieleczonych epoetyną alfa. Epoetyna alfa nie indukuje mutacji genów bakterii (test Amesa), aberracji chromosomalnych w komórkach ssaków, mikrojąder u myszy, ani mutacji genów w miejscu HGPRT. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sprzeczne doniesienia w literaturze, opierające się na wynikach badań in vitro prowadzonych na próbkach guzów ludzkich, wskazują na potencjalną rolę erytropoetyn jako czynników stymulujących proliferację guzów. Ich znaczenie kliniczne jest niepewne. W hodowli komórek ludzkiego szpiku kostnego epoetyna alfa stymuluje swoiście erytropoezę i nie ma wpływu na leukopoezę. Nie udało się wykryć działania cytotoksycznego epoetyny alfa na komórki szpiku kostnego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna alfa podawana w dawkach tygodniowych przekraczających około 20 razy zalecaną dawkę tygodniową u ludzi, powodowała zmniejszenie masy ciała płodu, opóźnienie kostnienia i zwiększenie śmiertelności płodów. Zmiany te interpretuje się jako wtórne do zmniejszonego przyrostu masy ciała matki, przy czym znaczenie dla człowieka nie jest znane w przypadku terapeutycznych poziomów dawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Disodu fosforan dwuwodny Sodu chlorek Glicyna Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać i przewozić w stanie schłodzonym (od 2 °C do 8 °C). Taki zakres temperatury należy ściśle utrzymywać do czasu podania pacjentowi. W przypadku stosowania ambulatoryjnego produkt leczniczy można wyjąć z lodówki, bez ponownego umieszczania w niej, na okres maksymalnie 3 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Jeśli lek nie został zużyty do końca tego okresu, należy go wyrzucić. Nie zamrażać ani nie wstrząsać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawki (szkło typu I), z osłoną zabezpieczającą igłę lub bez osłony, z korkiem (guma z teflonową powierzchnią tłoczącą) zamknięte w blistrze. Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,4 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,7 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,8 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,9 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,75 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Produktu Binocrit nie należy używać i należy go usunąć: – jeśli płyn jest zabarwiony lub widoczne są pływające w nim cząstki; – jeśli opakowanie utraciło szczelność; – jeśli wiadomo lub istnieje przypuszczenie, że produkt został przypadkowo zamrożony lub – jeśli wystąpiła awaria lodówki..
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki są gotowe do użycia (patrz punkt 4.2). Nie wstrząsać ampułko-strzykawek. Strzykawki mają wytłoczone pierścienie skalujące, umożliwiające częściowe użycie w razie potrzeby. Każdy pierścień skalujący odpowiada objętości 0,1 ml. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Należy pobierać tylko jedną dawkę produktu Binocrit ze strzykawki i usuwać niepotrzebny roztwór przed wstrzyknięciem. Stosowanie ampułko-strzykawki z osłoną zabezpieczającą igłę Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po wykonaniu wstrzyknięcia, co zapobiega skaleczeniu igłą. Nie ma to wpływu na normalne działanie strzykawki. Powoli i równomiernie naciskać tłok, aż do podania całej dawki i braku możliwości dalszego wciśnięcia tłoka. Nadal naciskając tłok strzykawki, wyjąć igłę z ciała pacjenta. Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po zwolnieniu tłoka. Stosowanie ampułko-strzykawki bez osłony zabezpieczającej igłę Podać dawkę zgodnie ze standardowym protokołem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 2000 j.m./ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m./0,4 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 6000 j.m./0,6 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 30 mcg/0,3 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 40 mcg/0,4 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 50 mcg/0,5 ml (100 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności czynników stymulujących erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agents , ESA) należy czytelnie zapisać (lub określić) w aktach pacjenta nazwę i numer serii podawanego ESA. Przestawianie pacjentów z jednego leku z grupy ESA na inny należy wykonywać wyłącznie pod właściwym nadzorem. Informacje ogólne U wszystkich pacjentów otrzymujących epoetynę alfa należy starannie monitorować ciśnienie krwi i w razie konieczności podjąć leczenie w celu kontroli ciśnienia krwi. Epoetynę alfa należy stosować ostrożnie u chorych z nieleczonym, niewłaściwie leczonym lub słabo kontrolowanym nadciśnieniem. Konieczne może być dodanie lub zwiększenie dawek leków przeciwnadciśnieniowych. Leczenie epoetyną alfa należy przerwać w przypadku nadciśnienia niepoddającego się kontroli.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.8). Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z padaczką, drgawkami w wywiadzie lub stanami chorobowymi związanymi z predyspozycją do występowania drgawek, takimi jak zakażenia ośrodkowego układu nerwowego lub przerzuty do mózgu. Epoetynę alfa należy ostrożnie stosować u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. Nie określono bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (ang. thrombotic vascular events, TVE) (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Obejmują one zakrzepicę żylną i tętniczą oraz zatorowość (w tym skutki śmiertelne), takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica naczyń siatkówki i zawał mięśnia sercowego. Ponadto zgłaszano występowanie incydentów mózgowo-naczyniowych (w tym zawał mózgowy, krwotok mózgowy i przemijające napady niedokrwienia). Należy starannie rozważyć stosunek zgłaszanego ryzyka występowania TVE do korzyści wynikających z leczenia epoetyną alfa, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka wystąpienia TVE, w tym z otyłością i zaburzeniami zakrzepowymi w wywiadzie (np. zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna i incydent mózgowo-naczyniowy). U wszystkich pacjentów należy ściśle kontrolować stężenie hemoglobiny ze względu na potencjalnie zwiększone ryzyko epizodów zakrzepowo-zatorowych i śmierci, jeśli pacjenci są leczeni przy stężeniach hemoglobiny powyżej zakresu stężenia dla danego wskazania do stosowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia epoetyną alfa może wystąpić zależne od dawki umiarkowane zwiększenie liczby płytek krwi, utrzymujące się w prawidłowym zakresie. Zjawisko to zmniejsza się w trakcie dalszego leczenia. Ponadto zgłaszano trombocytozę powyżej prawidłowego zakresu. Zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi podczas pierwszych 8 tygodni leczenia. Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W większości przypadków stężenie ferrytyny w surowicy zmniejsza się wraz ze zwiększeniem hematokrytu. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku wyboru najlepszej opcji leczenia zgodnie z potrzebami pacjenta, należy przestrzegać aktualnych wytycznych dotyczących suplementacji żelaza w skojarzeniu z instrukcjami dotyczącymi dawki i wyszczególnionymi w ChPL leku zawierającego żelazo: – U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których stężenie ferrytyny w surowicy wynosi poniżej 100 ng/ml, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów z nowotworami, u których wysycenie transferyny jest mniejsze niż 20%, zaleca się suplementację żelazem. – U pacjentów w programie autologicznej transfuzji krwi należy podawać suplementację żelazem kilka tygodni przed przystąpieniem do programu transfuzji autologicznych, aby uzyskać duży zapas żelaza przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa oraz w trakcie leczenia epoetyną alfa. – U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych należy podawać suplementację żelazem przez cały okres leczenia epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W celu uzyskania odpowiednich zapasów żelaza suplementację żelazem należy w miarę możliwości rozpocząć przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa. Bardzo rzadko u pacjentów leczonych epoetyną alfa obserwowano rozwój lub nasilenie porfirii. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów z porfirią. W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu. Więcej przypadków ciężkich reakcji obserwowano w związku ze stosowaniem epoetyn długo działających. W momencie przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz ściśle obserwować, czy nie występują reakcje skórne.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjenta wystąpią objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego Binocrit i rozważyć alternatywny sposób leczenia. Jeśli w wyniku stosowania produktu leczniczego Binocrit u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja skórna, taka jak SJS lub TEN, w żadnym wypadku nie wolno wznawiać leczenia produktem leczniczym Binocrit u tego pacjenta. Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA) PRCA zależna od przeciwciał była opisywana po leczeniu epoetyną alfa podawaną przez miesiące lub lata. Zgłaszano również przypadki u pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu C leczonych interferonem i rybawiryną podczas równoczesnego stosowania leków z grupy ESA. Epoetyna alfa nie jest dopuszczona do leczenia niedokrwistości związanej z wirusowym zapaleniem wątroby typu C.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów, u których wystąpi nagły brak skuteczności leku, określany jako zmniejszenie stężenia hemoglobiny (o 1 do 2 g/dl lub 0,62 do 1,25 mmol/l na miesiąc) ze zwiększeniem liczby wymaganych transfuzji, należy skontrolować liczbę retikulocytów i zbadać typowe przyczyny braku odpowiedzi na leczenie (np. niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o dowolnej etiologii). Paradoksalne zmniejszenie stężenia hemoglobiny i rozwój ciężkiej niedokrwistości powiązanej z małą liczbą retikulocytów powinny prowadzić do przerwania leczenia epoetyną alfa i oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie. Należy również rozważyć wykonanie badania szpiku kostnego celem rozpoznania PRCA. Nie należy rozpoczynać innego leczenia ESA ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Leczenie niedokrwistości objawowej u osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek szybkość przyrostu stężenia hemoglobiny powinna wynosić około 1 g/dl (0,62 mmol/l) na miesiąc i nie powinna przekraczać 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc w celu zminimalizowania ryzyka zwiększenia nadciśnienia. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek podtrzymywane stężenie hemoglobiny nie powinno przekroczyć górnej granicy zakresu stężenia hemoglobiny, zgodnie z zaleceniami w punkcie 4.2. W badaniach klinicznych obserwowano zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo- naczyniowych, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Kontrolowane badania kliniczne nie wykazały znamiennych korzyści związanych z podawaniem epoetyny, gdy stężenie hemoglobiny wzrastało ponad poziom konieczny do opanowania objawów niedokrwistości i do uniknięcia przetaczania krwi. Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki produktu Binocrit u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ wysokie skumulowane dawki epoetyny mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności oraz ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych. U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na epoetyny należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.2 i 5.1). Pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek otrzymujących epoetynę alfa we wstrzyknięciu podskórnym należy regularnie monitorować w celu wykrycia utraty skuteczności, zdefiniowanej jako brak odpowiedzi lub zmniejszona odpowiedź na leczenie epoetyną alfa u pacjentów, którzy wcześniej reagowali na taką terapię.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Charakteryzuje się to utrzymującym się zmniejszeniem stężenia hemoglobiny mimo zwiększenia dawki epoetyny alfa (patrz punkt 4.8). U niektórych pacjentów z bardziej wydłużonymi odstępami w dawkowaniu epoetyny alfa (powyżej jednego tygodnia) odpowiednie stężenia hemoglobiny mogą nie być podtrzymane (patrz punkt 5.1). Pacjenci ci mogą wymagać zwiększenia dawki epoetyny alfa. Należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny. U pacjentów poddawanych hemodializie wystąpiła zakrzepica przetoki, szczególnie u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia lub pacjentów z przetoką tętniczo-żylną z powikłaniami (np. stenozy, tętniaki itp.). U takich pacjentów zalecana jest wczesna rewizja przetoki i profilaktyka zakrzepicy, na przykład przez podanie kwasu acetylosalicylowego. W pojedynczych przypadkach obserwowano hiperkaliemię, chociaż nie ustalono związku przyczynowego. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek należy monitorować stężenie elektrolitów w surowicy.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W przypadku stwierdzenia zwiększonego lub rosnącego stężenia potasu w surowicy, oprócz właściwego leczenia hiperkaliemii, należy rozważyć przerwanie stosowania epoetyny alfa do czasu wyrównania stężenia potasu w surowicy. Często podczas hemodializy w trakcie leczenia epoetyną alfa konieczne jest zwiększenie dawki heparyny na skutek zwiększenia hematokrytu. Brak optymalnej heparynizacji może spowodować zablokowanie systemu dializacyjnego. Z dotychczas dostępnych danych wynika, że wyrównanie niedokrwistości epoetyną alfa u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych jeszcze dializie nie przyspiesza postępu niewydolności nerek. Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią U otrzymujących epoetynę alfa pacjentów z nowotworami należy regularnie kontrolować stężenia hemoglobiny do chwili osiągnięcia stabilnego poziomu, a następnie dokonywać pomiarów okresowych. Epoetyny są czynnikami wzrostu, które stymulują głównie wytwarzanie krwinek czerwonych (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
red blood cell , RBC). Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Podobnie jak w przypadku wszystkich czynników wzrostu zachodzi obawa, że epoetyny mogą stymulować wzrost guzów. Nie można wykluczyć wpływu ESA na progresję guza lub na skrócenie czasu przeżycia bez progresji choroby. W kontrolowanych badaniach klinicznych zastosowanie epoetyny alfa i innych ESA wiązało się ze zmniejszoną kontrolą lokoregionalną guza lub ze skróceniem całkowitego czasu przeżycia: – zmniejszoną kontrolę lokoregionalną u poddawanych radioterapii pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi, gdy ESA podawano w celu uzyskania stężenia hemoglobiny powyżej 14 g/dl (8,7 mmol/l), – skrócony całkowity czas przeżycia i zwiększony odsetek zgonów związanych z progresją choroby po 4 miesiącach u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię, gdy ESA podawano w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l), – zwiększone ryzyko zgonu w przypadku podawania ESA w celu uzyskania stężenia hemoglobiny 12 g/dl (7,5 mmol/l) u pacjentów z czynną chorobą złośliwą, którzy nie otrzymują ani chemioterapii, ani nie są poddawani radioterapii; ESA nie są zalecane do stosowania w tej grupie pacjentów, – na podstawie wstępnej analizy, u pacjentów z przerzutowym nowotworem piersi otrzymujących chemioterapię obserwowano zwiększenie o 9% ryzyka postępu choroby lub zgonu w grupie otrzymującej epoetynę alfa plus standardową opiekę, i zwiększenie o 15% ryzyka, którego nie można wykluczyć statystycznie, gdy podawano ESA w celu uzyskania zakresu stężenia hemoglobiny od 10 do 12 g/dl (6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
W związku z powyższym w niektórych sytuacjach klinicznych transfuzja krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzję o zastosowaniu leczenia rekombinowaną erytropoetyną należy podejmować na podstawie oceny stosunku korzyści i ryzyka z udziałem danego pacjenta, uwzględniając specyficzny kontekst kliniczny. Czynniki, które należy uwzględnić w tej ocenie, powinny obejmować rodzaj nowotworu i jego stadium, stopień niedokrwistości, przewidywaną długość życia, środowisko, w którym pacjent jest leczony, oraz preferencje pacjenta (patrz punkt 5.1). Podczas oceny zasadności leczenia epoetyną alfa pacjentów z nowotworem otrzymujących chemioterapię (pacjenci, którzy mogą wymagać transfuzji krwi) należy uwzględnić trwające od 2 do 3 tygodni opóźnienie między podaniem leku z grupy ESA a pojawieniem się erytrocytów indukowanych podaniem erytropoetyny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programach autologicznej transfuzji krwi Należy przestrzegać wszystkich specjalnych ostrzeżeń i specjalnych środków ostrożności związanych z procedurami przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi, szczególnie z rutynowymi procedurami uzupełniania objętości krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych W postępowaniu okołooperacyjnym należy zawsze stosować zasady dobrej praktyki zarządzania produktami krwi. Pacjenci zakwalifikowani do dużych operacji ortopedycznych elektywnych powinni otrzymywać odpowiednią profilaktykę przeciwzakrzepową, ponieważ u chorych poddawanych zabiegom chirurgicznym mogą wystąpić zaburzenia zakrzepowe i naczyniowe, zwłaszcza u osób z istniejącą chorobą sercowo-naczyniową. Ponadto należy podjąć szczególne środki ostrożności u pacjentów ze skłonnością do rozwoju zakrzepicy żył głębokich (ang. deep venous thrombosis, DVT).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Specjalne środki ostrozności
Również u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l) nie można wykluczyć, że leczenie epoetyną alfa może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń zakrzepowych/naczyniowych w okresie pooperacyjnym. Z tego względu epoetyny alfa nie należy stosować u pacjentów z wyjściowym stężeniem hemoglobiny > 13 g/dl (> 8,1 mmol/l). Substancje pomocnicze Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Brak dowodów, które by wskazywały, że leczenie epoetyną alfa zmienia metabolizm innych produktów leczniczych. Produkty lecznicze zmniejszające erytropoezę mogą zmniejszyć odpowiedź na epoetynę alfa. Ze względu na wiązanie cyklosporyny z RBC istnieje możliwość wystąpienia interakcji produktów leczniczych. Jeśli epoetyna alfa podawana jest jednocześnie z cyklosporyną, należy kontrolować stężenie cyklosporyny we krwi i skorygować jej dawkę w razie zwiększenia hematokrytu. Brak dowodów, które by wskazywały na interakcję między epoetyną alfa i czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów (G-CSF) lub czynnikiem stymulującym powstawanie granulocytów i makrofagów (GM-CSF) w odniesieniu do różnicowania hematologicznego lub proliferacji komórek guza uzyskanych drogą biopsji, ocenianych w badaniach in vitro .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Interakcje
U dorosłych pacjentek z przerzutowym nowotworem piersi, jednoczesne podawanie podskórne 40 000 j.m./ml epoetyny alfa z trastuzumabem w dawce 6 mg/kg nie miało wpływu na farmakokinetykę trastuzumabu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania epoetyny alfa u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W rezultacie epoetynę alfa należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet w ciąży zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy egzogenna epoetyna alfa przenika do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Epoetynę alfa należy stosować z zachowaniem ostrożności u kobiet karmiących piersią. Należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią lub czy przerwać podawanie epoetyny alfa, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia epoetyną alfa dla matki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie zaleca się stosowania epoetyny alfa u kobiet karmiących piersią zakwalifikowanych do programu autologicznej transfuzji krwi. Płodność Nie przeprowadzono badań oceniających możliwy wpływ epoetyny alfa na płodność mężczyzn i kobiet.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Binocrit nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującym działaniem niepożądanym leku podczas leczenia epoetyną alfa jest zależne od dawki podwyższenie ciśnienia krwi lub nasilenie istniejącego nadciśnienia krwi. Należy kontrolować ciśnienie krwi, szczególnie na początku leczenia (patrz punkt 4.4). Najczęściej występujące działania niepożądane leku obserwowane w badaniach klinicznych epoetyny alfa to biegunka, nudności, wymioty, gorączka i ból głowy. Objawy grypopodobne mogą wystąpić zwłaszcza na początku leczenia. W badaniach z wydłużonymi odstępami w dawkowaniu u dorosłych pacjentów z niewydolnością nerek niepoddawanych uprzednio dializie zgłaszano niedrożność dróg oddechowych obejmującą przypadki niedrożności górnych dróg oddechowych, niedrożności nosa i zapalenia nosogardzieli. U pacjentów otrzymujących ESA obserwowano zwiększoną częstość zakrzepowych zdarzeń naczyniowych (TVE) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Tabelaryczna lista działań niepożądanych Ogólny profil bezpieczeństwa stosowania epoetyny alfa oceniano u 2 094 pacjentów z niedokrwistością spośród łącznie 3 417 pacjentów biorących udział w 25 randomizowanych badaniach z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych stosowaniem placebo lub standardem opieki. Analiza obejmowała 228 pacjentów z CRF leczonych epoetyną alfa w 4 badaniach dotyczących CRF (2 badania w stadium przed dializą [N = 131 narażonych pacjentów z CRF] i 2 badania w stadium dializy [N = 97 narażonych pacjentów z CRF]); 1 404 narażonych pacjentów z nowotworami w 16 badaniach dotyczących niedokrwistości wywołanej chemioterapią; 147 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących autologicznego przetaczania krwi; 213 narażonych pacjentów w 1 badaniu dotyczącym okresu okołooperacyjnego; oraz 102 narażonych pacjentów w 2 badaniach dotyczących MDS. Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane leku zgłaszane przez ≥ 1% pacjentów leczonych epoetyną alfa w tych badaniach.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Ocena częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa3, nadpłytkowość Rzadko
Zaburzenia metabolizmui odżywiania Hiperkaliemia1 Niezbyt często
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość3 Niezbyt często
Reakcja anafilaktyczna3 Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Często
Drgawki Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe Nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza2 Często
Przełom nadciśnieniowy3 Nieznana

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC) Działanie niepożądane(terminy preferowane) Częstość
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Kaszel Często
Niedrożność dróg oddechowych Niezbyt często
Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka, nudności, wymioty Bardzo często
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Często
Pokrzywka3 Niezbyt często
Obrzęk naczynioruchowy3 Nieznana
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej Ból stawów, ból kości, ból mięśni, bóle kończyn Często
Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Ostra porfiria3 Rzadko
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Gorączka Bardzo często
Dreszcze, objawy grypopodobne, reakcjaw miejscu wstrzyknięcia, obrzęk obwodowy Często
Nieskuteczność produktuleczniczego3 Nieznana
Badania diagnostyczne Dodatni wynik oznaczenia przeciwciał przeciwko erytropoetynie Rzadko
1 Często w przypadku dializy2 W tym tętnicze i żylne zdarzenia prowadzące do zgonu lub nie, takie jak zakrzepica żył głębokich, zatory płucne, zakrzepica siatkówki, zakrzepica tętnicza (w tym zawał mięśnia sercowego), incydenty mózgowo-naczyniowe (w tym zawał mózgowy i krwotok mózgowy), przemijające napady niedokrwienia, zakrzepica przetoki (dotyczy także sprzętu do dializy) i zakrzepica w obrębie tętniaka przetoki tętniczo-żylnej3 Temat poruszony w podpunkcie poniżej i (lub) w punkcie 4.4

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Opis wybranych działań niepożądanych Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, obejmujące przypadki wysypki (w tym pokrzywkę), reakcję anafilaktyczną i obrzęk naczynioruchowy (patrz punkt 4.4). W związku z leczeniem epoetyną zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne, w tym SJS i TEN, mogące mieć przebieg śmiertelny lub zagrażający życiu (patrz punkt 4.4). Podczas leczenia epoetyną alfa pacjentów z uprzednio prawidłowym lub niskim ciśnieniem krwi występował również przełom nadciśnieniowy z encefalopatią i drgawkami, wymagający natychmiastowej interwencji lekarskiej i intensywnej opieki medycznej. Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe kłujące bóle głowy o typie migreny, które mogą być sygnałem ostrzegawczym (patrz punkt 4.4). Bardzo rzadko, w < 1/10 000 przypadkach na pacjentorok, zgłaszano występowanie zależnej od przeciwciał aplazji czystoczerwonokrwinkowej po miesiącach lub latach leczenia epoetyną alfa (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
Więcej zgłoszonych przypadków dotyczyło podskórnej drogi podawania w porównaniu z drogą dożylną. Dorośli pacjenci z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby u 4 (4,7%) pacjentów wystąpiły TVE (nagły zgon, udar niedokrwienny, zatorowość i zapalenie żył). Wszystkie zaburzenia zakrzepowe wystąpiły w grupie otrzymującej epoetynę alfa w pierwszych 24 tygodniach badania. Trzy z nich były potwierdzonymi TVE, a w jednym przypadku (nagły zgon) epizod zakrzepowo-zatorowe nie został potwierdzony. U dwóch pacjentów występowały istotne czynniki ryzyka (migotanie przedsionków, niewydolność serca i zakrzepowe zapalenie żył). Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek poddawani hemodializie Narażenie objęte badaniami klinicznymi i po wprowadzeniu leku do obrotu u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie jest ograniczone.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Działania niepożądane
W tej grupie pacjentów nie obserwowano działań niepożądanych specyficznych dla dzieci i młodzieży, których nie wymieniono w powyższej tabeli, lub działań niepożądanych, które nie były zgodne z chorobą podstawową. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Indeks terapeutyczny epoetyny alfa jest bardzo szeroki. Przedawkowanie epoetyny alfa może spowodować skutki, które są nasileniem działań farmakologicznych tego hormonu. W przypadku wystąpienia nadmiernie dużych stężeń hemoglobiny można wykonać flebotomię (krwioupust). W razie konieczności należy zapewnić dodatkowe leczenie podtrzymujące.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w niedokrwistości, erytropoetyna, kod ATC: B03XA01. Binocrit jest produktem leczniczym biopodobnym. Szczegółowe informacje są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu . Mechanizm działania Erytropoetyna jest hormonem glikoproteinowym, wytwarzanym głównie przez nerki w odpowiedzi na niedotlenienie i jest kluczowym regulatorem wytwarzania RBC. Erytropoetyna bierze udział we wszystkich fazach erytropoezy i wywiera swoje główne działanie na poziomie prekursorów erytroidowych. Po połączeniu się z receptorem na powierzchni komórki erytropoetyna aktywuje szlaki transdukcji sygnałów, które zaburzają apoptozę, i stymuluje proliferację komórek erytroidalnych. Rekombinowana ludzka erytropoetyna (epoetyna alfa), podlegająca ekspresji w komórkach jajnika chomika chińskiego, posiada sekwencję 165 aminokwasów, co jest identyczne z ludzką erytropoetyną moczową; obu substancji nie można odróżnić na podstawie badań czynnościowych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Masa cząsteczkowa erytropoetyny wynosi od 32 000 do 40 000 daltonów. Erytropoetyna jest czynnikiem wzrostu, który przede wszystkim stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych. Receptory erytropoetynowe mogą ulegać ekspresji na powierzchniach komórek różnych guzów. Działanie farmakodynamiczne Zdrowi ochotnicy Po podaniu pojedynczych dawek (od 20 000 do 160 000 j.m. podskórnie) epoetyny alfa odnotowano odpowiedź zależną od dawki dla badanych znaczników farmakodynamicznych, w tym retikulocytów, krwinek czerwonych i hemoglobiny. Dla zmian odsetka retikulocytów odnotowano określony profil stężenia w przebiegu czasowym, charakteryzujący się szczytem i powrotem do wartości początkowej. Dla krwinek czerwonych i hemoglobiny odnotowano mniej określony profil. Ogólnie, wszystkie znaczniki farmakodynamiczne zwiększały się liniowo wraz z dawką, osiągając maksymalną odpowiedź przy najwyższych poziomach dawki. W dalszych badaniach farmakodynamicznych zbadano dawkę 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
podawaną raz w tygodniu w porównaniu z 150 j.m./kg podawanymi 3 razy w tygodniu. Pomimo różnic w profilu stężenia w przebiegu czasowym, odpowiedź farmakodynamiczna (mierzona na podstawie zmian w odsetku retikulocytów, stężenia hemoglobiny i liczby wszystkich krwinek czerwonych) była podobna w obu schematach. W dodatkowych badaniach porównano schemat dawkowania epoetyny alfa 40 000 j.m. raz w tygodniu ze schematem dawkowania co dwa tygodnie w zakresie od 80 000 do 120 000 j.m. podskórnie. Ogólnie rzecz biorąc, na podstawie wyników tych badań farmakodynamicznych z udziałem zdrowych osób, schemat dawkowania 40 000 j.m. raz w tygodniu wydaje się być bardziej skuteczny w wytwarzaniu krwinek czerwonych niż schematy dawkowania co dwa tygodnie, pomimo obserwowanego podobieństwa w wytwarzaniu retikulocytów w schematach dawkowania raz w tygodniu i co dwa tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przewlekła niewydolność nerek Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje erytropoezę u pacjentów z niedokrwistością i CRF, w tym u pacjentów poddawanych dializie i przed dializą. Pierwszym dowodem odpowiedzi na epoetynę alfa jest wzrost liczby retikulocytów w ciągu 10 dni, a następnie wzrost liczby krwinek czerwonych, wzrost stężenia hemoglobiny i wzrost hematokrytu, zazwyczaj w ciągu 2 do 6 tygodni. Odpowiedź związana ze stężeniem hemoglobiny różni się u poszczególnych pacjentów i może zależeć od zapasów żelaza i obecności współistniejących problemów medycznych. Niedokrwistość wywołana chemioterapią Wykazano, że epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu lub raz w tygodniu zwiększa stężenie hemoglobiny i zmniejsza konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością otrzymujących chemioterapię. W badaniu porównującym schematy dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób oraz pacjentów z nowotworem i niedokrwistością, profile czasowe zmian odsetka retikulocytów, stężenia hemoglobiny i całkowitej liczby krwinek czerwonych były podobne w obu schematach dawkowania u zdrowych osób, jak również u pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. AUC poszczególnych parametrów farmakodynamicznych były podobne w schematach dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu z udziałem zdrowych osób, jak również pacjentów z nowotworem i niedokrwistością. Pacjenci dorośli przygotowywani do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Wykazano, że epoetyna alfa stymuluje wytwarzanie krwinek czerwonych w celu wspomagania autologicznego pobierania krwi oraz ograniczenia spadku stężenia hemoglobiny u dorosłych pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji chirurgicznych elektywnych, u których nie oczekuje się zebrania zapasu krwi wystarczającego na zaspokojenie ich całkowitych potrzeb związanych z zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Największe efekty obserwuje się u pacjentów z niskim stężeniem hemoglobiny (≤ 13 g/dl). Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych U pacjentów zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem wykazano, że epoetyna alfa zmniejsza ryzyko otrzymania transfuzji allogenicznych i przyspiesza poprawę parametrów erytroidowych (wzrost stężenia hemoglobiny, hematokrytu i liczby retikulocytów). Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania Przewlekła niewydolność nerek Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i CRF, w tym pacjentów poddawanych hemodializie i przed dializą, w leczeniu niedokrwistości i w celu utrzymania hematokrytu w docelowym zakresie stężeń od 30 do 36%.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek początkowych od 50 do 150 j.m./kg trzy razy w tygodniu u około 95% wszystkich pacjentów obserwowano odpowiedź kliniczną w postaci istotnego wzrostu hematokrytu. Po około dwóch miesiącach leczenia praktycznie wszyscy pacjenci byli niezależni od transfuzji krwi. Po osiągnięciu docelowej wartości hematokrytu dostosowano dawkę podtrzymującą indywidualnie dla każdego pacjenta. W trzech największych badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów dorosłych poddawanych dializie mediana dawki podtrzymującej niezbędnej do utrzymania wartości hematokrytu pomiędzy 30 i 36% wynosiła około 75 j.m./kg, podawanych 3 razy w tygodniu. W kontrolowanym placebo, wieloośrodkowym badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, dotyczącym jakości życia u pacjentów z CRF poddawanych hemodializie wykazano klinicznie i statystycznie istotną poprawę u pacjentów leczonych epoetyną alfa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo, przy pomiarze zmęczenia, objawów fizycznych, związków i depresji (kwestionariusz dotyczący choroby nerek, ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Kidney Disease Questionnaire ) po sześciu miesiącach leczenia. Pacjentów z grupy leczonej epoetyną alfa włączono również do otwartego rozszerzenia badania, które wykazało poprawę jakości ich życia, która utrzymywała się przez kolejne 12 miesięcy. Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie W badaniach klinicznych przeprowadzonych u pacjentów z CRF, niepoddawanych dializie, leczonych epoetyną alfa, średni czas leczenia wynosił prawie pięć miesięcy. U tych pacjentów wystąpiła odpowiedź na leczenie epoetyną alfa zbliżona do obserwowanej u pacjentów poddawanych dializie. Pacjenci z CRF, niepoddawani dializie, wykazali zależny od dawki i trwały wzrost wartości hematokrytu w przypadku otrzymywania epoetyny alfa dożylnie lub podskórnie. Podobny wzrost wartości hematokrytu odnotowano, podając epoetynę alfa którąkolwiek drogą.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Ponadto wykazano, że dawki epoetyny alfa od 75 do 150 j.m./kg na tydzień utrzymują wartość hematokrytu w zakresie od 36 do 38% przez okres do sześciu miesięcy. W 2 badaniach z wydłużonym odstępem dawkowania epoetyny alfa (3 razy w tygodniu, raz na tydzień, raz na 2 tygodnie i raz na 4 tygodnie) u niektórych pacjentów z dłuższymi odstępami podawania nie utrzymywał się odpowiedni poziom stężenia hemoglobiny, przez co ci pacjenci osiągnęli kryteria spadku stężenia hemoglobiny zdefiniowane przez protokół (0% w grupie otrzymującej lek raz na tydzień, 3,7% w grupie otrzymującej lek raz na 2 tygodnie i 3,3% w grupie otrzymującej lek raz na 4 tygodnie). W randomizowanym, prospektywnym badaniu oceniano 1 432 pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością, którzy nie byli poddawani dializie. Pacjentów przydzielono do leczenia epoetyną alfa w celu utrzymania poziomu stężenia hemoglobiny 13,5 g/dl (wyższego niż zalecany poziom stężenia hemoglobiny) lub 11,3 g/dl.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Poważne zdarzenie sercowo-naczyniowe (zgon, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub hospitalizacja z powodu zastoinowej niewydolności serca) wystąpiło u 125 (18%) spośród 715 pacjentów w grupie wyższego stężenia hemoglobiny w porównaniu z 97 (14%) spośród 717 pacjentów w grupie niższego stężenia hemoglobiny (współczynnik ryzyka [HR] 1,3; 95% CI: 1,0; 1,7; p = 0,03). Przeprowadzono post-hoc zbiorcze analizy badań klinicznych nad ESA u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (poddawanych dializie, niepoddawanych dializie, u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy). Stwierdzono skłonność do wzrostu szacowanego ryzyka śmiertelności całkowitej, zdarzeń sercowo-naczyniowych i incydentów mózgowo-naczyniowych związanych z wyższymi skumulowanymi dawkami ESA, niezależnie od tego, czy pacjenci mieli cukrzycę lub czy byli poddawani dializie (patrz punkt 4.2 i punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Leczenie pacjentów z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Dokonano oceny epoetyny alfa w badaniach klinicznych u pacjentów dorosłych z niedokrwistością i nowotworem, z guzami limfoidalnymi i litymi oraz pacjentów leczonych różnymi schematami chemioterapii, w tym schematami zawierającymi platynę i niezawierającymi platyny. Badania te wykazały, że u pacjentów z nowotworami i niedokrwistością epoetyna alfa podawana 3 razy w tygodniu i raz w tygodniu zwiększała stężenie hemoglobiny i zmniejszała konieczność transfuzji krwi po pierwszym miesiącu leczenia. W niektórych badaniach po fazie podwójnie ślepej próby nastąpiła faza otwartej próby, podczas której wszyscy pacjenci otrzymywali epoetynę alfa, w związku z czym odnotowano utrzymanie efektu. Dostępne dowody wskazują, że pacjenci z nowotworami złośliwymi układu krwiotwórczego i guzami litymi odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa oraz że pacjenci z naciekiem szpiku kostnego przez nowotwór lub bez takiego nacieku odpowiadają w równym stopniu na leczenie epoetyną alfa.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniach dotyczących chemioterapii wykazano porównywalną intensywność chemioterapii w grupach otrzymujących epoetynę alfa i grupach otrzymujących placebo na podstawie podobnej powierzchni pod krzywą czasu granulocytów obojętnochłonnych u pacjentów leczonych epoetyną alfa i pacjentów otrzymujących placebo, jak również na podstawie podobnego odsetka pacjentów w grupach leczonych epoetyną alfa i grupach otrzymujących placebo, u których bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych spadła poniżej 1 000 i 500 komórek/µl. W prospektywnym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, obejmującym 375 pacjentów z niedokrwistością z różnymi nowotworami z wyjątkiem nowotworów szpiku, otrzymujących chemioterapię bez pochodnych platyny, wykazano istotne zmniejszenie następstw związanych z niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
uczucia zmęczenia, zmniejszenia energii i spadku aktywności) mierzonych za pomocą następujących narzędzi i skal: ogólna skala Functional Assessment of Cancer Therapy-Anaemia (FACT-An), skala oceny zmęczenia FACT-An i skala Cancer Linear Analogue Scale (CLAS). Dwa inne, mniejsze, randomizowane badania kliniczne kontrolowane placebo nie wykazały istotnej poprawy parametrów jakości życia ocenianej przy użyciu odpowiednio skali EORTC-QLQ-C30 lub skali CLAS. Czas przeżycia i progresja guza były badane w pięciu dużych kontrolowanych badaniach z udziałem łącznie 2 833 pacjentów, z czego cztery były kontrolowanymi placebo badaniami z podwójnie ślepą próbą, a jedno było badaniem otwartym. W badaniach brali udział pacjenci leczeni chemioterapią (dwa badania) lub wykorzystano populacje pacjentów, u których nie jest wskazane stosowanie leków z grupy ESA: niedokrwistość u pacjentów z nowotworem nieleczonych chemioterapią oraz pacjenci z nowotworem w obrębie głowy i szyi poddawani radioterapii.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Wymagane stężenie hemoglobiny w dwóch badaniach wynosiło > 13 g/dl (8,1 mmol/l); w pozostałych trzech badaniach od 12 do 14 g/dl (od 7,5 do 8,7 mmol/l). W badaniu otwartym nie było różnicy w całkowitym czasie przeżycia między pacjentami leczonymi rekombinowaną ludzką erytropoetyną a produktami kontrolnymi. W czterech kontrolowanych placebo badaniach współczynnik ryzyka dla całkowitego czasu przeżycia wahał się w zakresie pomiędzy 1,25 i 2,47 na korzyść produktów kontrolnych. Badania te wykazały stałą, niewyjaśnioną, statystycznie istotną nadmierną śmiertelność u pacjentów z niedokrwistością związaną z różnymi częstymi nowotworami, otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropetynę, w porównaniu z produktami kontrolnymi. Całkowity czas przeżycia w badaniach nie mógł być zadowalająco wyjaśniony różnicami w częstości występowania zakrzepicy i powiązanych powikłań między pacjentami, którym podawano rekombinowaną ludzką erytropoetynę a pacjentami w grupie kontrolnej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono również analizę danych zebranych z poziomu pacjentów od ponad 13 900 pacjentów z chorobą nowotworową (chemio-, radio-, chemioradioterapia lub brak terapii) uczestniczących w 53 kontrolowanych badaniach klinicznych różnych epoetyn. Metaanaliza danych dotyczących całkowitego czasu przeżycia wykazała estymację punktową współczynnika ryzyka 1,06 na korzyść produktów kontrolnych (95% CI: 1,00, 1,12; 53 badania i 13 933 pacjentów), a dla pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących chemioterapię współczynnik ryzyka całkowitego czasu przeżycia wynosił 1,04 (95% CI: 0,97, 1,11; 38 badań i 10 441 pacjentów). Metaanalizy wykazały również konsekwentnie istotnie podwyższone względne ryzyko wystąpienia epizodów zakrzepowo- zatorowych u pacjentów z chorobą nowotworową otrzymujących rekombinowaną ludzką erytropoetynę (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Przeprowadzono randomizowane, otwarte, wielośrodkowe badanie z udziałem 2 098 kobiet z niedokrwistością i przerzutowym nowotworem piersi, które otrzymywały chemioterapię pierwszego lub drugiego rzutu. Było to badanie równoważności (ang. non-inferiority ) opracowane w celu wykluczenia 15% wzrostu ryzyka progresji guza lub zgonu w przypadku stosowania epoetyny alfa ze standardową opieką w porównaniu z samą standardową opieką. W punkcie granicznym zbierania danych klinicznych mediana czasu bez progresji choroby (ang. progression-free survival , PFS) na podstawie oceny progresji choroby przez badacza wynosiła 7,4 miesiąca w każdej z grup leczenia (HR 1,09; 95% CI: 0,99; 1,20), wskazując na to, że nie osiągnięto celu badania. W grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką znacznie mniej pacjentek (5,8% w porównaniu z 11,4%) otrzymywało transfuzję erytrocytów; z kolei w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką u znacznie większej liczby pacjentek (2,8% w porównaniu z 1,4%) wystąpiły zakrzepowe zdarzenia naczyniowe.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W momencie analizy końcowej odnotowano 1 653 zgony. Mediana całkowitego czasu przeżycia w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką wynosiła 17,8 miesiąca w porównaniu z 18,0 miesiącami w grupie otrzymującej tylko standardową opiekę (HR 1,07; 95% CI: 0,97; 1,18). Mediana czasu do progresji (ang. time to progression , TTP) na podstawie określonej przez badacza choroby progresywnej (ang. progresive disease , PD) wynosiła 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 7,5 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,099; 95% CI: 0,998; 1,210). Mediana TPP oparta na PD określonej przez IRC wynosiła 8,0 miesięcy w grupie otrzymującej epoetynę alfa ze standardową opieką oraz 8,3 miesiąca w grupie otrzymującej tylko standardową opieką (HR 1,033; 95% CI: 0,924; 1,156).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Program autologicznej transfuzji krwi W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 204 pacjentów, i w badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby, kontrolowanym placebo, przeprowadzonym z udziałem 55 pacjentów oceniano skuteczność epoetyny alfa w przyczynianiu się do autologicznej transfuzji krwi u pacjentów z niską wartością hematokrytu (≤ 39% i brak niedokrwistości na tle niedoboru żelaza) zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych. W badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Przeciętnie pacjenci leczeni epoetyną alfa byli w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (4,5 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (3,0 jednostki).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W badaniu z zastosowaniem pojedynczej ślepej próby podawano pacjentom epoetynę alfa 300 j.m./kg lub 600 j.m./kg lub placebo dożylnie raz na dobę co 3 do 4 dni w okresie 3 tygodni (w sumie 6 dawek). Pacjenci leczeni epoetyną alfa byli również w stanie zgromadzić znacznie więcej jednostek zapasu krwi (epoetyna alfa w dawce 300 j.m./kg = 4,4 jednostki; epoetyna alfa w dawce 600 j.m./kg = 4,7 jednostki) niż pacjenci otrzymujący placebo (2,9 jednostki). Leczenie epoetyną alfa zmniejszyło ryzyko narażenia na krew allogeniczną o 50% w porównaniu z pacjentami nieotrzymującymi epoetyny alfa. Duże operacje ortopedyczne elektywne Wpływ epoetyny alfa (300 j.m./kg lub 100 j.m./kg) na narażenie na transfuzję krwi allogenicznej oceniano w badaniu klinicznym kontrolowanym placebo z zastosowaniem podwójnie ślepej próby u pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza, zakwalifikowanych do dużej operacji ortopedycznej elektywnej biodra lub kolana.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Epoetynę alfa podawano podskórnie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu. Pacjentów stratyfikowano według ich wyjściowego stężenia hemoglobiny (≤ 10 g/dl, od > 10 do ≤ 13 g/dl i > 13 g/dl). Podawanie epoetyny alfa w dawce 300 j.m./kg znacznie zmniejszyło ryzyko allogenicznej transfuzji krwi u pacjentów ze stężeniem hemoglobiny od > 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem. 16% pacjentów leczonych epoetyną alfa 300 j.m./kg, 23% pacjentów leczonych epoetyną alfa 100 j.m./kg i 45% pacjentów otrzymujących placebo wymagało transfuzji krwi. W otwartym badaniu, prowadzonym w grupach równoległych, z udziałem pacjentów dorosłych bez niedoboru żelaza ze stężeniem hemoglobiny od ≥ 10 do ≤ 13 g/dl przed leczeniem, którzy byli zakwalifikowani do dużej operacji ortopedycznej biodra lub kolana, porównano podawanie epoetyny alfa 300 j.m./kg podskórnie, codziennie przez 10 dni przed zabiegiem, w dniu zabiegu i przez 4 dni po zabiegu, z podawaniem epoetyny alfa 600 j.m./kg podskórnie, raz w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem i w dniu zabiegu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Średni wzrost stężenia hemoglobiny od okresu przed leczeniem do momentu przed zabiegiem w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu (1,44 g/dl) był dwukrotnie wyższy niż w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie (0,73 g/dl). Średnie stężenia hemoglobiny były podobne w obu grupach pacjentów przez cały okres pooperacyjny. Skutkiem odpowiedzi erytropoetycznej obserwowanej w obu leczonych grupach były podobne częstości transfuzji krwi (16% w grupie otrzymującej 600 j.m./kg raz w tygodniu i 20% w grupie otrzymującej 300 j.m./kg codziennie). Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu klinicznym kontrolowanym placebo, prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania epoetyny alfa u dorosłych pacjentów z niedokrwistością i z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Pacjentów stratyfikowano według poziomu erytropoetyny w surowicy (sEPO) oraz przeprowadzenia wcześniej transfuzji krwi podczas badania przesiewowego. Najważniejsze wyjściowe cechy charakterystyczne warstwy < 200 mj./ml przedstawiono w tabeli poniżej. Wyjściowe cechy charakterystyczne dotyczące pacjentów z sEPO < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego Po randomizacji

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne

Łącznie (N)b Epoetyna alfa85a Placebo45
sEPO podczas badania przesiewowego< 200 mj./ml (N) Hemoglobina (g/l) N 7171 3939
Średnia 92,1 (8,57) 92,1 (8,51)
Mediana 94,0 96,0
Zakres (71, 109) (69, 105)
95% przedział ufności dla średniejWcześniejsze transfuzje krwi N (90,1; 94,1)71 (89,3; 94,9)39
Tak 31 (43,7%) 17 (43,6%)
≤ 2 jednostki krwinek 16 (51,6%) 9 (52,9%)
czerwonych> 2 i ≤ 4 jednostki krwinek 14 (45,2%) 8 (47,1%)
czerwonych> 4 jednostek krwinek 1 (3,2%) 0
czerwonychNie 40 (56,3%) 22 (56,4%)

CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
a w przypadku jednego pacjenta nie było danych na temat sEPO b w warstwie ≥ 200 mj./ml było 13 pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa i 6 pacjentów z grupy otrzymującej placebo Odpowiedź erytroidalną zdefiniowano zgodnie z kryteriami Międzynarodowej Grupy Roboczej ( International Working Group — IWG) z 2006 r. jako wzrost stężenia hemoglobiny o ≥ 1,5 g/dl względem wartości wyjściowej lub spadek liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna) oraz czas trwania odpowiedzi wynoszący co najmniej 8 tygodni. Odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni badania wykazało 27/85 (31,8%) pacjentów z grupy otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do 2/45 (4,4%) pacjentów z grupy otrzymującej placebo (p < 0,001). Wszyscy reagujący pacjenci należeli do warstwy, w której wartość sEPO wynosiła < 200 mj./ml podczas badania przesiewowego.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
W tej warstwie 20/40 (50%) pacjentów niepoddawanych wcześniej transfuzji wykazało odpowiedź erytroidalną w ciągu pierwszych 24 tygodni w porównaniu do 7/31 (22,6%) pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji (dwóch pacjentów poddawanych wcześniej transfuzji krwi osiągnęło pierwszorzędowy punkt końcowy na podstawie spadku liczby przetoczonych jednostek krwinek czerwonych o co najmniej 4 jednostki co 8 tygodni w porównaniu do 8 tygodni przed badaniem wyjściowym (wyrażone jako liczba bezwzględna)). Mediana czasu od badania wyjściowego do pierwszej transfuzji była istotnie statystycznie dłuższa w grupie otrzymującej epoetynę alfa w porównaniu do grupy otrzymującej placebo (49 vs 37 dni; p = 0,046). Po 4 tygodniach leczenia czas do pierwszej transfuzji jeszcze się wydłużył w grupie otrzymującej epoetynę alfa (142 vs 50 dni, p = 0,007).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Odsetek pacjentów poddanych transfuzji w grupie otrzymującej epoetynę alfa zmniejszył się z 51,8% 8 tygodni przed badaniem wyjściowym do 24,7% między tygodniem 16 a 24 w porównaniu do grupy otrzymującej placebo, w której nastąpił wzrost wskaźnika transfuzji z 48,9% do 54,1% w tym samym czasie. Dzieci i młodzież Przewlekła niewydolność nerek Epoetynę alfa oceniano w otwartym nierandomizowanym 52-tygodniowym badaniu klinicznym z otwartym zakresem dawki z udziałem dzieci i młodzieży z CRF poddawanych hemodializie. Mediana wieku pacjentów włączonych do badania wynosiła 11,6 roku (zakres od 0,5 do 20,1 roku). Epoetynę alfa podawano po dializie w dawce 75 j.m./kg/tydzień dożylnie w 2 lub 3 podzielonych dawkach, stopniowo zwiększając dawkę o 75 j.m./kg/tydzień co 4 tygodnie (do maksymalnie 300 j.m./kg/tydzień) w celu osiągnięcia wzrostu stężenia hemoglobiny o 1 g/dl/miesiąc. Wymagany zakres stężenia hemoglobiny wynosił od 9,6 do 11,2 g/dl. 81% pacjentów osiągnęło poziom stężenia hemoglobiny.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Mediana czasu do osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 11 tygodni, a mediana stosowanej dawki w chwili osiągnięcia wartości docelowej wynosiła 150 j.m./kg/tydzień. Spośród pacjentów, którzy osiągnęli wartość docelową, 90% stosowało schemat dawkowania 3 razy na tydzień. Po 52 tygodniach, 57% pacjentów pozostało w badaniu i otrzymywało medianę dawki 200 j.m./kg/tydzień. Dane kliniczne dotyczące podania podskórnego u dzieci są ograniczone. W pięciu niewielkich otwartych, niekontrolowanych badaniach (liczba pacjentów wynosiła od 9 do 22, łącznie N = 72), epoetynę alfa podawano dzieciom podskórnie w dawkach początkowych wynoszących od 100 j.m./kg na tydzień do 150 j.m./kg na tydzień, z możliwością zwiększenia dawki do 300 j.m./kg na tydzień. W powyższych badaniach większość stanowili pacjenci jeszcze nie poddawani dializie (N = 44), 27 pacjentów otrzymywało dializę otrzewnową, a 2 otrzymywało hemodializę. Wiek pacjentów mieścił się w przedziale od 4 miesięcy do 17 lat.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Zasadniczo badania te miały ograniczenia metodologiczne, ale leczenie wiązało się z pozytywną tendencją do większych stężeń hemoglobiny. Nie odnotowano niespodziewanych działań niepożądanych (patrz punkt 4.2). Niedokrwistość wywołana chemioterapią W randomizowanym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem podwójnie ślepej próby trwającym 16 tygodni i randomizowanym, kontrolowanym, otwartym badaniu trwającym 20 tygodni oceniano epoetynę alfa 600 j.m./kg (podawaną dożylnie lub podskórnie raz na tydzień) u dzieci i młodzieży z niedokrwistością, otrzymujących chemioterapię mielosupresyjną w leczeniu różnych nowotworów wieku dziecięcego z wyjątkiem nowotworów szpiku. W 16-tygodniowym badaniu (n = 222) w grupie pacjentów leczonych epoetyną alfa nie odnotowano statystycznie istotnego wpływu na wyniki na podstawie odpowiedzi pacjentów lub rodziców uzyskanych przy zastosowaniu Pediatrycznego Kwestionariusza Jakości Życia (ang.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakodynamiczne
Paediatric Quality of Life Inventory ) lub na wyniki w Module Rak (ang. Cancer Module ), w porównaniu z placebo (pierwszorzędowy punkt końcowy dotyczący skuteczności). Ponadto nie zaobserwowano statystycznej różnicy w odsetkach pacjentów wymagających transfuzji koncentratu erytrocytów, między grupą otrzymującą epoetynę alfa a grupą placebo. W 20-tygodniowym badaniu (n = 225) nie zaobserwowano znaczącej różnicy w pierwszorzędowym punkcie końcowym dotyczącym skuteczności, tj. odsetku pacjentów wymagających transfuzji erytrocytów po 28. dniu (62% pacjentów otrzymujących epoetynę alfa w porównaniu z 69% pacjentów otrzymujących standardową opiekę).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po wstrzyknięciu podskórnym stężenie epoetyny alfa w surowicy osiąga swój szczyt w okresie od 12 do 18 godzin po podaniu. Nie stwierdzono kumulacji po wielokrotnym podaniu dawki 600 j.m./kg podawanej podskórnie raz w tygodniu. Biodostępność bezwzględna epoetyny alfa po podaniu podskórnym wynosi około 20% u zdrowych osób. Dystrybucja Po podaniu dożylnym dawek 50 i 100 j.m./kg zdrowym osobom średnia objętość dystrybucji wynosiła 49,3 ml/kg. Po podaniu dożylnym epoetyny alfa pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek objętość dystrybucji wynosiła odpowiednio od 57 do 107 ml/kg po podaniu pojedynczej dawki (12 j.m./kg) i od 42 do 64 ml/kg po podaniu wielokrotnym (48-192 j.m./kg). Zatem objętość dystrybucji jest nieco większa niż przestrzeń w osoczu. Eliminacja Okres półtrwania epoetyny alfa po wielokrotnym podaniu dożylnym wynosi około 4 godzin u zdrowych osób.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Szacuje się, że okres półtrwania w przypadku podania podskórnego wynosi około 24 godzin u zdrowych osób. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u zdrowych osób wynosiła odpowiednio 31,2 i 12,6 ml/h/kg. Średnia wartość CL/F dla schematów dawkowania 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu i 40 000 j.m. raz w tygodniu u pacjentów z niedokrwistością i z nowotworami wynosiła odpowiednio 45,8 i 11,3 ml/h/kg. U większości pacjentów z niedokrwistością i nowotworami otrzymujących chemioterapię cykliczną wartość CL/F po podaniu dawek podskórnych 40 000 j.m. raz w tygodniu i 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu była niższa w porównaniu z wartościami u osób zdrowych. Liniowość lub nieliniowość U zdrowych osób odnotowano proporcjonalny do dawki wzrost stężenia epoetyny alfa w surowicy po dożylnym podaniu 150 i 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Podawanie pojedynczych dawek epoetyny alfa od 300 do 2 400 j.m./kg podskórnie doprowadziło do liniowej zależności pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką. U osób zdrowych zaobserwowano odwrotną zależność pomiędzy pozornym klirensem a dawką. W badaniach przeprowadzonych w celu zbadania wydłużonych odstępów dawkowania (40 000 j.m. raz w tygodniu oraz 80 000, 100 000 i 120 000 j.m. co dwa tygodnie) odnotowano liniową, ale nie proporcjonalną do dawki, zależność pomiędzy średnią wartością C max a dawką i pomiędzy średnią wartością AUC a dawką w stanie stacjonarnym. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Epoetyna alfa wykazuje zależne od dawki działanie na parametry hematologiczne, które jest niezależne od drogi podawania. Dzieci i młodzież U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek zgłaszano okres półtrwania epoetyny alfa wynoszący około od 6,2 do 8,7 godziny po wielokrotnym podaniu dożylnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Właściwości farmakokinetyczne
Profil farmakokinetyczny epoetyny alfa u dzieci i młodzieży wydaje się być podobny do tego u dorosłych. Dane farmakokinetyczne u noworodków są ograniczone. Z badania z udziałem 7 przedwcześnie urodzonych noworodków z bardzo niską urodzeniową masą ciała i 10 zdrowych dorosłych, którzy otrzymywali erytropoetynę dożylnie, wynika, że objętość dystrybucji była około od 1,5 do 2 razy większa u przedwcześnie urodzonych noworodków w porównaniu ze zdrowymi dorosłymi, natomiast klirens był 3 razy większy u przedwcześnie urodzonych noworodków niż u zdrowych dorosłych. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny alfa jest nieco przedłużony o około 5 godzin w porównaniu ze zdrowymi osobami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach toksykologicznych dotyczących podania wielokrotnego prowadzonych na psach i szczurach (ale nie na małpach) leczenie epoetyną alfa wiązało się z subklinicznym włóknieniem szpiku kostnego. Włóknienie szpiku kostnego jest znanym powikłaniem przewlekłej niewydolności nerek u ludzi i może być związane z wtórną nadczynnością przytarczyc lub nieznanymi czynnikami. Częstość włóknienia szpiku kostnego nie była zwiększona w badaniu obejmującym pacjentów poddawanych hemodializie, leczonych epoetyną alfa przez 3 lata w porównaniu z dopasowaną grupą kontrolną, złożoną z chorych dializowanych, nieleczonych epoetyną alfa. Epoetyna alfa nie indukuje mutacji genów bakterii (test Amesa), aberracji chromosomalnych w komórkach ssaków, mikrojąder u myszy, ani mutacji genów w miejscu HGPRT. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sprzeczne doniesienia w literaturze, opierające się na wynikach badań in vitro prowadzonych na próbkach guzów ludzkich, wskazują na potencjalną rolę erytropoetyn jako czynników stymulujących proliferację guzów. Ich znaczenie kliniczne jest niepewne. W hodowli komórek ludzkiego szpiku kostnego epoetyna alfa stymuluje swoiście erytropoezę i nie ma wpływu na leukopoezę. Nie udało się wykryć działania cytotoksycznego epoetyny alfa na komórki szpiku kostnego. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna alfa podawana w dawkach tygodniowych przekraczających około 20 razy zalecaną dawkę tygodniową u ludzi, powodowała zmniejszenie masy ciała płodu, opóźnienie kostnienia i zwiększenie śmiertelności płodów. Zmiany te interpretuje się jako wtórne do zmniejszonego przyrostu masy ciała matki, przy czym znaczenie dla człowieka nie jest znane w przypadku terapeutycznych poziomów dawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu diwodorofosforan dwuwodny Disodu fosforan dwuwodny Sodu chlorek Glicyna Polisorbat 80 Woda do wstrzykiwań Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać i przewozić w stanie schłodzonym (od 2 °C do 8 °C). Taki zakres temperatury należy ściśle utrzymywać do czasu podania pacjentowi. W przypadku stosowania ambulatoryjnego produkt leczniczy można wyjąć z lodówki, bez ponownego umieszczania w niej, na okres maksymalnie 3 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Jeśli lek nie został zużyty do końca tego okresu, należy go wyrzucić. Nie zamrażać ani nie wstrząsać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Ampułko-strzykawki (szkło typu I), z osłoną zabezpieczającą igłę lub bez osłony, z korkiem (guma z teflonową powierzchnią tłoczącą) zamknięte w blistrze. Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,3 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,4 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,6 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,7 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,8 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,9 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera od 1 lub 6 ampułko-strzykawek.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 0,75 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 1 ml roztworu. Opakowanie zawiera 1, 4 lub 6 ampułko-strzykawek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Produktu Binocrit nie należy używać i należy go usunąć: – jeśli płyn jest zabarwiony lub widoczne są pływające w nim cząstki; – jeśli opakowanie utraciło szczelność; – jeśli wiadomo lub istnieje przypuszczenie, że produkt został przypadkowo zamrożony lub – jeśli wystąpiła awaria lodówki..
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Ampułko-strzykawki są gotowe do użycia (patrz punkt 4.2). Nie wstrząsać ampułko-strzykawek. Strzykawki mają wytłoczone pierścienie skalujące, umożliwiające częściowe użycie w razie potrzeby. Każdy pierścień skalujący odpowiada objętości 0,1 ml. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Należy pobierać tylko jedną dawkę produktu Binocrit ze strzykawki i usuwać niepotrzebny roztwór przed wstrzyknięciem. Stosowanie ampułko-strzykawki z osłoną zabezpieczającą igłę Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po wykonaniu wstrzyknięcia, co zapobiega skaleczeniu igłą. Nie ma to wpływu na normalne działanie strzykawki. Powoli i równomiernie naciskać tłok, aż do podania całej dawki i braku możliwości dalszego wciśnięcia tłoka. Nadal naciskając tłok strzykawki, wyjąć igłę z ciała pacjenta. Osłona zabezpieczająca zakrywa igłę po zwolnieniu tłoka. Stosowanie ampułko-strzykawki bez osłony zabezpieczającej igłę Podać dawkę zgodnie ze standardowym protokołem.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 3000 j.m./0,3 ml
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Binocrit 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Binocrit 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Binocrit 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Binocrit 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Binocrit jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Binocrit jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Binocrit należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Binocrit 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Binocrit można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Binocrit można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Binocrit o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Binocrit w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Binocrit w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Binocrit należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Binocrit to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Binocrit należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Binocrit należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Binocrit wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Binocrit należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Binocrit do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Binocrit dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Binocrit aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Binocrit jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Binocrit może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Binocrit należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Binocrit należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Binocrit drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Binocrit w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Binocrit podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Binocrit. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Binocrit” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Binocrit ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Binocrit należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Binocrit u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Binocrit, roztwór do wstrzykiwań, 8000 j.m./0,8 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 1000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Abseamed należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Abseamed 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Abseamed można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Abseamed w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Abseamed należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Abseamed to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Abseamed należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Abseamed należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Abseamed wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Abseamed aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Abseamed jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Abseamed może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Abseamed należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Abseamed w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Abseamed podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Abseamed. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Abseamed” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Abseamed ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Abseamed należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Abseamed u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 3 000 j.m./0,3 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Abseamed 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Abseamed 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Abseamed 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Abseamed 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Abseamed jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Abseamed jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Abseamed należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Abseamed 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Abseamed można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Abseamed można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
– Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Abseamed o około 25 do 50%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Abseamed w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości. Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Abseamed w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Abseamed należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Abseamed to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0). Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Abseamed należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Abseamed należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Abseamed wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l). Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Abseamed należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Abseamed do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Abseamed dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Abseamed aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Abseamed jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Abseamed może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Abseamed należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Abseamed należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Abseamed drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Abseamed w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Abseamed podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Abseamed. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Abseamed” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Abseamed ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Abseamed należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Abseamed u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Abseamed, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 7000 j.m./0,7 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Epoetin alfa HEXAL 1 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 1 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 8,4 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 2 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 2 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 16,8 mikrograma na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 2 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 16,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 3 000 j.m./0,3 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,3 ml zawiera 3 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 25,2 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 4 000 j.m./0,4 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,4 ml zawiera 4 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 33,6 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 5 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 5 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 42,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 6 000 j.m./0,6 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,6 ml zawiera 6 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 50,4 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 7 000 j.m./0,7 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,7 ml zawiera 7 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 58,8 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 8 000 j.m./0,8 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,8 ml zawiera 8 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 67,2 mikrograma epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 9 000 j.m./0,9 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,9 ml zawiera 9 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 75,6 mikrograma epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 10 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 10 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 84,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 10 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 84,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 20 000 j.m./0,5 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,5 ml zawiera 20 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 168,0 mikrogramom epoetyny alfa * . Epoetin alfa HEXAL 30 000 j.m./0,75 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 0,75 ml zawiera 30 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 252,0 mikrogramom epoetyny alfa * .
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Epoetin alfa HEXAL 40 000 j.m./1 ml roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każdy ml roztworu zawiera 40 000 j.m. epoetyny alfa * , co odpowiada 336,0 mikrogramom na ml Ampułko-strzykawka o pojemności 1 ml zawiera 40 000 jednostek międzynarodowych (j.m.), co odpowiada 336,0 mikrogramom epoetyny alfa *. * wytwarzanej w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO) metodami rekombinacji DNA Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce (płyn do wstrzykiwań) Przezroczysty, bezbarwny roztwór
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek CRF (ang. CRF – chronic renal failure ): – u dorosłych i dzieci w wieku od 1 roku do 18 lat poddawanych hemodializie oraz pacjentów dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej (patrz punkt 4.4). – u dorosłych z niewydolnością nerek, która nie wymaga jeszcze leczenia dializą, w leczeniu ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne (patrz punkt 4.4). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych otrzymujących chemioterapię z powodu guzów litych, chłoniaka złośliwego lub szpiczaka mnogiego oraz pacjentów, u których transfuzja krwi może być konieczne ze względu na stan ogólny (np. stan układu krążenia, niedokrwistość na początku chemioterapii), w leczeniu niedokrwistości i w celu zmniejszenia ilości przetaczanej krwi.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych zakwalifikowanych do programu transfuzji w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej. Leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (zakres stężenia hemoglobiny [Hb] od 10 do 13 g/dl [od 6,2 do 8,1 mmol/l], bez niedoboru żelaza), kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny elektywny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany do stosowania u dorosłych bez niedoboru żelaza przed dużymi operacjami ortopedycznymi elektywnymi, z dużym ryzykiem powikłań po transfuzji krwi, w celu zmniejszenia narażenia na transfuzję krwi allogenicznej. Zastosowanie leku należy ograniczyć do chorych z umiarkowaną niedokrwistością (np.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Wskazania do stosowania
zakres stężenia hemoglobiny od 10 do 13 g/dl lub od 6,2 do 8,1 mmol/l), gdy brak możliwości dokonania transfuzji krwi autologicznej oraz przy przewidywanej umiarkowanej utracie krwi (od 900 do 1 800 ml). Epoetin alfa HEXAL jest wskazany w leczeniu niedokrwistości objawowej (stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl) u dorosłych z pierwotnymi zespołami mielodysplastycznymi (ang. Myelodysplastic syndromes, MDS) o niskim lub pośrednim-1 ryzyku, u których zawartość erytropoetyny w surowicy jest niska (< 200 mj./ml).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL należy rozpoczynać pod kontrolą lekarzy z doświadczeniem w leczeniu pacjentów z powyższymi wskazaniami. Dawkowanie Przed rozpoczęciem leczenia epoetyną alfa i w przypadku podejmowania decyzji o zwiększeniu dawki należy ocenić wszystkie inne przyczyny niedokrwistości (niedobór żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B 12 , intoksykacja glinem, zakażenie lub zapalenie, utrata krwi, hemoliza i włóknienie szpiku kostnego o różnej etiologii) i rozpocząć ich leczenie. W celu uzyskania optymalnej odpowiedzi na epoetynę alfa należy zapewnić odpowiednie zapasy żelaza w ustroju, a w razie potrzeby należy podać suplementację żelazem (patrz punkt 4.4). Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Zalecany pożądany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej. Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu. Zmienności w stężeniu hemoglobiny należy przeciwdziałać poprzez dostosowywanie dawki z uwzględnieniem zakresu stężenia hemoglobiny od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymującego się stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli utrzymujące się stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzednio stosowanej. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona skuteczna dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości, utrzymując jednocześnie stężenie hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawek czynnika stymulującego erytropoezę (ang. erythropoiesis-stimulating agent , ESA) u pacjentów z CRF.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U pacjentów ze słabą odpowiedzią związaną ze stężeniem hemoglobiny na ESA należy rozważyć inne wyjaśnienia słabej odpowiedzi (patrz punkty 4.4 i 5.1). Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. Dorośli pacjenci poddawani hemodializie U pacjentów poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwo dostępny, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Zalecana całkowita dawka tygodniowa wynosi od 75 j.m./kg do 300 j.m./kg. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Pacjenci z bardzo małym początkowym stężeniem hemoglobiny (< 6 g/dl lub < 3,75 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci z mniej zaawansowaną wyjściową niedokrwistością (> 8 g/dl lub > 5 mmol/l). Pacjenci dorośli z niewydolnością nerek niepoddawani uprzednio dializie Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa 50 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, następnie w razie konieczności zwiększanie dawkowania etapami o 25 j.m./kg (przy dawkowaniu 3 razy w tygodniu), aż do osiągnięcia zamierzonego celu terapeutycznego (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Podczas fazy podtrzymującej można podawać Epoetin alfa HEXAL 3 razy w tygodniu, a w przypadku podawania podskórnego, raz w tygodniu lub raz na 2 tygodnie.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie i odstępy w dawkowaniu w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie: hemoglobina pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Wydłużone odstępy w dawkowaniu mogą wymagać zwiększenia dawki. Dawkowanie maksymalne nie powinno przekraczać 150 j.m./kg, 3 razy w tygodniu, 240 j.m./kg (do maksymalnie 20 000 j.m.) raz w tygodniu lub 480 j.m./kg (do maksymalnie 40 000 j.m.) raz na 2 tygodnie. Dorośli pacjenci poddawani dializie otrzewnowej Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy, produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL można podawać podskórnie. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu. Faza podtrzymująca Zalecana dawka podtrzymująca wynosi pomiędzy 25 j.m./kg i 50 j.m./kg, 2 razy w tygodniu, podzielona na 2 równe wstrzyknięcia. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny na wymaganym poziomie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz ogólnego obciążenia chorobą. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Dawka początkowa wynosi 150 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. Alternatywnie, Epoetin alfa HEXAL można podać w dawce początkowej 450 j.m./kg podskórnie raz w tygodniu. Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Ze względu na różnice osobnicze czasami można obserwować stężenia hemoglobiny u poszczególnych pacjentów powyżej i poniżej pożądanego zakresu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wahania stężenia hemoglobiny należy skorygować poprzez zmianę dawki, uwzględniając pożądany zakres stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl (6,2 mmol/l) i 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać długotrwałego stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Niżej opisano wytyczne dotyczące odpowiedniego dostosowania dawki w sytuacji, gdy stężenia hemoglobiny przekraczają 12 g/dl (7,5 mmol/l). – Jeśli po 4 tygodniach leczenia stężenie hemoglobiny zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000/µl względem wartości wyjściowych, należy utrzymać stosowanie dawki 150 j.m./kg 3 razy w tygodniu lub dawki 450 j.m./kg raz w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o mniej niż 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o mniej niż 40 000/µl w stosunku do wartości wyjściowych, dawkę należy zwiększyć do 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli po kolejnych 4 tygodniach leczenia dawką 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu stężenie hemoglobiny zwiększy się o  1 g/dl (  0,62 mmol/l) lub liczba retikulocytów zwiększy się o  40 000 komórek/µl, należy utrzymać stosowanie dawki 300 j.m./kg 3 razy w tygodniu. – Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o < 1 g/dl (< 0,62 mmol/l) i liczba retikulocytów zwiększy się o < 40 000 komórek/µl względem wartości wyjściowych, wystąpienie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i leczenie należy przerwać. Dostosowanie dawkowania w celu utrzymania stężenia hemoglobiny pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l) Jeśli stężenie hemoglobiny wzrasta o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na miesiąc lub jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL o około 25 do 50%.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli stężenie hemoglobiny przekracza 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy przerwać leczenie aż do zmniejszenia się do poziomu poniżej 12 g/dl (7,5 mmol/l) i następnie ponownie rozpocząć leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce o 25% mniejszej od poprzedniej dawki. Zalecany sposób dawkowania przedstawia poniższy schemat: 150 j.m./kg 3x/tydzień lub 450 j.m./kg raz w tygodniu przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Docelowe stężenie Hb 300 j.m./kg (≤ 12 g/dl) 3x/tydzień przez 4 tygodnie Zwiększenie liczby retikulocytów o  40 000/µl lub zwiększenie Hb o  1 g/dl Zwiększenie liczby retikulocytów o < 40 000/µl i zwiększenie Hb o < 1 g/dl Przerwać leczenie Należy ściśle monitorować pacjentów, by zapewnić, że stosuje się najmniejszą zatwierdzoną dawkę ESA do uzyskania odpowiedniego opanowania objawów niedokrwistości.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie epoetyną alfa należy kontynuować przez miesiąc po zakończeniu chemioterapii. Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Pacjenci z łagodną niedokrwistością (hematokryt od 33 do 39%), wymagający przygotowania zapasu ≥ 4 jednostek krwi, powinni być leczeni produktem Epoetin alfa HEXAL w dawce 600 j.m./kg podawanym dożylnie 2 razy w tygodniu przez 3 tygodnie przed zabiegiem chirurgicznym. Epoetin alfa HEXAL należy podawać po zakończeniu procedury pobrania krwi. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Zalecane dawkowanie produktu Epoetin alfa HEXAL to 600 j.m./kg, podawane podskórnie co tydzień przez trzy tygodnie (dni – 21, – 14 i – 7) przed operacją i w dniu operacji (dzień 0).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Jeśli istnieją wskazania do skrócenia czasu przygotowania do operacji poniżej trzech tygodni, Epoetin alfa HEXAL należy podawać podskórnie w dawce 300 j.m./kg raz na dobę przez 10 kolejnych dni przed operacją, w dniu operacji i przez cztery dni po operacji. Jeśli w okresie przedoperacyjnym stężenie hemoglobiny osiągnie wartość 15 g/dl (9,38 mmol/l) lub większą, podawanie produktu Epoetin alfa HEXAL należy przerwać i nie podawać kolejnych dawek. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać pacjentom z niedokrwistością objawową (np. stężenie hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)). Zalecana dawka początkowa produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL wynosi 450 j.m./kg (maksymalna dawka całkowita wynosi 40 000 j.m.) podskórnie co tydzień, przy czym odstępy między dawkami nie mogą być krótsze niż 5 dni.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w zakresie docelowym pomiędzy 10 g/dl i 12 g/dl (od 6,2 do 7,5 mmol/l). Zaleca się przeprowadzenie oceny początkowej odpowiedzi erytroidalnej 8 do 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Dawkę należy zwiększać lub zmniejszać każdorazowo o jeden poziom dawkowania (zobacz diagram poniżej). Należy unikać stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zwiększenie dawki: Nie należy zwiększać dawki o więcej niż maksymalną wartość wynoszącą 1 050 j.m./kg (całkowita dawka: 80 000 j.m.) na tydzień. Jeśli po zmniejszeniu dawki u pacjenta nastąpi utrata odpowiedzi lub spadek stężenia hemoglobiny o ≥ 1 g/dl, należy zwiększyć dawkę o jeden poziom dawkowania. Między kolejnymi zwiększeniami dawki powinny minąć co najmniej 4 tygodnie. Wstrzymanie lub zmniejszenie dawki: Podawanie epoetyny alfa należy wstrzymać, gdy stężenie hemoglobiny przekroczy 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Kiedy poziom hemoglobiny wyniesie < 11 g/dl, można wznowić podawanie dawki na tym samym poziomie dawkowania lub o jeden poziom dawkowania niżej na podstawie oceny lekarza. W przypadku szybkiego wzrostu stężenia hemoglobiny (> 2 g/dl przez 4 tygodnie) należy rozważyć zmniejszenie dawki o jeden poziom dawkowania. 1 050 j
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. Dzieci i młodzież Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie Objawy i następstwa niedokrwistości mogą się różnić w zależności od wieku, płci oraz współistniejących stanów medycznych. Konieczna jest ocena przebiegu klinicznego i stanu danego pacjenta przez lekarza. U dzieci i młodzieży zalecany zakres stężenia hemoglobiny wynosi pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l). Epoetin alfa HEXAL należy podawać w celu zwiększenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 11 g/dl (6,8 mmol/l). Należy unikać wzrostu stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) na cztery tygodnie. Jeśli to nastąpi, należy odpowiednio dostosować dawkę w sposób opisany poniżej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Należy ściśle monitorować pacjentów w celu zapewnienia, że stosowana jest najmniejsza zatwierdzona dawka produktu Epoetin alfa HEXAL do uzyskania odpowiedniej kontroli niedokrwistości i objawów niedokrwistości. Leczenie produktem Epoetin alfa HEXAL dzieli się na dwa etapy — fazę wyrównania i fazę podtrzymującą. U dzieci i młodzieży poddawanych hemodializie, u których dostęp żylny jest łatwy, preferowane jest podawanie drogą dożylną. Faza wyrównania Dawka początkowa wynosi 50 j.m./kg podskórnie, 3 razy w tygodniu. W razie potrzeby należy zwiększyć lub zmniejszyć dawkę o 25 j.m./kg (3 razy w tygodniu) aż do uzyskania pożądanego zakresu stężenia hemoglobiny pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l) (należy to przeprowadzać w etapach co najmniej czterotygodniowych). Faza podtrzymująca Należy odpowiednio dostosować dawkowanie w celu utrzymania stężeń hemoglobiny w wymaganym zakresie pomiędzy 9,5 g/dl i 11 g/dl (od 5,9 do 6,8 mmol/l).
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Zwykle dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wymagają większych dawek podtrzymujących niż dzieci o masie ciała powyżej 30 kg i dorośli. Dzieci i młodzież o bardzo niskim początkowym stężeniu hemoglobiny (< 6,8 g/dl lub < 4,25 mmol/l) mogą wymagać większych dawek podtrzymujących niż pacjenci, u których początkowe stężenie hemoglobiny jest większe (> 6,8 g/dl lub > 4,25 mmol/l). Niedokrwistość u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i niedokrwistością przed rozpoczęciem leczenia dializą lub poddawanych dializie otrzewnowej. Aktualne dane dotyczące podawania podskórnego epoetyny alfa w tych populacjach pacjentów przedstawiono w punkcie 5.1, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie dzieci i młodzieży z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży otrzymujących chemioterapię (patrz punkt 5.1). Leczenie dzieci i młodzieży przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Leczenie dzieci i młodzieży zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności epoetyny alfa u dzieci i młodzieży. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego. Przed zastosowaniem należy pozostawić strzykawkę z produktem Epoetin alfa HEXAL aż do osiągnięcia temperatury pokojowej. Zajmuje to zazwyczaj od 15 do 30 minut.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Podobnie jak w przypadku innych produktów przeznaczonych do wstrzykiwań należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera stałych cząstek lub czy nie nastąpiła zmiana jego zabarwienia. Epoetin alfa HEXAL jest produktem jałowym, ale nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Podawać wymaganą ilość. Leczenie niedokrwistości objawowej u pacjentów dorosłych z przewlekłą niewydolnością nerek U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Jeżeli dostęp żylny nie jest łatwy (pacjenci jeszcze nie poddawani dializie ani dializie otrzewnowej), produkt leczniczy Epoetin alfa HEXAL może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie pacjentów dorosłych z niedokrwistością wywołaną chemioterapią Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Leczenie pacjentów dorosłych przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego w programie autologicznej transfuzji krwi Epoetin alfa HEXAL należy podawać dożylnie. Leczenie pacjentów dorosłych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie dorosłych pacjentów z MDS o niskim lub pośrednim-1 ryzyku Epoetin alfa HEXAL należy podawać we wstrzyknięciu podskórnym. Leczenie niedokrwistości objawowej u dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie U dzieci i młodzieży z przewlekłą niewydolnością nerek, u których dostęp żylny jest możliwy w ramach rutynowych czynności (pacjenci poddawani hemodializie), preferowane jest podawanie produktu leczniczego Epoetin alfa HEXAL drogą dożylną. Podanie dożylne Podawać przez co najmniej jedną do pięciu minut, w zależności od dawki całkowitej.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
U chorych poddawanych hemodializie lek można podać w szybkim wstrzyknięciu (bolusie) w trakcie sesji dializoterapii przez odpowiedni port żylny w linii dializacyjnej. Alternatywnie, wstrzyknięcie można wykonać na koniec sesji dializoterapii przez dren igły wprowadzonej do przetoki, a następnie wstrzyknąć 10 ml izotonicznego roztworu soli fizjologicznej w celu przepłukania drenu i zapewnienia zadowalającego wstrzyknięcia leku do krwiobiegu (patrz Dawkowanie, „Dorośli pacjenci poddawani hemodializie”). Wolniejsze podanie jest preferowane u chorych, którzy reagują na leczenie wystąpieniem objawów grypopodobnych (patrz punkt 4.8). Nie podawać produktu Epoetin alfa HEXAL w infuzji dożylnej lub w połączeniu z roztworami innych produktów leczniczych (inne informacje, patrz punkt 6.6). Podanie podskórne Zwykle podczas jednego wstrzyknięcia nie należy przekraczać maksymalnej objętości 1 ml. W przypadku większych objętości wstrzyknięcie należy wykonać w więcej niż jedno miejsce.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Dawkowanie
Wstrzyknięcia należy wykonywać w kończyny lub przednią ścianę brzucha. W sytuacjach, w których lekarz określa, że pacjent lub opiekun może bezpiecznie i skutecznie samodzielnie podawać Epoetin alfa HEXAL podskórnie, należy zapewnić instrukcję dotyczącą prawidłowego dawkowania i sposobu podawania. Pierścienie skalujące Strzykawka ma pierścienie skalujące, które umożliwiają podanie części dawki (patrz punkt 6.6). Niemniej jednak produkt jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Z każdej strzykawki można przyjąć tylko jedną dawkę produktu Epoetin alfa HEXAL. „Instrukcje samodzielnego wstrzykiwania leku Epoetin alfa HEXAL” można znaleźć na końcu ulotki dla pacjenta.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Epoetin alfa HEXAL ani innych produktów erytropoetyny nie należy podawać chorym, u których po leczeniu którąkolwiek erytropoetyną wystąpiła wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (ang. Pure Red Cell Aplasia, PRCA) (patrz punkt 4.4). – Niekontrolowane nadciśnienie. – U pacjentów leczonych produktem Epoetin alfa HEXAL należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych transfuzji krwi. Zastosowanie produktu Epoetin alfa HEXAL u chorych zakwalifikowanych do dużych operacji ortopedycznych elektywnych, którzy nie biorą udziału w programie autologicznej transfuzji krwi, jest przeciwwskazane u pacjentów z zaawansowaną chorobą tętnic wieńcowych, obwodowych, szyjnych lub mózgowych, w tym u chorych ze świeżym zawałem mięśnia sercowego lub incydentem mózgowo-naczyniowym.
CHPL leku Epoetin alfa Hexal, roztwór do wstrzykiwań, 20 000 j.m./0,5 ml
Przeciwwskazania
– Pacjenci przygotowywani do zabiegu chirurgicznego, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 10 mcg/0,4 ml (25 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 15 mcg/0,375 ml (40 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 20 mcg/0,5 ml (40 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 60 mcg/0,3 ml (200 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu. Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml). Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Każda ampułko-strzykawka zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml). Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Aranesp 15 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 15 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,375 ml (40 µg/ml). Aranesp 20 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 20 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (40 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 30 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 30 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (100 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (100 µg/ml). Aranesp 50 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 50 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (100 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (200 µg/ml). Aranesp 80 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 80 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (200 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,5 ml (200 µg/ml). Aranesp 130 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 130 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,65 ml (200 µg/ml). Aranesp 150 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 150 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,3 ml (500 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,6 ml (500 µg/ml). Aranesp 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Każdy wstrzykiwacz półautomatyczny napełniony zawiera 500 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (500 µg/ml).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Aranesp 25 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 25 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (25 µg/ml). Aranesp 40 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 40 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (40 µg/ml). Aranesp 60 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 60 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (60 µg/ml). Aranesp 100 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 100 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (100 µg/ml). Aranesp 200 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 200 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (200 µg/ml). Aranesp 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Każda fiolka zawiera 300 mikrogramów darbepoetyny alfa w 1 ml (300 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w ampułko-strzykawce. Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) we wstrzykiwaczu (SureClick). Roztwór do wstrzykiwań (wstrzyknięcie) w fiolce. Przejrzysty, bezbarwny roztwór.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie objawowej niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci (patrz punkt 4.2). Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu produktu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Dawkowanie Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Aranesp należy podawać podskórnie lub dożylnie tak, by stężenie hemoglobiny nie było większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). U pacjentów niepoddawanych hemodializoterapii najlepiej jest podawać lek podskórnie, aby uniknąć niepotrzebnych wkłuć do żył obwodowych. Należy ściśle obserwować pacjentów, aby upewnić się, że najmniejsza zatwierdzona, skuteczna dawka produktu Aranesp jest stosowana, aby zapewnić pełną kontrolę objawów niedokrwistości podczas utrzymywania stężenia hemoglobiny poniżej lub na poziomie 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki produktu Aranesp u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. U pacjentów, u których pomimo leczenia produktem Aranesp, występuje niskie stężenie hemoglobiny, należy wziąć pod uwagę inne przyczyny słabej odpowiedzi na leczenie (patrz punkty 4.4 i 5.1). Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu docelowych wartości stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni. Jeżeli do tego dojdzie, dawkę należy odpowiednio dostosować w sposób opisany poniżej. Leczenie za pomocą produktu Aranesp składa się z dwóch etapów, okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego. Wytyczne podano oddzielnie dla pacjentów dorosłych i dzieci. Dorośli z przewlekłą niewydolnością nerek Okres uzyskania poprawy: Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała, którą podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. Alternatywnie u pacjentów niedializowanych mogą być podawane podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie następujące dawki początkowe: 0,75 μg/kg mc. raz na dwa tygodnie lub 1,5 μg/kg mc. raz w miesiącu. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku podwyższenia stężenia hemoglobiny o ponad 2 g/dl (1,25 mmol/l) w okresie 4 tygodni dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się w dłuższych odstępach. Okres leczenia podtrzymującego: U pacjentów dializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Pacjenci dializowani, u których zmieniany jest schemat podawania produktu Aranesp z jeden raz w tygodniu na raz na dwa tygodnie powinni otrzymać dawkę początkową równoważną podwójnej dawce podawanej raz na tydzień. U pacjentów niedializowanych Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień, raz na dwa tygodnie lub raz w miesiącu. U pacjentów leczonych produktem Aranesp podawanym raz na dwa tygodnie, po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, Aranesp może być podawany podskórnie raz w miesiącu stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Dawkowanie należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli zwiększenie stężenia hemoglobiny jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Po wprowadzeniu zmian dawek lub schematu leczenia, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Badania kliniczne z udziałem dorosłych wskazują, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej raz, dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą produktu Aranesp podawanego raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Początkową tygodniową dawkę leku Aranesp (µg/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Początkową dawkę produktu Aranesp podawaną raz na dwa tygodnie (μg/2 tygodnie) można ustalić, dzieląc całkowitą połączoną dwutygodniową dawkę r-HuEPO przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta. Po zastąpieniu leczenia r-HuEPO leczeniem produktem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Dzieci i młodzież z przewlekłą niewydolnością nerek Nie przeprowadzono randomizowanych badań klinicznych dotyczących leczenia dzieci w wieku poniżej 1. roku życia (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Okres uzyskania poprawy: W przypadku pacjentów w wieku ≥ 1. roku życia, dawka początkowa podawana raz w tygodniu w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym lub dożylnym wynosi 0,45 μg/kg mc. Można również, u pacjentów niedializowanych, dawkę początkową w wysokości 0,75 μg/kg mc. podać w jednorazowym wstrzyknięciu podskórnym raz na dwa tygodnie. Jeśli nie uzyska się zadowalającego zwiększenia stężenia hemoglobiny (poniżej 1 g/dl (0,6 mmol/l) w ciągu 4 tygodni), dawkę należy zwiększyć o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na 4 tygodnie. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Stężenie hemoglobiny należy oznaczać co 1-2 tygodnie do czasu jego ustabilizowania. Później stężenie hemoglobiny można oznaczać w dłuższych odstępach. W grupie dzieci i młodzieży nie badano skuteczności produktu Aranesp podawanego raz w miesiącu w celu uzyskania poprawy w przebiegu anemii. Okres leczenia podtrzymującego: Pacjentom w wieku ≥ 1. roku życia w okresie leczenia podtrzymującego można dalej podawać Aranesp w jednorazowych wstrzyknięciach raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie. Aby utrzymać stężenie hemoglobiny, pacjenci w wieku < 6 lat mogą potrzebować większych dawek, niż pacjenci powyżej tego wieku.W przypadku zmiany u pacjentów dializowanych schematu dawkowania raz w tygodniu na schemat dawkowania raz na dwa tygodnie należy początkowo podać podwójną dawkę produktu Aranesp w stosunku do dawki podawanej raz w tygodniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
W przypadku pacjentów w wieku ≥ 11 lat niedializowanych, przyjmujących Aranesp raz na dwa tygodnie i po uzyskaniu docelowego stężenia hemoglobiny, produkt można podawać podskórnie raz w miesiącu, przy czym dawka początkowa powinna być dwukrotnie większa niż dawka podawana wcześniej raz na dwa tygodnie. Dane z badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem dzieci wykazały, że pacjentów otrzymujących r-HuEPO dwa lub trzy razy w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp podawanym raz w tygodniu, a pacjentów otrzymujących r-HuEPO raz w tygodniu można przestawić na leczenie produktem Aranesp dawkowanym raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego u dzieci raz w tygodniu (μg/tydzień) można określić, dzieląc całkowitą dawkę tygodniową r-HuEPO (j.m./tydzień) przez 240. Początkową dawkę produktu Aranesp podawanego raz na dwa tygodnie (μg/co drugi tydzień) można określić dzieląc całkowitą dawkę r-HuEPO otrzymaną w ciągu dwóch tygodni przez 240.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Ze względu na indywidualną zmienność należy się spodziewać, że u poszczególnych pacjentów konieczne będzie zwiększanie dawki do uzyskania optymalnej dawki terapeutycznej. W przypadku zastąpienia r-HuEPO produktem Aranesp należy co tydzień lub raz na dwa tygodnie monitorować stężenie hemoglobiny, a lek podawać tą samą drogą. W razie potrzeby dawkę należy zwiększać tak, by utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeśli, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na poziomie wartości docelowych, konieczne jest dostosowywanie dawki leku, zaleca się zwiększanie/zmniejszanie dawki o około 25%. Jeśli w ciągu 4 tygodni nastąpiło zwiększenie stężenia hemoglobiny o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l), należy zmniejszyć dawkę o około 25% w zależności od tempa zwiększania stężenia hemoglobiny. Jeśli stężenie hemoglobiny jest większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l), należy rozważyć zmniejszenie dawki leku. Jeśli stężenie hemoglobiny nadal rośnie, dawkę należy zmniejszyć o około 25%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Jeżeli po zmniejszeniu dawki leku stężenie hemoglobiny wciąż się zwiększa, należy wstrzymać podawanie leku do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zacznie się obniżać. Wówczas należy wznowić leczenie dawką o około 25% mniejszą niż dawka podawana poprzednio. Pacjenci, którzy rozpoczęli leczenie dializami podczas terapii produktem Aranesp powinni być ściśle monitorowani w celu kontroli właściwego stężenia hemoglobiny. Po każdym dostosowaniu dawki produktu lub zmianie schematu leczenia należy oznaczać stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie. W okresie leczenia podtrzymującego nie należy zmieniać dawki produktu częściej niż raz na dwa tygodnie. W przypadku zmiany drogi podania produktu dawka powinna być taka sama, należy jednak monitorować stężenie hemoglobiny co 1-2 tygodnie tak, by dostosowując odpowiednio dawkę można było utrzymać stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Leczenie objawowej niedokrwistości wywołanej chemioterapią u pacjentów z chorobą nowotworową W celu uzyskania podwyższenia stężenia hemoglobiny do wartości nie większej niż 12 g/dl (7,5 mmol/l) pacjentom z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤ 10 g/dl (6,2 mmol/l)) produkt Aranesp należy podawać drogą podskórną. Objawy i następstwa niedokrwistości mogą być różne w zależności od wieku, płci i ogólnego nasilenia choroby; konieczne jest dokonanie przez lekarza indywidualnej oceny przebiegu choroby i stanu u poszczególnych pacjentów. Z powodu zmienności wewnątrzosobniczej czasami można obserwować podwyższenie lub obniżenie stężenia hemoglobiny względem wartości pożądanej u tego samego pacjenta. Zmienność wartości stężeń hemoglobiny można regulować dostosowując dawkę leku, z uwzględnieniem zakresu wartości docelowych stężenia hemoglobiny wynoszących od 10 g/dl (6,2 mmol/l) do 12 g/dl (7,5 mmol/l).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy unikać utrzymywania się przez czas dłuższy stężenia hemoglobiny większego niż 12 g/dl (7,5 mmol/l); poniżej podano wskazówki dotyczące właściwego dostosowywania dawki leku, jeśli obserwuje się podwyższenie stężeń hemoglobiny większe niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 500 μg (6,75 μg/kg mc.), podawanej raz na trzy tygodnie lub można również podawać dawkę 2,25 μg/kg mc. raz na tydzień. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie produktem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% tak, by mieć pewność, że aby utrzymać stężenie hemoglobiny pozwalające opanować objawy niedokrwistości, produkt Aranesp podawany jest w najmniejszej zatwierdzonej dawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy uwzględnić właściwe dostosowanie dawki w zakresie od 500 μg, przez 300 μg do 150 μg. Pacjentów należy ściśle obserwować i jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę powinno się zmniejszyć o około 25-50%. W przypadku, gdy stężenie hemoglobiny zwiększy się powyżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), należy na pewien czas wstrzymać leczenie produktem Aranesp. Leczenie należy wznowić po obniżeniu stężenia hemoglobiny co najmniej do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l), podając lek w dawce o 25% mniejszej niż poprzednio. Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększy się o więcej niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%. Sposób podawania Aranesp może być podawany podskórnie przez pacjenta lub opiekuna po przeszkoleniu przez lekarza, pielęgniarkę lub farmaceutę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Aranesp 10, 15, 20, 30, 40, 50, 60, 80, 100, 130, 150, 300, 500 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu Aranesp we wstrzykiwaczu półautomatycznym napełnionym należy podawać wyłącznie podskórnie. Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowego do użycia wstrzykiwacza półautomatycznego napełnionego. Aranesp 25, 40, 60, 100, 200, 300 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w fiolce Aranesp jest podawany zarówno podskórnie, jak i dożylnie, tak jak opisano w dawkowaniu.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Dawkowanie
Należy zmieniać miejsca wykonywanych wstrzyknięć i wstrzykiwać lek powoli w celu uniknięcia dyskomfortu w miejscu podania. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia fiolki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 80 mcg/0,4 ml (200 mcg/ml)
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Aranesp 10 mikrogramów, roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNYCH Każda ampułko-strzykawka zawiera 10 mikrogramów darbepoetyny alfa w 0,4 ml (25 µg/ml). Darbepoetyna alfa jest wytwarzana metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO-K1). Substancje pomocnicze, patrz 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u osób dorosłych i dzieci w wieku 11 lat lub starszych. Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego).
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania O zastosowaniu preparatu Aranesp powinni decydować lekarze dysponujący doświadczeniem w leczeniu przedstawionych schorzeń. Aranesp jest dostarczany w postaci gotowej do użycia ampułko-strzykawki. Instrukcje dotyczące przygotowania leku do stosowania i usuwania jego pozostałości przedstawiono w punkcie 6.6. Leczenie niedokrwistości u chorych na przewlekłą niewydolność nerek Aranesp można podawać podskórnie lub dożylnie. Podawanie podskórne jest szczególnie korzystne u pacjentów nieleczonych hemodializami, ponieważ pozwala na uniknięcie punkcji żył obwodowych. Celem leczenia jest uzyskanie zwiększenia stężenia hemoglobiny do poziomu przekraczającego 11 g/dl (6,8 mmol/l). Jeżeli docelowe stężenie hemoglobiny ma być wyższe niż 11 g/dl (6,8 mmol/l), jego dokładna wartość powinna zostać ustalona indywidualnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Należy unikać zwiększenia stężenia hemoglobiny o ponad 2,0 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu czterech tygodni oraz zwiększenia stężenia hemoglobiny do poziomu przekraczającego 14 g/dl (8,7 mmol/l). Wyniki badań klinicznych dowiodły, że odpowiedź kliniczna u poszczególnych pacjentów jest zróżnicowana. Niemniej jednak przytoczone poniżej zalecenia należy stosować w początkowym okresie leczenia pacjentów dorosłych i dzieci. W miarę upływu czasu należy dostosować leczenie w zależności od objawów klinicznych. Leczenie za pomocą preparatu Aranesp składa się z dwóch etapów – okresu uzyskania poprawy i okresu leczenia podtrzymującego: Okres uzyskania poprawy Dawka początkowa wynosi 0,45 µg/kg masy ciała. Lek podaje się raz w tygodniu, dożylnie lub podskórnie. U pacjentów niedializowanych dawka początkowa wynosząca 0,75  g/kg mc. może być podana podskórnie jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na dwa tygodnie.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] w ciągu czterech tygodni), należy zwiększyć dawkę o około 25%. Nie należy zwiększać dawki częściej niż raz na cztery tygodnie. Jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny przekracza 2,5 g/dl (1,6 mmol/l) w ciągu czterech tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25–50%, w zależności od szybkości zwiększenia stężenia hemoglobiny. Jeżeli stężenie hemoglobiny przekracza 14 g/dl (8,7 mmol/l), należy przerwać leczenie do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się poniżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), a następnie powrócić do leczenia z użyciem dawki o około 25% mniejszej niż dawka ostatnio stosowana. Stężenie hemoglobiny należy badać co 1–2 tygodnie, do chwili osiągnięcia równowagi. Następnie badanie stężenia hemoglobiny może odbywać się okresowo.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Okres leczenia podtrzymującego W okresie leczenia podtrzymującego Aranesp może być podawany jako pojedyncze wstrzyknięcie raz na tydzień lub raz na dwa tygodnie. U pacjentów niedializowanych, gdy uzyska się docelowe stężenie hemoglobiny podając dawkę raz na dwa tygodnie, Aranesp może być podawany podskórnie raz na miesiąc stosując dawkę początkową równą podwójnej dawce podawanej raz na dwa tygodnie. Następnie dawkę należy dostosowywać tak, aby utrzymać docelowe stężenie hemoglobiny. Jeżeli docelowe stężenie hemoglobiny ma być większe niż 11 g/dl (6,8 mmol/l), jego dokładna wartość powinna zostać ustalona indywidualnie. Jeżeli w celu utrzymania stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie konieczne jest dostosowanie dawki, zaleca się zmianę dawek o około 25%. Jeżeli stężenie hemoglobiny przekracza 14 g/dl (8,7 mmol/l), należy przerwać leczenie do momentu, gdy stężenie hemoglobiny zmniejszy się do poniżej 13 g/dl (8,1 mmol/l), a następnie powrócić do leczenia z użyciem dawki o około 25% mniejszej niż dawka ostatnio stosowana.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Po wprowadzeniu zmian dawek, stężenie hemoglobiny należy monitorować co 1–2 tygodnie. Zmiany dawek przypadające na okres leczenia podtrzymującego nie powinny następować częściej niż co dwa tygodnie. Po zmianie drogi podania leku należy podawać tę samą dawkę i monitorować stężenia hemoglobiny co 1–2 tygodnie tak, by możliwe było odpowiednie dostosowanie dawek i utrzymanie stężenia hemoglobiny na pożądanym poziomie. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że leczenie za pomocą r-HuEPO stosowanej dwa lub trzy razy w tygodniu można zastąpić leczeniem za pomocą preparatu Aranesp podawanego raz w tygodniu, a dawkowanie r-HuEPO raz w tygodniu – dawkowaniem preparatu Aranesp raz na dwa tygodnie. Początkową dawkę leku Aranesp (  g/tydzień) można ustalić, dzieląc całkowitą tygodniową dawkę r- HuEPO (j.m./tydzień) przez 200. Z uwagi na indywidualną zmienność, konieczne jest dostosowanie optymalnej dawki terapeutycznej, przewidywanej dla danego pacjenta.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Po zastąpieniu leczenia r- HuEPO leczeniem preparatem Aranesp należy zachować drogę podania leku i monitorować stężenie hemoglobiny w odstępach 1–2 tygodniowych. Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową U pacjentów z niedokrwistością (np. ze stężeniem hemoglobiny ≤11 g/dl [6,8 mmol/l]), Aranesp należy podawać podskórnie. Zaleca się stosowanie dawki początkowej wynoszącej 6,75  g/kg mc., podawanej raz na trzy tygodnie. Jeśli odpowiedź kliniczna pacjenta (zmęczenie, stężenie hemoglobiny) jest niewystarczająca po dziewięciu tygodniach, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Dodatkowo można podawać dawkę 2,25  g/kg mc. raz na tydzień. U pacjentów otrzymujących Aranesp raz na tydzień, jeżeli uzyskane zwiększenie stężenia hemoglobiny jest niewystarczające (mniej niż 1 g/dl [0,6 mmol/l] po czterech tygodniach) należy podwoić dawkę.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Dawkowanie
Jeżeli po czterech tygodniach od chwili podwojenia dawki stężenie hemoglobiny pozostaje za małe, dalsze leczenie może również okazać się nieskuteczne. Leczenie preparatem Aranesp należy przerwać około cztery tygodnie po zakończeniu chemioterapii. Stężenie hemoglobiny nie powinno przekraczać 13 g/dl (8,1 mmol/l) (patrz punkt 5.1). Jeśli cel leczenia danego pacjenta został osiągnięty, dawkę należy zmniejszyć o 25-50% w celu utrzymania osiągniętego stężenia hemoglobiny. Jeśli zajdzie taka potrzeba, można dalej redukować dawkę, aby stężenie hemoglobiny nie przekroczyło 13 g/dl. Jeśli stężenie hemoglobiny wzrośnie o więcej niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni, dawkę należy zmniejszyć o 25 do 50%.
CHPL leku Aranesp, roztwór do wstrzykiwań, 25 mcg/ml
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na darbepoetynę alfa, r-HuEPO lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa darbepoetyny alfa (mikrogramów/tydzień)	Dotychczasowa dożylna lub podskórna dawka tygodniowa epoetyny (j.m./tydzień)	Dożylna lub podskórnadawka glikolu metoksypolietylenowegoepoetyny beta podawana razw miesiącu(mikrogramów/raz wmiesiącu)
<40	<8000	120
40-80	8000-16000	200
>80	>16000	360

Poprzednio podawanatygodniowa dawka darbepoetyny alfa (mikrogramy/tydzień)	Poprzednio podawanatygodniowa dawkaepoetyny (j.m./tydzień)	Dawka glikolumetoksypolietylenowego epoetyny beta podawana co 4 tygodnie (mikrogramy)
9 – <12	2000 – <2700	30
12 – <15	2700 – <3500	50
15 – <24	3500 – <5500	75
24 – <30	5500 – <6500	100
30 – <35	6500 – <8000	120
35 – <47	8000 – <10000	150
47 – <60	10000 – <13000	200
60 – <90	13000 – <20000	250
≥90	≥20000	360

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość występowania	Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Niezbyt często	Małopłytkowość*
Nieznana	Wybiórcza aplazja układuczerwonokrwinkowego*
Zaburzenia układuimmunologicznego	Rzadko	Nadwrażliwość
Nieznana	Reakcje anafilaktyczne*
Zaburzenia układu nerwowego	Niezbyt często	Ból głowy
Rzadko	Encefalopatia nadciśnieniowa
Zaburzenia naczyniowe	Często	Nadciśnienie
Niezbyt często	Zakrzepica*
Rzadko	Uderzenia gorąca
Rzadko	Zator tętnicy płucnej*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Rzadko	Wysypka grudkowo-plamista
Nieznana	Zespół Stevensa-Johnsona/ toksycznanekroliza naskórka*
Urazy, zatrucia i powikłaniapo zabiegach	Niezbyt często	Zakrzepica w miejscu dostępunaczyniowego

Klasyfikacja układów inarządów	Działanie niepożądane leku	Częstość
Zaburzenia naczyniowe	Nadciśnienie tętniczePrzełom nadciśnieniowy	Często Niezbyt często
Zaburzenia układunerwowego	Ból głowy	Często
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Zakrzepica przetokiNadpłytkopwość	Rzadko Bardzo rzadko

Klasyfikacja układówi narządów MedDRA (SOC)	Działanie niepożądane(terminy preferowane)	Częstość
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa3, nadpłytkowość	Rzadko
Zaburzenia metabolizmui odżywiania	Hiperkaliemia1	Niezbyt często
Zaburzenia układuimmunologicznego	Nadwrażliwość3	Niezbyt często
Reakcja anafilaktyczna3	Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Często
Drgawki	Niezbyt często
Zaburzenia naczyniowe	Nadciśnienie, zakrzepica żylna i tętnicza2	Często
Przełom nadciśnieniowy3	Nieznana

Łącznie (N)b	Epoetyna alfa85a	Placebo45
sEPO podczas badania przesiewowego< 200 mj./ml (N) Hemoglobina (g/l) N	7171	3939
Średnia	92,1 (8,57)	92,1 (8,51)
Mediana	94,0	96,0
Zakres	(71, 109)	(69, 105)
95% przedział ufności dla średniejWcześniejsze transfuzje krwi N	(90,1; 94,1)71	(89,3; 94,9)39
Tak	31 (43,7%)	17 (43,6%)
≤ 2 jednostki krwinek	16 (51,6%)	9 (52,9%)
czerwonych> 2 i ≤ 4 jednostki krwinek	14 (45,2%)	8 (47,1%)
czerwonych> 4 jednostek krwinek	1 (3,2%)	0
czerwonychNie	40 (56,3%)	22 (56,4%)

Epoetyna beta – porównanie substancji czynnych

Spis treści

Podobieństwa i różnice – jakie substancje porównujemy?

Wskazania do stosowania – kiedy wybiera się daną substancję?

Mechanizm działania i właściwości farmakokinetyczne

Przeciwwskazania i środki ostrożności – co je różni?

Bezpieczeństwo stosowania u szczególnych grup pacjentów

Podsumowanie – wybór leku w zależności od potrzeb

Pytania i odpowiedzi

Jaka jest różnica między epoetyną beta, epoetyną alfa a darbepoetyną alfa?

Która z tych substancji może być stosowana u dzieci?

Czy leki te można stosować w ciąży?

Czy substancje te wpływają na prowadzenie pojazdów?

Drogi podania i wygoda stosowania

Kontrola leczenia i rola żelaza

Specyfika dawkowania u dzieci

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Wskazania do stosowania

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Przeciwwskazania

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Interakcje

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Przedawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dane farmaceutyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dane farmaceutyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)Dane farmaceutyczne

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wskazania do stosowania

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przeciwwskazania

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Interakcje

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Działania niepożądane

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przedawkowanie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Mircera, roztwór do wstrzykiwań, 100 mcg/0,3 ml (333 mcg/ml)
Dane farmaceutyczne

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Wskazania do stosowania

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie

CHPL leku NeoRecormon, roztwór do wstrzykiwań, 4000 j.m. (13333 j.m./ml)
Dawkowanie