Menu

Cefotaksym – stosowanie w ciąży

Cefotaksym, znany także jako Cefotaximum, to antybiotyk stosowany w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych. Stosowanie jakiegokolwiek leku w ciąży i podczas karmienia piersią wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ może mieć wpływ na zdrowie dziecka. Poniżej znajdziesz informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania cefotaksymu w tych wyjątkowych okresach życia kobiety, uwzględniające zarówno potencjalne korzyści, jak i możliwe zagrożenia.

Spis treści

Dlaczego bezpieczeństwo stosowania leków w ciąży i podczas karmienia piersią jest tak ważne?

W okresie ciąży i karmienia piersią każda kobieta powinna szczególnie uważać na przyjmowane leki. Wiele substancji może przenikać przez łożysko lub do mleka matki, oddziałując na rozwijający się płód lub niemowlę. Dlatego decyzja o rozpoczęciu leczenia powinna być zawsze podejmowana indywidualnie, po rozważeniu możliwych korzyści i ryzyka dla matki oraz dziecka¹²³.

Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu w ciąży

Cefotaksym jest antybiotykiem z grupy cefalosporyn trzeciej generacji, stosowanym dożylnie lub domięśniowo w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych⁴⁵. Bezpieczeństwo jego stosowania u kobiet w ciąży nie zostało jednoznacznie ustalone. Dotychczasowe badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na płód, jednak nie ma wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży¹²³.

Cefotaksym przenika przez barierę łożyska, co oznacza, że może dostać się do organizmu rozwijającego się dziecka¹²³.
Nie zaleca się rutynowego stosowania cefotaksymu w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze²⁶⁷.
Lek może być zastosowany jedynie w sytuacji, gdy oczekiwane korzyści z leczenia są większe niż potencjalne ryzyko dla matki i dziecka¹²³.
W każdym przypadku decyzję o podaniu cefotaksymu kobiecie w ciąży podejmuje lekarz prowadzący⁶⁷.

Ważne: Cefotaksym nie powinien być stosowany rutynowo w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. W wyjątkowych sytuacjach, gdy leczenie jest konieczne, decyzję o podaniu leku podejmuje lekarz po dokładnej analizie korzyści i ryzyka. Lek przenika przez łożysko, dlatego zawsze należy zachować ostrożność. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu, ale brak jest odpowiednich badań u ludzi.

Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu podczas karmienia piersią

Cefotaksym przenika do mleka kobiecego, jednak ilości wykrywane w mleku są niewielkie⁶⁷. Stosowanie leku przez matkę karmiącą może jednak wpływać na dziecko:

Może dojść do zaburzenia naturalnej flory bakteryjnej jelit u noworodka, co może skutkować biegunką¹²³.
Istnieje ryzyko nadmiernego namnażania się drożdżaków (grzybów) w jelitach dziecka¹²³.
U dziecka karmionego piersią może wystąpić reakcja uczuleniowa¹²³.
Jeśli konieczne jest zastosowanie cefotaksymu w trakcie karmienia piersią, lekarz powinien podjąć decyzję, czy kontynuować karmienie, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka i matki¹²³.
W przypadku podania cefotaksymu matce karmiącej zaleca się obserwację dziecka pod kątem objawów nietolerancji lub alergii⁶⁷.

Wpływ cefotaksymu na płodność

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na rozmnażanie i płodność¹³. Brak jednak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

Wskazówki dla matek karmiących:

Podczas przyjmowania cefotaksymu należy obserwować dziecko pod kątem wystąpienia biegunek, wysypek czy innych nietypowych objawów.
W razie pojawienia się niepokojących objawów u dziecka, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.
Decyzja o kontynuowaniu karmienia piersią podczas leczenia cefotaksymem powinna być zawsze podejmowana indywidualnie, po konsultacji z lekarzem.
Nie należy samodzielnie przerywać leczenia ani karmienia bez wcześniejszej rozmowy ze specjalistą.

Tabela: Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu w ciąży i podczas karmienia piersią

Okres	Możliwość stosowania	Uwagi
Ciąża	Nie zaleca się	Można stosować tylko, jeśli korzyści przewyższają ryzyko. Szczególną ostrożność należy zachować w pierwszym trymestrze.
Karmienie piersią	Z ostrożnością	Lek przenika do mleka matki; należy obserwować dziecko. Decyzja o kontynuacji karmienia należy do lekarza.

Cefotaksym – ostrożność w ciąży i podczas karmienia piersią

Cefotaksym jest antybiotykiem stosowanym w poważnych zakażeniach, jednak jego bezpieczeństwo w ciąży i podczas karmienia piersią nie jest w pełni potwierdzone. Przenika zarówno przez łożysko, jak i do mleka matki, co wiąże się z ryzykiem dla dziecka. Decyzja o zastosowaniu leku powinna być zawsze indywidualna, a każda kobieta powinna skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem leczenia. W przypadku karmienia piersią konieczna jest obserwacja dziecka i rozważenie korzyści oraz potencjalnych zagrożeń wynikających ze stosowania antybiotyku.

Pytania i odpowiedzi

Czy cefotaksym można stosować w ciąży?

Cefotaksym nie jest zalecany w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. Może być stosowany tylko, jeśli korzyści przewyższają ryzyko.

Czy cefotaksym przenika do mleka matki?

Tak, cefotaksym przenika do mleka matki w niewielkich ilościach.

Jakie są zagrożenia dla dziecka karmionego piersią, gdy matka przyjmuje cefotaksym?

U dziecka może wystąpić biegunka, zaburzenie flory bakteryjnej jelit, namnażanie się drożdżaków lub reakcja uczuleniowa.

Co zrobić, jeśli konieczne jest leczenie cefotaksymem podczas karmienia piersią?

Lekarz podejmuje decyzję, czy kontynuować karmienie, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka i matki.

Czy cefotaksym wpływa na płodność?

Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność, brak jest danych dotyczących ludzi.

Jakie mogą być skutki uboczne u dziecka karmionego piersią?

Podczas stosowania cefotaksymu przez matkę karmiącą, u dziecka mogą pojawić się:

biegunka
zmiany w naturalnej florze bakteryjnej jelit
namnażanie się drożdżaków
objawy alergiczne, np. wysypka

Cefotaksym a stosowanie w pierwszym trymestrze ciąży

Nie zaleca się stosowania cefotaksymu w pierwszych trzech miesiącach ciąży. W tym okresie rozwijają się najważniejsze narządy dziecka, a przenikanie leku przez łożysko może nieść nieznane ryzyko. Lek można zastosować tylko w przypadku zdecydowanej konieczności i po indywidualnej ocenie lekarza.

Czy cefotaksym wpływa na płodność?

Dotychczasowe badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu cefotaksymu na płodność. Brakuje jednak badań potwierdzających bezpieczeństwo pod tym względem u ludzi.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Cefotaksym to antybiotyk stosowany w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie tej substancji zależy od wieku, masy ciała, ciężkości infekcji oraz czynności nerek pacjenta. Stosowany jest zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, w tym noworodków. W opisie wyjaśniamy szczegółowo, jak dostosować dawkę cefotaksymu w różnych sytuacjach klinicznych oraz na co należy zwrócić uwagę podczas terapii.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Cefotaksym to antybiotyk o szerokim zakresie działania, wykorzystywany głównie w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych. Choć większość pacjentów toleruje go dobrze, mogą pojawić się zarówno łagodne, jak i poważniejsze działania niepożądane. Ich rodzaj i częstość zależą od dawki, drogi podania oraz indywidualnych cech pacjenta. Poznaj najważniejsze możliwe skutki uboczne cefotaksymu i dowiedz się, na co warto zwrócić uwagę podczas terapii.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Cefotaksym to antybiotyk o szerokim spektrum działania, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Jego mechanizm działania opiera się na hamowaniu budowy ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do ich obumarcia. Po podaniu pozajelitowym szybko osiąga skuteczne stężenie we krwi i tkankach, a jego aktywny metabolit dodatkowo wzmacnia efekt przeciwbakteryjny. Poznaj szczegóły, jak cefotaksym działa w organizmie i co decyduje o jego skuteczności.

czytaj więcej ❯❯

Porównanie substancji czynnych

Cefotaksym, cefuroksym i ceftriakson należą do tej samej grupy antybiotyków – cefalosporyn, ale różnią się pod względem zastosowania, drogi podania oraz bezpieczeństwa w określonych grupach pacjentów. Sprawdź, jakie są kluczowe podobieństwa i różnice między tymi lekami, kiedy można je stosować oraz jakie środki ostrożności należy zachować podczas terapii.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Cefotaksym to antybiotyk stosowany w leczeniu poważnych zakażeń, podawany głównie dożylnie lub domięśniowo. Przed jego zastosowaniem warto poznać najważniejsze zasady bezpieczeństwa: jakie grupy pacjentów wymagają szczególnej ostrożności, czy lek jest odpowiedni dla kobiet w ciąży lub karmiących piersią, jak wpływa na prowadzenie pojazdów i czy może wchodzić w interakcje z innymi lekami. Poznaj praktyczne informacje, które pomogą bezpiecznie stosować cefotaksym.

czytaj więcej ❯❯

Przeciwwskazania

Cefotaksym to antybiotyk z grupy cefalosporyn trzeciej generacji, szeroko stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych. Choć jest skuteczny, nie każdy pacjent może go bezpiecznie przyjmować. Przeciwwskazania do stosowania cefotaksymu zależą od postaci leku, drogi podania oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak uczulenia czy współistniejące choroby. Poznaj sytuacje, w których należy bezwzględnie lub względnie unikać stosowania tego leku oraz kiedy zachować szczególną ostrożność.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Cefotaksym to antybiotyk z grupy cefalosporyn, który jest wykorzystywany w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych, również u dzieci. Stosowanie leków u najmłodszych pacjentów wymaga jednak szczególnej uwagi – zarówno ze względu na ich rozwijający się organizm, jak i możliwość wystąpienia specyficznych działań niepożądanych. Dowiedz się, jakie są zasady bezpiecznego stosowania cefotaksymu u dzieci, w jakich sytuacjach jest on zalecany oraz na co należy zwrócić uwagę podczas terapii.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Cefotaksym to antybiotyk stosowany głównie w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych. Choć nie jest znany z bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów czy obsługi maszyn, w niektórych sytuacjach, zwłaszcza przy dużych dawkach lub u osób z zaburzeniami pracy nerek, może powodować objawy neurologiczne. Dowiedz się, kiedy warto zachować szczególną ostrożność podczas terapii tym lekiem.

czytaj więcej ❯❯

Wskazania – na co działa?

Cefotaksym to antybiotyk o szerokim zakresie działania, skuteczny w leczeniu wielu poważnych zakażeń bakteryjnych zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Stosowany jest głównie w szpitalach, gdzie pomaga zwalczać trudne infekcje dróg oddechowych, układu moczowego, skóry, kości, stawów, a także ośrodkowego układu nerwowego. Dzięki swojej sile działania znajduje także zastosowanie w profilaktyce zakażeń podczas operacji. Sprawdź, w jakich przypadkach cefotaksym jest najczęściej wykorzystywany i jakie są najważniejsze informacje dotyczące jego stosowania.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Cefotaksym to antybiotyk z grupy cefalosporyn, który stosowany jest głównie w postaci zastrzyków. Choć jest skuteczny w leczeniu wielu zakażeń bakteryjnych, jego przedawkowanie może prowadzić do poważnych skutków ubocznych, zwłaszcza u osób z problemami nerek. Poznaj objawy, możliwe konsekwencje i zalecane postępowanie w przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki cefotaksymu.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIOTAKSYM, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji BIOTAKSYM, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera odpowiednio 1 g lub 2 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci cefotaksymu sodowego. Produkt leczniczy zawiera sód: 1 g produktu zawiera 48 mg sodu (2,09 mmol). 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Biały lub nieznacznie żółty, higroskopijny proszek.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefotaksym stosuje się w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie: zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, wywołane przez Streptococcus pneumoniae (o obniżonej wrażliwości na penicylinę), Escherichia coli, Klebsiella spp., Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę), Proteus mirabilis, Serratia marcescens i Enterobacter spp.; zakażenia układu moczowego wywołane m.in. przez Citrobacter spp., Enterobacter spp., Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri i Serratia marcescens; również niepowikłane przypadki rzeżączki, w tym wywołane przez szczepy Neisseria gonorrhoeae wytwarzające penicylinazy; zakażenia w obrębie miednicy mniejszej, w tym wywołane przez Escherichia coli, Proteus mirabilis, beztlenowe ziarenkowce – Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp. oraz niektóre szczepy Bacteroides spp. w tym B.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
fragilis, Clostridium spp.; posocznica wywołana m.in. przez szczepy Escherichia coli, Klebsiella spp., Serratia marcescens; zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Escherichia coli, Enterobacter spp., Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Pseudomonas spp., Serratia marcescens, Bacteroides spp. i beztlenowe ziarenkowce – Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.; zakażenia wewnątrz jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej, wywołane przez Escherichia coli, Klebsiella spp., Bacteroides spp. oraz Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.; zakażenia kości i stawów, w tym wywołane przez szczepy Haemophilus influenzae, Streptococcus spp., Proteus mirabilis; zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wywołane przez Neisseria meningitidis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Klebsiella pneumoniae i Escherichia coli; zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
Cefotaksym z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje in vitro synergizm działania wobec bakterii Gram-ujemnych, m.in. niektórych szczepów Pseudomonas aeruginosa. Należy uwzględnić oficjalne, krajowe wytyczne dotyczące oporności bakterii oraz prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Cefotaksym jest przeznaczony do podawania pozajelitowego – domięśniowego lub dożylnego. Dawkowanie i sposób podawania ustala się w zależności od ciężkości i rodzaju zakażenia, wieku, masy ciała oraz wydolności nerek pacjenta. Dawkowanie Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat: W zakażeniach lekkich i umiarkowanych stosuje się 1 g co 12 godzin. W ciężkich zakażeniach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g w 3 lub 4 dawkach podzielonych. Dawki dobowe do 6 g należy podzielić na co najmniej dwie dawki, podawane co 12 godzin. Większe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3 do 4 dawek podawanych co 8 lub 6 godzin. Wytyczne dotyczące dawkowania podano w poniższej tabeli. Rodzaj zakażenia Pojedyncza dawka cefotaksymu Odstęp pomiędzy dawkami Dobowa dawka cefotaksymu Typowe zakażenie, gdy potwierdzono lub podejrzewa się wrażliwość drobnoustroju: 1 g, 12 godz., 2 g Zakażenia, w których potwierdzono lub podejrzewa się kilka drobnoustrojów o dużej lub średniej wrażliwości: 2 g, 12 godz., 4 g Niewyjaśnione zakażenia bakteryjne, w których nie udało się zlokalizować miejsca zakażenia i w których stan pacjenta jest krytyczny: 2 do 3 g, 8 godz., 6 godz., od 6 g do 9 g, od 8 g do 12 g Niemowlęta i dzieci w wieku do 12 lat: W zależności od ciężkości zakażenia stosuje się od 50 mg do 150 mg/kg mc.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
na dobę cefotaksymu w 2 lub 4 dawkach podzielonych. W bardzo ciężkich zakażeniach, zwłaszcza zagrażających życiu, może być konieczne zwiększenie dawki dobowej cefotaksymu do 200 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych. Wcześniaki i noworodki urodzone w terminie: Nie należy przekraczać dawki 50 mg/kg mc. na dobę cefotaksymu w 2 do 4 dawkach podzielonych. W ciężkich zakażeniach zagrażających życiu może być konieczne zwiększenie dawki dobowej i podawanie od 150 do 200 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych. W takich sytuacjach zaleca się dawkowanie podane w tabeli poniżej. Wiek dziecka Od 0 do 7. doby życia: 50 mg/kg mc. co 12 godzin dożylnie Od 8. doby do 1. miesiąca życia: 50 mg/kg mc. co 8 godzin dożylnie Rzeżączka Niepowikłana rzeżączka: pojedyncze wstrzyknięcie domięśniowe 1 g cefotaksymu. Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem należy wykonać odpowiednie badania w celu upewnienia się, czy nie występuje jednoczesne zakażenie kiłą.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym Należy podać pojedynczą dawkę 1 g cefotaksymu na 30 do 90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. W zależności od ryzyka zakażenia można kontynuować podawanie produktu po zabiegu. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek Zmniejszenie dawki produktu jest konieczne tylko u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 5 ml/min, stężenie kreatyniny w surowicy 751 mikromoli/l). Po podaniu początkowej, nasycającej dawki 1 g, dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę bez zmiany częstości podawania produktu, np. dawkę 1 g co 12 godzin zmniejszyć do 500 mg co 12 godzin, dawkę 1 g co 8 godzin zmniejszyć do 500 mg co 8 godzin, dawkę 2 g co 8 godzin zmniejszyć do 1 g co 8 godzin itd. U niektórych pacjentów może być konieczna dalsza modyfikacja dawki w zależności od przebiegu zakażenia i ogólnego stanu pacjenta. Sposób podawania Nie podawać dożylnie roztworów cefotaksymu z lidokainą.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Produkt, po odpowiednim rozcieńczeniu, podaje się dożylnie w 3-5 minutowym wstrzyknięciu lub domięśniowo – głęboko w górny, zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego większego lub boczną część uda. Produkt można podawać w infuzji dożylnej, trwającej od 20 do 60 minut. Szczegółowa instrukcja, patrz punkt 6.6. W okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca u bardzo niewielu pacjentów, którzy otrzymali cefotaksym w szybkim wstrzyknięciu przez cewnik do żyły centralnej. Cefotaksymu nie należy podawać razem z aminoglikozydami w jednej strzykawce ani w płynie do infuzji.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefotaksym lub inne cefalosporyny. U osób uczulonych na penicyliny może wystąpić reakcja alergiczna na cefalosporyny (nadwrażliwość krzyżowa) (patrz punkt 4.4). Cefotaksymu rozpuszczonego w roztworze lidokainy nigdy nie należy podawać w następujących przypadkach: nadwrażliwość na lidokainę lub inne amidowe leki do znieczulenia miejscowego; blok serca (bez rozrusznika); ciężka niewydolność mięśnia sercowego; dożylna droga podania; niemowlęta w wieku poniżej 30 miesięcy.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje anafilaktyczne Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem należy ustalić, czy pacjent jest uczulony na cefotaksym, cefalosporyny lub penicyliny (i inne antybiotyki β-laktamowe). Nadwrażliwość krzyżowa występuje u 5-10% pacjentów. U pacjentów otrzymujących cefotaksym obserwowano ciężkie, w tym zakończone zgonem, reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.3 i 4.8). Jeśli wystąpi reakcja alergiczna należy bezwzględnie przerwać stosowanie cefotaksymu i w razie konieczności zastosować odpowiednie leczenie. Szczególną ostrożność zachować podczas stosowania cefotaksymu u pacjentów ze skazą alergiczną lub astmą. Stosowanie cefotaksymu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła natychmiastowa reakcja nadwrażliwości na cefalosporyny. Pacjenci uczuleni na penicyliny mogą być uczuleni również na cefalosporyny. Istnieje wówczas niebezpieczeństwo wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Należy zachować szczególną ostrożność podczas podawania cefotaksymu pacjentom, u których wystąpiły reakcje nadwrażliwości (szczególnie jeśli wystąpiła reakcja anafilaktyczna) na penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Wzrost niewrażliwych drobnoustrojów Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, podczas stosowania cefotaksymu przez dłuższy czas, pierwotnie wrażliwe szczepy mogą stać się oporne oraz może wystąpić wzrost bakterii z rodziny Enterococcus spp. Niezbędne jest przeprowadzenie oceny stanu pacjenta, zaleca się wykonać antybiogram. Ciężkie reakcje skórne Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu w związku ze stosowaniem cefotaksymu zgłaszano występowanie poważnych niepożądanych reakcji skórnych (SCAR), tym ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W momencie przepisania leku należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych dotyczących reakcji skórnych. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o wystąpieniu tych reakcji, należy natychmiast odstawić cefotaksym. Jeśli podczas stosowania cefotaksymu u pacjenta wystąpi AGEP, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka lub zespół DRESS, nie należy rozpoczynać ponownie leczenia cefotaksymem i należy je trwale przerwać. U dzieci pojawienie się wysypki może być mylone z zakażeniem podstawowym lub alternatywnym procesem zakaźnym, a lekarze powinni rozważyć możliwość wystąpienia reakcji na cefotaksym u dzieci, u których podczas leczenia cefotaksymem występują objawy wysypki i gorączki. Powikłania związane z Clostridium difficile W trakcie lub po zakończeniu leczenia może wystąpić rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego na skutek nadmiernego wzrostu niewrażliwych na produkt bakterii Clostridium difficile.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W razie wystąpienia biegunki, należy brać pod uwagę możliwość tego powikłania. W lżejszych przypadkach wystarczy odstawić produkt, w cięższych, po odstawieniu produktu, należy właściwie nawodnić pacjenta, uzupełnić elektrolity i wykonać badanie w celu wykrycia bakterii. Jeśli wykryje się C. difficile, należy zastosować doustnie metronidazol lub wankomycynę. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę ani innych działających zapierająco. Należy zachować ostrożność podczas stosowania cefotaksymu u pacjentów, u których w przeszłości występowało zapalenie jelit, zwłaszcza zapalenie okrężnicy. Pacjenci z niewydolnością nerek Pacjenci z niewydolnością nerek powinni otrzymać dawkę odpowiednio zmniejszoną w zależności od klirensu kreatyniny (patrz pkt. 4.2). Należy zachować ostrożność podczas podawania cefotaksymu razem z aminoglikozydami, probenecydem lub innymi lekami nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów tych, a także u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów, u których wcześniej występowało zaburzenie czynności nerek, należy kontrolować czynność nerek. Neurotoksyczność Duże dawki antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, zwłaszcza stosowane u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą powodować encefalopatię, tj. zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy i drgawki (patrz punkt 4.8). Należy poinstruować pacjenta, że w razie wystąpienia takich reakcji nie należy kontynuować leczenia bez wcześniejszego omówienia tego z lekarzem. Reakcje hematologiczne Podczas terapii cefotaksymem, szczególnie jeśli jest on podawany przez długi okres, może rozwinąć się leukopenia, neutropenia i, rzadziej, agranulocytoza. Jeśli cykl leczenia trwa dłużej niż 7-10 dni, należy kontrolować liczbę białych krwinek i wstrzymać podawanie produktu w przypadku pojawienia się neutropenii.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Zgłoszono kilka przypadków eozynofilii i trombocytopenii, szybko ustępujących po zaprzestaniu leczenia. Zgłaszano również przypadki niedokrwistości hemolitycznej (patrz punkt 4.8). Kontrolowanie czynności wątroby Jeśli produkt stosowany jest długotrwale, należy kontrolować czynność wątroby. Szybkość podawania Cefotaksym podawany zbyt szybko dożylnie (krócej niż przez 1 minutę) może powodować zaburzenia rytmu serca. Produkt leczniczy zawiera sód Produkt leczniczy zawiera 48 mg sodu na 1 g produktu co odpowiada 2,4% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie należy stosować cefotaksymu w skojarzeniu z substancjami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklina, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy), ponieważ in vitro zaobserwowano ich antagonistyczne działanie przeciwbakteryjne. Działanie synergiczne może występować podczas leczenia skojarzonego cefotaksymem i aminoglikozydami. Antybiotyki aminoglikozydowe i leki moczopędne. Jak w przypadku innych cefalosporyn, stosowanie cefotaksymu jednocześnie z lekami działającymi nefrotoksycznie, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe lub silnie działające leki moczopędne (np. furosemid), może nasilać ich szkodliwy wpływ na czynność nerek. Należy wówczas kontrolować u pacjenta czynność nerek (patrz punkt 4.4). Produkty zwiększające wydalanie kwasu moczowego.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
Probenecyd zakłóca wydzielanie cefotaksymu w kanalikach nerkowych, zwiększając tym samym ogólny wpływ cefotaksymu na organizm około 2-krotnie i hamując klirens nerkowy o około połowę, po podaniu w dawkach terapeutycznych. Ze względu na szeroki przedział terapeutyczny cefotaksymu, nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może być konieczna modyfikacja dawki (patrz punkt 4.4 i 4.2). Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych Cefotaksym nie wpływa na wynik testów enzymatycznych wykrywających cukier w moczu. Cefotaksym, podobnie jak inne cefalosporyny, może powodować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa. Wyniki oznaczania stężenia glukozy w moczu z użyciem niespecyficznych czynników redukcyjnych mogą być fałszywie pozytywne. Zjawisko to nie jest obserwowane, jeśli używa się testu oksydazowego.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozmnażanie. Nie ma jednak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Cefotaksym przenika przez barierę łożyska. Dlatego cefotaksymu nie należy stosować podczas ciąży, chyba że przewidywane korzyści przewyższają ryzyko. Karmienie piersi? Cefotaksym przenika do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć wpływu na fizjologiczną florę jelitową u noworodków karmionych piersią, co prowadzi do biegunki i kolonizacji grzybami drożdżakopodobnymi. U noworodka może też wystąpić reakcja uczuleniowa. Dlatego też należy podjąć decyzję, czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyść z karmienia piersią dla dziecka i korzyść wynikającą z leczenia dla matki.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie ma dowodów na to, że cefotaksym bezpośrednio zaburza zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Duże dawki cefotaksymu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą powodować encefalopatię (np. zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchu i drgawki) (patrz punkt 4.8). Należy ostrzec pacjenta, że jeśli wystąpią takie objawy, nie powinien on prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Częstość występowania działań niepożądanych określono w następujący sposób: bardzo często 1/10; często 1/100 do 1/10; niezbyt często 1/1000 do 1/100; rzadko 1/10 000 do 1/1000; bardzo rzadko 1/10 000; częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)*. Układy i narządy Bardzo często: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze – nadkażenia (patrz punkt 4.4) Często: Zaburzenia krwi i układu chłonnego – leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia Niezbyt często: neutropenia, agranulocytoza (patrz punkt 4.4), niedokrwistość hemolityczna Rzadko: Zaburzenia układu immunologicznego – reakcja Herxheimera Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny Układy i narządy Bardzo często: Zaburzenia układu nerwowego – drgawki (patrz punkt 4.4) Często: bóle i zawroty głowy, encefalopatia (np.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia serca – arytmia spowodowana szybką infuzją przez cewnik do żyły centralnej Zaburzenia żołądka i jelit – biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha, rzekomo-błoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny, zapalenie wątroby* (czasami z żółtaczką) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – wysypka, świąd skóry, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych – pogorszenie czynności nerek i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny (podczas stosowania z aminoglikozydami), śródmiąższowe zapalenie nerek Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania – Po podaniu domięśniowym ból w miejscu podania, gorączka, reakcje zapalne w miejscu podania w tym zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył, reakcje ogólnoustrojowe na lidokainę (jeśli domięśniowo podano roztwór zawierający lidokainę) * na podstawie doświadczeń uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Reakcja Herxheimera W ciągu kilku pierwszych dni leczenia boreliozy może rozwinąć się reakcja Herxheimera. Występowanie jednego lub kilku z poniżej wymienionych objawów zanotowano w ciągu kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia boreliozy: wysypka na skórze, świąd, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu, dolegliwości stawowe. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny. Te nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych rzadko mogą przekroczyć dwukrotnie górną granicę prawidłowego stężenia i wskazywać na uszkodzenie wątroby, zwykle polegające na zatrzymaniu żółci i najczęściej przebiegające bezobjawowo. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Objawy przedawkowania w dużym stopniu odpowiadają profilowi działań niepożądanych. Podanie dużych dawek antybiotyków β-laktamowych, w tym cefotaksymu, może spowodować odwracalną encefalopatię. W razie przedawkowania należy przerwać podawanie cefotaksymu i wdrożyć postępowanie polegające na przyspieszeniu eliminacji produktu z organizmu i leczeniu objawowym objawów niepożądanych (np. drgawek). Nie ma specyficznego antidotum. Stężenie cefotaksymu w surowicy można obniżyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: produkt przeciwbakteryjny do stosowania ogólnego; antybiotyki β-laktamowe; cefalosporyny III generacji, kod ATC: J01DD01 Cefotaksym jest półsyntetyczną cefalosporyną III generacji o szerokim zakresie działania bakteriobójczego, do stosowania pozajelitowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefotaksym jest w organizmie rozkładany przez nieswoiste esterazy do aktywnego produktu – deacetylocefotaksymu. Właściwość ta znacznie przedłuża bakteriobójcze działanie i zwiększa aktywność przeciwbakteryjną produktu. Mechanizmy powstawania oporności hydrolizę z udziałem β-laktamaz; cefotaksym może być hydrolizowany przez niektóre β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym, może być również hydrolizowany przez aktywację i (lub) utworzenie zakodowanego chromosomalnie enzymu (AmpC); mechanizm oporności oparty na braku przepuszczalności ściany komórkowej; aktywne usuwanie leku z komórki bakterii.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje oporne na cefotaksym mogą być w różnym stopniu oporne również na inne antybiotyki β-laktamowe. Gram-ujemne drobnoustroje oporne na cefotaksym wykazują pełną oporność krzyżową na inne cefalosporyny trzeciej generacji o szerokim spektrum działania (np. ceftazydym, ceftriakson). Zakres działania cefotaksymu Drobnoustroje wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus* wrażliwe na metycylinę Staphylococcus epidermidis* wrażliwe na metycylinę Staphylococcus haemolyticus wrażliwe na metycylinę Staphylococcus spp. wrażliwe na metycylinę, koagulazo-ujemne Streptococcus spp. grupa A (w tym Streptococcus pyogenes)* Streptococcus spp. grupa B Streptococcus pneumoniae* Streptococcus viridans* Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter spp.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
(bez Enterobacter cloacae)* Escherichia coli* Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae* Moraxella catarrhalis* Neisseria gonorrhoeae* Neisseria meningitidis* Klebsiella spp.* Morganella morganii Proteus mirabilis* Serratia spp.* Yersinia enterocolitica Bakterie beztlenowe Clostridium spp. (bez Clostridium difficile) Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Inne Borrelia spp. Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problemem oporności nabytej Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterobacter cloacae Staphylococcus aureus# oporne na metycylinę Staphylococcus spp.# oporne na metycylinę, koagulazo-ujemne Tlenowe bakterie Gram-ujemne Acinetobacter spp. Pseudomonas aeruginosa# Stenotrophomonas maltophilia# Bakterie beztlenowe Bacteroides fragilis Clostridium difficile# Drobnoustroje oporne Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus spp. Inne Chlamydia spp.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Legionella pneumophila Listeria spp. Mycoplasma spp. * Skuteczność kliniczną wykazano w stosunku do wrażliwych szczepów wyizolowanych podczas stosowania w potwierdzonych wskazaniach. # Należy traktować jako oporne.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Cefotaksym podaje się pozajelitowo. Wchłanianie Po podaniu dożylnym 1 g cefotaksymu stężenie w surowicy wynosiło po 5 minutach 81-102 mg/l, a po 15 minutach do 46 mg/l. Po 8 minutach od dożylnego wstrzyknięcia 2 g cefotaksymu, stężenie w surowicy wyniosło 167-214 mg/l. Po podaniu domięśniowym 1 g cefotaksymu, maksymalne stężenie w surowicy wynosiło około 20 mg/l i występowało w ciągu 30 minut. Dystrybucja Pozorna objętość dystrybucji wynosi 21-37 l. Cefotaksym w 25-40% wiąże się z białkami surowicy. Stężenie cefotaksymu (zwykle oznaczane niespecyficznymi metodami) badano w próbkach wielu tkanek i płynów ustrojowych pochodzących od ludzi. Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym jest niskie, kiedy nie ma stanu zapalnego, ale osiąga poziom pomiędzy 3 a 30 μg/ml u dzieci z zapaleniem opon mózgowych. Cefotaksym zwykle przenika przez barierę krew-mózg.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
W stanie zapalnym opon mózgowych osiąga w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie powyżej wartości MIC dla powszechnie wrażliwych patogenów. Stężenia (0,2-5,4 μg/ml) hamujące rozwój większości bakterii Gram-ujemnych są osiągane w ropnej plwocinie, wydzielinie oskrzelowej i płynie opłucnej po podaniu 1 g lub 2 g. Metabolizm Cefotaksym w dużym stopniu ulega przemianom metabolicznym. Około 15-25% dawki podanej pozajelitowo zostaje wydalone w postaci O-deacetylocefotaksymu (wykazuje działanie przeciwbakteryjne). Powstałe dwa inne nieczynne laktony są prawdopodobnie wydalane z moczem. Eliminacja Wydalanie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu następuje głównie przez nerki. Około 40-60% podanej dawki cefotaksymu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin, a około 20% w postaci deacetylocefotaksymu. Klirens osoczowy cefotaksymu wynosi 260-390 ml/min, a klirens nerkowy 145-217 ml/min.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Okres półtrwania cefotaksymu w surowicy wynosi 50-80 minut, a jego aktywnego metabolitu – 125 minut. U pacjentów w podeszłym wieku (>80 lat) stwierdzony okres półtrwania cefotaksymu wynosił 120-150 minut, a aktywnego metabolitu – 5 godzin. W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 3-10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu może wynosić od 2,5 do 10 godzin.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Cefotaksym nie ma właściwości mutagennych. Badania na szczurach i myszach nie wykazały wpływu teratogennego cefotaksymu. Nie odnotowano zmniejszenia płodności zwierząt.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefotaksym wykazuje niezgodności z: roztworami o pH większym od 7,5, np. wodorowęglanem sodu; aminoglikozydami, podczas mieszania w roztworach do podawania parenteralnego; podczas równoczesnego stosowania leki te należy wstrzykiwać w różne miejsca ciała. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 25ºC. Chronić od światła. Przygotowany roztwór można przechowywać 24 godziny w lodówce, tj. w temperaturze od 2C do 8C. Zaleca się podanie roztworu produktu leczniczego Biotaksym bezpośrednio po sporządzeniu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Szklana fiolka, zamknięta korkiem z gumy bromobutylowej i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem, umieszczona jest w tekturowym pudełku z ulotką informacyjną dla pacjenta.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Fiolka o pojemności 26 ml zawiera 1 g lub 2 g cefotaksymu. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed zastosowaniem produktu sprawdzić termin ważności. Nie stosować po terminie podanym na opakowaniu. Po dodaniu do fiolki rozpuszczalnika należy ją potrząsnąć aż do rozpuszczenia się proszku, po 1-2 minutach roztwór powinien być klarowny. Przed podaniem produktu należy sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i nie zawiera cząstek nierozpuszczalnych. Jeśli jest mętny lub zawiera stałe cząstki, nie nadaje się do użycia. Roztwór produktu może być bezbarwny lub jasnożółty. Dzieciom do 2 miesiąca życia produkt podawać wyłącznie dożylnie. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm (21 G w skali Gauge [G]). Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji Zawartość antybiotyku w fiolce 1 g 2 g Objętość rozpuszczalnika 4 ml 10 ml 50-100 ml Wstrzyknięcie domięśniowe dożylne Infuzja dożylna Wstrzyknięcie domięśniowe: Produkt należy podawać głęboko domięśniowo po rozpuszczeniu w odpowiedniej ilości wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą. Wstrzyknięcie dożylne (od 3 do 5 minut): Zawartość fiolki rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań, w objętości zależnej od dawki, tak jak to przedstawiono w powyższej tabeli. Infuzja dożylna (od 20 do 60 minut): W celu sporządzenia roztworów do infuzji dożylnej proszek rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań (jak do wstrzyknięć dożylnych). Otrzymany roztwór należy następnie rozcieńczyć jednym z następujących roztworów: 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy, 5% roztwór glukozy z 0,45% roztworem chlorku sodu, 5% roztwór glukozy z 0,2% roztworem chlorku sodu, mleczanowy roztwór Ringera, mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6).
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Nie zaleca się stosowania płynów infuzyjnych zawierających wodorowęglan sodu, gdyż cefotaksym jest niestabilny w tych roztworach. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tarcefoksym, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna fiolka zawiera 1 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci soli sodowej cefotaksymu. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sód. 1 g proszku zawiera 48 mg sodu (2,1 mmol). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Biały lub jasnożółty proszek.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefotaksym jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń, wywołanych przez wrażliwe na ten antybiotyk bakterie. Zakażenia dolnych dróg oddechowych: zwłaszcza ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie płuc, ropień płuc. Zakażenia dróg moczowych: np. ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza, bezobjawowy bakteriomocz. Niepowikłana rzeżączka w przypadku uczulenia na penicyliny lub oporności (szczepy Neisseria gonorrhoeae wytwarzające penicylinazę). Zakażenia w położnictwie i ginekologii. Zakażenia narządów jamy brzusznej: np. zakażenie otrzewnej. Zakażenia skóry i tkanek miękkich: np. zapalenie tkanki łącznej, zakażenie ran. Zakażenia kości i szpiku: np. zapalenie szpiku, septyczne zapalenie stawów. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wskazania do stosowania
Zapobiegawczo przed zabiegami chirurgicznymi, szczególnie w obrębie jamy brzusznej, przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych, podczas cesarskiego cięcia, jeśli istnieje ryzyko zakażenia bakteryjnego. Podając cefotaksym należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne, dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawka zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała. Produkt Tarcefoksym jest dostępny również w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o mocy 2 g. Dawkowanie Dorośli zakażenia niepowikłane: 1 g co 12 godzin; zakażenia średnio-ciężkie: 2 g co 12 godzin; zakażenia ciężkie (np. posocznica): 2 g co 6 do 8 godzin; zakażenia zagrażające życiu: dawki mogą być zwiększone do 2 g co 4 godziny (maksymalnie 12 g na dobę); rzeżączka niepowikłana: 1 g jednorazowo. Zapobiegawczo: przed zabiegiem chirurgicznym: 1 g iv. lub im. 90 do 30 minut przed zabiegiem; cięcie cesarskie: pierwszą dawkę 1 g należy podać jak najszybciej po zaciśnięciu pępowiny, a następnie tę samą dawkę należy podać iv. lub im. po 6 i 12 godzinach. Dzieci Poniżej przedstawiono zwykle stosowane dawki. Noworodki: 50 mg/kg mc. na dobę im. lub iv. w 2 do 4 dawkach podzielonych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
W ciężkich zakażeniach można podawać 150 do 200 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych. Niemowlęta i dzieci: 100 do 150 mg/kg mc. na dobę im. lub iv. w 2 do 4 dawkach podzielonych. W ciężkich zakażeniach dobową dawkę leku można zwiększyć do 200 mg/kg mc. Dzieci w wieku powyżej 12 lat (o masie ciała powyżej 50 kg): dawkowanie jak u dorosłych. Pacjenci w podeszłym wieku Leczenie należy prowadzić według ściśle ustalonego dawkowania. U osób w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek konieczna jest modyfikacja dawki (patrz: Dawkowanie leku u pacjentów z niewydolnością nerek). Pacjenci z niewydolnością nerek Ze względu na spowolnienie procesu eliminacji leku i ryzyko zwiększenia stężenia w surowicy, u pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie cefotaksymu należy dostosować do klirensu kreatyniny. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki leku, jeśli klirens kreatyniny jest większy niż 20 ml/min/1,73 m2.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy, dawkę należy zmniejszyć o połowę. Nie jest konieczne wydłużanie odstępów między poszczególnymi dawkami. Czas leczenia Czas leczenia zależy od ciężkości i rodzaju zakażenia. Po ustąpieniu objawów klinicznych lek należy podawać jeszcze przez 2 do 3 dni. W przypadku zakażeń spowodowanych szczepami paciorkowców β-hemolizujących grupy A, leczenie nie powinno trwać krócej niż 10 dni (zapobieganie paciorkowcowemu kłębuszkowemu zapaleniu nerek i gorączce reumatycznej). Sposób podawania Podanie domięśniowe Dawki przekraczające 1 g zaleca się wstrzykiwać w dwa różne miejsca. W celu zmniejszenia bólu lek należy wstrzykiwać w duże grupy mięśni. Podanie dożylne Zalecane jest w ciężkich zakażeniach (posocznica, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) oraz u pacjentów w stanach zagrażających życiu. Lek dożylnie należy wstrzykiwać powoli w ciągu 3 do 5 minut lub podawać w infuzji przez 20 do 60 minut.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Instrukcja dotycząca sporządzania roztworu do podania, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefotaksym, penicyliny lub cefalosporyny.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje anafilaktyczne Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem niezbędne jest zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego uprzednio występujących reakcji nadwrażliwości na penicyliny lub cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe (patrz punkty 4.3 i 4.8). W trakcie leczenia cefotaksymem rzadko mogą wystąpić ciężkie objawy nadwrażliwości w postaci reakcji anafilaktycznej. Większe prawdopodobieństwo takiej reakcji występuje po podaniu antybiotyku drogą parenteralną. Prawdopodobieństwo reakcji nadwrażliwości jest większe u osób ze skłonnością do reakcji alergicznych na wiele różnych substancji. Jeśli wystąpi wstrząs anafilaktyczny lub obrzęk naczynioruchowy, w pierwszej kolejności należy podać epinefrynę, następnie lek przeciwhistaminowy, a jako ostatni – kortykosteroid. Należy również kontrolować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze krwi).
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Szybkość podawania Zbyt szybkie dożylne podanie leku (krócej niż 60 sekund), zwłaszcza do żył centralnych, może spowodować wystąpienie zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Ostrzeżenia dotyczące przewodu pokarmowego Cefotaksym należy ostrożnie podawać pacjentom ze stwierdzonymi w wywiadzie chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie zapaleniem okrężnicy. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli u pacjenta wystąpi ciężka, uporczywa biegunka w okresie stosowania leku. Może ona być objawem rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (w większości przypadków wywołanego toksynami nadmiernie namnożonej w jelitach bakterii Clostridium difficile). Należy wówczas przerwać stosowanie cefotaksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie. W lżejszych przypadkach wystarcza zwykle odstawienie leku, w cięższych podaje się doustnie metronidazol lub wankomycynę. Podawanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci z niewydolnością nerek Cefalosporyny podawane w dużych dawkach, zwłaszcza pacjentom z niewydolnością nerek, mogą spowodować zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (drgawki). Objawy te występują rzadko, najczęściej po podaniu cefalosporyny I generacji, jakkolwiek w sporadycznych przypadkach mogą pojawić się po podaniu cefalosporyn II lub III generacji. Lek należy ostrożnie dawkować u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli lekarz dysponuje jedynie oznaczeniem stężenia kreatyniny w surowicy, klirens można obliczyć używając wzoru: klirens kreatyniny [ml/min] = mc. [kg] × (140 – wiek [lata]) / (72 × stężenie kreatyniny [mg/100 ml]) U kobiet powyższą wartość należy pomnożyć przez 0,85. Reakcje hematologiczne Cefotaksym, podobnie jak i inne antybiotyki z grupy cefalosporyn, stosowany przez długi czas może powodować neutropenię, rzadziej agranulocytozę, eozynofilię, trombocytopenię, niedokrwistość hemolityczną.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W terapii trwającej ponad 10 dni wskazane jest kontrolowanie morfologii krwi obwodowej. Zawartość sodu W jednej fiolce produktu Tarcefoksym, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, znajduje się 48 mg sodu. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Roztwory z lidokain? Cefotaksymu rozpuszczonego w roztworze lidokainy nie należy podawać: dożylnie, dzieciom do 30. miesiąca życia, pacjentom uczulonym na lidokainę, pacjentom z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego (nie dotyczy chorych z implantowanym układem stymulującym), pacjentom z ciężką niewydolnością krążenia.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Pacjenci uczuleni na penicyliny mogą być uczuleni na cefalosporyny (tak zwana krzyżowa alergia). Antybiotyki działające bakteriostatycznie, np. tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol lub sulfonamidy, mogą hamować bakteriobójcze działanie cefalosporyn, co jest szczególnie istotne podczas leczenia ciężkich zakażeń. Jednoczesne podanie cefotaksymu z aminoglikozydami, kolistyną, polimiksynami, wankomycyną, furosemidem lub kwasem etakrynowym, podanymi w dużych dawkach, zwiększa ryzyko nefrotoksyczności. U pacjentów leczonych cefotaksymem mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych na oznaczanie glukozy w moczu. Jeśli konieczne jest wykonanie takiego oznaczenia, zaleca się używanie testów enzymatycznych. Probenecyd podawany jednocześnie z cefotaksymem zwiększa stężenie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu oraz przedłuża czas utrzymywania się ich w surowicy.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
U niektórych pacjentów otrzymujących cefotaksym można obserwować fałszywie dodatni odczyn Coombs’a.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na płód. Z uwagi na brak badań dotyczących stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży, może on być stosowany podczas ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, jedynie po dokładnym rozważeniu przez lekarza prowadzącego korzyści i ryzyka, jakie daje zastosowanie leku. Karmienie piersi? Niewielkie ilości cefotaksymu przenikają do mleka kobiet karmiących. Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna zachować dużą ostrożność. Należy obserwować karmione dziecko.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Brak danych dotyczących wpływu cefotaksymu na sprawność psychofizyczną. Jeśli jednak pojawią się działania niepożądane zmniejszające zdolność koncentracji (np. ból, zawroty głowy; patrz punkt 4.8), nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane po podaniu cefotaksymu występują rzadko i z reguły są lekkie i przemijające. Poniżej przedstawione możliwe działania niepożądane. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: zakażenia (np. pochwy) drożdżakami z rodzaju Candida występują bardzo rzadko. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, przemijająca eozynofilia, trombocytopenia, granulocytopenia i agranulocytoza. Reakcje nadwrażliwości: Zaburzenia układu immunologicznego: gorączka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadko opisywane. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka, pokrzywka, plamica. Ponadto w pojedynczych przypadkach i najczęściej u pacjentów z astmą, katarem siennym lub pokrzywką w wywiadzie, obserwowano zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
Jeśli wystąpi którakolwiek z powyżej przedstawionych reakcji uczuleniowych, należy natychmiast odstawić lek. Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy; cefotaksym stosowany w dużych dawkach, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może powodować zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (np. zaburzenia świadomości, drgawki). Zaburzenia serca: obserwowano nieliczne przypadki arytmii komorowej, w wyniku zbyt szybkiej infuzji dożylnej. Zaburzenia żołądka i jelit: bóle w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka, bardzo rzadko rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny oraz aktywności fosfatazy alkalicznej i aminotransferaz, przemijające zapalenie wątroby i żółtaczka cholestatyczna. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: przemijające podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny, rzadko śródmiąższowe zapalenie nerek.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: ból, podrażnienie, zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia – bardzo rzadko są powodem przerwania podawania cefotaksymu. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C; 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W wyniku przedawkowania leku mogą pojawić się nasilone działania niepożądane. U pacjentów z niewydolnością nerek zwiększa się ryzyko wystąpienia przemijającej encefalopatii. W razie przedawkowania należy przerwać podawanie leku, monitorować podstawowe czynności życiowe i w razie konieczności wdrożyć odpowiednie postępowanie objawowe. Lek może być usuwany z organizmu poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; antybiotyki beta-laktamowe; cefalosporyny. Kod ATC: J01DD01 Cefotaksym wykazuje działanie bakteriobójcze, polegające na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii. W wyniku blokowania aktywności transpeptydazy cefotaksym hamuje tworzenie wiązań pomiędzy pentapeptydami mukopolisacharydu ściany komórkowej bakterii. W dalszym etapie, na skutek aktywacji hydrolaz komórkowych, dochodzi do lizy komórki bakteryjnej. Poniżej przedstawiono zakres działania przeciwbakteryjnego cefotaksymu in vitro. Bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (szczepy wytwarzające i niewytwarzające ß-laktamazy) Staphylococcus epidermidis Enterococcus spp. Streptococcus pyogenes (grupa A, ß-hemolizujące) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Bakterie Gram-ujemne Citrobacter spp. Enterobacter spp.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Escherichia coli Haemophilus influenzae (również szczepy oporne na ampicylinę) Haemophilus parainfluenzae Klebsiella spp. (również Klebsiella pneumoniae) Neisseria gonorrhoeae (szczepy wytwarzające i niewytwarzające penicylinazy) Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Proteus inconstans Morganella morganii* Providencia rettgeri* Serratia spp.* Acinetobacter spp.* * wiele szczepów wykazujących oporność wielolekową jest wrażliwych na cefotaksym. Bakterie beztlenowe Bacteroides spp. (również niektóre szczepy B. fragilis) Clostridium spp. (większość szczepów C. difficile jest oporna) Peptococcus spp. Peptostreptococcus spp. Fusobacterium spp. (również F. nucleatum)
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie i dystrybucja Cefotaksym nie wchłania się po podaniu doustnym. Po podaniu domięśniowym i dożylnym bardzo szybko osiąga stężenie terapeutyczne w surowicy krwi. Po domięśniowym podaniu leku w dawce 500 mg lub 1 g maksymalne stężenie cefotaksymu w surowicy krwi obserwowano po około 30 minutach i wynosiło ono odpowiednio 11,7 µg/ml i 20,5 µg/ml. Po dożylnym podaniu cefotaksymu w dawce 500 mg, 1 g lub 2 g stężenie antybiotyku wzrastało proporcjonalnie do dawki, osiągając maksymalne stężenie odpowiednio 38,9 µg/ml; 101,7 µg/ml i 214,4 µg/ml. Nie stwierdzono kumulacji leku w organizmie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek okres półtrwania cefotaksymu wynosi 1,2 godziny, a deacetylocefotaksymu – 1,6 godziny. U pacjentów z niewydolnością nerek, wcześniaków i noworodków z małą masą urodzeniową okres półtrwania zarówno cefotaksymu, jak i jego metabolitu – deacetylocefotaksymu – wydłuża się.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 3–10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu wzrasta do 2,6 godzin, a deacetylocefotaksymu do 10 godzin. Około 40% podanego cefotaksymu wiąże się z białkami krwi. Metabolizm Cefotaksym jest metabolizowany w wątrobie. 1/3 podanej dawki antybiotyku jest przekształcana do biologicznie czynnego deacetylocefotaksymu oraz do nieczynnego laktonu. Deacetylocefotaksym, jako jedyny wśród metabolitów cefalosporyn III generacji, działa synergicznie ze związkiem macierzystym. Deacetylocefotaksym ma mniejszą aktywność biologiczną, ale jest bardziej oporny na hydrolityczne działanie ß-laktamaz wytwarzanych przez szczepy oporne, w tym beztlenowce. Cefotaksym stosowny w zwykłych dawkach osiąga stężenie hamujące wzrost większości wrażliwych drobnoustrojów w wielu tkankach, narządach i płynach ustrojowych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Cefotaksym dobrze przenika do szpiku, wydzieliny oskrzelowej, opłucnej, ściany pęcherzyka żółciowego, otrzewnej, osierdzia, kości, a także do narządów płciowych i ucha środkowego. Cefotaksym i jego metabolit – deacetylocefotaksym osiągają duże stężenie w żółci. W stanie zapalnym również dobrze przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając stężenia przekraczające wartość MIC dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie. Cefotaksym przenika przez łożysko i jest wydzielany do mleka matki. Deacetylocefotaksym również osiąga w tkankach i płynach ustrojowych stężenia wystarczające do zahamowania wzrostu bakterii. Wydalanie Około 80% podanej dawki cefotaksymu wydalane jest przez nerki (50–60% w postaci niezmienionej), a pozostała część leku z kałem. Cefotaksym i deacetylocefotaksym mogą być eliminowane z organizmu metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania przeprowadzone na zwierzętach, które otrzymywały wielokrotnie większe dawki cefotaksymu od przeciętnych dawek stosowanych u ludzi, nie wykazały teratogennego działania leku. Cefotaksym nie wykazywał również właściwości mutagennych w teście Ames’a i teście jąderkowym.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefotaksymu nie należy łączyć w strzykawce z aminoglikozydami. Cefotaksym najefektywniej działa na bakterie w roztworach o pH 5 do 7. Roztworu cefotaksymu nie należy rozcieńczać rozpuszczalnikami o pH powyżej 7,5 ani roztworem wodorowęglanu sodu. 6. Okres ważności 6.3 Okres ważności Przed otwarciem fiolki: 2 lata Po otwarciu fiolki i sporządzeniu roztworu: Zgodnie z zasadami poprawnego postępowania roztwór należy podać bezpośrednio po sporządzeniu. Roztwory cefotaksymu do podawania dożylnego przygotowane w 0,9% roztworze chlorku sodu zachowują trwałość w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce) przez 24 godziny, natomiast w 5% roztworze glukozy zachowują trwałość przez 12 godzin w temperaturze od 2°C do 8°C (lodówka). Zabarwienie roztworów od jasnożółtego do ciemnożółtego nie ma wpływu na aktywność ani na właściwości preparatu.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Chronić od światła. Warunki przechowywania produktu leczniczego po sporządzeniu roztworu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka ze szkła bezbarwnego, o pojemności 20 ml, zabezpieczona gumowym korkiem i aluminiowym kapslem, zawierająca 1 g proszku, pakowana jest wraz z ulotką w tekturowe pudełko. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sporządzanie roztworów Wstrzyknięcie domięśniowe Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w 4 ml wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy (patrz punkt 4.4.). Roztwór cefotaksymu w 1% roztworze lidokainy należy podawać zaraz po sporządzeniu. Roztwór lidokainy należy stosować tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Wstrzyknięcie dożylne Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań, 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
Cefotaksymu nie należy mieszać w jednej strzykawce z aminoglikozydem. Roztwór 1 g cefotaksymu w 14 ml wody do wstrzykiwań jest roztworem izotonicznym. Infuzja dożylna Cefotaksym można podawać w postaci infuzji dożylnych. W celu przygotowania roztworu do infuzji zawartość fiolki 1 g należy rozpuścić w 50 ml do 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Infuzję należy podawać przez 20 do 60 minut. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 fiolka zawiera 1 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci cefotaksymu sodowego (1,048 g). 1 fiolka zawiera 2 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci cefotaksymu sodowego (2,096 g). Produkt zawiera sód. 1 g zawiera 48 mg sodu (około 2,1 mmol). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefotaksym jest wskazany w leczeniu niżej wymienionych zakażeń, wywołanych przez wrażliwe drobnoustroje. Zakażenia dolnych dróg oddechowych, wywołane przez: Streptococcus pneumoniae (dawniej Diplococcus pneumoniae) Streptococcus pyogenes* (grupa A) inne paciorkowce (w tym enterokoki, np. Enterococcus faecalis) Staphylococcus aureus (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Escherichia coli Klebsiella spp. Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę) Haemophilus parainfluenzae Proteus mirabilis Serratia marcescens* Enterobacter spp. indolo-dodatnie Proteus Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa) Zakażenia dróg moczowych, wywołane przez: Enterococcus spp. Staphylococcus epidermidis Staphylococcus aureus* (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Citrobacter spp. Enterobacter spp. Escherichia coli Klebsiella spp.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
Proteus mirabilis Proteus vulgaris* Providencia stuartii Morganella morganii* Providencia rettgeri* Serratia marcescens Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa) Zakażenia narządów płciowych, wywołane przez: Staphylococcus epidermidis Streptococcus spp. Enterococcus spp. Enterobacter spp.* Klebsiella spp.* Escherichia coli Proteus mirabilis Bacteroides spp. (w tym Bacteroides fragilis*) Clostridium spp. beztlenowe ziarniaki (w tym Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.) Fusobacterium spp. (w tym F. nucleatum*) nieskomplikowane postacie rzeżączki (szyjkowa, cewkowa lub odbytnicza) wywołane przez Neisseria gonorrhoeae, w tym szczepy wytwarzające penicylinazę Cefotaksym, podobnie jak inne cefalosporyny, nie wykazuje skuteczności wobec Chlamydia trachomatis. U pacjentów z zapalnymi chorobami miednicy, wywołanymi między innymi przez C. trachomatis, należy dodatkowo zastosować odpowiednie leczenie przeciwko chlamydiom.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
Posocznica wywołana przez: Escherichia coli Klebsiella spp. Serratia marcescens Staphylococcus aureus Streptococcus spp. (w tym S. pneumoniae) Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez: Staphylococcus aureus (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Staphylococcus epidermidis Staphylococcus pyogenes (grupa A) i inne paciorkowce Enterococcus spp. Acinetobacter spp.* Escherichia coli Citrobacter spp. (w tym C. freundii*) Enterobacter spp. Klebsiella spp. Proteus mirabilis Proteus vulgaris* Morganella morganii Providencia rettgeri* Pseudomonas spp. Serratia marcescens Bacteroides spp. beztlenowe ziarniaki (w tym Peptostreptococcus spp.* i Peptococcus spp.) Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej, wywołane przez: Streptococcus spp.* Escherichia coli Klebsiella spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
beztlenowe i tlenowe ziarniaki (w tym Peptostreptococcus spp.* i Peptococcus spp.*) Proteus mirabilis* Clostridium spp* Zakażenia kości i stawów wywołane przez: Staphylococcus aureus (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Streptococcus spp. (w tym S. pyogenes*) Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa*) Proteus mirabilis* Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wywołane przez: Neisseria meningitidis Haemophilus influenzae Streptococcus pneumoniae Klebsiella pneumoniae* Escherichia coli* Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym w przypadku zwiększonego zagrożenia wystąpienia zakażenia u pacjenta. * – skuteczność wykazana na niewielkiej liczbie pacjentów, poniżej 10. Podejmując decyzję o leczeniu cefotaksymem należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie i sposób podawania zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu pacjenta. Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat: Zazwyczaj 1 do 2 g cefotaksymu na dobę, w dwóch dawkach podzielonych, podawanych co 12 godzin. W ciężkich przypadkach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Dawki dobowe do 6 g należy podzielić na co najmniej dwie dawki pojedyncze, podawane w odstępie 12 godzin. Większe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3 do 4 dawek pojedynczych, podawanych w odstępach odpowiednio co 8 lub 6 godzin. Poniższa tabela może stanowić wytyczne dotyczące dawkowania: Rodzaj zakażenia: Rzeżączka (z wyjątkiem rzeżączki odbytnicy u mężczyzn) – Dawka dobowa: 500 mg – Częstotliwość i droga podania: 500 mg jednorazowo i.m. Rodzaj zakażenia: Rzeżączka odbytnicy u mężczyzn – Dawka dobowa: 1 g – Częstotliwość i droga podania: 1 g jednorazowo i.m.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Rodzaj zakażenia: Zakażenia niepowikłane – Dawka dobowa: 2 g – Częstotliwość i droga podania: 1 g co 12 h i.m. lub i.v. Rodzaj zakażenia: Zakażenia umiarkowane do ciężkich – Dawka dobowa: 3 do 6 g – Częstotliwość i droga podania: 1 lub 2 g co 8 h i.m. lub i.v. Rodzaj zakażenia: Zakażenia ciężkie, w których konieczne jest podawanie wysokich dawek (np. posocznica) – Dawka dobowa: 6 do 8 g – Częstotliwość i droga podania: 2 g co 6 lub 8 h i.v. Rodzaj zakażenia: Zakażenia zagrażające życiu – Dawka dobowa: do 12 g – Częstotliwość i droga podania: 2 g co 4 h i.v. W leczeniu rzeżączki u dorosłych kobiet należy podać pojedynczą dawkę 500 mg cefotaksymu. U mężczyzn oraz w leczeniu zakażeń wywołanych mniej wrażliwymi drobnoustrojami może być konieczne zwiększenie dawki do 1 g. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania wykrywające ewentualne zakażenie kiłą.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
W zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym należy podać pojedynczą dawkę 1 g cefotaksymu w odstępie od 30 do 90 minut przed planowaną operacją. W zależności od ryzyka zakażenia można kontynuować podawanie leku po zabiegu. Niemowlęta i dzieci w wieku do lat 12: W zależności od ciężkości zakażenia stosuje się 50 do 100 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała na dobę, podzielone na 2, 3 lub 4 dawki pojedyncze o jednakowej wielkości, które podawane są, odpowiednio, co 12, 8 lub 6 godzin. W pojedynczych przypadkach – zwłaszcza w zakażeniach zagrażających życiu – może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 200 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała. Noworodki, w tym wcześniaki: Ze względu na nie w pełni wykształconą czynność nerek, nie należy przekraczać dawki 50 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała na dobę, w 2, 3 lub 4 dawkach podzielonych, podawanych, odpowiednio, co 12, 8 lub 6 godzin.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek: W związku z pozanerkową eliminacją cefotaksymu, zmniejszenie dawki produktu leczniczego jest konieczne tylko w ciężkiej niewydolności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego poniżej 5 ml/min, stężenie kreatyniny w surowicy około 751 mikromoli/l). Po podaniu początkowej dawki nasycającej 1 g, dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę bez zmiany częstości podawania, np. dawkę 1 g co 12 godzin należy zmniejszyć do dawki 500 mg co 12 godzin, 1 g co 8 godzin należy zmniejszyć do 500 mg co 8 godzin, 2 g co 8 godzin do 1 g co 8 godzin itd. Podobnie jak w innych grupach pacjentów, może być konieczne dalsze dostosowanie dawkowania do przebiegu zakażenia i ogólnego stanu pacjenta. U pacjentów ze znacznie ograniczoną czynnością nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego poniżej 10 ml/min) obowiązują osobne zasady dawkowania (patrz tabela dawkowania).
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefotaksym lub inne cefalosporyny. Nie stosować u osób uczulonych na penicyliny, gdyż może u nich wystąpić reakcja alergiczna na cefalosporyny (nadwrażliwość krzyżowa) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Alergia krzyżowa Przed zastosowaniem cefalosporyn należy ustalić, czy pacjent ma nadwrażliwość na penicyliny i inne antybiotyki beta-laktamowe, gdyż może występować alergia krzyżowa (5-10% przypadków). Reakcje anafilaktyczne U pacjentów otrzymujących cefotaksym opisywano ciężkie, w tym śmiertelne, reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.3. i 4.8). Jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości, leczenie należy bezwzględnie przerwać. Zastosowanie cefotaksymu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na cefalosporyny typu natychmiastowego, stwierdzoną w wywiadzie. Leczenie cefalosporynami należy podejmować ze szczególną ostrożnością u pacjentów nadwrażliwych na penicylinę, ponieważ między penicylinami i cefalosporynami występuje alergia krzyżowa. Szczególną ostrożność należy zachować u osób, u których wcześniej występowała ciężka alergia lub astma.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów mających skłonność do alergii istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznej. Należy wówczas przerwać stosowanie cefotaksymu. Ciężkie reakcje pęcherzowe Po zastosowaniu cefotaksymu zgłaszano przypadki ciężkich skórnych reakcji pęcherzowych, jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia niepożądanych reakcji obejmujących skórę i (lub) błony śluzowe, konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem przed kontynuacją leczenia. Pacjenci z niewydolnością nerek Dawkowanie należy zmodyfikować w zależności od obliczonego klirensu kreatyniny. Należy zachować ostrożność, jeśli cefotaksym jest podawany razem z aminoglikozydami lub innymi lekami nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5). U tych pacjentów, osób w wieku podeszłym oraz u pacjentów z występującą wcześniej niewydolnością nerek, należy monitorować czynność nerek.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Neurotoksyczność Duże dawki antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, zawłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą prowadzić do encefalopatii (np. zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy i drgawki) (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia powyższych reakcji konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem przed kontynuacją leczenia. Dzieci Nie należy stosować cefotaksymu z dodatkiem lidokainy do wstrzykiwań domięśniowych u dzieci w pierwszym roku życia. Choroby związane z Clostridum difficile (np. rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego) Ciężkie i utrzymujące się biegunki mogą wskazywać na rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, które może być groźne dla życia. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania antybiotyków o szerokim zakresie działania zaobserwowano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Należy wówczas zakończyć leczenie cefotaksymem i w razie konieczności natychmiast podjąć odpowiednie leczenie (np. podanie specjalnych antybiotyków lub chemioterapeutyków, których skuteczność jest potwierdzona klinicznie). Nie należy przyjmować leków hamujących perystaltykę jelit. Reakcje hematologiczne Podczas leczenia cefotaksymem, zwłaszcza podawanym przez długi okres czasu, może rozwinąć się leukopenia, neutropenia i znacznie rzadziej, agranulocytoza. Jeśli leczenie trwa dłużej niż 7-10 dni, należy kontrolować parametry krwi i przerwać leczenie w przypadku wystąpienia neutropenii. Odnotowano kilka, szybko ustępujących po zaprzestaniu leczenia, przypadków eozynofilii i trombocytopenii. Zgłaszano również przypadki niedokrwistości hemolitycznej (patrz punkt 4.8). Wpływ na diagnostyczne badania laboratoryjne Fałszywie dodatnie wyniki testu wykrywającego glukozę mogą wystąpić po zmniejszeniu dawek, chyba że użyto specyficznej metody z oksydazą.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Podczas określania stężenia glukozy w moczu i krwi, w zależności od zastosowanej metody, może dojść do wyniku fałszywie dodatniego; można tego uniknąć stosując metody enzymatyczne. W czasie leczenia cefotaksymem w rzadkich przypadkach wyniki testu Coombsa mogą być fałszywie dodatnie. W razie stosowania produktu leczniczego przez dłuższy okres, należy kontrolować czynność wątroby i nerek. Zawartość sodu Należy brać pod uwagę zawartość sodu w cefotaksymie sodowym (48 mg/g, czyli około 2,1 mmol). Środki ostrożności dotyczące podawania Należy przestrzegać zalecanego czasu wstrzykiwań lub infuzji (patrz punkt 6.6). Jeśli cefotaksym jest zbyt szybko podawany we wstrzyknięciu przez żyły środkowe za pomocą cewnika (krócej niż przez 1 minutę), może dojść do ciężkich zaburzeń rytmu serca. Nadkażenia Każde zastosowanie antybiotyków może powodować wzrost drobnoustrojów niewrażliwych na dany antybiotyk. Należy zwrócić uwagę na objawy nowo powstałego zakażenia i odpowiednio je leczyć.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefotaksym i inne antybiotyki Ze względu na działanie antagonistyczne, cefotaksymu nie należy stosować razem z innymi chemioterapeutykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy). Z powodu niezgodności ze wszystkimi aminoglikozydami, cefotaksymu nie należy podawać z aminoglikozydami w jednym wstrzyknięciu lub roztworze do infuzji. W razie konieczności zastosowania obu antybiotyków, należy podać je za pomocą osobnych przyrządów i wstrzyknąć w różne miejsca. Cefotaksym i probenecyd Jednoczesne podawanie probenecydu prowadzi do zahamowania wydalania cefotaksymu przez nerki, a przez to do zwiększenia jego stężenia w surowicy i wydłużenia czasu działania. Cefotaksym i leki działające toksycznie na nerki lub leki moczopędne oddziałujące na pętlę Henlego W razie jednoczesnego stosowania z cefotaksymem leków mogących uszkadzać nerki (np.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
antybiotyków aminoglikozydowych, polimiksyny B i kolistyny) oraz leków moczopędnych działających na pętlę Henlego, może dojść do wzmocnienia toksycznego działania tych leków na nerki. Jeżeli konieczne jest jednoczesne leczenie cefotaksymem i antybiotykiem aminoglikozydowym, leki te należy podawać osobno oraz kontrolować czynność nerek (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Cefotaksym przenika przez barierę łożyska. Dlatego nie należy go stosować w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach, chyba że oczekiwane korzyści przewyższają ryzyko. Dotychczas nie ma odpowiednich badań na temat zastosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na płód. Laktacja Cefotaksym przenika do mleka matki. W razie stosowania cefotaksymu w czasie karmienia piersią może wystąpić u noworodków zaburzenie składu flory bakteryjnej jelit i biegunka, mogą namnożyć się drożdżaki oraz może dojść do reakcji uczuleniowej. W związku z tym należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Cefotaksym podawany w małych lub średnich dawkach nie wpływa na zdolność koncentracji i szybkość reakcji (patrz punkt 4.8). Duże dawki cefotaksymu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą powodować encefalopatię (np. zaburzenie świadomości, nieprawidłowe ruchy i drgawki) (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia powyższych reakcji, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często 1/10 Często 1/100 i 1/10 Niezbyt często 1/1 000 i 1/100 Rzadko 1/10 000 i 1/1 000 Bardzo rzadko 1/10 000 Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zakażenia i zarażenia pasożytnicze nadkażenia (patrz punkt 4.4) Zaburzenia krwi i układu chłonnego leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia neutropenia, granulocytopenia, agranulocytoza (patrz punkt 4.4), niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego alergiczne reakcje skórne (pokrzywka, wyprysk), świąd, gorączka polekowa, zaburzenia stawów (obrzęk) reakcja Herxheimera reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny Zaburzenia układu nerwowego drgawki (patrz punkt 4.4) skurcze, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, mioklonie, szczególnie po podaniu dużych dawek u osób z niewydolnością nerek bóle i zawroty głowy, encefalopatia (np.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia serca arytmia spowodowana zbyt szybką infuzją przez cewnik do żyły centralnej Zaburzenia żołądka i jelit biegunka, brak łaknienia nudności, wymioty, bóle brzucha, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Reakcja Herxheimera W ciągu kilku pierwszych dni leczenia boreliozy może rozwinąć się reakcja Herxheimera. Występowanie jednego lub kilku z poniżej wymienionych objawów zanotowano w ciągu kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia boreliozy: wysypka na skórze, świąd, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu, dolegliwości stawowe. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Te nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych rzadko mogą przekroczyć dwukrotnie górną granicę prawidłowego stężenia i wskazywać na uszkodzenie wątroby, zwykle polegające na zatrzymaniu żółci i najczęściej przebiegające bezobjawowo. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, wiąże się z ryzykiem wystąpienia przemijającej encefalopatii. Nie ma swoistej odtrutki. W razie przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Poziom cefotaksymu w surowicy można zmniejszyć stosując dializę otrzewnową lub hemodializę.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny, kod ATC: J01DA10 Cefotaksym jest lekiem z grupy cefalosporyn trzeciej generacji do stosowania pozajelitowego. Cefotaksym w ludzkim organizmie w znacznym stopniu ulega hydrolizie. Mechanizm bakteriobójczego działania cefotaksymu polega na zahamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Zakres działania jest bardzo szeroki. Cefotaksym charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na hydrolizę pod wpływem beta-laktamaz. Może jednak ulec hydrolizie z udziałem beta-laktamaz o tzw. poszerzonym spektrum (np. Bacteroides fragilis, Proteus vulgaris). Poniżej przedstawiono zakres działania cefotaksymu in vitro. Gram-dodatnie: Staphylococcus spp. (wytwarzające penicylinazy oraz niewytwarzające penicylinaz, koagulazo-dodatnie i koagulazo-ujemne szczepy) Streptococcus spp.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
beta-hemolizujące i inne paciorkowce jak Streptococcus viridans (oraz inne szczepy enterokoków, w tym względnie oporny Streptococcus faecalis) Streptococcus (Diplococcus) pneumoniae Clostridium spp. Gram-ujemne: Escherichia coli Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę) Klebsiella spp. Proteus spp. (w tym szczepy indolo-dodatnie i indolo-ujemne) Enterobacter spp. Neisseria spp. (w tym szczepy N. gonorrhoea wytwarzające beta-laktamazy) Salmonella spp. (w tym S. typhi) Shigella spp. Providencia spp. Serratia spp. Citrobacter spp. Pseudomonas spp. i Bacteroides spp. – niektóre szczepy Bacteroides fragilis są oporne
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Cefotaksym jest podawany pozajelitowo. Po podaniu dożylnym dawki 1 g cefotaksymu stężenie w surowicy po 5 minutach wynosiło od 81 do 102 ml/l, a po upływie 15 minut 46 ml/l. Po 8 minutach po podaniu dożylnym dawki 2 g cefotaksymu stężenie w surowicy wynosiło od 167 do 214 mg/l. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy (około 20 mg/l po podaniu dawki 1 g) występowało po 30 minutach. Dystrybucja Cefotaksym dobrze przenika do tkanek. Przenika przez barierę łożyska i osiąga wysokie stężenia w tkankach płodu (do 6 mg/kg). Tylko w niewielkiej ilości wydzielany jest z mlekiem matki (stężenia w mleku matki: 0,4 mg/l po podaniu 2 g cefotaksymu). W zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych cefotaksym i deacetylocefotaksym przenikają do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie osiągają stężenie terapeutyczne (np. w przypadku zakażeń wywołanych przez Gram-ujemne bakterie i pneumokoki). Pozorna objętość dystrybucji waha się od 21 do 37 litrów.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wiązanie przez białka surowicy wynosi około 25-40%. Metabolizm Cefotaksym jest w dużym stopniu metabolizowany przez organizm ludzki. Około 15 do 25% dawki podanej pozajelitowo jest wydalane w postaci O-deacetylocefotaksymu. Metabolit działa przeciwbakteryjnie na wiele drobnoustrojów. Oprócz deacetylocefotaksymu występują dwa nieczynne laktony. Z deacetylocefotaksymu powstaje lakton, jako nietrwały produkt pośredni, którego nie można wykryć ani w moczu, ani w osoczu, ponieważ ulega on szybkiemu przekształceniu w stereoizomery laktonu o otwartym pierścieniu beta-laktamowym. Metabolity te są również wydalane z moczem. Eliminacja Wydalanie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu następuje głównie przez nerki. Niewielka ilość (około 2%) jest wydalana z żółcią. W 6-godzinnej zbiórce moczu stwierdzono 40 do 60% dawki w postaci niezmienionej i około 20 % dawki w postaci deacetylocefotaksymu.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Po dożylnym podaniu oznakowanego radioaktywnie cefotaksymu stwierdzono nieco więcej niż 80% podanej dawki w moczu; niezmieniona postać cefotaksymu stanowiła 50 do 60%, reszta składała się z 3 metabolitów. Całkowity klirens cefotaksymu wynosi 240-390 ml/min, a klirens nerkowy 130-150 ml/min. Okres półtrwania w surowicy wynosi od 50 do 80 minut. U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania wynosił 120 do 150 minut. W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 3-10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu może wydłużyć się od 2,5 do 10 godzin. W takich warunkach cefotaksym kumuluje się tylko w niewielkim stopniu, w przeciwieństwie do czynnych i nieczynnych metabolitów. Zarówno cefotaksym jak i deacetylocefotaksym w znacznym stopniu usuwane są z krwi podczas hemodializy.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefotaksym wykazuje niezgodności z: roztworami wodorowęglanu sodu, roztworami do infuzji o wartości pH wyższej niż 7, aminoglikozydami. Zgodność z roztworami do infuzji dożylnych Cefotaksym może być mieszany z następującymi płynami: wodą do wstrzykiwań, 0,9% roztworem chlorku sodu, 5% roztworem glukozy. 6.3 Okres ważności 2 lata Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż przez 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C. Najlepiej podawać zaraz po sporządzeniu. Lekko żółtawy kolor roztworu nie wpływa na skuteczność i bezpieczeństwo stosowania antybiotyku. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Proszek: przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Chronić od światła. Sporządzony roztwór: patrz punkt 6.3.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki ze szkła typu II o pojemności 10 ml, zamknięte gumowym korkiem i kapslem aluminiowym typu „flip-off”, w tekturowym pudełku. 1 fiolka 5 fiolek 10 fiolek (2×5 fiolek) 25 fiolek (5×5 fiolek) Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcia dożylne Przed wykonaniem wstrzyknięcia dożylnego Cefotaxim-MIP 1 g należy rozpuścić w co najmniej 4 ml, a Cefotaxim-MIP 2 g w co najmniej 10 ml wody do wstrzykiwań, następnie w ciągu 3 do 5 minut wstrzyknąć bezpośrednio do żyły lub do obwodowej końcówki wężyka (po odblokowaniu wężyka do wlewu). Infuzje dożylne Przed wykonaniem krótkotrwałej infuzji należy 1 g lub 2 g cefotaksymu rozpuścić w 40 do 50 ml wody do wstrzykiwań lub innego zgodnego roztworu do infuzji, a następnie wykonać infuzję dożylną trwającą około 20 minut.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Przed wykonaniem długotrwałej infuzji należy 2 g cefotaksymu rozpuścić w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu lub glukozy, a następnie wykonać infuzję dożylną trwającą około 50 do 60 minut. Jako rozpuszczalnik można zastosować również inny zgodny roztwór do infuzji. Wstrzyknięcia domięśniowe Przed wykonaniem wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić Cefotaxim-MIP 1 g w 4 ml wody do wstrzykiwań. Następnie należy wykonać głębokie wstrzyknięcie w mięsień pośladkowy. W celu złagodzenia bólu podczas wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić Cefotaxim-MIP 1 g w 4 ml 1% roztworu lidokainy. Należy przy tym uważać, by nie podać leku do naczynia, ponieważ donaczyniowe podanie lidokainy może powodować wystąpienie niepokoju, zaburzeń przewodzenia bodźców, wymiotów lub drgawek. Produktu leczniczego Cefotaxim-MIP z dodatkiem lidokainy nie należy podawać dzieciom w pierwszym roku życia. Nie należy podawać więcej niż 4 ml w jednym wstrzyknięciu.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Jeśli dawka dobowa przekracza 2 g cefotaksymu lub jeśli cefotaksym wstrzykiwany jest częściej niż dwa razy na dobę, zaleca się dożylne podawanie leku.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 fiolka zawiera 1 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci cefotaksymu sodowego (1,048 g). 1 fiolka zawiera 2 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci cefotaksymu sodowego (2,096 g). Produkt zawiera sód. 1 g zawiera 48 mg sodu (około 2,1 mmol). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefotaksym jest wskazany w leczeniu niżej wymienionych zakażeń, wywołanych przez wrażliwe drobnoustroje. Zakażenia dolnych dróg oddechowych, wywołane przez: Streptococcus pneumoniae (dawniej Diplococcus pneumoniae) Streptococcus pyogenes* (grupa A) inne paciorkowce (w tym enterokoki, np. Enterococcus faecalis) Staphylococcus aureus (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Escherichia coli Klebsiella spp. Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę) Haemophilus parainfluenzae Proteus mirabilis Serratia marcescens* Enterobacter spp. indolo-dodatnie Proteus Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa) Zakażenia dróg moczowych, wywołane przez: Enterococcus spp. Staphylococcus epidermidis Staphylococcus aureus* (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Citrobacter spp. Enterobacter spp. Escherichia coli Klebsiella spp.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
Proteus mirabilis Proteus vulgaris* Providencia stuartii Morganella morganii* Providencia rettgeri* Serratia marcescens Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa) Zakażenia narządów płciowych, wywołane przez: Staphylococcus epidermidis Streptococcus spp. Enterococcus spp. Enterobacter spp.* Klebsiella spp.* Escherichia coli Proteus mirabilis Bacteroides spp. (w tym Bacteroides fragilis*) Clostridium spp. beztlenowe ziarniaki (w tym Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.) Fusobacterium spp. (w tym F. nucleatum*) nieskomplikowane postacie rzeżączki (szyjkowa, cewkowa lub odbytnicza) wywołane przez Neisseria gonorrhoeae, w tym szczepy wytwarzające penicylinazę Cefotaksym, podobnie jak inne cefalosporyny, nie wykazuje skuteczności wobec Chlamydia trachomatis. U pacjentów z zapalnymi chorobami miednicy, wywołanymi między innymi przez C. trachomatis, należy dodatkowo zastosować odpowiednie leczenie przeciwko chlamydiom.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
Posocznica wywołana przez: Escherichia coli Klebsiella spp. Serratia marcescens Staphylococcus aureus Streptococcus spp. (w tym S. pneumoniae) Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez: Staphylococcus aureus (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Staphylococcus epidermidis Staphylococcus pyogenes (grupa A) i inne paciorkowce Enterococcus spp. Acinetobacter spp.* Escherichia coli Citrobacter spp. (w tym C. freundii*) Enterobacter spp. Klebsiella spp. Proteus mirabilis Proteus vulgaris* Morganella morganii Providencia rettgeri* Pseudomonas spp. Serratia marcescens Bacteroides spp. beztlenowe ziarniaki (w tym Peptostreptococcus spp.* i Peptococcus spp.) Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej, wywołane przez: Streptococcus spp.* Escherichia coli Klebsiella spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
beztlenowe i tlenowe ziarniaki (w tym Peptostreptococcus spp.* i Peptococcus spp.*) Proteus mirabilis* Clostridium spp* Zakażenia kości i stawów wywołane przez: Staphylococcus aureus (wytwarzające penicylinazę oraz niewytwarzające penicylinazy) Streptococcus spp. (w tym S. pyogenes*) Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa*) Proteus mirabilis* Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wywołane przez: Neisseria meningitidis Haemophilus influenzae Streptococcus pneumoniae Klebsiella pneumoniae* Escherichia coli* Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym w przypadku zwiększonego zagrożenia wystąpienia zakażenia u pacjenta. * – skuteczność wykazana na niewielkiej liczbie pacjentów, poniżej 10. Podejmując decyzję o leczeniu cefotaksymem należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie i sposób podawania zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustrojów i stanu pacjenta. Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat Zazwyczaj 1 do 2 g cefotaksymu na dobę, w dwóch dawkach podzielonych, podawanych co 12 godzin. W ciężkich przypadkach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Dawki dobowe do 6 g należy podzielić na co najmniej dwie dawki pojedyncze, podawane w odstępie 12 godzin. Większe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3 do 4 dawek pojedynczych, podawanych w odstępach odpowiednio co 8 lub 6 godzin. Poniższa tabela może stanowić wytyczne dotyczące dawkowania: Rodzaj zakażenia Dawka dobowa Częstotliwość i droga podania Rzeżączka (z wyjątkiem rzeżączki odbytnicy u mężczyzn) 500 mg 500 mg jednorazowo i.m. Rzeżączka odbytnicy u mężczyzn 1 g 1 g jednorazowo i.m. Zakażenia niepowikłane 2 g 1 g co 12 h i.m. lub i.v. Zakażenia umiarkowane do ciężkich 3 do 6 g 1 lub 2 g co 8 h i.m. lub i.v.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dawkowanie
Zakażenia ciężkie, w których konieczne jest podawanie wysokich dawek (np. posocznica) 6 do 8 g 2 g co 6 lub 8 h i.v. Zakażenia zagrażające życiu do 12 g 2 g co 4 h i.v. W leczeniu rzeżączki u dorosłych kobiet należy podać pojedynczą dawkę 500 mg cefotaksymu. U mężczyzn oraz w leczeniu zakażeń wywołanych mniej wrażliwymi drobnoustrojami może być konieczne zwiększenie dawki do 1 g. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badania wykrywające ewentualne zakażenie kiłą. W zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym należy podać pojedynczą dawkę 1 g cefotaksymu w odstępie od 30 do 90 minut przed planowaną operacją. W zależności od ryzyka zakażenia można kontynuować podawanie leku po zabiegu. Niemowlęta i dzieci w wieku do lat 12 W zależności od ciężkości zakażenia stosuje się 50 do 100 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała na dobę, podzielone na 2, 3 lub 4 dawki pojedyncze o jednakowej wielkości, które podawane są, odpowiednio, co 12, 8 lub 6 godzin.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dawkowanie
W pojedynczych przypadkach – zwłaszcza w zakażeniach zagrażających życiu – może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 200 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała. Noworodki, w tym wcześniaki Ze względu na nie w pełni wykształconą czynność nerek, nie należy przekraczać dawki 50 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała na dobę, w 2, 3 lub 4 dawkach podzielonych, podawanych, odpowiednio, co 12, 8 lub 6 godzin. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek W związku z pozanerkową eliminacją cefotaksymu, zmniejszenie dawki produktu leczniczego jest konieczne tylko w ciężkiej niewydolności nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego poniżej 5 ml/min, stężenie kreatyniny w surowicy około 751 mikromoli/l). Po podaniu początkowej dawki nasycającej 1 g, dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę bez zmiany częstości podawania, np.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dawkowanie
dawkę 1 g co 12 godzin należy zmniejszyć do dawki 500 mg co 12 godzin, 1 g co 8 godzin należy zmniejszyć do 500 mg co 8 godzin, 2 g co 8 godzin do 1 g co 8 godzin itd. Podobnie jak w innych grupach pacjentów, może być konieczne dalsze dostosowanie dawkowania do przebiegu zakażenia i ogólnego stanu pacjenta. U pacjentów ze znacznie ograniczoną czynnością nerek (współczynnik przesączania kłębuszkowego poniżej 10 ml/min) obowiązują osobne zasady dawkowania (patrz tabela dawkowania).
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefotaksym lub inne cefalosporyny. Nie stosować u osób uczulonych na penicyliny, gdyż może u nich wystąpić reakcja alergiczna na cefalosporyny (nadwrażliwość krzyżowa) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Alergia krzyżowa Przed zastosowaniem cefalosporyn należy ustalić, czy pacjent ma nadwrażliwość na penicyliny i inne antybiotyki beta-laktamowe, gdyż może występować alergia krzyżowa (5-10% przypadków). Reakcje anafilaktyczne U pacjentów otrzymujących cefotaksym opisywano ciężkie, w tym śmiertelne, reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.3. i 4.8). Jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości, leczenie należy bezwzględnie przerwać. Zastosowanie cefotaksymu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na cefalosporyny typu natychmiastowego, stwierdzoną w wywiadzie. Leczenie cefalosporynami należy podejmować ze szczególną ostrożnością u pacjentów nadwrażliwych na penicylinę, ponieważ między penicylinami i cefalosporynami występuje alergia krzyżowa. Szczególną ostrożność należy zachować u osób, u których wcześniej występowała ciężka alergia lub astma.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów mających skłonność do alergii istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznej. Należy wówczas przerwać stosowanie cefotaksymu. Ciężkie reakcje pęcherzowe Po zastosowaniu cefotaksymu zgłaszano przypadki ciężkich skórnych reakcji pęcherzowych, jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia niepożądanych reakcji obejmujących skórę i (lub) błony śluzowe, konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem przed kontynuacją leczenia. Pacjenci z niewydolnością nerek Dawkowanie należy zmodyfikować w zależności od obliczonego klirensu kreatyniny. Należy zachować ostrożność, jeśli cefotaksym jest podawany razem z aminoglikozydami lub innymi lekami nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5). U tych pacjentów, osób w wieku podeszłym oraz u pacjentów z występującą wcześniej niewydolnością nerek, należy monitorować czynność nerek.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Neurotoksyczność Duże dawki antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, zawłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą prowadzić do encefalopatii (np. zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy i drgawki) (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia powyższych reakcji konieczny jest natychmiastowy kontakt z lekarzem przed kontynuacją leczenia. Dzieci Nie należy stosować cefotaksymu z dodatkiem lidokainy do wstrzykiwań domięśniowych u dzieci w pierwszym roku życia. Choroby związane z Clostridum difficile (np. rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego) Ciężkie i utrzymujące się biegunki mogą wskazywać na rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, które może być groźne dla życia. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania antybiotyków o szerokim zakresie działania zaobserwowano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita cienkiego i okrężnicy.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Należy wówczas zakończyć leczenie cefotaksymem i w razie konieczności natychmiast podjąć odpowiednie leczenie (np. podanie specjalnych antybiotyków lub chemioterapeutyków, których skuteczność jest potwierdzona klinicznie). Nie należy przyjmować leków hamujących perystaltykę jelit. Reakcje hematologiczne Podczas leczenia cefotaksymem, zwłaszcza podawanym przez długi okres czasu, może rozwinąć się leukopenia, neutropenia i znacznie rzadziej, agranulocytoza. Jeśli leczenie trwa dłużej niż 7-10 dni, należy kontrolować parametry krwi i przerwać leczenie w przypadku wystąpienia neutropenii. Odnotowano kilka, szybko ustępujących po zaprzestaniu leczenia, przypadków eozynofilii i trombocytopenii. Zgłaszano również przypadki niedokrwistości hemolitycznej (patrz punkt 4.8). Wpływ na diagnostyczne badania laboratoryjne Fałszywie dodatnie wyniki testu wykrywającego glukozę mogą wystąpić po zmniejszeniu dawek, chyba że użyto specyficznej metody z oksydazą.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Podczas określania stężenia glukozy w moczu i krwi, w zależności od zastosowanej metody, może dojść do wyniku fałszywie dodatniego; można tego uniknąć stosując metody enzymatyczne. W czasie leczenia cefotaksymem w rzadkich przypadkach wyniki testu Coombsa mogą być fałszywie dodatnie. W razie stosowania produktu leczniczego przez dłuższy okres, należy kontrolować czynność wątroby i nerek. Zawartość sodu Należy brać pod uwagę zawartość sodu w cefotaksymie sodowym (48 mg/g, czyli około 2,1 mmol). Środki ostrożności dotyczące podawania Należy przestrzegać zalecanego czasu wstrzykiwań lub infuzji (patrz punkt 6.6). Jeśli cefotaksym jest zbyt szybko podawany we wstrzyknięciu przez żyły środkowe za pomocą cewnika (krócej niż przez 1 minutę), może dojść do ciężkich zaburzeń rytmu serca. Nadkażenia Każde zastosowanie antybiotyków może powodować wzrost drobnoustrojów niewrażliwych na dany antybiotyk. Należy zwrócić uwagę na objawy nowo powstałego zakażenia i odpowiednio je leczyć.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefotaksym i inne antybiotyki Ze względu na działanie antagonistyczne, cefotaksymu nie należy stosować razem z innymi chemioterapeutykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy). Z powodu niezgodności ze wszystkimi aminoglikozydami, cefotaksymu nie należy podawać z aminoglikozydami w jednym wstrzyknięciu lub roztworze do infuzji. W razie konieczności zastosowania obu antybiotyków, należy podać je za pomocą osobnych przyrządów i wstrzyknąć w różne miejsca. Cefotaksym i probenecyd Jednoczesne podawanie probenecydu prowadzi do zahamowania wydalania cefotaksymu przez nerki, a przez to do zwiększenia jego stężenia w surowicy i wydłużenia czasu działania. Cefotaksym i leki działające toksycznie na nerki lub leki moczopędne oddziałujące na pętlę Henlego W razie jednoczesnego stosowania z cefotaksymem leków mogących uszkadzać nerki (np.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Interakcje
antybiotyków aminoglikozydowych, polimiksyny B i kolistyny) oraz leków moczopędnych działających na pętlę Henlego, może dojść do wzmocnienia toksycznego działania tych leków na nerki. Jeżeli konieczne jest jednoczesne leczenie cefotaksymem i antybiotykiem aminoglikozydowym, leki te należy podawać osobno oraz kontrolować czynność nerek (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Cefotaksym przenika przez barierę łożyska. Dlatego nie należy go stosować w okresie ciąży, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach, chyba że oczekiwane korzyści przewyższają ryzyko. Dotychczas nie ma odpowiednich badań na temat zastosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na płód. Laktacja Cefotaksym przenika do mleka matki. W razie stosowania cefotaksymu w czasie karmienia piersią może wystąpić u noworodków zaburzenie składu flory bakteryjnej jelit i biegunka, mogą namnożyć się drożdżaki oraz może dojść do reakcji uczuleniowej. W związku z tym należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Cefotaksym podawany w małych lub średnich dawkach nie wpływa na zdolność koncentracji i szybkość reakcji (patrz punkt 4.8). Duże dawki cefotaksymu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą powodować encefalopatię (np. zaburzenie świadomości, nieprawidłowe ruchy i drgawki) (patrz punkt 4.8). Należy poinformować pacjenta, że w razie wystąpienia powyższych reakcji, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Klasyfikacja układów i narządów Bardzo często ≥1/10 Często ≥1/100 i <1/10 Niezbyt często ≥1/1 000 i <1/100 Rzadko ≥1/10 000 i <1/1 000 Bardzo rzadko <1/10 000 Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Zakażenia i zarażenia pasożytnicze nadkażenia (patrz punkt 4.4) Zaburzenia krwi i układu chłonnego leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia neutropenia, granulocytopenia, agranulocytoza (patrz punkt 4.4), niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego alergiczne reakcje skórne (pokrzywka, wyprysk), świąd, gorączka polekowa, zaburzenia stawów (obrzęk) reakcja Herxheimera reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny Zaburzenia układu nerwowego drgawki (patrz punkt 4.4) skurcze, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, mioklonie, szczególnie po podaniu dużych dawek u osób z niewydolnością nerek bóle i zawroty głowy, encefalopatia (np.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Działania niepożądane
zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia serca arytmia spowodowana zbyt szybką infuzją przez cewnik do żyły centralnej Zaburzenia żołądka i jelit biegunką, brak łaknienia nudności, wymioty, bóle brzucha, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Reakcja Herxheimera W ciągu kilku pierwszych dni leczenia boreliozy może rozwinąć się reakcja Herxheimera. Występowanie jednego lub kilku z poniżej wymienionych objawów zanotowano w ciągu kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia boreliozy: wysypka na skórze, świąd, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu, dolegliwości stawowe. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny zapalenie wątroby* (czasami z żółtaczką) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej wysypka, świąd skóry, pokrzywka rumień wielo-postaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy pogorszenie czynności nerek i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny (podczas stosowania z aminoglikozydami) śródmiąższowe zapalenie nerek Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania po podaniu domięśniowym ból w miejscu podania gorączka, reakcje zapalne w miejscu podania, w tym zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył reakcje ogólnoustrojowe na lidokainę (jeśli domięśniowo podano roztwór zawierający lidokainę), reakcje niezgodności (nudności i uczucie gorąca) po szybkim podaniu dożylnym Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Te nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych rzadko mogą przekroczyć dwukrotnie górną granicę prawidłowego stężenia i wskazywać na uszkodzenie wątroby, zwykle polegające na zatrzymaniu żółci i najczęściej przebiegające bezobjawowo. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, wiąże się z ryzykiem wystąpienia przemijającej encefalopatii. Nie ma swoistej odtrutki. W razie przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Poziom cefotaksymu w surowicy można zmniejszyć stosując dializę otrzewnową lub hemodializę.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny, kod ATC: J01DA10 Cefotaksym jest lekiem z grupy cefalosporyn trzeciej generacji do stosowania pozajelitowego. Cefotaksym w ludzkim organizmie w znacznym stopniu ulega hydrolizie. Mechanizm bakteriobójczego działania cefotaksymu polega na zahamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Zakres działania jest bardzo szeroki. Cefotaksym charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na hydrolizę pod wpływem beta-laktamaz. Może jednak ulec hydrolizie z udziałem beta-laktamaz o tzw. poszerzonym spektrum (np. Bacteroides fragilis, Proteus vulgaris). Poniżej przedstawiono zakres działania cefotaksymu in vitro. Gram-dodatnie: Staphylococcus spp. (wytwarzające penicylinazy oraz niewytwarzające penicylinaz, koagulazo-dodatnie i koagulazo-ujemne szczepy) Streptococcus spp.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
beta-hemolizujące i inne paciorkowce jak Streptococcus viridans (oraz inne szczepy enterokoków, w tym względnie oporny Streptococcus faecalis) Streptococcus (Diplococcus) pneumoniae Clostridium spp. Gram-ujemne: Escherichia coli Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę) Klebsiella spp. Proteus spp. (w tym szczepy indolo-dodatnie i indolo-ujemne) Enterobacter spp. Neisseria spp. (w tym szczepy N. gonorrhoea wytwarzające beta-laktamazy) Salmonella spp. (w tym S. typhi) Shigella spp. Providencia spp. Serratia spp. Citrobacter spp. Pseudomonas spp. i Bacteroides spp. – niektóre szczepy Bacteroides fragilis są oporne
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Cefotaksym jest podawany pozajelitowo. Po podaniu dożylnym dawki 1 g cefotaksymu stężenie w surowicy po 5 minutach wynosiło od 81 do 102 ml/l, a po upływie 15 minut 46 ml/l. Po 8 minutach po podaniu dożylnym dawki 2 g cefotaksymu stężenie w surowicy wynosiło od 167 do 214 mg/l. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy (około 20 mg/l po podaniu dawki 1 g) występowało po 30 minutach. Dystrybucja Cefotaksym dobrze przenika do tkanek. Przenika przez barierę łożyska i osiąga wysokie stężenia w tkankach płodu (do 6 mg/kg). Tylko w niewielkiej ilości wydzielany jest z mlekiem matki (stężenia w mleku matki: 0,4 mg/l po podaniu 2 g cefotaksymu). W zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych cefotaksym i deacetylocefotaksym przenikają do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie osiągają stężenie terapeutyczne (np. w przypadku zakażeń wywołanych przez Gram-ujemne bakterie i pneumokoki). Pozorna objętość dystrybucji waha się od 21 do 37 litrów.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wiązanie przez białka surowicy wynosi około 25-40%. Metabolizm Cefotaksym jest w dużym stopniu metabolizowany przez organizm ludzki. Około 15 do 25% dawki podanej pozajelitowo jest wydalane w postaci O-deacetylocefotaksymu. Metabolit działa przeciwbakteryjnie na wiele drobnoustrojów. Oprócz deacetylocefotaksymu występują dwa nieczynne laktony. Z deacetylocefotaksymu powstaje lakton, jako nietrwały produkt pośredni, którego nie można wykryć ani w moczu, ani w osoczu, ponieważ ulega on szybkiemu przekształceniu w stereoizomery laktonu o otwartym pierścieniu beta-laktamowym. Metabolity te są również wydalane z moczem. Eliminacja Wydalanie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu następuje głównie przez nerki. Niewielka ilość (około 2%) jest wydalana z żółcią. W 6-godzinnej zbiórce moczu stwierdzono 40 do 60% dawki w postaci niezmienionej i około 20 % dawki w postaci deacetylocefotaksymu.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Po dożylnym podaniu oznakowanego radioaktywnie cefotaksymu stwierdzono nieco więcej niż 80% podanej dawki w moczu; niezmieniona postać cefotaksymu stanowiła 50 do 60%, reszta składała się z 3 metabolitów. Całkowity klirens cefotaksymu wynosi 240-390 ml/min, a klirens nerkowy 130-150 ml/min. Okres półtrwania w surowicy wynosi od 50 do 80 minut. U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania wynosił 120 do 150 minut. W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 3-10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu może wydłużyć się od 2,5 do 10 godzin. W takich warunkach cefotaksym kumuluje się tylko w niewielkim stopniu, w przeciwieństwie do czynnych i nieczynnych metabolitów. Zarówno cefotaksym jak i deacetylocefotaksym w znacznym stopniu usuwane są z krwi podczas hemodializy.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefotaksym wykazuje niezgodności z: roztworami wodorowęglanu sodu, roztworami do infuzji o wartości pH wyższej niż 7, aminoglikozydami. Zgodność z roztworami do infuzji dożylnych Cefotaksym może być mieszany z następującymi płynami: wodą do wstrzykiwań, 0,9% roztworem chlorku sodu, 5% roztworem glukozy. 6.3 Okres ważności 2 lata Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż przez 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C. Najlepiej podawać zaraz po sporządzeniu. Lekko żółtawy kolor roztworu nie wpływa na skuteczność i bezpieczeństwo stosowania antybiotyku. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Proszek: przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Chronić od światła. Sporządzony roztwór: patrz punkt 6.3.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki ze szkła typu II o pojemności 10 ml, zamknięte gumowym korkiem i kapslem aluminiowym typu „flip-off”, w tekturowym pudełku. 1 fiolka 5 fiolek 10 fiolek (2×5 fiolek) 25 fiolek (5×5 fiolek) Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcia dożylne Przed wykonaniem wstrzyknięcia dożylnego Cefotaxim-MIP 1 g należy rozpuścić w co najmniej 4 ml, a Cefotaxim-MIP 2 g w co najmniej 10 ml wody do wstrzykiwań, następnie w ciągu 3 do 5 minut wstrzyknąć bezpośrednio do żyły lub do obwodowej końcówki wężyka (po odblokowaniu wężyka do wlewu). Infuzje dożylne Przed wykonaniem krótkotrwałej infuzji należy 1 g lub 2 g cefotaksymu rozpuścić w 40 do 50 ml wody do wstrzykiwań lub innego zgodnego roztworu do infuzji, a następnie wykonać infuzję dożylną trwającą około 20 minut.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Przed wykonaniem długotrwałej infuzji należy 2 g cefotaksymu rozpuścić w 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu lub glukozy, a następnie wykonać infuzję dożylną trwającą około 50 do 60 minut. Jako rozpuszczalnik można zastosować również inny zgodny roztwór do infuzji. Wstrzyknięcia domięśniowe Przed wykonaniem wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić Cefotaxim-MIP 1 g w 4 ml wody do wstrzykiwań. Następnie należy wykonać głębokie wstrzyknięcie w mięsień pośladkowy. W celu złagodzenia bólu podczas wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić Cefotaxim-MIP 1 g w 4 ml 1% roztworu lidokainy. Należy przy tym uważać, by nie podać leku do naczynia, ponieważ donaczyniowe podanie lidokainy może powodować wystąpienie niepokoju, zaburzeń przewodzenia bodźców, wymiotów lub drgawek. Produktu leczniczego Cefotaxim-MIP z dodatkiem lidokainy nie należy podawać dzieciom w pierwszym roku życia. Nie należy podawać więcej niż 4 ml w jednym wstrzyknięciu.
CHPL leku Cefotaxim-MIP 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Jeśli dawka dobowa przekracza 2 g cefotaksymu lub jeśli cefotaksym wstrzykiwany jest częściej niż dwa razy na dobę, zaleca się dożylne podawanie leku.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tarcefoksym, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna fiolka zawiera 2 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci soli sodowej cefotaksymu. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sód. 2 g proszku zawierają 96 mg sodu (4,2 mmol). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Biały lub jasnożółty proszek.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefotaksym jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń, wywołanych przez wrażliwe na ten antybiotyk bakterie. Zakażenia dolnych dróg oddechowych: zwłaszcza ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie płuc, ropień płuc. Zakażenia dróg moczowych: np. ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza, bezobjawowy bakteriomocz. Niepowikłana rzeżączka w przypadku uczulenia na penicyliny lub oporności (szczepy Neisseria gonorrhoeae wytwarzające penicylinazę). Zakażenia w położnictwie i ginekologii. Zakażenia narządów jamy brzusznej: np. zakażenie otrzewnej. Zakażenia skóry i tkanek miękkich: np. zapalenie tkanki łącznej, zakażenie ran. Zakażenia kości i szpiku: np. zapalenie szpiku, septyczne zapalenie stawów. Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
Zapobiegawczo przed zabiegami chirurgicznymi, szczególnie w obrębie jamy brzusznej, przewodu pokarmowego, dróg moczowo-płciowych, podczas cesarskiego cięcia, jeśli istnieje ryzyko zakażenia bakteryjnego. Podając cefotaksym należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne, dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawka zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała. Produkt Tarcefoksym jest dostępny również w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o mocy 1 g. Dawkowanie Dorośli zakażenia niepowikłane: 1 g co 12 godzin; zakażenia średnio-ciężkie: 2 g co 12 godzin; zakażenia ciężkie (np. posocznica): 2 g co 6 do 8 godzin; zakażenia zagrażające życiu: dawki mogą być zwiększone do 2 g co 4 godziny (maksymalnie 12 g na dobę); rzeżączka niepowikłana: 1 g jednorazowo. Zapobiegawczo: przed zabiegiem chirurgicznym: 1 g iv. lub im. 90 do 30 minut przed zabiegiem; cięcie cesarskie: pierwszą dawkę 1 g należy podać jak najszybciej po zaciśnięciu pępowiny, a następnie tę samą dawkę należy podać iv. lub im. po 6 i 12 godzinach. Dzieci Poniżej przedstawiono zwykle stosowane dawki. Noworodki: 50 mg/kg mc. na dobę im. lub iv. w 2 do 4 dawkach podzielonych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
W ciężkich zakażeniach można podawać 150 do 200 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych. Niemowlęta i dzieci: 100 do 150 mg/kg mc. na dobę im. lub iv. w 2 do 4 dawkach podzielonych. W ciężkich zakażeniach dobową dawkę leku można zwiększyć do 200 mg/kg mc. Dzieci w wieku powyżej 12 lat (o masie ciała powyżej 50 kg): dawkowanie jak u dorosłych. Pacjenci w podeszłym wieku Leczenie należy prowadzić według ściśle ustalonego dawkowania. U osób w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek konieczna jest modyfikacja dawki (patrz: Dawkowanie leku u pacjentów z niewydolnością nerek). Pacjenci z niewydolnością nerek Ze względu na spowolnienie procesu eliminacji leku i ryzyko zwiększenia stężenia w surowicy, u pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie cefotaksymu należy dostosować do klirensu kreatyniny. Nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki leku, jeśli klirens kreatyniny jest większy niż 20 ml/min/1,73 m2.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy, dawkę należy zmniejszyć o połowę. Nie jest konieczne wydłużanie odstępów między poszczególnymi dawkami. Czas leczenia Czas leczenia zależy od ciężkości i rodzaju zakażenia. Po ustąpieniu objawów klinicznych lek należy podawać jeszcze przez 2 do 3 dni. W przypadku zakażeń spowodowanych szczepami paciorkowców β-hemolizujących grupy A, leczenie nie powinno trwać krócej niż 10 dni (zapobieganie paciorkowcowemu kłębuszkowemu zapaleniu nerek i gorączce reumatycznej). Sposób podawania Podanie domięśniowe Dawki przekraczające 1 g zaleca się wstrzykiwać w dwa różne miejsca. W celu zmniejszenia bólu lek należy wstrzykiwać w duże grupy mięśni. Podanie dożylne Zalecane jest w ciężkich zakażeniach (posocznica, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych) oraz u pacjentów w stanach zagrażających życiu. Lek dożylnie należy wstrzykiwać powoli w ciągu 3 do 5 minut lub podawać w infuzji przez 20 do 60 minut.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Instrukcja dotycząca sporządzania roztworu do podania, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefotaksym, penicyliny lub cefalosporyny.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje anafilaktyczne Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem niezbędne jest zebranie dokładnego wywiadu dotyczącego uprzednio występujących reakcji nadwrażliwości na penicyliny lub cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe (patrz punkty 4.3 i 4.8). W trakcie leczenia cefotaksymem rzadko mogą wystąpić ciężkie objawy nadwrażliwości w postaci reakcji anafilaktycznej. Większe prawdopodobieństwo takiej reakcji występuje po podaniu antybiotyku drogą parenteralną. Prawdopodobieństwo reakcji nadwrażliwości jest większe u osób ze skłonnością do reakcji alergicznych na wiele różnych substancji. Jeśli wystąpi wstrząs anafilaktyczny lub obrzęk naczynioruchowy, w pierwszej kolejności należy podać epinefrynę, następnie lek przeciwhistaminowy, a jako ostatni – kortykosteroid. Należy również kontrolować podstawowe czynności życiowe (oddech, tętno, ciśnienie tętnicze krwi).
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Szybkość podawania Zbyt szybkie dożylne podanie leku (krócej niż 60 sekund), zwłaszcza do żył centralnych, może spowodować wystąpienie zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Ostrzeżenia dotyczące przewodu pokarmowego Cefotaksym należy ostrożnie podawać pacjentom ze stwierdzonymi w wywiadzie chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie zapaleniem okrężnicy. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli u pacjenta wystąpi ciężka, uporczywa biegunka w okresie stosowania leku. Może ona być objawem rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (w większości przypadków wywołanego toksynami nadmiernie namnożonej w jelitach bakterii Clostridium difficile). Należy wówczas przerwać stosowanie cefotaksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie. W lżejszych przypadkach wystarcza zwykle odstawienie leku, w cięższych podaje się doustnie metronidazol lub wankomycynę. Podawanie środków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci z niewydolnością nerek Cefalosporyny podawane w dużych dawkach, zwłaszcza pacjentom z niewydolnością nerek, mogą spowodować zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (drgawki). Objawy te występują rzadko, najczęściej po podaniu cefalosporyny I generacji, jakkolwiek w sporadycznych przypadkach mogą pojawić się po podaniu cefalosporyn II lub III generacji. Lek należy ostrożnie dawkować u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli lekarz dysponuje jedynie oznaczeniem stężenia kreatyniny w surowicy, klirens można obliczyć używając wzoru: klirens kreatyniny [ml/min] = mc. [kg] × (140 – wiek [lata]) / (72 × stężenie kreatyniny [mg/100 ml]) U kobiet powyższą wartość należy pomnożyć przez 0,85. Reakcje hematologiczne Cefotaksym, podobnie jak i inne antybiotyki z grupy cefalosporyn, stosowany przez długi czas może powodować neutropenię, rzadziej agranulocytozę, eozynofilię, trombocytopenię, niedokrwistość hemolityczną.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
W terapii trwającej ponad 10 dni wskazane jest kontrolowanie morfologii krwi obwodowej. Zawartość sodu W jednej fiolce produktu Tarcefoksym, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, znajduje się 96 mg sodu. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Roztwory z lidokain? Cefotaksymu rozpuszczonego w roztworze lidokainy nie należy podawać: dożylnie dzieciom do 30. miesiąca życia pacjentom uczulonym na lidokainę pacjentom z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego (nie dotyczy chorych z implantowanym układem stymulującym) pacjentom z ciężką niewydolnością krążenia.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Pacjenci uczuleni na penicyliny mogą być uczuleni na cefalosporyny (tak zwana krzyżowa alergia). Antybiotyki działające bakteriostatycznie, np. tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol lub sulfonamidy, mogą hamować bakteriobójcze działanie cefalosporyn, co jest szczególnie istotne podczas leczenia ciężkich zakażeń. Jednoczesne podanie cefotaksymu z aminoglikozydami, kolistyną, polimiksynami, wankomycyną, furosemidem lub kwasem etakrynowym, podanymi w dużych dawkach, zwiększa ryzyko nefrotoksyczności. U pacjentów leczonych cefotaksymem mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testów redukcyjnych na oznaczanie glukozy w moczu. Jeśli konieczne jest wykonanie takiego oznaczenia, zaleca się używanie testów enzymatycznych. Probenecyd podawany jednocześnie z cefotaksymem zwiększa stężenie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu oraz przedłuża czas utrzymywania się ich w surowicy.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
U niektórych pacjentów otrzymujących cefotaksym można obserwować fałszywie dodatni odczyn Coombs’a.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu cefotaksymu na płód. Z uwagi na brak badań dotyczących stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży, może on być stosowany podczas ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, jedynie po dokładnym rozważeniu przez lekarza prowadzącego korzyści i ryzyka, jakie daje zastosowanie leku. Karmienie piersi? Niewielkie ilości cefotaksymu przenikają do mleka kobiet karmiących. Jeśli pacjentka karmi piersią, powinna zachować dużą ostrożność. Należy obserwować karmione dziecko.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Brak danych dotyczących wpływu cefotaksymu na sprawność psychofizyczną. Jeśli jednak pojawią się działania niepożądane zmniejszające zdolność koncentracji (np. ból, zawroty głowy; patrz punkt 4.8), nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Działania niepożądane po podaniu cefotaksymu występują rzadko i z reguły są lekkie i przemijające. Poniżej przedstawione możliwe działania niepożądane. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: zakażenia (np. pochwy) drożdżakami z rodzaju Candida występują bardzo rzadko. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, przemijająca eozynofilia, trombocytopenia, granulocytopenia i agranulocytoza. Reakcje nadwrażliwości: Zaburzenia układu immunologicznego: gorączka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadko opisywane. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka, pokrzywka, plamica. Ponadto w pojedynczych przypadkach i najczęściej u pacjentów z astmą, katarem siennym lub pokrzywką w wywiadzie, obserwowano zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, martwicę toksyczno-rozpływną naskórka.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Jeśli wystąpi którakolwiek z powyżej przedstawionych reakcji uczuleniowych, należy natychmiast odstawić lek. Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy; cefotaksym stosowany w dużych dawkach, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może powodować zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (np. zaburzenia świadomości, drgawki). Zaburzenia serca: obserwowano nieliczne przypadki arytmii komorowej, w wyniku zbyt szybkiej infuzji dożylnej. Zaburzenia żołądka i jelit: bóle w nadbrzuszu, nudności, wymioty, biegunka, bardzo rzadko rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny oraz aktywności fosfatazy alkalicznej i aminotransferaz, przemijające zapalenie wątroby i żółtaczka cholestatyczna. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: przemijające podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny, rzadko śródmiąższowe zapalenie nerek.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: ból, podrażnienie, zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia – bardzo rzadko są powodem przerwania podawania cefotaksymu. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C; 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W wyniku przedawkowania leku mogą pojawić się nasilone działania niepożądane. U pacjentów z niewydolnością nerek zwiększa się ryzyko wystąpienia przemijającej encefalopatii. W razie przedawkowania należy przerwać podawanie leku, monitorować podstawowe czynności życiowe i w razie konieczności wdrożyć odpowiednie postępowanie objawowe. Lek może być usuwany z organizmu poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; antybiotyki beta-laktamowe; cefalosporyny. Kod ATC: J01DD01 Cefotaksym wykazuje działanie bakteriobójcze, polegające na hamowaniu biosyntezy ściany komórkowej bakterii. W wyniku blokowania aktywności transpeptydazy cefotaksym hamuje tworzenie wiązań pomiędzy pentapeptydami mukopolisacharydu ściany komórkowej bakterii. W dalszym etapie, na skutek aktywacji hydrolaz komórkowych, dochodzi do lizy komórki bakteryjnej. Poniżej przedstawiono zakres działania przeciwbakteryjnego cefotaksymu in vitro. Bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (szczepy wytwarzające i niewytwarzające ß-laktamazy) Staphylococcus epidermidis Enterococcus spp. Streptococcus pyogenes (grupa A, ß-hemolizujące) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Bakterie Gram-ujemne Citrobacter spp. Enterobacter spp.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Escherichia coli Haemophilus influenzae (również szczepy oporne na ampicylinę) Haemophilus parainfluenzae Klebsiella spp. (również Klebsiella pneumoniae) Neisseria gonorrhoeae (szczepy wytwarzające i niewytwarzające penicylinazy) Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Proteus inconstans Morganella morganii* Providencia rettgeri* Serratia spp.* Acinetobacter spp.* * wiele szczepów wykazujących oporność wielolekową jest wrażliwych na cefotaksym. Bakterie beztlenowe Bacteroides spp. (również niektóre szczepy B. fragilis) Clostridium spp. (większość szczepów C. difficile jest oporna) Peptococcus spp. Peptostreptococcus spp. Fusobacterium spp. (również F. nucleatum)
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie i dystrybucja Cefotaksym nie wchłania się po podaniu doustnym. Po podaniu domięśniowym i dożylnym bardzo szybko osiąga stężenie terapeutyczne w surowicy krwi. Po domięśniowym podaniu leku w dawce 500 mg lub 1 g maksymalne stężenie cefotaksymu w surowicy krwi obserwowano po około 30 minutach i wynosiło ono odpowiednio 11,7 µg/ml i 20,5 µg/ml. Po dożylnym podaniu cefotaksymu w dawce 500 mg, 1 g lub 2 g stężenie antybiotyku wzrastało proporcjonalnie do dawki, osiągając maksymalne stężenie odpowiednio 38,9 µg/ml; 101,7 µg/ml i 214,4 µg/ml. Nie stwierdzono kumulacji leku w organizmie. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek okres półtrwania cefotaksymu wynosi 1,2 godziny, a deacetylocefotaksymu – 1,6 godziny. U pacjentów z niewydolnością nerek, wcześniaków i noworodków z małą masą urodzeniową okres półtrwania zarówno cefotaksymu, jak i jego metabolitu – deacetylocefotaksymu – wydłuża się.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 3–10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu wzrasta do 2,6 godzin, a deacetylocefotaksymu do 10 godzin. Około 40% podanego cefotaksymu wiąże się z białkami krwi. Metabolizm Cefotaksym jest metabolizowany w wątrobie. 1/3 podanej dawki antybiotyku jest przekształcana do biologicznie czynnego deacetylocefotaksymu oraz do nieczynnego laktonu. Deacetylocefotaksym, jako jedyny wśród metabolitów cefalosporyn III generacji, działa synergicznie ze związkiem macierzystym. Deacetylocefotaksym ma mniejszą aktywność biologiczną, ale jest bardziej oporny na hydrolityczne działanie ß-laktamaz wytwarzanych przez szczepy oporne, w tym beztlenowce. Cefotaksym stosowny w zwykłych dawkach osiąga stężenie hamujące wzrost większości wrażliwych drobnoustrojów w wielu tkankach, narządach i płynach ustrojowych.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Cefotaksym dobrze przenika do szpiku, wydzieliny oskrzelowej, opłucnej, ściany pęcherzyka żółciowego, otrzewnej, osierdzia, kości, a także do narządów płciowych i ucha środkowego. Cefotaksym i jego metabolit – deacetylocefotaksym osiągają duże stężenie w żółci. W stanie zapalnym również dobrze przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, osiągając stężenia przekraczające wartość MIC dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie. Cefotaksym przenika przez łożysko i jest wydzielany do mleka matki. Deacetylocefotaksym również osiąga w tkankach i płynach ustrojowych stężenia wystarczające do zahamowania wzrostu bakterii. Wydalanie Około 80% podanej dawki cefotaksymu wydalane jest przez nerki (50–60% w postaci niezmienionej), a pozostała część leku z kałem. Cefotaksym i deacetylocefotaksym mogą być eliminowane z organizmu metodą hemodializy lub dializy otrzewnowej.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania przeprowadzone na zwierzętach, które otrzymywały wielokrotnie większe dawki cefotaksymu od przeciętnych dawek stosowanych u ludzi, nie wykazały teratogennego działania leku. Cefotaksym nie wykazywał również właściwości mutagennych w teście Ames’a i teście jąderkowym.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefotaksymu nie należy łączyć w strzykawce z aminoglikozydami. Cefotaksym najefektywniej działa na bakterie w roztworach o pH 5 do 7. Roztworu cefotaksymu nie należy rozcieńczać rozpuszczalnikami o pH powyżej 7,5 ani roztworem wodorowęglanu sodu. 6.3 Okres ważności Przed otwarciem fiolki: 2 lata Po otwarciu fiolki i sporządzeniu roztworu: Zgodnie z zasadami poprawnego postępowania roztwór należy podać bezpośrednio po sporządzeniu. Roztwory cefotaksymu do podawania dożylnego przygotowane w 0,9% roztworze chlorku sodu zachowują trwałość w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce) przez 24 godziny, natomiast w 5% roztworze glukozy zachowują trwałość przez 12 godzin w temperaturze od 2°C do 8°C (lodówka). Zabarwienie roztworów od jasnożółtego do ciemnożółtego nie ma wpływu na aktywność ani na właściwości preparatu.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Chronić od światła. Warunki przechowywania produktu leczniczego po sporządzeniu roztworu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka ze szkła bezbarwnego, o pojemności 20 ml, zabezpieczona gumowym korkiem i aluminiowym kapslem, zawierająca 2 g proszku, pakowana jest wraz z ulotką w tekturowe pudełko. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sporządzanie roztworów Wstrzyknięcie domięśniowe Zawartość fiolki 2 g rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy. Roztwór cefotaksymu w 1% roztworze lidokainy należy podawać zaraz po sporządzeniu. Roztwór lidokainy należy stosować tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Wstrzyknięcie dożylne Zawartość fiolki 2 g rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań, 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy.
CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Cefotaksymu nie należy mieszać w jednej strzykawce z aminoglikozydem. Roztwór 1 g cefotaksymu w 14 ml wody do wstrzykiwań jest roztworem izotonicznym. Infuzja dożylna Cefotaksym można podawać w postaci infuzji dożylnych. W celu przygotowania roztworu do infuzji zawartość fiolki 2 g należy rozpuścić w 50 ml do 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Infuzję należy podawać przez 20 do 60 minut. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIOTAKSYM, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji BIOTAKSYM, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera odpowiednio 1 g lub 2 g cefotaksymu (Cefotaximum) w postaci cefotaksymu sodowego. Produkt leczniczy zawiera sód: 1 g produktu zawiera 48 mg sodu (2,09 mmol). 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Biały lub nieznacznie żółty, higroskopijny proszek.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefotaksym stosuje się w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie: zakażenia dolnych dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, wywołane przez Streptococcus pneumoniae (o obniżonej wrażliwości na penicylinę), Escherichia coli, Klebsiella spp., Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę), Proteus mirabilis, Serratia marcescens i Enterobacter spp.; zakażenia układu moczowego wywołane m.in. przez Citrobacter spp., Enterobacter spp., Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri i Serratia marcescens; również niepowikłane przypadki rzeżączki, w tym wywołane przez szczepy Neisseria gonorrhoeae wytwarzające penicylinazy; zakażenia w obrębie miednicy mniejszej, w tym wywołane przez Escherichia coli, Proteus mirabilis, beztlenowe ziarenkowce – Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp. oraz niektóre szczepy Bacteroides spp. w tym B.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
fragilis, Clostridium spp.; posocznica wywołana m.in. przez szczepy Escherichia coli, Klebsiella spp., Serratia marcescens; zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Escherichia coli, Enterobacter spp., Klebsiella spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Providencia rettgeri, Pseudomonas spp., Serratia marcescens, Bacteroides spp. i beztlenowe ziarenkowce – Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.; zakażenia wewnątrz jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej, wywołane przez Escherichia coli, Klebsiella spp., Bacteroides spp. oraz Peptostreptococcus spp. i Peptococcus spp.; zakażenia kości i stawów, w tym wywołane przez szczepy Haemophilus influenzae, Streptococcus spp., Proteus mirabilis; zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, w tym zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wywołane przez Neisseria meningitidis, Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Klebsiella pneumoniae i Escherichia coli; zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
Cefotaksym z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje in vitro synergizm działania wobec bakterii Gram-ujemnych, m.in. niektórych szczepów Pseudomonas aeruginosa. Należy uwzględnić oficjalne, krajowe wytyczne dotyczące oporności bakterii oraz prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Cefotaksym jest przeznaczony do podawania pozajelitowego – domięśniowego lub dożylnego. Dawkowanie i sposób podawania ustala się w zależności od ciężkości i rodzaju zakażenia, wieku, masy ciała oraz wydolności nerek pacjenta. Dawkowanie Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat W zakażeniach lekkich i umiarkowanych stosuje się 1 g co 12 godzin. W ciężkich zakażeniach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g w 3 lub 4 dawkach podzielonych. Dawki dobowe do 6 g należy podzielić na co najmniej dwie dawki, podawane co 12 godzin. Większe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3 do 4 dawek podawanych co 8 lub 6 godzin. Wytyczne dotyczące dawkowania podano w poniższej tabeli. Rodzaj zakażenia Pojedyncza dawka cefotaksymu Odstęp pomiędzy dawkami Dobowa dawka cefotaksymu Typowe zakażenie, gdy potwierdzono lub podejrzewa się wrażliwość drobnoustroju: 1 g, 12 godz., 2 g Zakażenia, w których potwierdzono lub podejrzewa się kilka drobnoustrojów o dużej lub średniej wrażliwości: 2 g, 12 godz., 4 g Niewyjaśnione zakażenia bakteryjne, w których nie udało się zlokalizować miejsca zakażenia i w których stan pacjenta jest krytyczny: 2 do 3 g, 8 godz., 6 godz., od 6 g do 9 g, od 8 g do 12 g Niemowlęta i dzieci w wieku do 12 lat W zależności od ciężkości zakażenia stosuje się od 50 mg do 150 mg/kg mc.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
na dobę cefotaksymu w 2 lub 4 dawkach podzielonych. W bardzo ciężkich zakażeniach, zwłaszcza zagrażających życiu, może być konieczne zwiększenie dawki dobowej cefotaksymu do 200 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych. Wcześniaki i noworodki urodzone w terminie Nie należy przekraczać dawki 50 mg/kg mc. na dobę cefotaksymu w 2 do 4 dawkach podzielonych. W ciężkich zakażeniach zagrażających życiu może być konieczne zwiększenie dawki dobowej i podawanie od 150 do 200 mg/kg mc. na dobę, w dawkach podzielonych. W takich sytuacjach zaleca się dawkowanie podane w tabeli poniżej. Wiek dziecka Od 0 do 7. doby życia: 50 mg/kg mc. co 12 godzin dożylnie Od 8. doby do 1. miesiąca życia: 50 mg/kg mc. co 8 godzin dożylnie Rzeżączka Niepowikłana rzeżączka: pojedyncze wstrzyknięcie domięśniowe 1 g cefotaksymu. Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem należy wykonać odpowiednie badania w celu upewnienia się, czy nie występuje jednoczesne zakażenie kiłą.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym Należy podać pojedynczą dawkę 1 g cefotaksymu na 30 do 90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. W zależności od ryzyka zakażenia można kontynuować podawanie produktu po zabiegu. Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek Zmniejszenie dawki produktu jest konieczne tylko u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 5 ml/min, stężenie kreatyniny w surowicy 751 mikromoli/l). Po podaniu początkowej, nasycającej dawki 1 g, dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę bez zmiany częstości podawania produktu, np. dawkę 1 g co 12 godzin zmniejszyć do 500 mg co 12 godzin, dawkę 1 g co 8 godzin zmniejszyć do 500 mg co 8 godzin, dawkę 2 g co 8 godzin zmniejszyć do 1 g co 8 godzin itd. U niektórych pacjentów może być konieczna dalsza modyfikacja dawki w zależności od przebiegu zakażenia i ogólnego stanu pacjenta. Sposób podawania Nie podawać dożylnie roztworów cefotaksymu z lidokainą.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
Produkt, po odpowiednim rozcieńczeniu, podaje się dożylnie w 3-5 minutowym wstrzyknięciu lub domięśniowo – głęboko w górny, zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego większego lub boczną część uda. Produkt można podawać w infuzji dożylnej, trwającej od 20 do 60 minut. Szczegółowa instrukcja, patrz punkt 6.6. W okresie po wprowadzeniu produktu do obrotu odnotowano potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca u bardzo niewielu pacjentów, którzy otrzymali cefotaksym w szybkim wstrzyknięciu przez cewnik do żyły centralnej. Cefotaksymu nie należy podawać razem z aminoglikozydami w jednej strzykawce ani w płynie do infuzji.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefotaksym lub inne cefalosporyny. U osób uczulonych na penicyliny może wystąpić reakcja alergiczna na cefalosporyny (nadwrażliwość krzyżowa) (patrz punkt 4.4). Cefotaksymu rozpuszczonego w roztworze lidokainy nigdy nie należy podawać w następujących przypadkach: nadwrażliwość na lidokainę lub inne amidowe leki do znieczulenia miejscowego; blok serca (bez rozrusznika); ciężka niewydolność mięśnia sercowego; dożylna droga podania; niemowlęta w wieku poniżej 30 miesięcy.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje anafilaktyczne Przed rozpoczęciem leczenia cefotaksymem należy ustalić, czy pacjent jest uczulony na cefotaksym, cefalosporyny lub penicyliny (i inne antybiotyki β-laktamowe). Nadwrażliwość krzyżowa występuje u 5-10% pacjentów. U pacjentów otrzymujących cefotaksym obserwowano ciężkie, w tym zakończone zgonem, reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.3 i 4.8). Jeśli wystąpi reakcja alergiczna należy bezwzględnie przerwać stosowanie cefotaksymu i w razie konieczności zastosować odpowiednie leczenie. Szczególną ostrożność zachować podczas stosowania cefotaksymu u pacjentów ze skazą alergiczną lub astmą. Stosowanie cefotaksymu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła natychmiastowa reakcja nadwrażliwości na cefalosporyny.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Wzrost niewrażliwych drobnoustrojów Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, podczas stosowania cefotaksymu przez dłuższy czas, pierwotnie wrażliwe szczepy mogą stać się oporne oraz może wystąpić wzrost bakterii z rodziny Enterococcus spp. Niezbędne jest przeprowadzenie oceny stanu pacjenta, zaleca się wykonać antybiogram. Ciężkie reakcje skórne Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu w związku ze stosowaniem cefotaksymu zgłaszano występowanie poważnych niepożądanych reakcji skórnych (SCAR), tym ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu. W momencie przepisania leku należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych dotyczących reakcji skórnych.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o wystąpieniu tych reakcji, należy natychmiast odstawić cefotaksym. Jeśli podczas stosowania cefotaksymu u pacjenta wystąpi AGEP, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka lub zespół DRESS, nie należy rozpoczynać ponownie leczenia cefotaksymem i należy je trwale przerwać. U dzieci pojawienie się wysypki może być mylone z zakażeniem podstawowym lub alternatywnym procesem zakaźnym, a lekarze powinni rozważyć możliwość wystąpienia reakcji na cefotaksym u dzieci, u których podczas leczenia cefotaksymem występują objawy wysypki i gorączki. Powikłania związane z Clostridium difficile W trakcie lub po zakończeniu leczenia może wystąpić rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego na skutek nadmiernego wzrostu niewrażliwych na produkt bakterii Clostridium difficile. W razie wystąpienia biegunki, należy brać pod uwagę możliwość tego powikłania.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
W lżejszych przypadkach wystarczy odstawić produkt, w cięższych, po odstawieniu produktu, należy właściwie nawodnić pacjenta, uzupełnić elektrolity i wykonać badanie w celu wykrycia bakterii. Jeśli wykryje się C. difficile, należy zastosować doustnie metronidazol lub wankomycynę. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę ani innych działających zapierająco. Należy zachować ostrożność podczas stosowania cefotaksymu u pacjentów, u których w przeszłości występowało zapalenie jelit, zwłaszcza zapalenie okrężnicy. Pacjenci z niewydolnością nerek Pacjenci z niewydolnością nerek powinni otrzymać dawkę odpowiednio zmniejszoną w zależności od klirensu kreatyniny (patrz pkt. 4.2). Należy zachować ostrożność podczas podawania cefotaksymu razem z aminoglikozydami, probenecydem lub innymi lekami nefrotoksycznymi (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów tych, a także u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów, u których wcześniej występowało zaburzenie czynności nerek, należy kontrolować czynność nerek. Neurotoksyczność Duże dawki antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefotaksymu, zwłaszcza stosowane u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą powodować encefalopatię, tj. zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy i drgawki (patrz punkt 4.8). Należy poinstruować pacjenta, że w razie wystąpienia takich reakcji nie należy kontynuować leczenia bez wcześniejszego omówienia tego z lekarzem. Reakcje hematologiczne Podczas terapii cefotaksymem, szczególnie jeśli jest on podawany przez długi okres, może rozwinąć się leukopenia, neutropenia i, rzadziej, agranulocytoza. Jeśli cykl leczenia trwa dłużej niż 7-10 dni, należy kontrolować liczbę białych krwinek i wstrzymać podawanie produktu w przypadku pojawienia się neutropenii.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Zgłoszono kilka przypadków eozynofilii i trombocytopenii, szybko ustępujących po zaprzestaniu leczenia. Zgłaszano również przypadki niedokrwistości hemolitycznej (patrz punkt 4.8). Kontrolowanie czynności wątroby Jeśli produkt stosowany jest długotrwale, należy kontrolować czynność wątroby. Szybkość podawania Cefotaksym podawany zbyt szybko dożylnie (krócej niż przez 1 minutę) może powodować zaburzenia rytmu serca. Produkt leczniczy zawiera sód Produkt leczniczy zawiera 48 mg sodu na 1 g produktu co odpowiada 2,4% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek i u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie należy stosować cefotaksymu w skojarzeniu z substancjami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklina, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy), ponieważ in vitro zaobserwowano ich antagonistyczne działanie przeciwbakteryjne. Działanie synergiczne może występować podczas leczenia skojarzonego cefotaksymem i aminoglikozydami. Antybiotyki aminoglikozydowe i leki moczopędne. Jak w przypadku innych cefalosporyn, stosowanie cefotaksymu jednocześnie z lekami działającymi nefrotoksycznie, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe lub silnie działające leki moczopędne (np. furosemid), może nasilać ich szkodliwy wpływ na czynność nerek. Należy wówczas kontrolować u pacjenta czynność nerek (patrz punkt 4.4). Produkty zwiększające wydalanie kwasu moczowego.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Interakcje
Probenecyd zakłóca wydzielanie cefotaksymu w kanalikach nerkowych, zwiększając tym samym ogólny wpływ cefotaksymu na organizm około 2-krotnie i hamując klirens nerkowy o około połowę, po podaniu w dawkach terapeutycznych. Ze względu na szeroki przedział terapeutyczny cefotaksymu, nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może być konieczna modyfikacja dawki (patrz punkt 4.4 i 4.2). Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych Cefotaksym nie wpływa na wynik testów enzymatycznych wykrywających cukier w moczu. Cefotaksym, podobnie jak inne cefalosporyny, może powodować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa. Wyniki oznaczania stężenia glukozy w moczu z użyciem niespecyficznych czynników redukcyjnych mogą być fałszywie pozytywne. Zjawisko to nie jest obserwowane, jeśli używa się testu oksydazowego.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozmnażanie. Nie ma jednak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Cefotaksym przenika przez barierę łożyska. Dlatego cefotaksymu nie należy stosować podczas ciąży, chyba że przewidywane korzyści przewyższają ryzyko. Karmienie piersi? Cefotaksym przenika do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć wpływu na fizjologiczną florę jelitową u noworodków karmionych piersią, co prowadzi do biegunki i kolonizacji grzybami drożdżakopodobnymi. U noworodka może też wystąpić reakcja uczuleniowa. Dlatego też należy podjąć decyzję, czy zaprzestać karmienia piersią, czy przerwać leczenie, biorąc pod uwagę korzyść z karmienia piersią dla dziecka i korzyść wynikającą z leczenia dla matki.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie ma dowodów na to, że cefotaksym bezpośrednio zaburza zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Duże dawki cefotaksymu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, mogą powodować encefalopatię (np. zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchu i drgawki) (patrz punkt 4.8). Należy ostrzec pacjenta, że jeśli wystąpią takie objawy, nie powinien on prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Częstość występowania działań niepożądanych określono w następujący sposób: bardzo często 1/10; często 1/100 do 1/10; niezbyt często 1/1000 do 1/100; rzadko 1/10 000 do 1/1000; bardzo rzadko 1/10 000; częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)*. Układy i narządy Bardzo często: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze – nadkażenia (patrz punkt 4.4) Często: Zaburzenia krwi i układu chłonnego – leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia Niezbyt często: neutropenia, agranulocytoza (patrz punkt 4.4), niedokrwistość hemolityczna Rzadko: Zaburzenia układu immunologicznego – reakcja Herxheimera Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny Układy i narządy Bardzo często: Zaburzenia układu nerwowego – drgawki (patrz punkt 4.4) Często: bóle i zawroty głowy, encefalopatia (np.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Działania niepożądane
zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy) (patrz punkt 4.4) Niezbyt często: Zaburzenia serca – arytmia spowodowana szybką infuzją przez cewnik do żyły centralnej Często: Zaburzenia żołądka i jelit – biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha, rzekomo-błoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Bardzo rzadko: Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny, zapalenie wątroby* (czasami z żółtaczką) Często: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – wysypka, świąd skóry, pokrzywka Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS) (patrz punkt 4.4) Układy i narządy Bardzo często: Zaburzenia nerek i dróg moczowych – pogorszenie czynności nerek i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny (podczas stosowania z aminoglikozydami) Często: śródmiąższowe zapalenie nerek Częstość nieznana: Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania – Po podaniu domięśniowym ból w miejscu podania, gorączka, reakcje zapalne w miejscu podania w tym zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył, reakcje ogólnoustrojowe na lidokainę (jeśli domięśniowo podano roztwór zawierający lidokainę) * na podstawie doświadczeń uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Reakcja Herxheimera W ciągu kilku pierwszych dni leczenia boreliozy może rozwinąć się reakcja Herxheimera. Występowanie jednego lub kilku z poniżej wymienionych objawów zanotowano w ciągu kilku tygodni po rozpoczęciu leczenia boreliozy: wysypka na skórze, świąd, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu, dolegliwości stawowe. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Obserwowano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i (lub) stężenia bilirubiny. Te nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych rzadko mogą przekroczyć dwukrotnie górną granicę prawidłowego stężenia i wskazywać na uszkodzenie wątroby, zwykle polegające na zatrzymaniu żółci i najczęściej przebiegające bezobjawowo. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Objawy przedawkowania w dużym stopniu odpowiadają profilowi działań niepożądanych. Podanie dużych dawek antybiotyków β-laktamowych, w tym cefotaksymu, może spowodować odwracalną encefalopatię. W razie przedawkowania należy przerwać podawanie cefotaksymu i wdrożyć postępowanie polegające na przyspieszeniu eliminacji produktu z organizmu i leczeniu objawowym objawów niepożądanych (np. drgawek). Nie ma specyficznego antidotum. Stężenie cefotaksymu w surowicy można obniżyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: produkt przeciwbakteryjny do stosowania ogólnego; antybiotyki β-laktamowe; cefalosporyny III generacji, kod ATC: J01DD01 Cefotaksym jest półsyntetyczną cefalosporyną III generacji o szerokim zakresie działania bakteriobójczego, do stosowania pozajelitowego. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefotaksym jest w organizmie rozkładany przez nieswoiste esterazy do aktywnego produktu – deacetylocefotaksymu. Właściwość ta znacznie przedłuża bakteriobójcze działanie i zwiększa aktywność przeciwbakteryjną produktu. Mechanizmy powstawania oporności hydrolizę z udziałem β-laktamaz; cefotaksym może być hydrolizowany przez niektóre β-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym, może być również hydrolizowany przez aktywację i (lub) utworzenie zakodowanego chromosomalnie enzymu (AmpC); mechanizm oporności oparty na braku przepuszczalności ściany komórkowej; aktywne usuwanie leku z komórki bakterii.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje oporne na cefotaksym mogą być w różnym stopniu oporne również na inne antybiotyki β-laktamowe. Gram-ujemne drobnoustroje oporne na cefotaksym wykazują pełną oporność krzyżową na inne cefalosporyny trzeciej generacji o szerokim spektrum działania (np. ceftazydym, ceftriakson). Zakres działania cefotaksymu Drobnoustroje wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus* wrażliwe na metycylinę Staphylococcus epidermidis* wrażliwe na metycylinę Staphylococcus haemolyticus wrażliwe na metycylinę Staphylococcus spp. wrażliwe na metycylinę, koagulazo-ujemne Streptococcus spp. grupa A (w tym Streptococcus pyogenes)* Streptococcus spp. grupa B Streptococcus pneumoniae* Streptococcus viridans* Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter spp.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
(bez Enterobacter cloacae)* Escherichia coli* Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae* Moraxella catarrhalis* Neisseria gonorrhoeae* Neisseria meningitidis* Klebsiella spp.* Morganella morganii Proteus mirabilis* Serratia spp.* Yersinia enterocolitica Bakterie beztlenowe Clostridium spp. (bez Clostridium difficile) Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Inne Borrelia spp. Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problemem oporności nabytej Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterobacter cloacae Staphylococcus aureus# oporne na metycylinę Staphylococcus spp.# oporne na metycylinę, koagulazo-ujemne Tlenowe bakterie Gram-ujemne Acinetobacter spp. Pseudomonas aeruginosa# Stenotrophomonas maltophilia# Bakterie beztlenowe Bacteroides fragilis Clostridium difficile# Drobnoustroje oporne Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus spp. Inne Chlamydia spp.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Legionella pneumophila Listeria spp. Mycoplasma spp. * Skuteczność kliniczną wykazano w stosunku do wrażliwych szczepów wyizolowanych podczas stosowania w potwierdzonych wskazaniach. # Należy traktować jako oporne.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Cefotaksym podaje się pozajelitowo. Wchłanianie Po podaniu dożylnym 1 g cefotaksymu stężenie w surowicy wynosiło po 5 minutach 81-102 mg/l, a po 15 minutach do 46 mg/l. Po 8 minutach od dożylnego wstrzyknięcia 2 g cefotaksymu, stężenie w surowicy wyniosło 167-214 mg/l. Po podaniu domięśniowym 1 g cefotaksymu, maksymalne stężenie w surowicy wynosiło około 20 mg/l i występowało w ciągu 30 minut. Dystrybucja Pozorna objętość dystrybucji wynosi 21-37 l. Cefotaksym w 25-40% wiąże się z białkami surowicy. Stężenie cefotaksymu (zwykle oznaczane niespecyficznymi metodami) badano w próbkach wielu tkanek i płynów ustrojowych pochodzących od ludzi. Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym jest niskie, kiedy nie ma stanu zapalnego, ale osiąga poziom pomiędzy 3 a 30 μg/ml u dzieci z zapaleniem opon mózgowych. Cefotaksym zwykle przenika przez barierę krew-mózg.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
W stanie zapalnym opon mózgowych osiąga w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie powyżej wartości MIC dla powszechnie wrażliwych patogenów. Stężenia (0,2-5,4 μg/ml) hamujące rozwój większości bakterii Gram-ujemnych są osiągane w ropnej plwocinie, wydzielinie oskrzelowej i płynie opłucnej po podaniu 1 g lub 2 g. Metabolizm Cefotaksym w dużym stopniu ulega przemianom metabolicznym. Około 15-25% dawki podanej pozajelitowo zostaje wydalone w postaci O-deacetylocefotaksymu (wykazuje działanie przeciwbakteryjne). Powstałe dwa inne nieczynne laktony są prawdopodobnie wydalane z moczem. Eliminacja Wydalanie cefotaksymu i deacetylocefotaksymu następuje głównie przez nerki. Około 40-60% podanej dawki cefotaksymu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin, a około 20% w postaci deacetylocefotaksymu. Klirens osoczowy cefotaksymu wynosi 260-390 ml/min, a klirens nerkowy 145-217 ml/min.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Okres półtrwania cefotaksymu w surowicy wynosi 50-80 minut, a jego aktywnego metabolitu – 125 minut. U pacjentów w podeszłym wieku (>80 lat) stwierdzony okres półtrwania cefotaksymu wynosił 120-150 minut, a aktywnego metabolitu – 5 godzin. W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 3-10 ml/min) okres półtrwania cefotaksymu może wynosić od 2,5 do 10 godzin.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Cefotaksym nie ma właściwości mutagennych. Badania na szczurach i myszach nie wykazały wpływu teratogennego cefotaksymu. Nie odnotowano zmniejszenia płodności zwierząt.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefotaksym wykazuje niezgodności z: roztworami o pH większym od 7,5, np. wodorowęglanem sodu; aminoglikozydami, podczas mieszania w roztworach do podawania parenteralnego; podczas równoczesnego stosowania leki te należy wstrzykiwać w różne miejsca ciała. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 25ºC. Chronić od światła. Przygotowany roztwór można przechowywać 24 godziny w lodówce, tj. w temperaturze od 2C do 8C. Zaleca się podanie roztworu produktu leczniczego Biotaksym bezpośrednio po sporządzeniu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Szklana fiolka, zamknięta korkiem z gumy bromobutylowej i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem, umieszczona jest w tekturowym pudełku z ulotką informacyjną dla pacjenta.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Fiolka o pojemności 26 ml zawiera 1 g lub 2 g cefotaksymu. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed zastosowaniem produktu sprawdzić termin ważności. Nie stosować po terminie podanym na opakowaniu. Po dodaniu do fiolki rozpuszczalnika należy ją potrząsnąć aż do rozpuszczenia się proszku, po 1-2 minutach roztwór powinien być klarowny. Przed podaniem produktu należy sprawdzić, czy roztwór jest klarowny i nie zawiera cząstek nierozpuszczalnych. Jeśli jest mętny lub zawiera stałe cząstki, nie nadaje się do użycia. Roztwór produktu może być bezbarwny lub jasnożółty. Dzieciom do 2 miesiąca życia produkt podawać wyłącznie dożylnie. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm (21 G w skali Gauge [G]). Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°.
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji Zawartość antybiotyku w fiolce: 1 g 2 g Objętość rozpuszczalnika: Wstrzyknięcie domięśniowe: 4 ml (1 g), – (2 g) Wstrzyknięcie dożylne: 10 ml (1 g), 10 ml (2 g) Infuzja dożylna: 50-100 ml (1 g), 50-100 ml (2 g) Wstrzyknięcie domięśniowe: Produkt należy podawać głęboko domięśniowo po rozpuszczeniu w odpowiedniej ilości wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą. Wstrzyknięcie dożylne (od 3 do 5 minut): Zawartość fiolki rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań, w objętości zależnej od dawki, tak jak to przedstawiono w powyższej tabeli. Infuzja dożylna (od 20 do 60 minut): W celu sporządzenia roztworów do infuzji dożylnej proszek rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań (jak do wstrzyknięć dożylnych).
CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Otrzymany roztwór należy następnie rozcieńczyć jednym z następujących roztworów: 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy, 5% roztwór glukozy z 0,45% roztworem chlorku sodu, 5% roztwór glukozy z 0,2% roztworem chlorku sodu, mleczanowy roztwór Ringera, mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6). Nie zaleca się stosowania płynów infuzyjnych zawierających wodorowęglan sodu, gdyż cefotaksym jest niestabilny w tych roztworach. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIOFUROKSYM, 1,5 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1,5 g cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci soli sodowej. Produkt zawiera sód. Moc produktu leczniczego Biofuroksym Zawartość sodu w fiolce 1,5 g 83 mg 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań Biały lub prawie biały, krystaliczny proszek
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Biofuroksym jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia) (patrz punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Pozaszpitalne zapalenie płuc. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego (również przełyku), ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cesarskim cięciu). W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Tabela 1. Dorośli i dzieci ≥40 kg Wskazanie Dawkowanie Pozaszpitalne zapalenie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli 750 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia w obrębie jamy brzusznej 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Ciężkie zakażenia 750 mg co 6 godzin (dożylnie), 1,5 g co 8 godzin (dożylnie) Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, w operacjach ginekologicznych (również w cesarskim cięciu) i ortopedycznych 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dawkowanie
Zapobiegawczo w chirurgii układu sercowo-naczyniowego i przełyku 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny. Tabela 2. Dzieci <40 kg Wskazanie Dawkowanie Niemowlęta w wieku >3 tygodni i dzieci o masie ciała <40 kg 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc. na dobę jest wystarczająca w większości zakażeń Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni) 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2) Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dawkowanie
Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki produktu leczniczego Biofuroksym, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Tabela 3. Zalecane dawki produktu Biofuroksym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny T1/2 [godziny] Dawka [mg] >20 ml/min/1,73 m2 1,7–2,6 nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę). 10-20 ml/min/1,73 m2 4,3–6,5 750 mg dwa razy na dobę <10 ml/min/1,73 m2 14,8–22,3 750 mg raz na dobę Pacjenci hemodializowani 3,75; kolejną dawkę 750 mg należy podać dożylnie lub domięśniowo po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 litry płynu do dializy) Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF) na oddziałach intensywnej terapii 7,9-12,6 (CAVH) 1,6 (HF) 750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dawkowanie
Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Biofuroksym należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut, bezpośrednio do żyły lub we wlewie kroplowym lub w ciągłej infuzji, trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Instrukcja przygotowania leku przed podaniem – patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCARS) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Specjalne środki ostrozności
Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas stosowania tych leków w skojarzeniu. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2). Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrost Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np. Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Specjalne środki ostrozności
Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz pkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1). Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Specjalne środki ostrozności
Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn. Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Biofuroksym nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka. Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego. Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Specjalne środki ostrozności
Produkt zawiera sód Każda fiolka produktu zawiera 83 mg sodu, co odpowiada 4,15% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie probenecydu. Jednoczesne zastosowanie probenecydu wydłuża wydalanie antybiotyku i zwiększa maksymalne stężenie w surowicy. Leki potencjalnie nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia leczenia wysokimi dawkami cefalosporyn u pacjentów przyjmujących silnie działające leki moczopędne (takie jak furosemid) albo potencjalnie nefrotoksyczne leki (takie jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzenia czynności nerek w wyniku stosowania takich połączeń leków. Inne interakcje Określanie stężenia glukozy we krwi lub osoczu: patrz punkt 4.4. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalised ratio – INR).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Biofuroksym można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Wykazano, że cefuroksym przekracza barierę łożyskową i uzyskuje terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i w krwi pępowinowej po podaniu matce drogą domięśniową lub dożylną. Karmienie piersi? Cefuroksym jest wydzielany w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać (wstrzymać) leczenie cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, jest mało prawdopodobne, aby cefuroksym miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Działania niepożądane
tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania. Klasyfikacja układów i narządów Często: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze – nadmierny wzrost Candida, nadmierny wzrost Clostridioides difficile Niezbyt często: Zaburzenia krwi i układu chłonnego – neutropenia, eozynofilia, zmniejszone stężenie hemoglobiny, leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna Częstość nieznana: Zaburzenia układu immunologicznego – gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry Często: Zaburzenia serca – zespół Kounisa Częstość nieznana: Zaburzenia żołądka i jelit – zaburzenia żołądkowo-jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Często: Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny Częstość nieznana: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – wysypka skórna, pokrzywka i świąd, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielania się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Działania niepożądane
DRESS) Często: Zaburzenia nerek i dróg moczowych – zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego krwi i zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.4) Częstość nieznana: Zaburzenia ogólne – reakcje w miejscu i stany w miejscu podania wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, że leczenie będzie przerwane z tego powodu.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Działania niepożądane
Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. extended-spectrum beta-lactamases – ESBL), oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu sodowego Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae ≤8 Staphylococcus spp. – Streptococcus A, B, C i G – Streptococcus pneumoniae ≤0,5 Streptococcus (inne) ≤0,5 Haemophilus influenzae ≤1 Moraxella catarrhalis ≤4 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem ≤4 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń. Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Streptococcus mitis (grupa viridans) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter cloacae Enterobacter aerogenes Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. (inne niż P. vulgaris) Providencia spp. Salmonella spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Morganella morganii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym. In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie sumaryczne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 µg/ml po dawce 750 mg, a od 33 do 40 µg/ml po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 µg/ml. Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i ciele szklistym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85-90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego. Osoby w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. C1cr <20 ml/min) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T >MIC).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych przedklinicznych uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztworów cefuroksymu nie należy mieszać (np. w jednej strzykawce) z roztworami aminoglikozydów. Nie należy mieszać roztworów cefuroksymu i aminoglikozydów w jednej strzykawce lub pojemniku do infuzji z uwagi na możliwość ich wzajemnej inaktywacji. W przypadku konieczności równoczesnego zastosowania tych leków należy je wstrzykiwać w różne miejsca. Roztwory cefuroksymu wykazują maksymalną trwałość w zakresie pH 5-7 i dlatego nie należy stosować jako rozpuszczalników płynów o pH wyższym od 7,5, np. roztworu wodorowęglanu sodu. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu roztwór zachowuje trwałość przez 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25C, bez dostępu światła.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka szklana zamknięta gumowym korkiem i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem zawierająca 1,5 g proszku, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sposób przygotowania roztworów Sporządzanie roztworu do szybkiego wstrzyknięcia: Przebić igłą korek i wstrzyknąć do fiolki zalecaną objętość rozpuszczalnika. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm. Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°, zgodnie z poniższym schematem: Instrukcje dotyczące rozpuszczania Tabela 4. Objętości dodawanej wody i stężenia roztworu przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych Wielkość fiolki: 1,5 g Droga podania: domięśniowo Objętość wody do dodania: 6 ml Przybliżone stężenie cefuroksymu: 216 mg/ml Droga podania: wstrzyknięcie dożylne Objętość wody do dodania: co najmniej 15 ml Przybliżone stężenie cefuroksymu: 94 mg/ml Droga podania: infuzja dożylna Objętość wody do dodania: 15 ml* Przybliżone stężenie cefuroksymu: 94 mg/ml * Sporządzony roztwór należy dodać do 50 lub 100 ml zgodnego płynu do infuzji (informacje dotyczące zgodności – patrz poniżej).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dane farmaceutyczne
** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w rozpuszczalniku zwiększa się z powodu współczynnika przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia (mg/ml). Zgodnie z zasadami prawidłowego postępowania roztwór należy użyć bezpośrednio po przygotowaniu. Roztwór leku zachowuje trwałość przez 24 godziny w temperaturze od 2ºC do 8ºC. Pogłębienie intensywności zabarwienia roztworu antybiotyku w czasie przechowywania nie wpływa na jego wartość terapeutyczną. Zgodność 1,5 g cefuroksymu sodowego rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań można dodać do roztworu metronidazolu (500 mg/100 ml) – działanie obu składników utrzymuje się do 24 godzin w temperaturze poniżej 25ºC. 1,5 g cefuroksymu sodowego jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 ml roztworu) lub 5 g azlocyliny (w 50 ml roztworu) do 24 godzin w temperaturze 4ºC lub do 6 godzin w temperaturze poniżej 25ºC.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dane farmaceutyczne
Cefuroksym sodowy (5 mg/ml) w 5% w/v lub 10% w/v roztworze ksylitolu do wstrzykiwań można przechowywać do 24 godzin w temperaturze 25ºC. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy. Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi, z którymi działanie jest zachowane do 24 godzin w temperaturze pokojowej: 0,9% w/v roztwór chlorku sodu 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań 0,18% w/v roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,45% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,225% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 10% roztwór glukozy do wstrzykiwań 10% roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań roztwór Ringera do wstrzykiwań mleczanowy roztwór Ringera do wstrzykiwań mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6) wieloskładnikowy roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1,5 g
Dane farmaceutyczne
Stabilność cefuroksymu sodowego w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań i w 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu. Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, jeśli jest dodany do roztworu do infuzji dożylnej zawierającego: heparynę (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; chlorek potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIORACEF, 125 mg, tabletki powlekane BIORACEF, 250 mg, tabletki powlekane BIORACEF, 500 mg, tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka zawiera 125 mg lub 250 mg, lub 500 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci cefuroksymu aksetylu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana Tabletki barwy białej do kremowej, o wydłużonym kształcie, obustronnie wypukłe, o jednolitej powierzchni.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Bioracef jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 5 lat (patrz punkty 4.4 i 5.1): Ostre paciorkowcowe zapalenie gardła i migdałków. Bakteryjne zapalenie zatok przynosowych. Ostre zapalenie ucha środkowego. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Zapalenie pęcherza moczowego. Odmiedniczkowe zapalenie nerek. Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Leczenie wczesnej postaci choroby z Lyme (boreliozy). Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Zwykle leczenie trwa 7 dni (może trwać od 5 do 10 dni). Tabela 1. Dorośli i dzieci (≥40 kg) Ostre zapalenie migdałków, ostre zapalenie zatok przynosowych: 250 mg dwa razy na dobę Ostre zapalenie ucha środkowego: 500 mg dwa razy na dobę Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 500 mg dwa razy na dobę Zapalenie pęcherza moczowego: 250 mg dwa razy na dobę Odmiedniczkowe zapalenie nerek: 250 mg dwa razy na dobę Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 250 mg dwa razy na dobę Choroba z Lyme: 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (w przedziale od 10 do 21 dni) Tabela 2. Dzieci (<40 kg) Ostre zapalenie migdałków, ostre zapalenie zatok przynosowych: 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 125 mg dwa razy na dobę Zapalenie ucha środkowego lub, jeśli właściwe, cięższe zakażenia u dzieci w wieku od 5 lat: 15 mg/kg mc.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Dawkowanie
dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Zapalenie pęcherza moczowego: 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Odmiedniczkowe zapalenie nerek: 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Choroba z Lyme: 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (od 10 do 21 dni) Zaburzenia czynności nerek Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności cefuroksymu aksetylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas dializy. Tabela 3.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Dawkowanie
Zalecane dawki produktu Bioracef u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny ≥30 ml/min/1,73 m2: T1/2 1,4-2,4 godziny, zmiana dawkowania nie jest konieczna (typowa dawka 125 mg do 500 mg podawana dwa razy na dobę) Klirens kreatyniny 10-29 ml/min/1,73 m2: T1/2 4,6 godziny, typowa dawka podawana co 24 godziny Klirens kreatyniny <10 ml/min/1,73 m2: T1/2 16,8 godziny, typowa dawka podawana co 48 godzin Pacjenci hemodializowani: 2-4 kolejną dawkę należy podawać na zakończenie każdej dializy Zaburzenia czynności wątroby Brak danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Podanie doustne. Bioracef w postaci tabletek należy przyjmować po posiłku, w celu zapewnienia optymalnego wchłaniania.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Dawkowanie
Tabletek powlekanych nie należy rozdrabniać i dlatego nie są odpowiednie do stosowania u pacjentów, którzy nie mogą połykać tabletek.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Antybiotyk należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów, u których występowała reakcja alergiczna na penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, ponieważ występuje ryzyko wrażliwości krzyżowej. Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe. Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Specjalne środki ostrozności
Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Reakcja Jarischa-Herxheimera Podczas stosowania cefuroksymu aksetylu w leczeniu choroby z Lyme (boreliozy) może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Wynika ona z działania cefuroksymu na komórki bakterii Borrelia burgdorferi, wywołującej chorobę z Lyme. Należy uświadomić pacjentowi, że jest to częsta i zazwyczaj ustępująca samoistnie konsekwencja stosowania antybiotyku w chorobie z Lyme (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Specjalne środki ostrozności
Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Podobnie jak w przypadku leczenia innymi antybiotykami, stosowanie cefuroksymu aksetylu może powodować nadmierny wzrost Candida. Przedłużone stosowanie może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np. Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). W związku ze stosowaniem niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych notowano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz punkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy we krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymu aksetylem zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Specjalne ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych Sód Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego mogą zmniejszać biodostępność cefuroksymu aksetylu w porównaniu z biodostępnością na czczo i mogą prowadzić do zniesienia efektu zwiększonego wchłaniania leku podanego po posiłku. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Jednoczesne zastosowanie probenecydu w znacznym stopniu zwiększa stężenie maksymalne, pole pod krzywą stężenia w surowicy w czasie oraz okres półtrwania cefuroksymu w fazie eliminacji. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalized ratio – INR).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodka lub płodu, poród czy rozwój noworodka. Bioracef można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Karmienie piersi? Cefuroksym przenika w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym może być konieczne przerwanie karmienia piersią. Należy wziąć pod uwagę możliwość uwrażliwienia. Należy stosować cefuroksym podczas karmienia piersią jedynie po dokonaniu oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego. Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu aksetylu na płodność u ludzi.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ponieważ jednak produkt może powodować zawroty głowy, należy poinformować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: nadmierny wzrost Candida, eozynofilia, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości tych działań nie były dostępne odpowiednie dane (np. z badań kontrolowanych placebo) do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych związanych ze stosowaniem cefuroksymu aksetylu może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z dużych badań klinicznych były użyte do określenia częstości – od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj. tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Działania niepożądane
Dane z badań kontrolowanych placebo nie były dostępne. Tam, gdzie częstości były wyliczone na podstawie danych z badań klinicznych, były one oparte na danych związanych z lekiem (wg oceny badacza). W każdym przedziale częstości działania niepożądane są wymienione według zmniejszającej się ciężkości. Klasyfikacja układów i narządów Często Niezbyt często Częstość nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze nadmierny wzrost Candida nadmierny wzrost Clostridioides difficile Zaburzenia krwi i układu chłonnego eozynofilia dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, leukopenia (czasami nasilona) niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego gorączka polekowa, zespół choroby posurowiczej, anafilaksja, reakcja Jarischa-Herxheimera Zaburzenia układu nerwowego bóle głowy, zawroty głowy Zaburzenia serca zespół Kounisa Zaburzenia żołądka i jelit biegunka, nudności, ból brzucha wymioty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych żółtaczka (głównie zastoinowa), zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej wysypki skórne pokrzywka, świąd, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (patrz Zaburzenia układu immunologicznego), obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Działania niepożądane
DRESS) Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano zazwyczaj odwracalne, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Dzieci i młodzież: Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu aksetylu u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Działania niepożądane
Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę i dializę otrzewnową.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksymu aksetyl jest hydrolizowany przez enzymy – esterazy, do aktywnego antybiotyku, cefuroksymu. Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnych ścian komórkowych w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie procesu biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań, będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu aksetylu Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae 1, 2 8 >8 Staphylococcus spp. – 3 – 3 Streptococcus A, B, C i G – 4 – 4 Streptococcus pneumoniae 0,25 >0,5 Moraxella catarrhalis 0,125 >4 Haemophilus influenzae 0,125 >1 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 1 IE 5 IE 5 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego, czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. W=wrażliwe, O=oporne Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskiwanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność ceforuksymu aksetylu jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje: Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)* Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Krętki Borrelia burgdorferi Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. (inne niż P. vulgaris) Providencia spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Campylobacter spp. Morganella morganii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. * Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu doustnym cefuroksymu aksetyl wchłania się z przewodu pokarmowego i jest szybko hydrolizowany w błonie śluzowej jelita i we krwi, uwalniając do krążenia wolny cefuroksym. Optymalne wchłanianie zachodzi po podaniu leku wkrótce po posiłku. Po podaniu cefuroksymu aksetylu w postaci tabletek maksymalne stężenia w surowicy (2,1 μg/ml po dawce 125 mg, 4,1 μg/ml po dawce 250 mg, 7,0 μg/ml po dawce 500 mg i 13,6 μg/ml po dawce 1000 mg) występują w przybliżeniu 2 do 3 godzin po podaniu, jeśli lek jest podawany razem z pokarmem. Szybkość wchłaniania cefuroksymu z zawiesiny jest zmniejszona w porównaniu z tabletkami, co prowadzi do występującego później mniejszego stężenia maksymalnego w surowicy i do zmniejszonej biodostępności (o 4 do 17%).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksymu aksetyl w postaci zawiesiny doustnej podczas badania u zdrowych dorosłych nie był biorównoważny z cefuroksymu aksetylem w postaci tabletek i dlatego nie można go zastępować przeliczając wprost miligramy na miligramy (patrz punkt 4.2). Farmakokinetyka cefuroksymu jest liniowa w całym zakresie dawkowania doustnego od 125 mg do 1000 mg. Nie dochodziło do kumulacji dawek po powtarzanych dawkach doustnych od 250 do 500 mg. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Po zastosowaniu pojedynczej dawki cefuroksymu aksetylu 500 mg w postaci tabletek u 12 zdrowych ochotników, pozorna objętość dystrybucji wyniosła 50 l (CV%=28%). Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, mazi stawowej, płynie otrzewnowym, żółci, plwocinie, ciele szklistym.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon mózgowych. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Okres półtrwania w surowicy wynosi między 1 a 1,5 godziny. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Klirens nerkowy zawiera się w przedziale 125 do 148 ml/min/1,73 m2. Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie obserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i u kobiet. Osoby w podeszłym wieku Nie jest konieczne zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek, podczas stosowania dawek do 1 g na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zmniejszoną wydolność nerek i dlatego dawkę leku u pacjentów w podeszłym wieku należy dostosować do stopnia wydolności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci U starszych niemowląt (w wieku >3 miesięcy) oraz u dzieci, farmakokinetyka cefuroksymu jest podobna do obserwowanej u dorosłych.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie ma dostępnych danych z badań klinicznych, dotyczących stosowania cefuroksymu aksetylu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Zaburzenia czynności nerek Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności cefuroksymu aksetylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas dializy. Zaburzenia czynności wątroby Brak dostępnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Cefuroksym jest eliminowany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych nieklinicznych, uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 125 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Skład rdzenia: Skrobi glikolan sodu Krzemu dwutlenek koloidalny Kroskarmeloza sodowa Skrobia modyfikowana Sodu laurylosiarczan Skład otoczki: Hypromeloza Tytanu dwutlenek Olej rycynowy 6. Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Pojemniki plastikowe lub blistry w tekturowych pudełkach z ulotką dla pacjenta. Opakowanie zawiera 10 lub 14 tabletek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań, oprócz opisanych w punkcie 4.2.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIORACEF, 125 mg, tabletki powlekane BIORACEF, 250 mg, tabletki powlekane BIORACEF, 500 mg, tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka zawiera 125 mg lub 250 mg, lub 500 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci cefuroksymu aksetylu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana Tabletki barwy białej do kremowej, o wydłużonym kształcie, obustronnie wypukłe, o jednolitej powierzchni.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Bioracef jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 5 lat (patrz punkty 4.4 i 5.1): Ostre paciorkowcowe zapalenie gardła i migdałków. Bakteryjne zapalenie zatok przynosowych. Ostre zapalenie ucha środkowego. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Zapalenie pęcherza moczowego. Odmiedniczkowe zapalenie nerek. Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Leczenie wczesnej postaci choroby z Lyme (boreliozy). Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Zwykle leczenie trwa 7 dni (może trwać od 5 do 10 dni). Tabela 1. Dorośli i dzieci (≥40 kg) Wskazanie Dawkowanie Ostre zapalenie migdałków, ostre zapalenie zatok przynosowych 250 mg dwa razy na dobę Ostre zapalenie ucha środkowego 500 mg dwa razy na dobę Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli 500 mg dwa razy na dobę Zapalenie pęcherza moczowego 250 mg dwa razy na dobę Odmiedniczkowe zapalenie nerek 250 mg dwa razy na dobę Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich 250 mg dwa razy na dobę Choroba z Lyme 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (w przedziale od 10 do 21 dni) Tabela 2. Dzieci (<40 kg) Wskazanie Dawkowanie Ostre zapalenie migdałków, ostre zapalenie zatok przynosowych 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 125 mg dwa razy na dobę Zapalenie ucha środkowego lub, jeśli właściwe, cięższe zakażenia u dzieci w wieku od 5 lat 15 mg/kg mc.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Zapalenie pęcherza moczowego 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Odmiedniczkowe zapalenie nerek 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Choroba z Lyme 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (od 10 do 21 dni) Zaburzenia czynności nerek Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności cefuroksymu aksetylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas dializy. Tabela 3.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
Zalecane dawki produktu Bioracef u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny T1/2 [godziny] Zalecane dawkowanie ≥30 ml/min/1,73 m2 1,4-2,4 zmiana dawkowania nie jest konieczna (typowa dawka 125 mg do 500 mg podawana dwa razy na dobę) 10-29 ml/min/1,73 m2 4,6 typowa dawka podawana co 24 godziny <10 ml/min/1,73 m2 16,8 typowa dawka podawana co 48 godzin Pacjenci hemodializowani 2-4 kolejną dawkę należy podawać na zakończenie każdej dializy Zaburzenia czynności wątroby Brak danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Podanie doustne. Bioracef w postaci tabletek należy przyjmować po posiłku, w celu zapewnienia optymalnego wchłaniania.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Dawkowanie
Tabletek powlekanych nie należy rozdrabniać i dlatego nie są odpowiednie do stosowania u pacjentów, którzy nie mogą połykać tabletek.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Antybiotyk należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów, u których występowała reakcja alergiczna na penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, ponieważ występuje ryzyko wrażliwości krzyżowej. Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe. Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Reakcja Jarischa-Herxheimera Podczas stosowania cefuroksymu aksetylu w leczeniu choroby z Lyme (boreliozy) może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Wynika ona z działania cefuroksymu na komórki bakterii Borrelia burgdorferi, wywołującej chorobę z Lyme. Należy uświadomić pacjentowi, że jest to częsta i zazwyczaj ustępująca samoistnie konsekwencja stosowania antybiotyku w chorobie z Lyme (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Podobnie jak w przypadku leczenia innymi antybiotykami, stosowanie cefuroksymu aksetylu może powodować nadmierny wzrost Candida. Przedłużone stosowanie może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np. Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). W związku ze stosowaniem niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych notowano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz punkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy we krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymu aksetylem zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Specjalne ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych Sód Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego mogą zmniejszać biodostępność cefuroksymu aksetylu w porównaniu z biodostępnością na czczo i mogą prowadzić do zniesienia efektu zwiększonego wchłaniania leku podanego po posiłku. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Jednoczesne zastosowanie probenecydu w znacznym stopniu zwiększa stężenie maksymalne, pole pod krzywą stężenia w surowicy w czasie oraz okres półtrwania cefuroksymu w fazie eliminacji. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalized ratio – INR).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodka lub płodu, poród czy rozwój noworodka. Bioracef można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Karmienie piersi? Cefuroksym przenika w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym może być konieczne przerwanie karmienia piersią. Należy wziąć pod uwagę możliwość uwrażliwienia. Należy stosować cefuroksym podczas karmienia piersią jedynie po dokonaniu oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego. Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu aksetylu na płodność u ludzi.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ponieważ jednak produkt może powodować zawroty głowy, należy poinformować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: nadmierny wzrost Candida, eozynofilia, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości tych działań nie były dostępne odpowiednie dane (np. z badań kontrolowanych placebo) do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych związanych ze stosowaniem cefuroksymu aksetylu może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z dużych badań klinicznych były użyte do określenia częstości – od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj. tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Dane z badań kontrolowanych placebo nie były dostępne. Tam, gdzie częstości były wyliczone na podstawie danych z badań klinicznych, były one oparte na danych związanych z lekiem (wg oceny badacza). W każdym przedziale częstości działania niepożądane są wymienione według zmniejszającej się ciężkości. Klasyfikacja układów i narządów Często Niezbyt często Częstość nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze nadmierny wzrost Candida nadmierny wzrost Clostridioides difficile Zaburzenia krwi i układu chłonnego eozynofilia dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, leukopenia (czasami nasilona) niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego gorączka polekowa, zespół choroby posurowiczej, anafilaksja, reakcja Jarischa-Herxheimera Zaburzenia układu nerwowego bóle głowy, zawroty głowy Zaburzenia serca zespół Kounisa Zaburzenia żołądka i jelit biegunka, nudności, ból brzucha wymioty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych żółtaczka (głównie zastoinowa), zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej wysypki skórne, pokrzywka, świąd, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (patrz Zaburzenia układu immunologicznego), obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
DRESS) Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano zazwyczaj odwracalne, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Dzieci i młodzież: Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu aksetylu u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Działania niepożądane
Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę i dializę otrzewnową.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksymu aksetyl jest hydrolizowany przez enzymy – esterazy, do aktywnego antybiotyku, cefuroksymu. Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnych ścian komórkowych w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie procesu biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań, będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu aksetylu Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae 1, 2 8 >8 Staphylococcus spp. – 3 – 3 Streptococcus A, B, C i G – 4 – 4 Streptococcus pneumoniae 0,25 >0,5 Moraxella catarrhalis 0,125 >4 Haemophilus influenzae 0,125 >1 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 1 IE 5 IE 5 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego, czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. W=wrażliwe, O=oporne Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskiwanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność ceforuksymu aksetylu jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje: Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)* Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Krętki Borrelia burgdorferi Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. (inne niż P. vulgaris) Providencia spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Campylobacter spp. Morganella morganii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. * Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu doustnym cefuroksymu aksetyl wchłania się z przewodu pokarmowego i jest szybko hydrolizowany w błonie śluzowej jelita i we krwi, uwalniając do krążenia wolny cefuroksym. Optymalne wchłanianie zachodzi po podaniu leku wkrótce po posiłku. Po podaniu cefuroksymu aksetylu w postaci tabletek maksymalne stężenia w surowicy (2,1 μg/ml po dawce 125 mg, 4,1 μg/ml po dawce 250 mg, 7,0 μg/ml po dawce 500 mg i 13,6 μg/ml po dawce 1000 mg) występują w przybliżeniu 2 do 3 godzin po podaniu, jeśli lek jest podawany razem z pokarmem. Szybkość wchłaniania cefuroksymu z zawiesiny jest zmniejszona w porównaniu z tabletkami, co prowadzi do występującego później mniejszego stężenia maksymalnego w surowicy i do zmniejszonej biodostępności (o 4 do 17%).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksymu aksetyl w postaci zawiesiny doustnej podczas badania u zdrowych dorosłych nie był biorównoważny z cefuroksymu aksetylem w postaci tabletek i dlatego nie można go zastępować przeliczając wprost miligramy na miligramy (patrz punkt 4.2). Farmakokinetyka cefuroksymu jest liniowa w całym zakresie dawkowania doustnego od 125 mg do 1000 mg. Nie dochodziło do kumulacji dawek po powtarzanych dawkach doustnych od 250 do 500 mg. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Po zastosowaniu pojedynczej dawki cefuroksymu aksetylu 500 mg w postaci tabletek u 12 zdrowych ochotników, pozorna objętość dystrybucji wyniosła 50 l (CV%=28%). Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, mazi stawowej, płynie otrzewnowym, żółci, plwocinie, ciele szklistym.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon mózgowych. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Okres półtrwania w surowicy wynosi między 1 a 1,5 godziny. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Klirens nerkowy zawiera się w przedziale 125 do 148 ml/min/1,73 m2. Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie obserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i u kobiet. Osoby w podeszłym wieku Nie jest konieczne zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek, podczas stosowania dawek do 1 g na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zmniejszoną wydolność nerek i dlatego dawkę leku u pacjentów w podeszłym wieku należy dostosować do stopnia wydolności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci U starszych niemowląt (w wieku >3 miesięcy) oraz u dzieci, farmakokinetyka cefuroksymu jest podobna do obserwowanej u dorosłych.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie ma dostępnych danych z badań klinicznych, dotyczących stosowania cefuroksymu aksetylu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Zaburzenia czynności nerek Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności cefuroksymu aksetylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas dializy. Zaburzenia czynności wątroby Brak dostępnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Cefuroksym jest eliminowany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych nieklinicznych, uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 250 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Skład rdzenia: Skrobi glikolan sodu Krzemu dwutlenek koloidalny Kroskarmeloza sodowa Skrobia modyfikowana Sodu laurylosiarczan Skład otoczki: Hypromeloza Tytanu dwutlenek Olej rycynowy 6. Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Pojemniki plastikowe lub blistry w tekturowych pudełkach z ulotką dla pacjenta. Opakowanie zawiera 10 lub 14 tabletek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań, oprócz opisanych w punkcie 4.2.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIORACEF, 125 mg, tabletki powlekane BIORACEF, 250 mg, tabletki powlekane BIORACEF, 500 mg, tabletki powlekane 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda tabletka zawiera 125 mg lub 250 mg, lub 500 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci cefuroksymu aksetylu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Tabletka powlekana Tabletki barwy białej do kremowej, o wydłużonym kształcie, obustronnie wypukłe, o jednolitej powierzchni.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Bioracef jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 5 lat (patrz punkty 4.4 i 5.1): Ostre paciorkowcowe zapalenie gardła i migdałków. Bakteryjne zapalenie zatok przynosowych. Ostre zapalenie ucha środkowego. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Zapalenie pęcherza moczowego. Odmiedniczkowe zapalenie nerek. Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich. Leczenie wczesnej postaci choroby z Lyme (boreliozy). Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Zwykle leczenie trwa 7 dni (może trwać od 5 do 10 dni). Tabela 1. Dorośli i dzieci (≥40 kg) Wskazanie Dawkowanie Ostre zapalenie migdałków, ostre zapalenie zatok przynosowych 250 mg dwa razy na dobę Ostre zapalenie ucha środkowego 500 mg dwa razy na dobę Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli 500 mg dwa razy na dobę Zapalenie pęcherza moczowego 250 mg dwa razy na dobę Odmiedniczkowe zapalenie nerek 250 mg dwa razy na dobę Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich 250 mg dwa razy na dobę Choroba z Lyme 500 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (w przedziale od 10 do 21 dni) Tabela 2. Dzieci (<40 kg) Wskazanie Dawkowanie Ostre zapalenie migdałków, ostre zapalenie zatok przynosowych 10 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 125 mg dwa razy na dobę Zapalenie ucha środkowego lub, jeśli właściwe, cięższe zakażenia u dzieci w wieku od 5 lat 15 mg/kg mc.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Dawkowanie
dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Zapalenie pęcherza moczowego 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Odmiedniczkowe zapalenie nerek 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Niepowikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę Choroba z Lyme 15 mg/kg mc. dwa razy na dobę, maksymalnie 250 mg dwa razy na dobę przez 14 dni (od 10 do 21 dni) Zaburzenia czynności nerek Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności cefuroksymu aksetylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas dializy. Tabela 3.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Dawkowanie
Zalecane dawki produktu Bioracef u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny T1/2 [godziny] Zalecane dawkowanie ≥30 ml/min/1,73 m2 1,4-2,4 zmiana dawkowania nie jest konieczna (typowa dawka 125 mg do 500 mg podawana dwa razy na dobę) 10-29 ml/min/1,73 m2 4,6 typowa dawka podawana co 24 godziny <10 ml/min/1,73 m2 16,8 typowa dawka podawana co 48 godzin Pacjenci hemodializowani 2-4 kolejną dawkę należy podawać na zakończenie każdej dializy Zaburzenia czynności wątroby Brak danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Podanie doustne. Bioracef w postaci tabletek należy przyjmować po posiłku, w celu zapewnienia optymalnego wchłaniania.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Dawkowanie
Tabletek powlekanych nie należy rozdrabniać i dlatego nie są odpowiednie do stosowania u pacjentów, którzy nie mogą połykać tabletek.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Antybiotyk należy stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów, u których występowała reakcja alergiczna na penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, ponieważ występuje ryzyko wrażliwości krzyżowej. Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe. Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Reakcja Jarischa-Herxheimera Podczas stosowania cefuroksymu aksetylu w leczeniu choroby z Lyme (boreliozy) może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Wynika ona z działania cefuroksymu na komórki bakterii Borrelia burgdorferi, wywołującej chorobę z Lyme. Należy uświadomić pacjentowi, że jest to częsta i zazwyczaj ustępująca samoistnie konsekwencja stosowania antybiotyku w chorobie z Lyme (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Podobnie jak w przypadku leczenia innymi antybiotykami, stosowanie cefuroksymu aksetylu może powodować nadmierny wzrost Candida. Przedłużone stosowanie może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np. Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). W związku ze stosowaniem niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych notowano występowanie rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz punkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy we krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymu aksetylem zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Specjalne ostrzeżenia dotyczące substancji pomocniczych Sód Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego mogą zmniejszać biodostępność cefuroksymu aksetylu w porównaniu z biodostępnością na czczo i mogą prowadzić do zniesienia efektu zwiększonego wchłaniania leku podanego po posiłku. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Jednoczesne zastosowanie probenecydu w znacznym stopniu zwiększa stężenie maksymalne, pole pod krzywą stężenia w surowicy w czasie oraz okres półtrwania cefuroksymu w fazie eliminacji. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalized ratio – INR).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodka lub płodu, poród czy rozwój noworodka. Bioracef można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Karmienie piersi? Cefuroksym przenika w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym może być konieczne przerwanie karmienia piersią. Należy wziąć pod uwagę możliwość uwrażliwienia. Należy stosować cefuroksym podczas karmienia piersią jedynie po dokonaniu oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego. Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu aksetylu na płodność u ludzi.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ponieważ jednak produkt może powodować zawroty głowy, należy poinformować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: nadmierny wzrost Candida, eozynofilia, ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości tych działań nie były dostępne odpowiednie dane (np. z badań kontrolowanych placebo) do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych związanych ze stosowaniem cefuroksymu aksetylu może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z dużych badań klinicznych były użyte do określenia częstości – od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj. tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Działania niepożądane
Dane z badań kontrolowanych placebo nie były dostępne. Tam, gdzie częstości były wyliczone na podstawie danych z badań klinicznych, były one oparte na danych związanych z lekiem (wg oceny badacza). W każdym przedziale częstości działania niepożądane są wymienione według zmniejszającej się ciężkości. Działania niepożądane związane z cefuroksymem Wszystkich stopni, są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów MedDRA, częstości oraz stopnia ciężkości. Zastosowano następujące zasady przedstawiania częstości występowania: bardzo często 1/10; często 1/100 do <1/10; niezbyt często 1/1 000 do <1/100; rzadko 1/10 000 do <1/1 000; bardzo rzadko <1/10 000, częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Zakażenia i zarażenia pasożytnicze nadmierny wzrost Candida nadmierny wzrost Clostridioides difficile Zaburzenia krwi i układu chłonnego eozynofilia dodatni odczyn Coombs’a małopłytkowość leukopenia (czasami nasilona) niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego gorączka polekowa zespół choroby posurowiczej anafilaksja reakcja Jarischa-Herxheimera Zaburzenia układu nerwowego bóle głowy zawroty głowy Zaburzenia serca zespół Kounisa Zaburzenia żołądka i jelit biegunka nudności ból brzucha wymioty rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych żółtaczka (głównie zastoinowa) zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej wysypki skórne pokrzywka świąd rumień wielopostaciowy zespół Stevensa-Johnsona toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka obrzęk naczynioruchowy reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Działania niepożądane
DRESS) Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano zazwyczaj odwracalne, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych w osoczu. Dzieci i młodzież: Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu aksetylu u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych: Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Działania niepożądane
Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę i dializę otrzewnową.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksymu aksetyl jest hydrolizowany przez enzymy – esterazy, do aktywnego antybiotyku, cefuroksymu. Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnych ścian komórkowych w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie procesu biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań, będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu aksetylu Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae 1, 2 8 >8 Staphylococcus spp. – 3 – 3 Streptococcus A, B, C i G – 4 – 4 Streptococcus pneumoniae 0,25 >0,5 Moraxella catarrhalis 0,125 >4 Haemophilus influenzae 0,125 >1 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 1 IE 5 IE 5 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego, czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. W=wrażliwe, O=oporne Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskiwanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność ceforuksymu aksetylu jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje: Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)* Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Krętki Borrelia burgdorferi Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. (inne niż P. vulgaris) Providencia spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Campylobacter spp. Morganella morganii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. * Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu doustnym cefuroksymu aksetyl wchłania się z przewodu pokarmowego i jest szybko hydrolizowany w błonie śluzowej jelita i we krwi, uwalniając do krążenia wolny cefuroksym. Optymalne wchłanianie zachodzi po podaniu leku wkrótce po posiłku. Po podaniu cefuroksymu aksetylu w postaci tabletek maksymalne stężenia w surowicy (2,1 μg/ml po dawce 125 mg, 4,1 μg/ml po dawce 250 mg, 7,0 μg/ml po dawce 500 mg i 13,6 μg/ml po dawce 1000 mg) występują w przybliżeniu 2 do 3 godzin po podaniu, jeśli lek jest podawany razem z pokarmem. Szybkość wchłaniania cefuroksymu z zawiesiny jest zmniejszona w porównaniu z tabletkami, co prowadzi do występującego później mniejszego stężenia maksymalnego w surowicy i do zmniejszonej biodostępności (o 4 do 17%).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksymu aksetyl w postaci zawiesiny doustnej podczas badania u zdrowych dorosłych nie był biorównoważny z cefuroksymu aksetylem w postaci tabletek i dlatego nie można go zastępować przeliczając wprost miligramy na miligramy (patrz punkt 4.2). Farmakokinetyka cefuroksymu jest liniowa w całym zakresie dawkowania doustnego od 125 mg do 1000 mg. Nie dochodziło do kumulacji dawek po powtarzanych dawkach doustnych od 250 do 500 mg. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Po zastosowaniu pojedynczej dawki cefuroksymu aksetylu 500 mg w postaci tabletek u 12 zdrowych ochotników, pozorna objętość dystrybucji wyniosła 50 l (CV%=28%). Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, mazi stawowej, płynie otrzewnowym, żółci, plwocinie, ciele szklistym.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon mózgowych. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Okres półtrwania w surowicy wynosi między 1 a 1,5 godziny. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Klirens nerkowy zawiera się w przedziale 125 do 148 ml/min/1,73 m2. Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie obserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i u kobiet. Osoby w podeszłym wieku Nie jest konieczne zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek, podczas stosowania dawek do 1 g na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć zmniejszoną wydolność nerek i dlatego dawkę leku u pacjentów w podeszłym wieku należy dostosować do stopnia wydolności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci U starszych niemowląt (w wieku >3 miesięcy) oraz u dzieci, farmakokinetyka cefuroksymu jest podobna do obserwowanej u dorosłych.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Nie ma dostępnych danych z badań klinicznych, dotyczących stosowania cefuroksymu aksetylu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Zaburzenia czynności nerek Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności cefuroksymu aksetylu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas dializy. Zaburzenia czynności wątroby Brak dostępnych danych dotyczących pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Cefuroksym jest eliminowany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych nieklinicznych, uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Bioracef, tabletki powlekane, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Skład rdzenia: Skrobi glikolan sodu Krzemu dwutlenek koloidalny Kroskarmeloza sodowa Skrobia modyfikowana Sodu laurylosiarczan Skład otoczki: Hypromeloza Tytanu dwutlenek Olej rycynowy 6. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie dotyczy. 6.3 Okres ważności 2 lata 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Pojemniki plastikowe lub blistry w tekturowych pudełkach z ulotką dla pacjenta. Opakowanie zawiera 10 lub 14 tabletek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Bez specjalnych wymagań, oprócz opisanych w punkcie 4.2.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Zinacef, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Zinacef, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Zinacef, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji: Każda fiolka zawiera 750 mg cefuroksymu (w postaci cefuroksymu sodowego). Każda fiolka zawiera 42 mg sodu. Zinacef, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji: Każda fiolka zawiera 1500 mg cefuroksymu (w postaci cefuroksymu sodowego). Każda fiolka zawiera 83 mg sodu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Proszek jest barwy białej lub lekko żółtej. Po dodaniu odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań do fiolki powstaje prawie biała zawiesina do wstrzykiwań domięśniowych lub żółtawy roztwór do wstrzykiwań i infuzji dożylnych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Różnice w natężeniu barwy nie świadczą o zmianie skuteczności ani bezpieczeństwa leku.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Zinacef jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia) (patrz punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Pozaszpitalne zapalenie płuc Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran Zakażenia w obrębie jamy brzusznej (patrz punkt 4.4) Zapobieganie zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego (również przełyku), ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cięciu cesarskim) W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Tabela 1. Dorośli i dzieci 40 kg Pozaszpitalne zapalenie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 750 mg co 8 godzin Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran: 1,5 g co 8 godzin Zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 1,5 g co 8 godzin Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek: 1,5 g co 8 godzin Ciężkie zakażenia: 750 mg co 6 godzin (dożylnie), 1,5 g co 8 godzin (dożylnie) Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, w operacjach ginekologicznych (również w cesarskim cięciu) i ortopedycznych: 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo). Zapobiegawczo w chirurgii układu sercowo-naczyniowego i przełyku: 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny. Tabela 2.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dawkowanie
Dzieci <40 kg Niemowlęta w wieku >3 tygodni i dzieci o masie ciała <40 kg: 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc./dobę jest wystarczająca w większości zakażeń Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni): 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2) Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki produktu leczniczego Zinacef, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Tabela 3. Zalecane dawki produktu Zinacef u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny >20 ml/min/1,73 m2: T1/2 1,7–2,6, nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę). Klirens kreatyniny 10-20 ml/min/1,73 m2: T1/2 4,3–6,5, 750 mg dwa razy na dobę.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dawkowanie
Klirens kreatyniny <10 ml/min/1,73 m2: T1/2 14,8–22,3, 750 mg raz na dobę. Pacjenci hemodializowani: 3,75 kolejną dawkę 750 mg należy podać po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 litry płynu do dializy). Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF) na oddziałach intensywnej terapii: 750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dawkowanie
Sposób podawania Zinacef należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut, bezpośrednio do żyły lub w infuzji kroplowej lub w ciągłej infuzji, trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać głęboko w stosunkowo duże mięśnie. Nie należy wstrzykiwać w jedno miejsce więcej niż 750 mg. Dawki większe niż 1,5 g należy podawać dożylnie. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji uczuleniowych, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie skórne działania niepożądane (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid, lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas stosowania tych leków w skojarzeniu. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2). Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrostem Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Specjalne środki ostrozności
Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz pkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Zinacef nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka. Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Specjalne środki ostrozności
Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1). Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Specjalne środki ostrozności
Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Ważne informacje dotyczące sodu Zinacef, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt leczniczy zawiera 42 mg sodu na fiolkę co odpowiada 2,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Zinacef, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt leczniczy zawiera 83 mg sodu na fiolkę co odpowiada 4,15% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefuroksym może wpływać na florę jelitową, prowadząc do zmniejszenia wchłaniania estrogenów i do zmniejszenia skuteczności złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie probenecydu. Jednoczesne zastosowanie probenecydu wydłuża wydalanie antybiotyku i zwiększa maksymalne stężenie w surowicy. Leki potencjalnie nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia leczenia wysokimi dawkami cefalosporyn u pacjentów przyjmujących silnie działające leki moczopędne (takie jak furosemid) albo potencjalnie nefrotoksyczne leki (takie jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzenia czynności nerek w wyniku stosowania takich skojarzeń leków. Inne interakcje Określanie stężenia glukozy we krwi lub osoczu: patrz punkt 4.4.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Interakcje
Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalised ratio – INR).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Zinacef można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Wykazano, że cefuroksym przekracza barierę łożyskową i uzyskuje terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i w krwi pępowinowej po podaniu matce drogą domięśniową lub dożylną. Karmienie piersi? Cefuroksym jest wydzielany w niewielkich ilościach w mleku ludzkim. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać (wstrzymać) leczenie cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu sodu na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, jest mało prawdopodobne, aby cefuroksym miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Działania niepożądane
tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania. Klasyfikacja układów i narządów Często: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze – nadmierny wzrost Candida, nadmierny wzrost Clostridioides difficile Niezbyt często: Zaburzenia krwi i układu chłonnego – neutropenia, eozynofilia, zmniejszone stężenie hemoglobiny, leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna Częstość nieznana: Zaburzenia serca – zespół Kounisa Często: Zaburzenia układu immunologicznego – gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry Niezbyt często: Zaburzenia żołądka i jelit – zaburzenia żołądkowo-jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Często: Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny Niezbyt często: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – wysypka skórna, pokrzywka i świąd, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielania się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) Często: Zaburzenia nerek i dróg moczowych – zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego krwi i zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz pkt.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Działania niepożądane
4.4) Często: Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania – reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, że leczenie będzie przerwane z tego powodu. Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), oraz przez enzymy Amp-C, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu sodowego Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Wrażliwe Oporne Enterobacteriaceae 1 ≤8 2 >8 Staphylococcus spp. – 3 – 3 Streptococcus A, B, C i G – 4 – 4 Streptococcus pneumoniae 0,5 >1 Streptococcus (inne) 0,5 >0,5 Haemophilus influenzae 1 >2 Moraxella catarrhalis 4 >8 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 1 4 5 >8 5 1 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. 2 Stężenie graniczne odnosi się do dawki 1,5 g trzy razy na dobę i tylko do E. coli, P. mirabilis i Klebsiella spp. 3 O wrażliwości gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na metycylinę; wyjątkami są ceftazydym, cefiksym i ceftibuten, dla których nie ustalono wartości granicznych i których nie należy stosować w zakażeniach wywołanych przez gronkowce. 4 O wrażliwości paciorkowców z grup A, B, C i G na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę. 5 Stężenia graniczne mają zastosowanie dla dawek dożylnych 750 mg trzy razy na dobę i dużych dawek, co najmniej 1,5 g trzy razy na dobę.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń. Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje. Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Streptococcus mitis (grupa viridans) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter spp.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakodynamiczne
z wyjątkiem C. freundii Enterobacter spp. z wyjątkiem E. aerogenes i E. cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. z wyjątkiem P. penneri i P. vulgaris Providencia spp. Salmonella spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp. Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Campylobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Morganella morganii Proteus penneri Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mycoplasma spp. Legionella spp. $ Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym. In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie sumaryczne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 µg/ml po dawce 750 mg, a od 33 do 40 µg/ml po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 µg/ml. Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i ciele szklistym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85-90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego. Osoby w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. C1cr <20 ml/min) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Właściwości farmakokinetyczne
minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych przedklinicznych uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności Suchy proszek: 3 lata. Po rekonstytucji w celu sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, produkt leczniczy można przechowywać przez 5 godzin w temperaturze poniżej 25°C lub przez 72 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Po rekonstytucji w celu sporządzenia roztworu do infuzji, produkt leczniczy można przechowywać przez 3 godziny w temperaturze poniżej 25°C lub przez 72 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy po rekonstytucji powinien zostać zużyty natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dane farmaceutyczne
Czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, z wyjątkiem rekonstytucji wykonywanej w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Fiolkę przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka z bezbarwnego szkła z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym kapslem z plastikowym wieczkiem typu flip-off, zawierająca 750 mg lub 1500 mg cefuroksymu (w postaci cefuroksymu sodowego) w postaci proszku. Opakowania po 1 lub po 10 fiolek. Fiolki zawierające cefuroksym w postaci proszku mogą być również dostarczane z ampułkami z wodą do wstrzykiwań jako rozpuszczalnikiem. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Instrukcje dotyczące rozpuszczania Tabela 4. Objętości dodawanej wody i stężenia przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych. Objętości dodawanej wody i stężenia przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych Wielkość fiolki Drogi podania Postać Objętość wody do dodania [ml] Przybliżone stężenie cefuroksymu [mg/ml] 750 mg domięśniowo wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna zawiesina roztwór roztwór 3 ml co najmniej 6 ml co najmniej 6 ml* 216 116 116 1500 mg domięśniowo wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna zawiesina roztwór roztwór 6 ml co najmniej 15 ml 15 ml* 216 94 94 * Sporządzony roztwór należy dodać do 50 lub 100 ml zgodnego płynu do infuzji (informacje dotyczące zgodności – patrz poniżej).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dane farmaceutyczne
** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w rozpuszczalniku zwiększa się z powodu współczynnika przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia [mg/ml]. Zgodność 1,5 g cefuroksymu sodowego rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań można dodać do roztworu metronidazolu (500 mg/100 ml). 1,5 g cefuroksymu sodowego jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 ml roztworu) lub 5 g azlocyliny (w 50 ml roztworu). Cefuroksym sodowy (5 mg/ml) w 5% w/v lub 10% w/v roztworze ksylitolu do wstrzykiwań może być stosowany wyłącznie do podawania dożylnego. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy. Tę zawiesinę należy stosować wyłącznie domięśniowo. Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi: 0,9% w/v roztwór chlorku sodu (BP) 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań (BP) 0,18% w/v roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do wstrzykiwań (BP) 5% roztwór glukozy i 0,9% w/v roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań (BP) 5% roztwór glukozy i 0,45% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,225% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 10% roztwór glukozy do wstrzykiwań mleczanowy roztwór Ringera do wstrzykiwań (USP) mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6) wieloskładnikowy roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna, BP) Stabilność cefuroksymu sodowego w 0,9% w/v roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP) i w 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 750 mg
Dane farmaceutyczne
Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność, jeśli jest dodany do roztworu do infuzji dożylnej zawierającego: heparynę (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9% w/v roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP); chlorek potasu (10 lub 40 mEqL) w 0,9% w/v roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP). Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Zinacef, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Zinacef, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Zinacef, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji: Każda fiolka zawiera 750 mg cefuroksymu (w postaci cefuroksymu sodowego). Każda fiolka zawiera 42 mg sodu. Zinacef, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji: Każda fiolka zawiera 1500 mg cefuroksymu (w postaci cefuroksymu sodowego). Każda fiolka zawiera 83 mg sodu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Proszek jest barwy białej lub lekko żółtej. Po dodaniu odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań do fiolki powstaje prawie biała zawiesina do wstrzykiwań domięśniowych lub żółtawy roztwór do wstrzykiwań i infuzji dożylnych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
Różnice w natężeniu barwy nie świadczą o zmianie skuteczności ani bezpieczeństwa leku.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Zinacef jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia) (patrz punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Pozaszpitalne zapalenie płuc Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran Zakażenia w obrębie jamy brzusznej (patrz punkt 4.4) Zapobieganie zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego (również przełyku), ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cięciu cesarskim) W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Tabela 1. Dorośli i dzieci 40 kg Wskazanie Dawkowanie Pozaszpitalne zapalanie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli 750 mg co 8 godzin Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran 1,5 g co 8 godzin Zakażenia w obrębie jamy brzusznej 1,5 g co 8 godzin Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek 1,5 g co 8 godzin Ciężkie zakażenia 750 mg co 6 godzin (dożylnie), 1,5 g co 8 godzin (dożylnie) Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, w operacjach ginekologicznych (również w cesarskim cięciu) i ortopedycznych 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo). Zapobiegawczo w chirurgii układu sercowo-naczyniowego i przełyku 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
Dawkowanie dla dzieci <40 kg Tabela 2. Dzieci <40 kg Wskazanie Dawkowanie Niemowlęta w wieku >3 tygodni i dzieci o masie ciała <40 kg 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc./dobę jest wystarczająca w większości zakażeń Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni) 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2) Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki produktu leczniczego Zinacef, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Tabela 3. Zalecane dawki produktu Zinacef u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny T1/2 [godziny] Dawka [mg] >20 ml/min/1,73 m2 1,7–2,6 nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
10-20 ml/min/1,73 m2 4,3–6,5 750 mg dwa razy na dobę <10 ml/min/1,73 m2 14,8–22,3 750 mg raz na dobę Pacjenci hemodializowani 3,75 kolejną dawkę 750 mg należy podać po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 litry płynu do dializy). Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF) na oddziałach intensywnej terapii 7,9-12,6 (CAVH) 1,6 (HF) 750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
Sposób podawania Zinacef należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut, bezpośrednio do żyły lub w infuzji kroplowej lub w ciągłej infuzji, trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać głęboko w stosunkowo duże mięśnie. Nie należy wstrzykiwać w jedno miejsce więcej niż 750 mg. Dawki większe niż 1,5 g należy podawać dożylnie. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji uczuleniowych, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie skórne działania niepożądane (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid, lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas stosowania tych leków w skojarzeniu. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2). Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrostem Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz pkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Zinacef nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka. Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1). Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Ważne informacje dotyczące sodu Zinacef, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt leczniczy zawiera 42 mg sodu na fiolkę co odpowiada 2,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Zinacef, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt leczniczy zawiera 83 mg sodu na fiolkę co odpowiada 4,15% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefuroksym może wpływać na florę jelitową, prowadząc do zmniejszenia wchłaniania estrogenów i do zmniejszenia skuteczności złożonych doustnych środków antykoncepcyjnych. Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie probenecydu. Jednoczesne zastosowanie probenecydu wydłuża wydalanie antybiotyku i zwiększa maksymalne stężenie w surowicy. Leki potencjalnie nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia leczenia wysokimi dawkami cefalosporyn u pacjentów przyjmujących silnie działające leki moczopędne (takie jak furosemid) albo potencjalnie nefrotoksyczne leki (takie jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzenia czynności nerek w wyniku stosowania takich skojarzeń leków. Inne interakcje Określanie stężenia glukozy we krwi lub osoczu: patrz punkt 4.4.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Interakcje
Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalised ratio – INR).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Zinacef można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Wykazano, że cefuroksym przekracza barierę łożyskową i uzyskuje terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i w krwi pępowinowej po podaniu matce drogą domięśniową lub dożylną. Karmienie piersi? Cefuroksym jest wydzielany w niewielkich ilościach w mleku ludzkim. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać (wstrzymać) leczenie cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu sodu na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, jest mało prawdopodobne, aby cefuroksym miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania. Klasyfikacja układów i narządów Często: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze – nadmierny wzrost Candida, nadmierny wzrost Clostridioides difficile Niezbyt często: Zaburzenia krwi i układu chłonnego – neutropenia, eozynofilia, zmniejszone stężenie hemoglobiny, leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna Częstość nieznana: Zaburzenia serca – zespół Kounisa Często: Zaburzenia układu immunologicznego – gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry Niezbyt często: Zaburzenia żołądka i jelit – zaburzenia żołądkowo-jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Często: Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny Niezbyt często: Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – wysypka skórna, pokrzywka i świąd, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielania się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) Częstość nieznana: Zaburzenia nerek i dróg moczowych – zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego krwi i zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz pkt.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
4.4) Często: Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania – reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, że leczenie będzie przerwane z tego powodu. Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), oraz przez enzymy Amp-C, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu sodowego Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Wrażliwe Oporne Enterobacteriaceae 1 ≤8 2 >8 Staphylococcus spp. – 3 – 3 Streptococcus A, B, C i G – 4 – 4 Streptococcus pneumoniae 0,5 >1 Streptococcus (inne) 0,5 >0,5 Haemophilus influenzae 1 >2 Moraxella catarrhalis 4 >8 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 1 4 5 >8 1 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. 2 Stężenie graniczne odnosi się do dawki 1,5 g trzy razy na dobę i tylko do E. coli, P. mirabilis i Klebsiella spp. 3 O wrażliwości gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na metycylinę; wyjątkami są ceftazydym, cefiksym i ceftibuten, dla których nie ustalono wartości granicznych i których nie należy stosować w zakażeniach wywołanych przez gronkowce. 4 O wrażliwości paciorkowców z grup A, B, C i G na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę. 5 Stężenia graniczne mają zastosowanie dla dawek dożylnych 750 mg trzy razy na dobę i dużych dawek, co najmniej 1,5 g trzy razy na dobę.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń. Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje. Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Streptococcus mitis (grupa viridans) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter spp.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
z wyjątkiem C. freundii Enterobacter spp. z wyjątkiem E. aerogenes i E. cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. z wyjątkiem P. penneri i P. vulgaris Providencia spp. Salmonella spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp. Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Campylobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Morganella morganii Proteus penneri Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mycoplasma spp. Legionella spp. $ Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym. In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie sumaryczne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 µg/ml po dawce 750 mg, a od 33 do 40 µg/ml po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 µg/ml. Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i ciele szklistym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85-90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego. Osoby w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. C1cr <20 ml/min) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych przedklinicznych uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności Suchy proszek: 3 lata. Po rekonstytucji w celu sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, produkt leczniczy można przechowywać przez 5 godzin w temperaturze poniżej 25°C lub przez 72 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Po rekonstytucji w celu sporządzenia roztworu do infuzji, produkt leczniczy można przechowywać przez 3 godziny w temperaturze poniżej 25°C lub przez 72 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy po rekonstytucji powinien zostać zużyty natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
Czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, z wyjątkiem rekonstytucji wykonywanej w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C. Fiolkę przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka z bezbarwnego szkła z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym kapslem z plastikowym wieczkiem typu flip-off, zawierająca 750 mg lub 1500 mg cefuroksymu (w postaci cefuroksymu sodowego) w postaci proszku. Opakowania po 1 lub po 10 fiolek. Fiolki zawierające cefuroksym w postaci proszku mogą być również dostarczane z ampułkami z wodą do wstrzykiwań jako rozpuszczalnikiem. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Instrukcje dotyczące rozpuszczania Tabela 4. Objętości dodawanej wody i stężenia przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych. Objętości dodawanej wody i stężenia przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych Wielkość fiolki: 750 mg Drogi podania: domięśniowo, wstrzyknięcie dożylne, infuzja dożylna Objętość wody do dodania [ml]: 3 ml, co najmniej 6 ml, co najmniej 6 ml* Przybliżone stężenie cefuroksymu [mg/ml]: 216, 116, 116 Wielkość fiolki: 1500 mg Drogi podania: domięśniowo, wstrzyknięcie dożylne, infuzja dożylna Objętość wody do dodania [ml]: 6 ml, co najmniej 15 ml, 15 ml* Przybliżone stężenie cefuroksymu [mg/ml]: 216, 94, 94 * Sporządzony roztwór należy dodać do 50 lub 100 ml zgodnego płynu do infuzji (informacje dotyczące zgodności – patrz poniżej).
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w rozpuszczalniku zwiększa się z powodu współczynnika przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia [mg/ml]. Zgodność 1,5 g cefuroksymu sodowego rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań można dodać do roztworu metronidazolu (500 mg/100 ml). 1,5 g cefuroksymu sodowego jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 ml roztworu) lub 5 g azlocyliny (w 50 ml roztworu). Cefuroksym sodowy (5 mg/ml) w 5% w/v lub 10% w/v roztworze ksylitolu do wstrzykiwań może być stosowany wyłącznie do podawania dożylnego. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy. Tę zawiesinę należy stosować wyłącznie domięśniowo. Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi: 0,9% w/v roztwór chlorku sodu (BP) 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań (BP) 0,18% w/v roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do wstrzykiwań (BP) 5% roztwór glukozy i 0,9% w/v roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań (BP) 5% roztwór glukozy i 0,45% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,225% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 10% roztwór glukozy do wstrzykiwań mleczanowy roztwór Ringera do wstrzykiwań (USP) mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6) wieloskładnikowy roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna, BP) Stabilność cefuroksymu sodowego w 0,9% w/v roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP) i w 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu.
CHPL leku Zinacef, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność, jeśli jest dodany do roztworu do infuzji dożylnej zawierającego: heparynę (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9% w/v roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP); chlorek potasu (10 lub 40 mEqL) w 0,9% w/v roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP). Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIOFUROKSYM, 250 mg, 500 mg, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 250 mg, 500 mg, 750 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci soli sodowej. Produkt zawiera sód. Moc produktu leczniczego Biofuroksym Zawartość sodu w fiolce 250 mg: 14 mg 500 mg: 28 mg 750 mg: 42 mg 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań Biały lub prawie biały, krystaliczny proszek
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Biofuroksym jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia) (patrz punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Pozaszpitalne zapalenie płuc. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego (również przełyku), ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cesarskim cięciu). W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Tabela 1. Dorośli i dzieci ≥40 kg Wskazanie Dawkowanie Pozaszpitalne zapalanie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli 750 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia w obrębie jamy brzusznej 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Ciężkie zakażenia 750 mg co 6 godzin (dożylnie) 1,5 g co 8 godzin (dożylnie) Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, w operacjach ginekologicznych (również w cesarskim cięciu) i ortopedycznych 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dawkowanie
Zapobiegawczo w chirurgii układu sercowo-naczyniowego i przełyku 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny. Tabela 2. Dzieci <40 kg Wskazanie Dawkowanie Niemowlęta w wieku >3 tygodni i dzieci o masie ciała <40 kg 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc. na dobę jest wystarczająca w większości zakażeń Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni) 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2) Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych Zakażenia w obrębie jamy brzusznej 30 do 100 mg/kg mc.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dawkowanie
na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki produktu leczniczego Biofuroksym, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Tabela 3. Zalecane dawki produktu Biofuroksym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny T1/2 [godziny] Dawka [mg] >20 ml/min/1,73 m2 1,7–2,6 nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę). 10-20 ml/min/1,73 m2 4,3–6,5 750 mg dwa razy na dobę <10 ml/min/1,73 m2 14,8–22,3 750 mg raz na dobę Pacjenci hemodializowani 3,75; kolejną dawkę 750 mg należy podać dożylnie lub domięśniowo po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 litry płynu do dializy) Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF) na oddziałach intensywnej terapii 7,9-12,6 (CAVH); 1,6 (HF) 750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dawkowanie
Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Biofuroksym należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut, bezpośrednio do żyły lub we wlewie kroplowym lub w ciągłej infuzji, trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Instrukcja przygotowania leku przed podaniem – patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas stosowania tych leków w skojarzeniu. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2). Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrost Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz pkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn. Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Biofuroksym nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego. Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki. Produkt zawiera sód. Biofuroksym, 250 mg Każda fiolka produktu zawiera 14 mg sodu, co odpowiada 0,7% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Biofuroksym, 500 mg Każda fiolka produktu zawiera 28 mg sodu, co odpowiada 1,4% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Biofuroksym, 750 mg Każda fiolka produktu zawiera 42 mg sodu, co odpowiada 2,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Specjalne środki ostrozności
Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie probenecydu. Jednoczesne zastosowanie probenecydu wydłuża wydalanie antybiotyku i zwiększa maksymalne stężenie w surowicy. Leki potencjalnie nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia leczenia wysokimi dawkami cefalosporyn u pacjentów przyjmujących silnie działające leki moczopędne (takie jak furosemid) albo potencjalnie nefrotoksyczne leki (takie jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzenia czynności nerek w wyniku stosowania takich połączeń leków. Inne interakcje Określanie stężenia glukozy we krwi lub osoczu: patrz punkt 4.4. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalised ratio – INR).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Biofuroksym można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Wykazano, że cefuroksym przekracza barierę łożyskową i uzyskuje terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i w krwi pępowinowej po podaniu matce drogą domięśniową lub dożylną. Karmienie piersi? Cefuroksym jest wydzielany w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać (wstrzymać) leczenie cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, jest mało prawdopodobne, aby cefuroksym miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Działania niepożądane
tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania. Klasyfikacja układów i narządów Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: nadmierny wzrost Candida, nadmierny wzrost Clostridioides difficile Zaburzenia krwi i układu chłonnego: neutropenia, eozynofilia, zmniejszone stężenie hemoglobiny, leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego: gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry Zaburzenia serca: zespół Kounisa Zaburzenia żołądka i jelit: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, pokrzywka i świąd, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielania się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Działania niepożądane
DRESS) Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego krwi i zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.4) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, że leczenie będzie przerwane z tego powodu.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Działania niepożądane
Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. extended-spectrum beta-lactamases – ESBL), oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu sodowego Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae ≤8 Staphylococcus spp. – Streptococcus A, B, C i G – Streptococcus pneumoniae ≤0,5 Streptococcus (inne) ≤0,5 Haemophilus influenzae ≤1 Moraxella catarrhalis ≤4 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem ≤4 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń. Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Streptococcus mitis (grupa viridans) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter cloacae Enterobacter aerogenes Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. (inne niż P. vulgaris) Providencia spp. Salmonella spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Morganella morganii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym. In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie sumaryczne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 µg/ml po dawce 750 mg, a od 33 do 40 µg/ml po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 µg/ml. Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i ciele szklistym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85-90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego. Osoby w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. C1cr <20 ml/min) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Właściwości farmakokinetyczne
minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T >MIC).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych przedklinicznych uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztworów cefuroksymu nie należy mieszać (np. w jednej strzykawce) z roztworami aminoglikozydów. Nie należy mieszać roztworów cefuroksymu i aminoglikozydów w jednej strzykawce lub pojemniku do infuzji z uwagi na możliwość ich wzajemnej inaktywacji. W przypadku konieczności równoczesnego zastosowania tych leków należy je wstrzykiwać w różne miejsca. Roztwory cefuroksymu wykazują maksymalną trwałość w zakresie pH 5-7 i dlatego nie należy stosować jako rozpuszczalników płynów o pH wyższym od 7,5, np. roztworu wodorowęglanu sodu. 6. Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu roztwór zachowuje trwałość przez 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25C, bez dostępu światła.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka szklana zamknięta gumowym korkiem i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem zawierająca odpowiednio 250 mg, 500 mg, 750 mg proszku, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sposób przygotowania roztworów i zawiesin Sporządzanie roztworu do szybkiego wstrzyknięcia Przebić igłą korek i wstrzyknąć do fiolki zalecaną objętość rozpuszczalnika. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm. Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°, zgodnie z poniższym schematem: Instrukcje dotyczące rozpuszczania Tabela 4.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dane farmaceutyczne
Objętości dodawanej wody i stężenia roztworu przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych Wielkość fiolki Droga podania Objętość wody do dodania Przybliżone stężenie cefuroksymu** 250 mg domięśniowo 1 ml 216 mg/ml dożylnie co najmniej 2 ml 116 mg/ml 500 mg domięśniowo 2 ml 216 mg/ml dożylnie 4 ml 116 mg/ml 750 mg domięśniowo 3 ml 216 mg/ml wstrzyknięcie dożylne co najmniej 6 ml 116 mg/ml infuzja dożylna co najmniej 6 ml 116 mg/ml ** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w rozpuszczalniku zwiększa się z powodu współczynnika przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia (mg/ml). Zgodnie z zasadami prawidłowego postępowania, zarówno zawiesinę, jak i roztwór należy użyć bezpośrednio po przygotowaniu. Roztwór leku zachowuje trwałość przez 24 godziny w temperaturze od 2ºC do 8ºC.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dane farmaceutyczne
Pogłębienie intensywności zabarwienia roztworu antybiotyku w czasie przechowywania nie wpływa na jego wartość terapeutyczną. Zgodność Cefuroksym sodowy (5 mg/ml) w 5% w/v lub 10% w/v roztworze ksylitolu do wstrzykiwań można przechowywać do 24 godzin w temperaturze 25ºC. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy. Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi, z którymi działanie jest zachowane do 24 godzin w temperaturze pokojowej: 0,9% w/v roztwór chlorku sodu 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań 0,18% w/v roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,45% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,225% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 10% roztwór glukozy do wstrzykiwań 10% roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań roztwór Ringera do wstrzykiwań mleczanowy roztwór Ringera do wstrzykiwań mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6) wieloskładnikowy roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 250 mg
Dane farmaceutyczne
Stabilność cefuroksymu sodowego w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań i w 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu. Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, jeśli jest dodany do roztworu do infuzji dożylnej zawierającej: heparynę (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; chlorek potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO BIOFUROKSYM, 250 mg, 500 mg, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 250 mg, 500 mg, 750 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci soli sodowej. Produkt zawiera sód. Moc produktu leczniczego Biofuroksym Zawartość sodu w fiolce 250 mg: 14 mg 500 mg: 28 mg 750 mg: 42 mg 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań Biały lub prawie biały, krystaliczny proszek
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Biofuroksym jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia) (patrz punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Pozaszpitalne zapalenie płuc. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego (również przełyku), ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cesarskim cięciu). W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Tabela 1. Dorośli i dzieci ≥40 kg Pozaszpitalne zapalenie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli: 750 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran: 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek: 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Ciężkie zakażenia: 750 mg co 6 godzin (dożylnie), 1,5 g co 8 godzin (dożylnie) Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, w operacjach ginekologicznych (również w cesarskim cięciu) i ortopedycznych: 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dawkowanie
Zapobiegawczo w chirurgii układu sercowo-naczyniowego i przełyku: 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny. Tabela 2. Dzieci <40 kg Niemowlęta w wieku >3 tygodni i dzieci o masie ciała <40 kg: 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc. na dobę jest wystarczająca w większości zakażeń. Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni): 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2). Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek: 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych. Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran: 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 30 do 100 mg/kg mc. na dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki produktu leczniczego Biofuroksym, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Tabela 3. Zalecane dawki produktu Biofuroksym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny >20 ml/min/1,73 m2: nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę). Klirens kreatyniny 10-20 ml/min/1,73 m2: 750 mg dwa razy na dobę. Klirens kreatyniny <10 ml/min/1,73 m2: 750 mg raz na dobę. Pacjenci hemodializowani: 3,75 mg; kolejną dawkę 750 mg należy podać dożylnie lub domięśniowo po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 litry płynu do dializy).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dawkowanie
Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF) na oddziałach intensywnej terapii: 750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Biofuroksym należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut, bezpośrednio do żyły lub we wlewie kroplowym lub w ciągłej infuzji, trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Instrukcja przygotowania leku przed podaniem – patrz punkt 6.6.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji nadwrażliwości, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie niepożądane reakcje skórne (SCARS) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas stosowania tych leków w skojarzeniu. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2). Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrost Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np. Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz pkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1). Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn. Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Biofuroksym nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka. Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego. Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Produkt zawiera sód. Biofuroksym, 250 mg Każda fiolka produktu zawiera 14 mg sodu, co odpowiada 0,7% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Biofuroksym, 500 mg Każda fiolka produktu zawiera 28 mg sodu, co odpowiada 1,4% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Biofuroksym, 750 mg Każda fiolka produktu zawiera 42 mg sodu, co odpowiada 2,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie probenecydu. Jednoczesne zastosowanie probenecydu wydłuża wydalanie antybiotyku i zwiększa maksymalne stężenie w surowicy. Leki potencjalnie nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia leczenia wysokimi dawkami cefalosporyn u pacjentów przyjmujących silnie działające leki moczopędne (takie jak furosemid) albo potencjalnie nefrotoksyczne leki (takie jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzenia czynności nerek w wyniku stosowania takich połączeń leków. Inne interakcje Określanie stężenia glukozy we krwi lub osoczu: patrz punkt 4.4. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalised ratio – INR).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Biofuroksym można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Wykazano, że cefuroksym przekracza barierę łożyskową i uzyskuje terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i w krwi pępowinowej po podaniu matce drogą domięśniową lub dożylną. Karmienie piersi? Cefuroksym jest wydzielany w niewielkich ilościach do mleka ludzkiego. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać (wstrzymać) leczenie cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, jest mało prawdopodobne, aby cefuroksym miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Działania niepożądane
tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania. Klasyfikacja układów i narządów Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: nadmierny wzrost Candida, nadmierny wzrost Clostridioides difficile Zaburzenia krwi i układu chłonnego: neutropenia, eozynofilia, zmniejszone stężenie hemoglobiny, leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego: gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry Zaburzenia serca: zespół Kounisa Zaburzenia żołądka i jelit: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, pokrzywka i świąd, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielania się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Działania niepożądane
DRESS) Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego krwi i zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.4) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, że leczenie będzie przerwane z tego powodu.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Działania niepożądane
Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ang. extended-spectrum beta-lactamases – ESBL), oraz przez enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu sodowego Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae ≤8 Staphylococcus spp. – Streptococcus A, B, C i G – Streptococcus pneumoniae ≤0,5 Streptococcus (inne) ≤0,5 Haemophilus influenzae ≤1 Moraxella catarrhalis ≤4 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem ≤4 Stężenia graniczne cefalosporyn dla Enterobacteriacae uwzględnią wszystkie klinicznie istotne mechanizmy oporności (w tym za pośrednictwem ESBL i plazmidowej AmpC).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stosując powyższe kryteria, niektóre szczepy wytwarzające beta-laktamazy można uznać za wrażliwe lub średnio wrażliwe na cefalosporyny 3. i 4. generacji i tak należy je określać, niezależnie od tego czy zawierają ESBL, czy nie. W wielu regionach, wykrycie i określenie ESBL jest zalecane lub obowiązkowe w celu skutecznego leczenia zakażeń. W = wrażliwe, O = oporne Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń. Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Streptococcus mitis (grupa viridans) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter cloacae Enterobacter aerogenes Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. (inne niż P. vulgaris) Providencia spp. Salmonella spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Morganella morganii Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym. In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie sumaryczne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 µg/ml po dawce 750 mg, a od 33 do 40 µg/ml po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 µg/ml. Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i ciele szklistym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85-90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego. Osoby w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. C1cr <20 ml/min) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T >MIC).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych przedklinicznych uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Roztworów cefuroksymu nie należy mieszać (np. w jednej strzykawce) z roztworami aminoglikozydów. Nie należy mieszać roztworów cefuroksymu i aminoglikozydów w jednej strzykawce lub pojemniku do infuzji z uwagi na możliwość ich wzajemnej inaktywacji. W przypadku konieczności równoczesnego zastosowania tych leków należy je wstrzykiwać w różne miejsca. Roztwory cefuroksymu wykazują maksymalną trwałość w zakresie pH 5-7 i dlatego nie należy stosować jako rozpuszczalników płynów o pH wyższym od 7,5, np. roztworu wodorowęglanu sodu. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu roztwór zachowuje trwałość przez 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25C, bez dostępu światła.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka szklana zamknięta gumowym korkiem i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem zawierająca odpowiednio 250 mg, 500 mg, 750 mg proszku, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Sposób przygotowania roztworów i zawiesin Sporządzanie roztworu do szybkiego wstrzyknięcia Przebić igłą korek i wstrzyknąć do fiolki zalecaną objętość rozpuszczalnika. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm. Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°, zgodnie z poniższym schematem: Instrukcje dotyczące rozpuszczania Tabela 4.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Objętości dodawanej wody i stężenia roztworu przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych Wielkość fiolki Droga podania Objętość wody do dodania Przybliżone stężenie cefuroksymu** 250 mg domięśniowo 1 ml 216 mg/ml dożylnie co najmniej 2 ml 116 mg/ml 500 mg domięśniowo 2 ml 216 mg/ml dożylnie 4 ml 116 mg/ml 750 mg domięśniowo 3 ml 216 mg/ml wstrzyknięcie dożylne co najmniej 6 ml 116 mg/ml infuzja dożylna co najmniej 6 ml 116 mg/ml ** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w rozpuszczalniku zwiększa się z powodu współczynnika przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia (mg/ml). Zgodnie z zasadami prawidłowego postępowania, zarówno zawiesinę, jak i roztwór należy użyć bezpośrednio po przygotowaniu. Roztwór leku zachowuje trwałość przez 24 godziny w temperaturze od 2ºC do 8ºC.
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Pogłębienie intensywności zabarwienia roztworu antybiotyku w czasie przechowywania nie wpływa na jego wartość terapeutyczną. Zgodność Cefuroksym sodowy (5 mg/ml) w 5% w/v lub 10% w/v roztworze ksylitolu do wstrzykiwań można przechowywać do 24 godzin w temperaturze 25ºC. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy. Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi, z którymi działanie jest zachowane do 24 godzin w temperaturze pokojowej: 0,9% w/v roztwór chlorku sodu 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań 0,18% w/v roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,45% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,225% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 10% roztwór glukozy do wstrzykiwań 10% roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań roztwór Ringera do wstrzykiwań mleczanowy roztwór Ringera do wstrzykiwań mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6) wieloskładnikowy roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna).
CHPL leku Biofuroksym, proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Stabilność cefuroksymu sodowego w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań i w 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu. Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, jeśli jest dodany do roztworu do infuzji dożylnej zawierającego: heparynę (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; chlorek potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Cefuroxim-MIP 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY 1 fiolka zawiera 750 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci cefuroksymu sodowego (789 mg). 1 fiolka lub 1 butelka zawiera 1500 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci cefuroksymu sodowego (1578 mg). Moc produktu leczniczego Cefuroxim-MIP Zawartość sodu w fiolce 750 mg: 42 mg 1500 mg: 83 mg 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA 750 mg, 1500 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefuroxim-MIP jest wskazany w leczeniu wymienionych poniżej zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od urodzenia) (patrz punkt 4.4 oraz punkt 5.1). Pozaszpitalne zapalenie płuc. Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli. Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej (patrz punkt 4.4). Zapobieganie zakażeniom po operacjach w obrębie przewodu pokarmowego (również przełyku), ortopedycznych, układu sercowo-naczyniowego, ginekologicznych (również po cesarskim cięciu). W leczeniu i zapobieganiu zakażeniom, w których ryzyko wystąpienia bakterii beztlenowych jest bardzo duże, cefuroksym należy podawać wraz z dodatkowymi, odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi. Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Tabela 1. Dorośli i dzieci ≥40 kg Wskazanie Dawkowanie Pozaszpitalne zapalanie płuc i zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli 750 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran 1,5 g co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo) Ciężkie zakażenia 750 mg co 6 godzin (dożylnie) 1,5 g co 8 godzin (dożylnie) Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, w operacjach ginekologicznych (również w cesarskim cięciu) i ortopedycznych 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo). Zapobiegawczo w chirurgii układu sercowo-naczyniowego i przełyku 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny. Tabela 2.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
Dzieci <40 kg Niemowlęta w wieku >3 tygodni i dzieci o masie ciała <40 kg Pozaszpitalne zapalanie płuc: 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc./dobę jest wystarczająca w większości zakażeń Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni): 30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2) Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie skóry i tkanki podskórnej, róża oraz zakażenia ran Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki produktu leczniczego Cefuroxim-MIP, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie. Tabela 3.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
Zalecane dawki produktu Cefuroxim-MIP u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny T1/2 [godziny] Dawka [mg] >20 mL/min/1,73 m2 1,7–2,6 nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1,5 g trzy razy na dobę). 10-20 mL/min/1,73 m2 4,3–6,5 750 mg dwa razy na dobę <10 mL/min/1,73 m2 14,8–22,3 750 mg raz na dobę Pacjenci hemodializowani 3,75 kolejną dawkę 750 mg należy podać dożylnie lub domięśniowo po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 L płynu do dializy) Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF) na oddziałach intensywnej terapii 7,9-12,6 (CAVH) 750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dawkowanie
Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Sposób podawania Cefuroxim-MIP należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut, bezpośrednio do żyły lub w infuzji kroplowej lub w ciągłej infuzji, trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać głęboko w stosunkowo duże mięśnie. Nie należy wstrzykiwać w jedno miejsce więcej niż 750 mg. Dawki większe niż 1,5 g należy podawać dożylnie. Instrukcja przygotowania leku przed podaniem – patrz punkt 6.6.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Stwierdzona wcześniej nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy) w wywiadzie.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji uczuleniowych, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie niepożądane rekcje skórne (SCARS, ang. Severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8). Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem. Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid, lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas stosowania tych leków w skojarzeniu. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2). Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrostem Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz pkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę. Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1). Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Cefuroxim-MIP nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego. Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki. Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8). Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Specjalne środki ostrozności
Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi lub surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy. Ważne informacje o substancjach pomocniczych Cefuroxim-MIP 750 mg: Produkt leczniczy zawiera 42 mg sodu na dawkę 750 mg, co odpowiada 2,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Cefuroxim-MIP 1500 mg: Produkt leczniczy zawiera 83 mg sodu na dawkę 1500 mg, co odpowiada 4,2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie probenecydu. Jednoczesne zastosowanie probenecydu wydłuża wydalanie antybiotyku i zwiększa maksymalne stężenie w surowicy. Leki potencjalnie nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia leczenia wysokimi dawkami cefalosporyn u pacjentów przyjmujących silnie działające leki moczopędne (takie jak furosemid) albo potencjalnie nefrotoksyczne leki (takie jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzenia czynności nerek w wyniku stosowania takich skojarzeń leków. Inne interakcje Określanie stężenia glukozy we krwi lub osoczu: patrz punkt 4.4. Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może powodować zwiększenie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. international normalised ratio – INR).
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Dane o stosowaniu cefuroksymu u kobiet ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Cefuroxim-MIP można przepisać kobiecie ciężarnej jedynie wtedy, gdy spodziewane korzyści przeważają ryzyko. Wykazano, że cefuroksym przekracza barierę łożyskową i uzyskuje terapeutyczne stężenia w płynie owodniowym i w krwi pępowinowej po podaniu matce drogą domięśniową lub dożylną. Karmienie piersi? Cefuroksym jest wydzielany w niewielkich ilościach w mleku ludzkim. Nie jest spodziewane wystąpienie działań niepożądanych podczas stosowania dawek terapeutycznych, jednak nie można wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. W związku z tym należy podjąć decyzję czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać (wstrzymać) leczenie cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Płodność Brak danych na temat wpływu cefuroksymu sodu na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt wykazały brak wpływu na płodność.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, jest mało prawdopodobne, aby cefuroksym miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania. Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
tych, które występują rzadziej niż 1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania. Działania niepożądane związane z lekiem, wszystkich stopni, są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów MedDRA, częstości oraz stopnia ciężkości. Zastosowano następujące zasady przedstawiania częstości występowania: bardzo często ≥1/10; często ≥1/100 do <1/10; niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100; rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000; bardzo rzadko <1/10 000 i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: nadmierny wzrost Candida, nadmierny wzrost Clostridioides difficile Zaburzenia krwi i układu chłonnego: neutropenia, eozynofilia, zmniejszone stężenie hemoglobiny, leukopenia, dodatni odczyn Coombs’a, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego: gorączka polekowa, śródmiąższowe zapalenie nerek, anafilaksja, zapalenie naczyń skóry Zaburzenia serca: zespół Kounisa Zaburzenia żołądka i jelit: zaburzenia żołądkowo-jelitowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna, pokrzywka i świąd, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielania się naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi, zwiększenie stężenia azotu mocznikowego w krwi i zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz pkt.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
4.4) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego odczynu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną. Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny. Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, że leczenie będzie przerwanie z tego powodu. Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Przedawkowanie może prowadzić do następstw neurologicznych, w tym do encefalopatii, drgawek i śpiączki. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawki nie są odpowiednio zmniejszone u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2 i 4.4). Stężenie cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć stosując hemodializę lub dializę otrzewnową.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC: J01DC02 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins – PBP). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), oraz przez enzymy Amp-C, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny (PBP) do cefuroksymu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym. Stężenia graniczne cefuroksymu sodowego Przedstawione niżej wartości graniczne minimalnych stężeń hamujących (ang. minimum inhibitory concentration – MIC) zostały określone przez Europejską Komisję Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST). Drobnoustrój Stężenia graniczne [mg/l] Enterobacteriaceae 1 ≤8 2 >8 – Staphylococcus spp. – Streptococcus A, B, C i G – Streptococcus pneumoniae ≤0,5 >1 Streptococcus (inne) ≤0,5 >0,5 Haemophilus influenzae ≤1 >2 Moraxella catarrhalis ≤4 >8 Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem 1 ≤4 5 >8 – W = wrażliwe, O = oporne Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od miejsca geograficznego i czasu.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wskazane jest uzyskanie miejscowej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że użyteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń. Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje. Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae Streptococcus mitis (grupa viridans) Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Drobnoustroje, wśród których może wystąpić oporność nabyta Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter spp. Z wyjątkiem C. freundii Enterobacter spp. Z wyjątkiem E. aerogenes i E.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
cloacae Enterobacter aerogenes Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. z wyjątkiem P. penneri i P. vulgaris) Providencia spp. Salmonella spp. Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp. Bakterie beztlenowe Gram-ujemne: Fusobacterium spp. Bacteroides spp. Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Campylobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Morganella morganii Proteus penneri Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. $ Wszystkie S.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym. In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie sumaryczne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 μg/mL po dawce 750 mg, a od 33 do 40 μg/mL po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 μg/mL. Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin. Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 L/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i ciele szklistym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon. Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany. Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85-90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 mL/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Szczególne grupy pacjentów Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym szybkim wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego. Osoby w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2). Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. C1cr < 20 mL/min) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
minimum inhibitory concentration – MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Na podstawie danych przedklinicznych uzyskanych podczas konwencjonalnych badań nad farmakologią bezpieczeństwa stosowania, toksyczności powtarzanych dawek, genotoksyczności oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej, wykazano brak szczególnego ryzyka dla ludzi. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale rakotwórczym. Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Brak. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Cefuroksym jest niezgodny z alkalicznymi roztworami do infuzji, z roztworami wodorowęglanu sodu i ze środkami wypełniającymi powstałymi z polipeptydów o wiązaniach krzyżowych. Zgodność z innymi antybiotykami lub chemioterapeutykami Produktów Cefuroxim-MIP 750 mg i Cefuroxim-MIP1500 mg nie należy podawać w jednej strzykawce razem z innymi antybiotykami lub lekami. Cefuroksym i aminoglikozydy W związku z fizykochemiczną niezgodnością z wszystkimi aminoglikozydami, cefuroksymu nie należy podawać razem z aminoglikozydami ani łączyć z nimi w roztworze do infuzji. Oba antybiotyki należy podawać oddzielnie, osobnymi przyrządami, w różne miejsca. Cefuroksym i kolistyna Podczas podawania roztworów kolistyny i cefuroksymu należy wziąć pod uwagę te same zaostrzeżenia jak w przypadku aminoglikozydów. Patrz także punkt 6.6. 6.3 Okres ważności 3 lata.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
Przygotowany roztwór można przechowywać nie dłużej niż 5 godzin w temperaturze do 25°C i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 5°C. Patrz także: punkt 6.6. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 25°C. Chronić od światła. Roztwory do wstrzykiwań i infuzji mają lekko żółtawy kolor. Różne nasycenie koloru nie jest istotne dla skuteczności i bezpieczeństwa tego antybiotyku. Trwałość przygotowanego roztworu Roztwór należy przygotować tuż przed podaniem i zużyć jak najszybciej. Przygotowany roztwór można przechowywać nie dłużej niż 5 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 5°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia należy zużyć przygotowany roztwór zaraz po sporządzeniu. Jeśli roztwór zawiera zmętnienia i strącenia, nie należy go podawać. Zgodność z roztworami do infuzji, patrz punkt 6.2.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania 750 mg: Fiolki z bezbarwnego szkła o pojemności 15 mL, zabezpieczone gumowym korkiem i aluminiowym kapslem, w tekturowym pudełku, pakowane po 10 sztuk. 1500 mg: Fiolki z bezbarwnego szkła o pojemności 50 mL i butelki o pojemności 100 mL, zabezpieczone gumowym korkiem i aluminiowym kapslem, w tekturowym pudełku, pakowane po 10 sztuk. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Instrukcje dotyczące rozpuszczenia Tabela 4. Objętości dodawanej wody i stężenia roztworu przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych. Objętości dodawanej wody i stężenia roztworu przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych Wielkość fiolki Objętość wody do dodania [mL] Przybliżone stężenie cefuroksymu [mg/mL] 750 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 750 mg domięśniowo wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna 3 mL co najmniej 6 mL co najmniej 6 mL 216 116 116 1,5 g proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 1,5 g domięśniowo wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna 6 mL co najmniej 15 mL 15 mL* 216 94 94 * Sporządzony roztwór należy dodać do 50 lub 100 mL zgodnego płynu do infuzji (informacje dotyczące zgodności – patrz poniżej).
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w rozpuszczalniku zwiększa się z powodu współczynnika przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia (mg/mL). Zgodność 1,5 g cefuroksymu sodowego rozpuszczonego w 15 mL wody do wstrzykiwań można dodać do roztworu metronidazolu (500 mg/100 mL) – działanie obu składników utrzymuje się do 24 godzin w temperaturze poniżej 25ºC. 1,5 g cefuroksymu sodowego jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 mL roztworu) lub 5 g azlocyliny (w 50 mL roztworu) do 24 godzin w temperaturze 4ºC lub do 6 godzin w temperaturze poniżej 25ºC. Cefuroksym sodowy (5 mg/mL) w 5% w/v lub 10% w/v roztworze ksylitolu do wstrzykiwań można przechowywać do 24 godzin w temperaturze 25ºC. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi, z którymi działanie jest zachowane do 24 godzin w temperaturze pokojowej: 0,9% w/v roztwór chlorku sodu (BP) 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań (BP) 0,18% w/v roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy do wstrzykiwań (BP) 5% roztwór glukozy i 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań (BP) 5% roztwór glukozy i 0,45% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 5% roztwór glukozy i 0,225% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań 10% roztwór glukozy do wstrzykiwań 10% roztwór cukru inwertowanego w wodzie do wstrzykiwań roztwór Ringera do wstrzykiwań (USP) mleczanowy roztwór Ringera do wstrzykiwań (USP) mleczan sodu do wstrzykiwań (M/6) wieloskładnikowy roztwór mleczanu sodu do wstrzykiwań (roztwór Hartmanna, BP) Stabilność cefuroksymu sodowego w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań (BP) i w 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu.
CHPL leku Cefuroxim-MIP 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 1500 mg
Dane farmaceutyczne
Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność przez 24 godziny w temperaturze pokojowej, jeśli jest dodany do roztworu do infuzji dożylnej zawierającego: heparynę (10 lub 50 jednostek/mL) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; chlorek potasu (10 lub 40 mEqL) w 0,9% roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO APROKAM, 50 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 50 mg cefuroksymu (Cefuroximum) (w postaci 52,6 mg cefuroksymu sodu). Po przygotowaniu roztworu przy użyciu 5 ml rozpuszczalnika (patrz punkt 6.6) 0,1 ml roztworu zawiera 1 mg cefuroksymu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań Proszek o barwie białej do prawie białej.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Antybiotyk jest stosowany w zapobieganiu pooperacyjnemu zapaleniu wnętrza gałki ocznej po operacjach usunięcia zaćmy (patrz punkt 5.1). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych, w tym wytyczne dotyczące zapobiegawczego stosowania antybiotyków w chirurgii oka.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Podanie do komory przedniej gałki ocznej. Jedna fiolka do jednorazowego użycia. Dawkowanie Dorośli: Zalecana dawka wynosi 0,1 ml przygotowanego roztworu (patrz punkt 6.6), tj. 1 mg cefuroksymu. NIE WSTRZYKIWAĆ WIĘCEJ NIŻ WYNOSI ZALECANA DAWKA (patrz punkt 4.9). Dzieci i młodzież: Nie określono optymalnej dawki ani bezpieczeństwa stosowania produktu APROKAM u dzieci. Pacjenci w podeszłym wieku: Nie jest konieczne dostosowanie dawki. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i nerek: Biorąc pod uwagę małą dawkę i spodziewaną niewielką ekspozycję ogólnoustrojową na cefuroksym przy zastosowaniu produktu APROKAM, nie jest konieczne dostosowanie dawki. Sposób podawania: APROKAM musi być podawany po przygotowaniu roztworu w postaci wstrzyknięcia śródgałkowego do przedniej komory oka (wstrzyknięcie do komory przedniej gałki ocznej) przez chirurga okulistę, w zalecanych warunkach aseptycznych przy operacji usunięcia zaćmy.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Dawkowanie
Do rekonstytucji produktu leczniczego APROKAM należy stosować wyłącznie roztwór chlorku sodu 9 mg / ml (0,9%) do wstrzykiwań (patrz punkt 6.6). Po przygotowaniu roztworu, przed podaniem produktu APROKAM, należy go sprawdzić wizualnie na obecność cząstek stałych i odbarwień. Powoli wstrzyknąć 0,1 ml przygotowanego roztworu do przedniej komory oka pod koniec zabiegu usunięcia zaćmy. Instrukcja przygotowania roztworu produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na cefuroksym lub na grupę antybiotyków cefalosporynowych.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Produkt APROKAM przeznaczony jest wyłącznie do leczenia śródgałkowego. Szczególna ostrożność jest wskazana u pacjentów, u których stwierdzono reakcję alergiczną na penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, w związku z możliwością wystąpienia reakcji krzyżowej. U pacjentów z ryzykiem zakażeń szczepami opornymi, np. osób z rozpoznanym wcześniej zakażeniem lub kolonizacją MRSA (metycylinoopornym Staphylococcus aureus), należy rozważyć alternatywne zapobiegawcze leczenie antybiotykiem. W przypadku braku danych dla szczególnych grup pacjentów (pacjenci z ciężkim ryzykiem zakażenia, pacjenci z zaćmą powikłaną, pacjenci poddani połączonemu zabiegowi chirurgicznemu oka z operacją usunięcia zaćmy, pacjenci z ciężkimi chorobami tarczycy, pacjenci ze zmniejszoną liczbą komórek śródbłonka rogówki (<2000)), produkt APROKAM powinien być stosowany tylko po dokładnym oszacowaniu stosunku ryzyka do korzyści.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Specjalne środki ostrozności
Stosowania cefuroksymu nie należy traktować jako jedynego środka, podczas leczenia mają również znaczenie inne okoliczności, takie jak zapobiegawcze postępowanie antyseptyczne. Toksyczność wobec komórek śródbłonka rogówki nie była zgłaszana podczas stosowania cefuroksymu w zalecanych stężeniach, niemniej jednak nie można wykluczyć takiego ryzyka, więc w okresie opieki pooperacyjnej lekarze powinni mieć na uwadze to możliwe ryzyko toksyczności śródbłonkowej rogówki. Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ponieważ spodziewana ekspozycja ogólnoustrojowa jest znikoma, systemowe interakcje są mało prawdopodobne. W literaturze nie opisano niezgodności z najbardziej popularnymi produktami stosowanymi podczas operacji zaćmy.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Płodność: Brak danych dotyczących wpływu cefuroksymu sodu na płodność u ludzi. Badania nad rozrodczością u zwierząt nie wykazały wpływu na płodność. Ciąża: Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania cefuroksymu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny i płodowy. Cefuroksym przenika przez barierę łożyska do zarodka (płodu). Nie przewiduje się wpływu produktu w czasie ciąży, ponieważ ogólnoustrojowa ekspozycja na cefuroksym po zastosowaniu produktu APROKAM jest znikoma. APROKAM może być stosowany podczas ciąży. Karmienie piersią: Przewiduje się, że cefuroksym przenika mleka w bardzo małych ilościach. Po zastosowaniu produktu APROKAM w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się wystąpienia działań niepożądanych. Cefuroksym może być stosowany podczas karmienia piersią.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nieistotny.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane W literaturze nie opisano szczególnych działań niepożądanych w przypadku, gdy cefuroksym jest podawany we wstrzyknięciu do komory przedniej gałki ocznej, z wyjątkiem następujących: Zaburzenia oka Częstość nieznana (częstość nie może być określona podstawie dostępnych danych): Obrzęk plamki żółtej. Zaburzenia układu immunologicznego Bardzo rzadko (<1/10 000): Reakcja anafilaktyczna. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Działania niepożądane
Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: +48 22 49 21 301, faks: +48 22 49 21 309, e-mail: ndl@urpl.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Odnotowane przypadki przedawkowania zostały opisane w literaturze po niewłaściwym rozcieńczeniu i nieautoryzowanym użyciu cefuroksymu przeznaczonego do podawania ogólnoustrojowego. Duża dawka cefuroksymu (3-krotnie większa od zalecanej, spowodowana nieprawidłowym rozcieńczeniem cefuroksymu) podawana do komory przedniej gałki ocznej u sześciu pacjentów nie wywoływała żadnego wykrywalnego niekorzystnego wpływu na tkanki oka. Dane dotyczące toksyczności uzyskano po wstrzyknięciu do komory przedniej gałki ocznej 6 pacjentom podczas operacji zaćmy dawek stanowiących 40 do 50-krotności dawki zalecanej cefuroksymu po błędnym rozcieńczeniu. Początkowa średnia ostrość wzroku wynosiła 20/200. Wystąpiło ciężkie zapalenie przedniego odcinka oka, optyczna koherentna tomografia siatkówki wykazała rozległy obrzęk plamki. Sześć tygodni po operacji średnia ostrość wzroku osiągnęła poziom 20/25. Profil plamki w optycznej koherentnej tomografii wrócił do normy.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Przedawkowanie
Jednak u wszystkich pacjentów zaobserwowano 30% zmniejszenie elektroretinografii skotopowej. Podanie nieprawidłowo rozcieńczonego cefuroksymu (10-100 mg na oko) u 16 pacjentów wywołało toksyczność dla oka, w tym obrzęk rogówki ustępujący tygodniami, przemijające podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, utratę komórek śródbłonka rogówki i zmiany w obrazie elektroretinografii. U wielu z tych pacjentów doszło do stałej i ciężkiej utraty wzroku.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Klasyfikacja ATC Grupa farmakoterapeutyczna: Narządy wzroku i słuchu – Leki oftalmologiczne – Leki stosowane w zakażeniach oczu – Antybiotyki Kod ATC: S01AA27 Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne W przypadku cefalosporyn wykazano, że najważniejszy wskaźnik zależności farmakokinetyczno-farmakodynamicznych skorelowany ze skutecznością in vivo, to odsetek czasu między dawkami (% T), gdy stężenie niezwiązanego cefuroksymu pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) cefuroksymu dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli % T >MIC).
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Po wstrzyknięciu do komory przedniej gałki ocznej 1 mg cefuroksymu, stężenie cefuroksymu w cieczy wodnistej wynosiło powyżej MIC dla kilku odpowiednich gatunków w okresie do 4-5 godzin po zabiegu. Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może rozwinąć się w wyniku jednego lub kilku z następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy. Cefuroksym może być skutecznie hydrolizowany przez niektóre beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL) oraz przez kodowane chromosomowo enzymy (AmpC), które mogą być indukowane lub stale tłumione u niektórych gatunków Gram-ujemnych bakterii tlenowych; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicylinę do cefuroksymu; nieprzepuszczalność zewnętrznej błony komórkowej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicylinę u bakterii Gram-ujemnych; aktywny wypływ substancji czynnej z komórki bakteryjnej.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Gronkowce oporne na metycylinę (MRS) są oporne na wszystkie znane obecnie antybiotyki beta-laktamowe, w tym cefuroksym. Oporne na penicylinę szczepy Streptococcus pneumoniae są krzyżowo oporne na cefalosporyny, takie jak cefuroksym, z powodu zmian strukturalnych białek wiążących penicyliny. Beta-laktamazo ujemne, oporne na ampicylinę (BLNAR) szczepy H. influenzae należy uznać za oporne na cefuroksym, pomimo pozornej wrażliwości in vitro. Stężenia graniczne Lista drobnoustrojów przedstawionych poniżej została dostosowana do wskazania (patrz punkt 4.1). Produkt APROKAM należy stosować do podania do komory przedniej gałki ocznej i nie powinien być stosowany do leczenia układowych zakażeń (patrz punkt 5.2); kliniczne stężenia graniczne nie dotyczą tej drogi podawania. Epidemiologiczne wartości odcięcia (ECOFF), z różnicowaniem na wyizolowane populacje typu dzikiego z nabytymi cechami odporności, są następujące: Drobnoustrój ECOFF (mg/L) Staphylococcus aureus ≤ 4 Streptococcus pneumoniae ≤0,125 E.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
coli ≤ 8 Proteus mirabilis ≤ 4 H. influenzae ≤ 2 Wrażliwość gronkowców na cefuroksym wnioskowana na podstawie wrażliwości na metycylinę. Podatność Streptococcus z grupy A, B, C i G można wywnioskować z ich podatności na benzylopenicyliny. Informacje z badań klinicznych Przeprowadzono prospektywne, randomizowane, wieloośrodkowe, podlegające częściowo procedurze maskowania badanie kliniczne u 16 603 pacjentów poddanych zabiegowi operacyjnemu usunięcia zaćmy. Dwadzieścia dziewięć osób (24 w grupie „bez cefuroksymu” i 5 w grupie „z cefuroksymem dokomorowo”) wykazało zapalenie wnętrza gałki ocznej, z których 20 (17 w grupie „bez cefuroksymu” i 3 w grupie „cefuroksym dokomorowo”) zakwalifikowano jako posiadające udowodnione zakaźne zapalenie wnętrza gałki ocznej. Wśród tych 20 osób z udowodnionym zapaleniem wnętrza gałki ocznej: 10 pacjentów było w grupie „krople do oczu placebo i bez cefuroksymu”, 7 osób w grupie „krople do oczu z lewofloksacyną i bez cefuroksymu”, 2 pacjentów w grupie „krople do oczu placebo i cefuroksym dokomorowo” i 1 pacjent w grupie „krople do oczu z lewofloksacyną i cefuroksym dokomorowo”.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Podanie cefuroksymu do komory przedniej gałki ocznej w postaci schematu zapobiegawczego w dawce 1 mg w 0,1 ml roztworu do wstrzykiwań chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) wiązało się z 4,92-krotnym zmniejszeniem ryzyka całkowitego pooperacyjnego zapalenia wnętrza gałki ocznej. Dwa prospektywne badania (Wedje 2005 i Lundström 2007) oraz 5 retrospektywnych badań stanowiło poparcie badania głównego ESCRS, potwierdzając skuteczność dokomorowego podania cefuroksymu w zapobieganiu pooperacyjnemu zapaleniu wnętrza gałki ocznej.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Nie badano ekspozycji ogólnoustrojowej po wstrzyknięciu do komory przedniej gałki ocznej, ale spodziewana jest na poziomie znikomym. Po wstrzyknięciu do komory przedniej gałki ocznej 10 mg/ml roztworu w zalecanej dawce pojedynczej 0,1 ml cefuroksymu u pacjentów z zaćmą średnie stężenie wewnątrzgałkowe cefuroksymu wynosiło 2614 ± 209 mg/l (10 pacjentów) po 30 sekundach i 1027 ± 43 mg/l (9 pacjentów) po 60 minutach po podaniu leku.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie W badaniach nieklinicznych działanie obserwowano jedynie przy narażeniu uważanym za wystarczająco przekraczające maksymalną ekspozycję u człowieka, co wskazuje na niewielkie znaczenie tych obserwacji w praktyce klinicznej. Wstrzyknięcia do ciała szklistego 1 mg cefuroksymu u królików albinosów wykazały stężenia 19-35 mg/l oraz 600-780 mg/l po 30 minutach od wstrzyknięcia, odpowiednio w cieczy wodnistej i ciele szklistym. Stężenia te po 6 godzinach zmniejszyły się do 1,9-7,3 i 190-260 mg/l, odpowiednio w tych dwóch strukturach. Nie nastąpiło zwiększenie ciśnienia śródgałkowego w ciągu pierwszych 3 dni. Badania histopatologiczne nie wykazały żadnych zmian zwyrodnieniowych w porównaniu do soli fizjologicznej. ERG: fale a, b i c były zmniejszone przez 14 dni, zarówno w oku kontrolnym jak i oku gdzie wstrzykiwano antybiotyk. Powrót do stanu początkowego nastąpił, ale był wolniejszy niż w oku kontrolnym.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
ERG nie wykazała żadnych definitywnych zmian sugerujących działanie toksyczne na siatkówkę do 55 dni od daty podania leku do ciała szklistego.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 18 miesięcy. Produkt należy użyć natychmiast po przygotowaniu roztworu i nie stosować ponownie. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po przygotowaniu roztworu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki ze szkła typu I o pojemności 8 ml, zamknięte korkiem z gumy bromobutylowej z aluminiowym kapslem typu „flip-off”. Wielkości opakowań: 1 fiolka×50 mg, 10 fiolek×50 mg lub 20 fiolek×50 mg, w tekturowym pudełku. Pudełko zawierające 10 fiolek×50 mg + 10 jałowych igieł z filtrem 5 mikrometrów. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania APROKAM musi być podawany po przygotowaniu roztworu w postaci wstrzyknięcia do komory przedniej gałki ocznej przez chirurga okulistę, w zalecanych warunkach aseptycznych podczas operacji usunięcia zaćmy. FIOLKA WYŁĄCZNIE DO JEDNORAZOWEGO UŻYCIA. NALEŻY STOSOWAĆ JEDNĄ FIOLKĘ WYŁĄCZNIE DLA JEDNEGO PACJENTA. Należy przykleić banderolę (etykietę) fiolki w dokumentacji pacjenta. Aby przygotować produkt do podania do komory przedniej gałki ocznej, należy stosować się do następujących instrukcji: Zerwać kapsel typu flip-off. Przed włożeniem jałowej igły należy zdezynfekować zewnętrzną powierzchnię gumowego korka fiolki. Wkłuć igłę pionowo w środek korka fiolki, utrzymując fiolkę w pozycji pionowej. Następnie, stosując technikę aseptyczną, należy wstrzyknąć do fiolki 5 ml roztworu do wstrzykiwań chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%).
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Dane farmaceutyczne
Potrząsać delikatnie do czasu aż w roztworze nie będzie żadnych widocznych cząstek. Zamontować jałową igłę (18G x 1½’’, 1,2 mm x 40 mm) z filtrem 5 mikrometrów (membrana kopolimeru akrylowego na nietkanym poliamidzie) na jałowej strzykawce o pojemności 1 ml. Wkłuć strzykawkę pionowo w środek korka fiolki, utrzymując fiolkę w pozycji pionowej. W warunkach aseptycznych pobrać co najmniej 0,1 ml roztworu. Odłączyć igłę z filtrem 5 mikrometrów od strzykawki i nałożyć na strzykawkę jałową kaniulę przeznaczoną do podawania do przedniej komory oka. Ostrożnie usunąć powietrze ze strzykawki i dostosować dawkę do pojemności 0,1 oznaczonej na strzykawce. Strzykawka jest gotowa do wstrzyknięcia. Przygotowany roztwór należy sprawdzić wzrokowo i należy go stosować wyłącznie wówczas, jeśli jest bezbarwny do żółtawego i bez widocznych cząstek. Roztwór ma pH i osmolalność zbliżone do wartości fizjologicznych (pH około 7,3 a osmolalność około 335 mosmol/kg).
CHPL leku Aprokam, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 50 mg
Dane farmaceutyczne
Po użyciu należy zutylizować pozostałość przygotowanego roztworu. Nie należy przechowywać pozostałości roztworu po przygotowaniu roztworu w celu ponownego użycia. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Zużyte igły należy umieścić w pojemniku na ostre odpady medyczne.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biotrakson, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Biotrakson, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1 g lub 2 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci ceftriaksonu sodowego. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sód. Każdy gram produktu zawiera 83 mg sodu (3,6 mmol). 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Prawie biały lub żółtawy, krystaliczny proszek, słabo higroskopijny.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt Biotrakson jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym noworodków urodzonych o czasie (od urodzenia): bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, ostre zapalenia ucha środkowego, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia kości i stawów, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, rzeżączka, kiła, bakteryjne zapalenie wsierdzia. Biotrakson można stosować: w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych, w leczeniu rozsianej postaci boreliozy [wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III)] u dorosłych i dzieci, w tym noworodków od 15.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
dnia życia, w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych, w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi wyżej, lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Produkt Biotrakson należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy spektrum jego działania nie obejmuje wszystkich bakterii, które mogą wywoływać dane zakażenie (patrz punkt 4.4). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dawka zależy od ciężkości, wrażliwości, umiejscowienia i rodzaju zakażenia, jak również od wieku pacjenta oraz czynności jego wątroby i nerek. Dawki zalecane w tabelach poniżej są zwykle zalecanymi dawkami w tych wskazaniach. W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg) * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: Produkt Biotrakson można podać w pojedynczej dawce domięśniowej 1 do 2 g.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy pacjent jest ciężko chory lub poprzednie leczenie nie przynosi poprawy, ceftriakson może być skuteczny podawany domięśniowo w dawce 1 do 2 g na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 2 g w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Rzeżączka: 500 mg w pojedynczej dawce domięśniowej. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 500 mg do 1 g raz na dobę, zwiększona w kile układu nerwowego do 2 g raz na dobę przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Dawkowanie ceftriaksonu* 1 do 2 g – Raz na dobę – Pozaszpitalne zapalenie płuc, Zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) 2 g – Raz na dobę – Szpitalne zapalenie płuc, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów 2 do 4 g – Raz na dobę – Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, Bakteryjne zapalenie wsierdzia, Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Dzieci i młodzież Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
dnia do 12 lat (<50 kg): U dzieci o masie ciała 50 kg i więcej należy stosować zwykłą dawkę dla dorosłych. * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (<50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać produkt Biotrakson w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc. Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy dziecko jest ciężko chore lub gdy początkowe leczenie nie przynosi poprawy, produkt Biotrakson może być skuteczny podczas podawania domięśniowego w dawce 50 mg/kg mc. na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 50 do 80 mg/kg mc.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 75 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g) przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)]: 50 do 80 mg/kg mc. raz na dobę przez 14-21 dni. Zaleca się różny czas trwania leczenia; należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Noworodki w wieku 0-14 dni Dawkowanie ceftriaksonu* 50 do 80 mg/kg mc. – Raz na dobę – Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc 50 do 100 mg/kg mc.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
(maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka, prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 80 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie wsierdzia Biotrakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od daty ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny). * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 50 mg/kg mc. Wskazania do stosowania u noworodków w wieku 0-14 dni, które wymagają specjalnych schematów dawkowania Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać produkt Biotrakson w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 20 do 50 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 50 mg/kg mc. raz na dobę przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Czas trwania leczenia Czas trwania leczenia jest różny w zależności od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zasadami antybiotykoterapii, podawanie ceftriaksonu należy kontynuować przez 48 do 72 godzin po ustąpieniu gorączki u pacjenta lub potwierdzeniu eradykacji bakterii. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki zalecanej dla dorosłych pod warunkiem zadowalającej czynności wątroby i nerek.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby Dostępne dane nie wskazują na konieczność dostosowania dawki w lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby pod warunkiem, że czynność nerek nie jest zaburzona. Nie ma danych z badań dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Dawkowanie ceftriaksonu* 20 do 50 mg/kg mc. – Raz na dobę – Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 50 mg/kg mc. – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Bakteryjne zapalenie wsierdzia Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki ceftriaksonu pod warunkiem, że czynność wątroby nie jest zaburzona.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Tylko w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawka ceftriaksonu nie powinna być większa niż 2 g na dobę. U pacjentów dializowanych nie ma konieczności stosowania dawek uzupełniających po dializie. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej. Zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności zarówno nerek, jak i wątroby, zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. Sposób podawania Produkt Biotrakson można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (zalecany sposób podania) lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut, lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. W dożylnym przerywanym wstrzyknięciu produkt należy podawać przez 5 minut, najlepiej do dużej żyły.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
U niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg mc. lub więcej należy podawać w postaci infuzji. U noworodków dawki dożylne należy podawać w czasie dłuższym niż 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkty 4.3 i 4.4). Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać na odpowiednią głębokość w obrębie względnie dużego mięśnia; nie podawać w jedno miejsce więcej niż 1 g. Podawanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne nie jest możliwe lub jest mniej odpowiednie dla danego pacjenta. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie. Nigdy nie podawać dożylnie roztworów, w których zastosowano jako rozpuszczalnik roztwór lidokainy (patrz punkt 4.3). Należy wziąć pod uwagę informacje podane w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Ceftriakson jest przeciwwskazany u noworodków (w wieku ≤28 dni), u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkt 4.3). Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. W związku z tym ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz punkty 4.3, 4.4 i 6.2).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
W celu przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego, ceftriakson należy podać 30-90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt. 6.6.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na ceftriakson lub na jakąkolwiek inną cefalosporynę. Ciężka reakcja nadwrażliwości (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy) w wywiadzie. Ceftriakson jest przeciwwskazany u: wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny); noworodków urodzonych o czasie (w wieku do 28 dni): z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub z hipoalbuminemią lub kwasicą, ponieważ są to stany, w których wiązanie bilirubiny jest najprawdopodobniej zaburzone; u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie preparatami wapnia lub infuzjami zawierającymi wapń, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.4, 4.8 i 6.2).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z jej miejsc wiązania z albuminami surowicy, stwarzając w ten sposób ryzyko encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów. Przed domięśniowym wstrzyknięciem ceftriaksonu rozpuszczonego w roztworze lidokainy należy upewnić się, że pacjenta nie dotyczą przeciwwskazania do stosowania lidokainy (patrz punkt 4.4). Należy zapoznać się z informacjami podanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy, zwłaszcza dotyczącymi przeciwwskazań. Roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano ciężkie i niekiedy prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.8). Reakcje nadwrażliwości mogą również prowadzić do rozwoju zespołu Kounisa – ciężkiej reakcji alergicznej, której skutkiem może być zawał mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi ciężka reakcja nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać leczenie ceftriaksonem i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent nie przebył w przeszłości ciężkiej reakcji nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ceftriaksonu u pacjentów z nieciężką reakcją nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W związku z leczeniem ceftriaksonem obserwowano ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry [zespół Stevensa-Johnsona (pęcherzowy rumień wielopostaciowy) lub toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) oraz reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS)], mogące zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, jednakże częstość występowania tych działań jest nieznana (patrz punkt 4.8). Reakcja Jarischa-Herxheimera U niektórych pacjentów z zakażeniem wywołanym krętkami, krótko po rozpoczęciu leczenia ceftriaksonem może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta zwykle ma przebieg samoograniczający się lub można ją leczyć objawowo. W razie wystąpienia takiej reakcji nie należy odstawić antybiotykoterapii. Interakcja z produktami zawierającymi wapń Opisano przypadki zgonów w wyniku wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach u wcześniaków i urodzonych o czasie noworodków w pierwszym miesiącu życia.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Co najmniej jedno z dzieci otrzymywało ceftriakson i wapń w różnym czasie i przez różne zestawy do podawania dożylnego. W dostępnych danych naukowych nie ma potwierdzonych doniesień o wewnątrznaczyniowych strątach u pacjentów innych niż noworodki, leczonych ceftriaksonem i roztworami zawierającymi wapń lub innymi produktami zawierającymi wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków występuje zwiększone, w porównaniu do innych grup wiekowych, ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu. U pacjentów, niezależnie od wieku, nie wolno mieszać ani podawać ceftriaksonu jednocześnie z roztworami do podawania dożylnego zawierającymi wapń, nawet jeśli stosuje się różne linie infuzyjne lub podaje się w różne miejsca. Jednak w celu uniknięcia wytrącenia osadu, u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne są wkłute w różne miejsca lub są wymienione, lub pomiędzy infuzjami zostaną starannie przepłukane fizjologicznym roztworem soli.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjentów konieczne jest podawanie w ciągłej infuzji roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego zawierających wapń (ang. total parenteral nutrition, TPN), osoba z fachowego personelu medycznego może rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia przeciwbakteryjnego, które nie wiążą się z takim ryzykiem wytrącania się osadu. Jeżeli zastosowanie ceftriaksonu u pacjentów, u których konieczne jest ciągłe żywienie pozajelitowe, zostanie uznane za niezbędne, ceftriakson i roztwory do TPN można podawać jednocześnie, ale przez różne linie infuzyjne wkłute w różne miejsca. Inna możliwość to przerwanie podawania TPN na czas infuzji ceftriaksonu i przepłukanie linii infuzyjnej pomiędzy podaniem roztworów (patrz punkty 4.3, 4.8, 5.2 i 6.2). Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność ceftriaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci określono dla schematów dawkowania opisanych w punkcie „Dawkowanie i sposób podawania“ (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Badania wykazały, że ceftriakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami surowicy. Produkt Biotrakson jest przeciwwskazany u wcześniaków oraz donoszonych noworodków, u których występuje ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkt 4.3). Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna Obserwowano przypadki autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym produkt Biotrakson (patrz punkt 4.8). Obserwowano ciężkie przypadki niedokrwistości hemolitycznej, w tym zakończone zgonem, podczas leczenia produktem Biotrakson, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Jeżeli podczas leczenia ceftriaksonem u pacjenta wystąpi niedokrwistość, należy wziąć pod uwagę możliwość niedokrwistości związanej z cefalosporyną i przerwać leczenie ceftriaksonem do czasu określenia etiologii niedokrwistości.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Długotrwałe leczenie W trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie oznaczać morfologię krwi. Zapalenie jelita grubego, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Obserwowano występowanie zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych, także ceftriaksonu. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania ceftriaksonu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem i podanie leków działających swoiście na Clostridium difficile. Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Podobnie jak podczas stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, może dojść do nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężka niewydolność nerek i wątroby U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt 4.2). Zaburzenia wyników testów serologicznych Biotrakson może wpływać na wyniki testu Coombsa, bowiem może spowodować fałszywie dodatni wynik testu. Biotrakson może też spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię (patrz punkt 4.8). Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Podczas leczenia produktem Biotrakson zawartość glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz punkt 4.8). Obecność ceftriaksonu może fałszywie zaniżać poziom glukozy we krwi podczas niektórych badań diagnostycznych monitorujących poziom glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcją obsługi każdego stosowanego systemu oraz zastosować alternatywne metody badania, jeśli jest to konieczne.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres działania przeciwbakteryjnego Ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie nadawać się do stosowania w monoterapii niektórych rodzajów zakażeń, chyba że zidentyfikowany został drobnoustrój odpowiedzialny za zakażenie (patrz punkt 4.2). W zakażeniu kilkoma drobnoustrojami, gdy wśród podejrzewanych drobnoustrojów są oporne na ceftriakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego antybiotyku. Stosowanie lidokainy Jeżeli jako rozpuszczalnik stosowany jest roztwór lidokainy, otrzymany roztwór ceftriaksonu może być użyty tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Przed użyciem należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inne istotne informacje wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy (patrz punkt 4.3). Roztworów zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Kamica żółciowa W razie zaobserwowania cieni w badaniu USG, należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu. W badaniach USG pęcherzyka żółciowego uwidoczniono cienie omyłkowo wzięte za kamienie żółciowe, które były obserwowane częściej podczas stosowania ceftriaksonu w dawkach 1 g na dobę i większych. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży. Takie strąty zanikają po zakończeniu leczenia ceftriaksonem. Rzadko strąty soli wapniowej ceftriaksonu powodują objawy. Jeśli wystąpią objawy, zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta (patrz punkt 4.8). Zastój żółci U pacjentów leczonych ceftriaksonem obserwowano przypadki zapalenia trzustki, spowodowane prawdopodobnie niedrożnością dróg żółciowych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania szlamu żółciowego, np. przebyte poważne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że ceftriakson jest czynnikiem wyzwalającym lub sprzyjającym powstawaniu osadów żółciowych. Kamica nerkowa Obserwowano przypadki kamicy nerkowej, która ustępowała po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią objawy, należy przeprowadzić badanie USG. Stosowanie u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie lub z hiperkalciurią powinno być rozważone przez lekarza na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta. Encefalopatia W związku ze stosowaniem ceftriaksonu notowano przypadki encefalopatii (patrz punkt 4.8), zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) lub z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się, że występujące objawy encefalopatii (np.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
obniżenie poziomu świadomości, zmiany w stanie psychicznym, mioklonie, drgawki) są związane ze stosowaniem ceftriaksonu, należy rozważyć odstawienie ceftriaksonu. Sód Produkt leczniczy zawiera 83 mg sodu (3,6 mmol) w 1 g, co odpowiada 4,15% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna do rekonstytucji produktu Biotrakson ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić także w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym zawierającymi wapń infuzjami dożylnymi, np. do żywienia pozajelitowego. Jednakże u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
W badaniach in vitro na osoczu uzyskanym od dorosłych oraz z krwi pępowinowej noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4, 4.8 i 6.2). Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K do jego wartości, zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas podawania w skojarzeniu z cefalosporynami. W przypadkach takich należy stosować zalecane w praktyce klinicznej monitorowanie stężenia danego aminoglikozydu (i czynność nerek).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas stosowania skojarzenia chloramfenikolu z ceftriaksonem. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane. Nie ma żadnych doniesień na temat interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnymi produktami zawierającymi wapń ani pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami zawierającymi wapń (podawanymi dożylnie lub doustnie). U pacjentów leczonych ceftriaksonem test Coombsa może dać wynik fałszywie dodatni. Ceftriakson, podobnie jak inne antybiotyki, może spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Podobnie, nieenzymatyczne metody oznaczania zawartości glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Z tego powodu podczas leczenia ceftriaksonem stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodą enzymatyczną. Nie zaobserwowano zaburzenia czynności nerek po jednoczesnym podawaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych leków moczopędnych (np. furosemidu).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez barierę łożyska. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson może być podawany podczas ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson jest wydzielany do mleka ludzkiego w małym stężeniu, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmionego piersią noworodka lub niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość uczulenia.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność kobiet i mężczyzn.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas leczenia ceftriaksonem mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wywierać wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych. W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Często Niezbyt często Rzadko Częstość nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Reakcja Jarischa-Herxheimera Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczna nekroliza naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żył Obrzęk Dreszcze Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu Zaobserwowano rzadkie, ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku < 28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Duże ryzyko wytrącania się u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Zgłaszano przypadki wytrącania się ceftriaksonu w drogach moczowych, głównie u dzieci, które otrzymywały duże dawki dobowe (np. ≥80 mg/kg mc. na dobę) lub duże dawki całkowite (większe niż 10 g) i występowały u nich dodatkowe czynniki ryzyka (np. odwodnienie lub unieruchomienie w łóżku). Zdarzenie takie może być objawowe lub bezobjawowe, może prowadzić do niedrożności moczowodów i ostrej pozanerkowej niewydolności nerek, jednakże zazwyczaj przemija po odstawieniu ceftriaksonu (patrz punkt 4.4). Obserwowano wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami większymi od zalecanej standardowej dawki. Badania prospektywne u dzieci wykazały zmienną częstość powstawania strątów podczas podawania dożylnego – nawet ponad 30% w niektórych badaniach.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Częstość występowania wydaje się być mniejsza podczas powolnej infuzji (trwającej 20−30 minut). Efekt ten jest zwykle bezobjawowy, jednakże rzadko strątom towarzyszyły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zalecane jest leczenie objawowe. Wytrącanie się jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W razie przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistej odtrutki. Leczenie przedawkowania jest objawowe.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; cefalosporyny III generacji, kod ATC: J01DD04 Mechanizm działania Ceftriakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po związaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanów), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakterii. Oporność Oporność bakterii na ceftriakson może być wynikiem jednego lub kilku z następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym profilu substratowym (ECBL), karbapenemazy lub chromosomalne cefalosporynazy (AmpC), które mogą być indukowane lub stale wytwarzane przez niektóre gatunki tlenowych bakterii Gram-ujemnych z derepresorowanym genem beta-laktamazy; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicylinę do ceftriaksonu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne w testach wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Drobnoustrój Test metodą rozcieńczeniową (MIC, mg/l) Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤1 ≤1 >2 Staphylococcus spp. a. a. Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G) b. b. Streptococcus pneumoniae ≤0,5 ≤0,5 >2 Paciorkowce zieleniące ≤0,5 ≤0,5 >0,5 Haemophilus influenzae ≤0,12 ≤0,12 >0,12 Moraxella catarrhalis ≤1 ≤1 >2 Neisseria gonorrhoeae ≤0,12 ≤0,12 >0,12 Neisseria meningitidis ≤0,12 ≤0,12 >0,12 Niezwiązane z gatunkami ≤1 ≤1 >2 a. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. b. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na penicylinę. c.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Izolaty z MIC dla ceftriaksonu powyżej wartości granicznej wrażliwości występują rzadko; w razie ich wykrycia należy przeprowadzić ponowny test i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać do laboratorium referencyjnego. d. Wartości graniczne dotyczą dawki dożylnej 1 g raz na dobę i dużej dawki co najmniej 2 g raz na dobę. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność ceftriaksonu, przynamniej w niektórych rodzajach zakażeń, jest wątpliwa.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Gronkowce koagulazoujemne (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes (grupa A) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Paciorkowce zieleniące Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Borrelia burgdorferi Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Neisseria gonorrhoea Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Providencia spp. Treponema pallidum Gatunki, w przypadku których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Klebsiella oxytoca Morganella morganii Proteus vulgaris Serratia marcescens Bakterie beztlenowe: Bacteroides spp.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Fusobacterium spp. Peptostreptococcus spp. Clostridium perfringens Drobnoustroje o oporności naturalnej: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus spp. Listeria monocytogenes Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe: Clostridium difficile Inne: Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Ureaplasma urealyticum £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są też oporne na ceftriakson. + Odsetek oporności >50% w co najmniej jednym regionie. % Szczepy wytwarzające ESBL są zawsze oporne.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po dożylnym podaniu 500 mg i 1 g ceftriaksonu w szybkim wstrzyknięciu (bolus) średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g ceftriaksonu stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 80, 150 i 250 mg/l. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu jest w przybliżeniu o połowę mniejsze od stężenia obserwowanego po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu dawki 1 g wynosi około 81 mg/l i jest osiągane po 2−3 godzinach od podania. Pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu po podaniu domięśniowym jest takie samo, jak obserwowane po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Dystrybucja Objętość dystrybucji ceftriaksonu wynosi 7−12 l.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości odpowiednich patogenów wykrywalne są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych lub wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym, maziówkowym i w wydzielinie gruczołu krokowego. Po wielokrotnym podaniu obserwuje się zwiększenie średniego maksymalnego stężenia w osoczu (Cmaks) o 8−15%; w większości przypadków stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48−72 godzin w zależności od drogi podawania. Przenikanie do szczególnych tkanek Ceftriakson przenika przez opony mózgowo-rdzeniowe. Stopień przenikania jest największy, gdy opony objęte są stanem zapalnym. Zgodnie z doniesieniami, średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% stężenia w osoczu, w porównaniu z 2% stężenia w osoczu u pacjentów bez stanu zapalnego opon.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF osiągane jest w ciągu około 4−6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka matki w małym stężeniu (patrz punkt 4.6). Wiązanie z białkami Ceftriakson w sposób odwracalny wiąże się z albuminami. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie się ulega nasyceniu i związany odsetek zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu wynoszącym 300 mg/l). Metabolizm Ceftriakson nie jest metabolizowany w organizmie, ale ulega przekształceniu w nieaktywne metabolity przez florę jelitową. Eliminacja Klirens osoczowy całkowitego ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10−22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5−12 ml/min. 50−60% ceftriaksonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie na drodze przesączania kłębuszkowego, natomiast 40−50% wydalane jest w postaci niezmienionej z żółcią.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Okres półtrwania eliminacji całkowitego ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu jest tylko nieznacznie zmieniona, z nieznacznym wydłużeniem okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnym), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. Wyjaśnieniem względnie niewielkiego zwiększenia okresu półtrwania w zaburzeniu czynności nerek jest kompensacyjne zwiększenie klirensu pozanerkowego, wynikające ze zmniejszenia wiązania się z białkami i odpowiadającego mu zwiększenia klirensu pozanerkowego ceftriaksonu. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby okres półtrwania eliminacji ceftriaksonu nie jest wydłużony dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu nerkowego.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wynika to także ze zwiększenia wolnej frakcji ceftriaksonu w osoczu, co przyczynia się do obserwowanego paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu leku równolegle ze zwiększeniem objętości dystrybucji odpowiadającym zwiększeniu klirensu całkowitego. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku (ponad 75 lat) średni okres półtrwania w fazie eliminacji jest zwykle dwa do trzech razy dłuższy niż u młodych dorosłych. Dzieci i młodzież Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków. W okresie od urodzenia do ukończenia
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że duże dawki soli wapniowej ceftriaksonu prowadzą do powstawania złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym u psów i małp; jak wykazano, zjawisko to jest odwracalne. Badania na zwierzętach nie przyniosły żadnych dowodów wskazujących na toksyczny wpływ na rozrodczość ani na genotoksyczność. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ceftriaksonu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Zgodnie z doniesieniami literaturowymi, ceftriakson jest niezgodny z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i antybiotykami aminoglikozydowymi. Roztworów zawierających ceftriakson nie wolno mieszać z innymi środkami ani dodawać do nich innych środków, oprócz tych wymienionych w punkcie 6.6. W szczególności, ze względu na ryzyko wytrącania się osadu, nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym stosowanych w całkowitym żywieniu pozajelitowym (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4 i 4.8). 6.3 Okres ważności 2 lata. Sporządzony roztwór można przechowywać 24 godziny w lodówce, tj. w temperaturze od 2°C do 8°C.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Zaleca się podanie roztworu produktu Biotrakson bezpośrednio po sporządzeniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 25°C. Chronić od światła. Sporządzony roztwór – patrz punkt 6.3. Roztworów do infuzji dożylnych sporządzonych z użyciem jednocześnie chlorku sodu i glukozy nie należy przechowywać w chłodni (2-8°C) ze względu na niezgodność fizyczną składników w niskich temperaturach. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biotrakson, 1 g: fiolka szklana o pojemności 26 ml, zamknięta gumowym korkiem i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem, w tekturowym pudełku. Biotrakson, 2 g: fiolka bezbarwna szklana o pojemności 26 ml, zamknięta korkiem z gumy bromobutylowej i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed zastosowaniem produktu sprawdzić termin ważności. Nie stosować produktu po terminie podanym na opakowaniu. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm (21 G w skali Gauge [G]). Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°. Przed podaniem produktu należy sprawdzić, czy roztwór jest przezroczysty i nie zawiera nierozpuszczalnych cząstek. Jeśli jest mętny lub zawiera stałe cząstki, nie nadaje się do użycia. Roztwór może być bezbarwny lub jasnożółty, nasilenie zabarwienia zależy od rodzaju rozpuszczalnika i stężenia ceftriaksonu. Do sporządzania roztworu należy stosować wodę do wstrzykiwań lub jeden z wymienionych poniżej rozpuszczalników.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Sporządzanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji Zawartość antybiotyku w fiolce Objętość rozpuszczalnika Wstrzyknięcie domięśniowe Wstrzyknięcie dożylne Infuzja dożylna 1 g – 3,5 ml – 10 ml – 40-50 ml 2 g – 7,0 ml – 20 ml – 40-50 ml Wstrzyknięcie domięśniowe Produkt należy podawać głęboko domięśniowo po rozpuszczeniu w odpowiedniej ilości wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy. Produktu nie należy mieszać w tej samej strzykawce z żadnymi lekami innymi niż 1% roztwór lidokainy chlorowodorku. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą. Dawki większe niż 1 g należy dzielić i wstrzykiwać w więcej niż jedno miejsce. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie. Wstrzyknięcie dożylne (5 minut) Zawartość fiolki rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań, w objętości zależnej od dawki, jak przedstawiono w powyższej tabeli. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Infuzja dożylna (co najmniej 30 minut) W celu sporządzenia roztworów do infuzji dożylnej o stężeniu ceftriaksonu od 10 mg/ml do 40 mg/ml, proszek rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań. Otrzymany roztwór należy następnie rozcieńczyć jednym z następujących roztworów: 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy, 10% roztwór glukozy, 6% roztwór dekstranu w 5% roztworze glukozy, 0,45% roztwór chlorku sodu w 2,5% roztworze glukozy. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą. Roztworów do infuzji dożylnych przygotowanych z użyciem jednocześnie sodu chlorku i glukozy nie należy przechowywać w chłodni (2-8°C) ze względu na niezgodność fizyczną składników w niskich temperaturach. Objętość wyparcia produktu Biotrakson 1 g wynosi 0,68 ml, zarówno w wodzie do wstrzykiwań jak i w 1% roztworze lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań, końcowe stężenie otrzymanego roztworu wynosi 93,63 mg/ml.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Po dodaniu 3,5 ml 1% roztworu lidokainy końcowe stężenie otrzymanego roztworu wynosi 239,23 mg/ml. Objętość wyparcia produktu Biotrakson 2 g wynosi 1,36 ml w wodzie do wstrzykiwań. Do rekonstytucji produktu Biotrakson ani do dalszego rozcieńczania sporządzonego roztworu do podania dożylnego nie używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna, ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu. Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić podczas zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. Nie podawać przez trójnik ceftriaksonu jednocześnie z zawierającymi wapń roztworami do podawania dożylnego, w tym z zawierającymi wapń roztworami do infuzji dożylnych, np. do żywienia pozajelitowego. Jednakże u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Tartriakson, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji Tartriakson, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Tartriakson, 1 g: jedna fiolka zawiera 1 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci soli sodowej. Tartriakson, 2 g: jedna fiolka zawiera 1 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci soli sodowej. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sód. Każdy gram produktu zawiera 74,4 mg (3,2 mmol) sodu. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Krystaliczny proszek barwy białej do kremowożółtawej.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt Tartriakson jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym noworodków urodzonych o czasie (od urodzenia): bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, ostre zapalenia ucha środkowego, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia kości i stawów, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, rzeżączka, kiła, bakteryjne zapalenie wsierdzia. Tartriakson można stosować: w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych, w leczeniu rozsianej postaci boreliozy [wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III)] u dorosłych i dzieci, w tym noworodków od 15.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
dnia życia, w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych, w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi wyżej, lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Produkt Tartriakson należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy spektrum jego działania nie obejmuje wszystkich bakterii, które mogą wywoływać dane zakażenie (patrz punkt 4.4). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dawka zależy od ciężkości, wrażliwości, umiejscowienia i rodzaju zakażenia, jak również od wieku oraz czynności wątroby i nerek danego pacjenta. Dawki zalecane w tabelach poniżej są zwykle zalecanymi dawkami w tych wskazaniach. W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg) Dawka ceftriaksonu* Częstość podawania** Wskazania do stosowania 1 do 2 g – Raz na dobę – Pozaszpitalne zapalenie płuc, Zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) 2 g – Raz na dobę – Szpitalne zapalenie płuc, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów 2 do 4 g – Raz na dobę – Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, Bakteryjne zapalenie wsierdzia, Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego – Ceftriakson można podać w pojedynczej dawce domięśniowej 1 do 2 g. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych – 2 g w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Rzeżączka – 500 mg w pojedynczej dawce domięśniowej. Kiła – Zwykle zalecana dawka to 500 mg do 1 g raz na dobę, zwiększona w kile układu nerwowego do 2 g raz na dobę przez 10-14 dni. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)] – 2 g raz na dobę przez 14-21 dni. Dzieci i młodzież Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (<50 kg) U dzieci o masie ciała 50 kg i więcej należy stosować zwykłą dawkę dla dorosłych.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Dawka ceftriaksonu* Częstość podawania* Wskazania do stosowania 50 do 80 mg/kg mc. – Raz na dobę – Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc 50 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 80 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie wsierdzia * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
dnia do 12 lat (<50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania Ostre zapalenia ucha środkowego – W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać ceftriakson w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych – 50 do 80 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła – Zwykle zalecana dawka to 75 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g) przez 10-14 dni. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)] – 50 do 80 mg/kg mc. raz na dobę przez 14-21 dni. Noworodki w wieku 0-14 dni Tartriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od daty ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny). Dawka ceftriaksonu* Częstość podawania Wskazania do stosowania 20 do 50 mg/kg mc.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
– Raz na dobę – Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 50 mg/kg mc. – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Bakteryjne zapalenie wsierdzia * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 50 mg/kg mc. Wskazania do stosowania u noworodków w wieku 0-14 dni, które wymagają specjalnych schematów dawkowania Ostre zapalenia ucha środkowego – W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać ceftriakson w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych – 20 do 50 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła – Zwykle zalecana dawka to 50 mg/kg mc. raz na dobę przez 10-14 dni. Czas trwania leczenia Czas trwania leczenia jest różny w zależności od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zasadami antybiotykoterapii, podawanie ceftriaksonu należy kontynuować przez 48 do 72 godzin po ustąpieniu gorączki u pacjenta lub potwierdzeniu eradykacji bakterii. 5. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki zalecanej dla dorosłych pod warunkiem zadowalającej czynności wątroby i nerek. 6. Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby Dostępne dane nie wskazują na konieczność dostosowania dawki w lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby pod warunkiem, że czynność nerek nie jest zaburzona. Nie ma danych z badań dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki ceftriaksonu pod warunkiem, że czynność wątroby nie jest zaburzona. Tylko w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) dawka ceftriaksonu nie powinna być większa niż 2 g na dobę. U pacjentów dializowanych nie ma konieczności stosowania dawek uzupełniających po dializie. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej. Zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności zarówno nerek, jak i wątroby, zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. 7. Sposób podawania Produkt Tartriakson można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (zalecany sposób podania) lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Dożylne wstrzyknięcie w sposób przerywany w czasie dłuższym niż 5 minut należy wykonać najlepiej w duże żyły. U niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg mc. lub więcej należy podawać w postaci infuzji. U noworodków dawki dożylne należy podawać w czasie dłuższym niż 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkty 4.3 i 4.4). Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać na odpowiednią głębokość w obrębie względnie dużego mięśnia; nie podawać w jedno miejsce więcej niż 1 g. Podawanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne nie jest możliwe lub jest mniej odpowiednie dla danego pacjenta. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie. Nigdy nie podawać dożylnie roztworów, w których zastosowano jako rozpuszczalnik roztwór lidokainy (patrz punkt 4.3). Należy wziąć pod uwagę informacje podane w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Ceftriakson jest przeciwwskazany u noworodków (w wieku ≤28 dni), u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkt 4.3). Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. W związku z tym ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz punkty 4.3, 4.4 i 6.2). 8.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
W celu przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego Ceftriakson należy podać 30-90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na ceftriakson, na jakąkolwiek inną cefalosporynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ciężka reakcja nadwrażliwości (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy) w wywiadzie. Ceftriakson jest przeciwwskazany u: wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny)*; noworodków urodzonych o czasie (w wieku do 28 dni): z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub z hipoalbuminemią lub kwasicą, ponieważ są to stany, w których wiązanie bilirubiny jest najprawdopodobniej zaburzone*; u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie preparatami wapnia lub infuzjami zawierającymi wapń, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.4, 4.8 i 6.2).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
* Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z jej miejsc wiązania z albuminami surowicy, stwarzając w ten sposób potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów. Przed domięśniowym wstrzyknięciem ceftriaksonu rozpuszczonego w roztworze lidokainy należy upewnić się, że pacjenta nie dotyczą przeciwwskazania do stosowania lidokainy (patrz punkt 4.4). Należy zapoznać się z informacjami podanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy, zwłaszcza dotyczącymi przeciwwskazań. Roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano ciężkie i niekiedy prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi ciężka reakcja nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać leczenie ceftriaksonem i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent nie przebył w przeszłości ciężkiej reakcji nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ceftriaksonu u pacjentów z nieciężką reakcją nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie. Obserwowano ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry (zespół Stevensa i Johnsona lub zespół Lyella − toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), jednakże częstość występowania tych działań jest nieznana (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Interakcja z produktami zawierającymi wapń Opisano przypadki zgonów w wyniku wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach u wcześniaków i urodzonych o czasie noworodków w pierwszym miesiącu życia. Co najmniej jedno z dzieci otrzymywało ceftriakson i wapń w różnym czasie i przez różne zestawy do podawania dożylnego. W dostępnych danych naukowych nie ma potwierdzonych doniesień o wewnątrznaczyniowych strątach u pacjentów innych niż noworodki, leczonych ceftriaksonem i roztworami zawierającymi wapń lub innymi produktami zawierającymi wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków występuje zwiększone, w porównaniu do innych grup wiekowych, ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu. U pacjentów, niezależnie od wieku, nie wolno mieszać ani podawać ceftriaksonu jednocześnie z roztworami do podawania dożylnego zawierającymi wapń, nawet jeśli stosuje się różne linie infuzyjne lub podaje się w różne miejsca.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Jednak w celu uniknięcia wytrącenia osadu, u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne są wkłute w różne miejsca lub są wymienione, lub pomiędzy infuzjami zostaną starannie przepłukane fizjologicznym roztworem soli. Jeśli u pacjentów konieczne jest podawanie w ciągłej infuzji zawierających wapń roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego (ang. total parenteral nutrition, TPN), osoba z fachowego personelu medycznego może rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia przeciwbakteryjnego, które nie wiążą się z takim ryzykiem wytrącania się osadu. Jeżeli zastosowanie ceftriaksonu u pacjentów, u których konieczne jest ciągłe żywienie pozajelitowe, zostanie uznane za niezbędne, ceftriakson i roztwory do TPN można podawać jednocześnie, ale przez różne linie infuzyjne wkłute w różne miejsca.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Inna możliwość to przerwanie podawania TPN na czas infuzji ceftriaksonu i przepłukanie linii infuzyjnej pomiędzy podaniem roztworów (patrz punkty 4.3, 4.8, 5.2 i 6.2). Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność ceftriaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci określono dla schematów dawkowania opisanych w punkcie „Dawkowanie i sposób podawania“ (patrz punkt 4.2). Badania wykazały, że ceftriakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami surowicy. Produkt Tartriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków oraz donoszonych noworodków, u których występuje ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkt 4.3). Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna Obserwowano przypadki autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym produkt Tartriakson (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Obserwowano ciężkie przypadki niedokrwistości hemolitycznej, w tym zakończone zgonem, podczas leczenia produktem Tartriakson, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Jeżeli podczas leczenia ceftriaksonem u pacjenta wystąpi niedokrwistość, należy wziąć pod uwagę możliwość niedokrwistości związanej z cefalosporyną i przerwać leczenie ceftriaksonem do czasu określenia etiologii niedokrwistości. Długotrwałe leczenie W trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie oznaczać morfologię krwi. Zapalenie jelita grubego, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Obserwowano występowanie zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych, także ceftriaksonu. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania ceftriaksonu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem i podanie leków działających swoiście na Clostridium difficile. Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Podobnie jak podczas stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, może dojść do nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami. Ciężka niewydolność nerek i wątroby U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt 4.2). Zaburzenia wyników testów serologicznych Tartriakson może wpływać na wyniki testu Coombsa, bowiem może spowodować fałszywie dodatni wynik testu. Tartriakson może też spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię (patrz punkt 4.8). Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia produktem Tartriakson zawartość glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz punkt 4.8). Zakres działania przeciwbakteryjnego Ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie nadawać się do stosowania w monoterapii niektórych rodzajów zakażeń, chyba że zidentyfikowany został drobnoustrój odpowiedzialny za zakażenie (patrz punkt 4.2). W zakażeniu kilkoma drobnoustrojami, gdy wśród podejrzewanych drobnoustrojów są oporne na ceftriakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego antybiotyku. Stosowanie lidokainy Jeżeli jako rozpuszczalnik stosowany jest roztwór lidokainy, otrzymany roztwór ceftriaksonu może być użyty tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Przed użyciem należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inne istotne informacje wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy (patrz punkt 4.3). Roztworów zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Kamica żółciowa W razie zaobserwowania cieni w badaniu USG, należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu. W badaniach USG pęcherzyka żółciowego uwidoczniono cienie omyłkowo wzięte za kamienie żółciowe, które były obserwowane częściej podczas stosowania ceftriaksonu w dawkach 1 g na dobę i większych. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży. Takie strąty zanikają po zakończeniu leczenia ceftriaksonem. Rzadko strąty soli wapniowej ceftriaksonu powodują objawy. Jeśli wystąpią objawy, zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta (patrz punkt 4.8). Zastój żółci U pacjentów leczonych ceftriaksonem obserwowano przypadki zapalenia trzustki, spowodowane prawdopodobnie niedrożnością dróg żółciowych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania szlamu żółciowego, np. przebyte poważne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że ceftriakson jest czynnikiem wyzwalającym lub sprzyjającym powstawaniu osadów żółciowych. Kamica nerkowa Obserwowano przypadki kamicy nerkowej, która ustępowała po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią objawy, należy przeprowadzić badanie USG. Stosowanie u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie lub z hiperkalcjurią powinno być rozważone przez lekarza na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta. Sód Każdy gram produktu Tartriakson zawiera 74,4 mg sodu. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów stosujących dietę z kontrolowaną zawartością sodu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna do rekonstytucji produktu Tartriakson ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić także w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym zawierającymi wapń infuzjami dożylnymi, np. do żywienia pozajelitowego. Jednakże u pacjentów innych niż noworodki ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
W badaniach in vitro na osoczu uzyskanym od dorosłych oraz z krwi pępowinowej noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4, 4.8 i 6.2). Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego INR oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K do jego wartości zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas podawania w skojarzeniu z cefalosporynami. W przypadkach takich należy stosować zalecane w praktyce klinicznej monitorowanie stężenia danego aminoglikozydu (i czynność nerek).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas stosowania skojarzenia chloramfenikolu z ceftriaksonem. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane. Nie ma żadnych doniesień na temat interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnymi produktami zawierającymi wapń ani pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami zawierającymi wapń (dożylnymi lub doustnymi). U pacjentów leczonych ceftriaksonem test Coombsa może dać wynik fałszywie dodatni. Ceftriakson, podobnie jak inne antybiotyki, może spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Podobnie, nieenzymatyczne metody oznaczania zawartości glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Z tego powodu podczas leczenia ceftriaksonem stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodą enzymatyczną. Nie zaobserwowano zaburzenia czynności nerek po jednoczesnym podawaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych leków moczopędnych (np. furosemidu).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez barierę łożyska. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson może być podawany podczas ciąży, a zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson jest wydzielany do mleka ludzkiego w małym stężeniu, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmionego piersią noworodka lub niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość uczulenia.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność kobiet i mężczyzn.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas leczenia ceftriaksonem mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych. W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów: Często Niezbyt często Rzadko Częstość nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (kernicterus) Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żył Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Obrzęk Dreszcze Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4 Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu Zaobserwowano rzadkie, ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku <28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach. Duże ryzyko wytrącania się u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki wytrącania się w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały duże dawki dobowe (np. ≥80 mg/kg mc./dobę) lub duże dawki całkowite (większe niż 10 g) i występowały u nich dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczenie podaży płynów lub unieruchomienie w łóżku). Ryzyko powstawania strątów jest zwiększone u pacjentów unieruchomionych lub odwodnionych. Zdarzenie takie może być objawowe lub bezobjawowe, może prowadzić do niewydolności nerek i bezmoczu i przemija po odstawieniu ceftriaksonu (patrz punkt 4.4). Obserwowano wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami większymi od zalecanej standardowej dawki. Badania prospektywne u dzieci wykazały zmienną częstość powstawania strątów podczas podawania dożylnego – nawet ponad 30% w niektórych badaniach. Częstość występowania wydaje się być mniejsza podczas powolnej infuzji (trwającej 20-30 minut).
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Efekt ten jest zwykle bezobjawowy, jednakże rzadko strątom towarzyszyły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zalecane jest leczenie objawowe. Wytrącanie się jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C; 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W razie przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistej odtrutki. Leczenie przedawkowania jest objawowe.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania wewnętrznego; cefalosporyny III generacji kod ATC: J01DD04 Mechanizm działania Ceftriakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po związaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanów), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakterii. Oporność Oporność bakterii na ceftriakson może być wynikiem jednego lub kilku z następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym profilu substratowym (ECBL), karbapenemazy lub chromosomalne cefalosporynazy (AmpC), które mogą być indukowane lub stale wytwarzane przez niektóre gatunki tlenowych bakterii Gram-ujemnych z derepresorowanym genem beta-laktamazy; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicylinę do ceftriaksonu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne w testach wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Drobnoustrój Test metodą rozcieńczeniową (MIC, mg/l) Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤1 ≤1 >2 Staphylococcus spp. a. a. Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G) b. b. Streptococcus pneumoniae ≤0,5 ≤0,5 >2 Paciorkowce zieleniące ≤0,5 ≤0,5 >0,5 Haemophilus influenzae ≤0,12 ≤0,12 >0,12 Moraxella catarrhalis ≤1 ≤1 >2 Neisseria gonorrhoeae ≤0,12 ≤0,12 >0,12 Neisseria meningitidis ≤0,12 ≤0,12 >0,12 Niezwiązane z gatunkami ≤1 ≤1 >2 a. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. b. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na penicylinę. c.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Izolaty z MIC dla ceftriaksonu powyżej wartości granicznej wrażliwości występują rzadko; w razie ich wykrycia należy przeprowadzić ponowny test i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać do laboratorium referencyjnego. d. Wartości graniczne dotyczą dawki dożylnej 1 g raz na dobę i dużej dawki co najmniej 2 g raz na dobę. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność ceftriaksonu, przynamniej w niektórych rodzajach zakażeń, jest wątpliwa.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Gronkowce koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes (grupa A) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Paciorkowce zieleniące Bakterie tlenowe Gram-ujemne Borrelia burgdorferi Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Neisseria gonorrhoea Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Providencia spp. Treponema pallidum Gatunki, w przypadku których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Klebsiella oxytoca Morganella morganii Proteus vulgaris Serratia marcescens Bakterie beztlenowe Bacteroides spp.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Fusobacterium spp. Peptostreptococcus spp. Clostridium perfringens Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus spp. Listeria monocytogenes Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Clostridium difficile Inne Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Ureaplasma urealyticum £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są też oporne na ceftriakson. + Odsetek oporności >50% w co najmniej jednym regionie. % Szczepy wytwarzające ESBL są zawsze oporne.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po dożylnym podaniu 500 mg i 1 g ceftriaksonu w szybkim wstrzyknięciu (bolus) średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g ceftriaksonu stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 80, 150 i 250 mg/l. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu jest w przybliżeniu o połowę mniejsze od stężenia obserwowanego po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu dawki 1 g wynosi około 81 mg/l i jest osiągane po 2-3 godzinach od podania. Dystrybucja Objętość dystrybucji ceftriaksonu wynosi 7-12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości odpowiednich patogenów wykrywalne są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych lub wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym, maziówkowym i w wydzielinie gruczołu krokowego.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Po wielokrotnym podaniu obserwuje się zwiększenie średniego maksymalnego stężenia w osoczu (Cmaks) o 8-15%; w większości przypadków stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48-72 godzin w zależności od drogi podawania. Przenikanie do szczególnych tkanek Ceftriakson przenika przez opony mózgowo-rdzeniowe. Stopień przenikania jest największy, gdy opony objęte są stanem zapalnym. Zgodnie z doniesieniami, średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% stężenia w osoczu, w porównaniu z 2% stężenia w osoczu u pacjentów bez stanu zapalnego opon. Maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF osiągane jest w ciągu około 4-6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka matki w małym stężeniu (patrz punkt 4.6). Wiązanie z białkami Ceftriakson w sposób odwracalny wiąże się z albuminami.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie się ulega nasyceniu i związany odsetek zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu wynoszącym 300 mg/l). Metabolizm Ceftriakson nie jest metabolizowany w organizmie, ale ulega przekształceniu w nieaktywne metabolity przez florę jelitową. Eliminacja Klirens osoczowy całkowitego ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% ceftriaksonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie na drodze przesączania kłębuszkowego, natomiast 40-50% wydalane jest w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania eliminacji całkowitego ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu jest tylko nieznacznie zmieniona, z nieznacznym wydłużeniem okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnym), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wyjaśnieniem względnie niewielkiego zwiększenia okresu półtrwania w zaburzeniu czynności nerek jest kompensacyjne zwiększenie klirensu pozanerkowego, wynikające ze zmniejszenia wiązania się z białkami i odpowiadającego mu zwiększenia klirensu pozanerkowego ceftriaksonu. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby okres półtrwania eliminacji ceftriaksonu nie jest wydłużony dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu nerkowego. Wynika to także ze zwiększenia wolnej frakcji ceftriaksonu w osoczu, co przyczynia się do obserwowanego paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu leku równolegle ze zwiększeniem objętości dystrybucji odpowiadającym zwiększeniu klirensu całkowitego. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku (ponad 75 lat) średni okres półtrwania eliminacji jest zwykle dwa do trzech razy dłuższy niż u młodych dorosłych. Dzieci i młodzież Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków. W okresie od urodzenia do ukończenia
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że duże dawki soli wapniowej ceftriaksonu prowadzą do powstawania złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym u psów i małp; jak wykazano, zjawisko to jest odwracalne. Badania na zwierzętach nie przyniosły żadnych dowodów wskazujących na toksyczny wpływ na rozrodczość ani na genotoksyczność. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ceftriaksonu.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Zgodnie z doniesieniami literaturowymi, ceftriakson jest niezgodny z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i antybiotykami aminoglikozydowymi. Roztworów zawierających ceftriakson nie wolno mieszać z innymi środkami ani do nich dodawać oprócz tych wymienionych w punkcie 6.6. W szczególności, ze względu na ryzyko wytrącania się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym stosowanych w całkowitym żywieniu pozajelitowym (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4 i 4.8). 6.3 Okres ważności Przed otwarciem fiolki: 2 lata.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Po otwarciu fiolki i po sporządzeniu roztworu: Zgodnie z zasadami poprawnego postępowania, roztwory należy podawać bezpośrednio po sporządzeniu. Roztwory ceftriaksonu w niżej podanych rozpuszczalnikach (punkt 6.6), zachowują trwałość w temperaturze od 2°C÷8°C (w lodówce) przez 24 godziny. Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej produkt należy zużyć natychmiast po sporządzeniu. Jeśli nie, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i okres przechowywania, który nie może być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Fiolkę przed otwarciem przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Chronić od światła. Warunki przechowywania sporządzonego roztworu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka z bezbarwnego szkła, zamknięta gumowym korkiem i aluminiowym kapslem, w tekturowym pudełku. Każda fiolka zawiera 1 g lub 2 g ceftriaksonu i pakowana jest w pudełko wraz z ulotką.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Sporządzanie roztworów Wstrzyknięcie domięśniowe: Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w około 3,5 ml rozpuszczalnika, a fiolki 2 g – w 7 ml do 10 ml rozpuszczalnika. Rozpuszczalniki: woda do wstrzykiwań, 0,9% roztwór chlorku sodu, 1% roztwór lidokainy. Uwaga! Roztworu ceftriaksonu sporządzonego z 1% roztworu lidokainy nie wolno podawać dożylnie. Jeśli do sporządzania roztworu do podania domięśniowego używa się roztworu lidokainy, przed podaniem domięśniowym należy zapoznać się z Charakterystyką Produktu Leczniczego roztworu zawierającego lidokainę, wybranego do rozpuszczenia ceftriaksonu. Wstrzyknięcie dożylne: Zawartość fiolki 1 g rozpuścić w 10 ml, a fiolki 2 g – w co najmniej 20 ml wody do wstrzykiwań. Wstrzykiwać powoli przez 3 do 5 minut.
CHPL leku Tartriakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Infuzja dożylna: Zawartość fiolki 1 g lub 2 g należy rozpuścić w jednym z niżej podanych, niezawierających wapnia, rozpuszczalników. Ceftriakson najlepiej podawać w roztworze o stężeniu od 10 mg/ml do 40 mg/ml przez co najmniej 30 minut. Rozpuszczalniki: woda do wstrzykiwań; 0,9% roztwór chlorku sodu; 0,45% roztwór chlorku sodu + 2,5% roztwór glukozy (1 : 1); 5% roztwór glukozy; 10% roztwór glukozy; 6% roztwór dekstranu w 5% roztworze glukozy. Roztwory ceftriaksonu mogą mieć zabarwienie od bladożółtego do bursztynowego w zależności od użytego rozpuszczalnika, stężenia i czasu przechowywania. Nie wpływa to na aktywność i tolerancję leku. Patrz punkt 4.2 w celu uzyskania dodatkowych informacji.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Biotrakson, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Biotrakson, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera 1 g lub 2 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci ceftriaksonu sodowego. Substancja pomocnicza o znanym działaniu: sód. Każdy gram produktu zawiera 83 mg sodu (3,6 mmol). 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Prawie biały lub żółtawy, krystaliczny proszek, słabo higroskopijny.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt Biotrakson jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym noworodków urodzonych o czasie (od urodzenia): bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, ostre zapalenia ucha środkowego, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia kości i stawów, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, rzeżączka, kiła, bakteryjne zapalenie wsierdzia. Biotrakson można stosować: w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych, w leczeniu rozsianej postaci boreliozy [wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III)] u dorosłych i dzieci, w tym noworodków od 15.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
dnia życia, w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych, w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi wyżej, lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Produkt Biotrakson należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy spektrum jego działania nie obejmuje wszystkich bakterii, które mogą wywoływać dane zakażenie (patrz punkt 4.4). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dawka zależy od ciężkości, wrażliwości, umiejscowienia i rodzaju zakażenia, jak również od wieku pacjenta oraz czynności jego wątroby i nerek. Dawki zalecane w tabelach poniżej są zwykle zalecanymi dawkami w tych wskazaniach. W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg) * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: Produkt Biotrakson można podać w pojedynczej dawce domięśniowej 1 do 2 g.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy pacjent jest ciężko chory lub poprzednie leczenie nie przynosi poprawy, ceftriakson może być skuteczny podawany domięśniowo w dawce 1 do 2 g na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 2 g w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Rzeżączka: 500 mg w pojedynczej dawce domięśniowej. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 500 mg do 1 g raz na dobę, zwiększona w kile układu nerwowego do 2 g raz na dobę przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Dawkowanie ceftriaksonu* 1 do 2 g – Raz na dobę – Pozaszpitalne zapalenie płuc, Zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) 2 g – Raz na dobę – Szpitalne zapalenie płuc, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów 2 do 4 g – Raz na dobę – Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, Bakteryjne zapalenie wsierdzia, Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Dzieci i młodzież Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
dnia do 12 lat (<50 kg): U dzieci o masie ciała 50 kg i więcej należy stosować zwykłą dawkę dla dorosłych. * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (<50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać produkt Biotrakson w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc. Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy dziecko jest ciężko chore lub gdy początkowe leczenie nie przynosi poprawy, produkt Biotrakson może być skuteczny podczas podawania domięśniowego w dawce 50 mg/kg mc. na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 50 do 80 mg/kg mc.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 75 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g) przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)]: 50 do 80 mg/kg mc. raz na dobę przez 14-21 dni. Zaleca się różny czas trwania leczenia; należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Noworodki w wieku 0-14 dni Dawkowanie ceftriaksonu* 50 do 80 mg/kg mc. – Raz na dobę – Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc 50 do 100 mg/kg mc.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
(maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka, prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 80 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) – Raz na dobę – Bakteryjne zapalenie wsierdzia Biotrakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od daty ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny). * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 50 mg/kg mc. Wskazania do stosowania u noworodków w wieku 0-14 dni, które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać produkt Biotrakson w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 20 do 50 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 50 mg/kg mc. raz na dobę przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Czas trwania leczenia Czas trwania leczenia jest różny w zależności od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zasadami antybiotykoterapii, podawanie ceftriaksonu należy kontynuować przez 48 do 72 godzin po ustąpieniu gorączki u pacjenta lub potwierdzeniu eradykacji bakterii. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki zalecanej dla dorosłych pod warunkiem zadowalającej czynności wątroby i nerek.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby Dostępne dane nie wskazują na konieczność dostosowania dawki w lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby pod warunkiem, że czynność nerek nie jest zaburzona. Nie ma danych z badań dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki ceftriaksonu pod warunkiem, że czynność wątroby nie jest zaburzona. Tylko w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawka ceftriaksonu nie powinna być większa niż 2 g na dobę. U pacjentów dializowanych nie ma konieczności stosowania dawek uzupełniających po dializie. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej. Zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności zarówno nerek, jak i wątroby, zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. Sposób podawania Produkt Biotrakson można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (zalecany sposób podania) lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut, lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. W dożylnym przerywanym wstrzyknięciu produkt należy podawać przez 5 minut, najlepiej do dużej żyły. U niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg mc. lub więcej należy podawać w postaci infuzji. U noworodków dawki dożylne należy podawać w czasie dłuższym niż 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkty 4.3 i 4.4). Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać na odpowiednią głębokość w obrębie względnie dużego mięśnia; nie podawać w jedno miejsce więcej niż 1 g.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Podawanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne nie jest możliwe lub jest mniej odpowiednie dla danego pacjenta. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie. Nigdy nie podawać dożylnie roztworów, w których zastosowano jako rozpuszczalnik roztwór lidokainy (patrz punkt 4.3). Należy wziąć pod uwagę informacje podane w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy. Ceftriakson jest przeciwwskazany u noworodków (w wieku ≤28 dni), u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkt 4.3). Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie
Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. W związku z tym ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz punkty 4.3, 4.4 i 6.2). W celu przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego, ceftriakson należy podać 30-90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt. 6.6.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na ceftriakson lub na jakąkolwiek inną cefalosporynę. Ciężka reakcja nadwrażliwości (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy) w wywiadzie. Ceftriakson jest przeciwwskazany u: wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny); noworodków urodzonych o czasie (w wieku do 28 dni): z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub z hipoalbuminemią lub kwasicą, ponieważ są to stany, w których wiązanie bilirubiny jest najprawdopodobniej zaburzone; u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie preparatami wapnia lub infuzjami zawierającymi wapń, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.4, 4.8 i 6.2).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
* Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z jej miejsc wiązania z albuminami surowicy, stwarzając w ten sposób ryzyko encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów. Przed domięśniowym wstrzyknięciem ceftriaksonu rozpuszczonego w roztworze lidokainy należy upewnić się, że pacjenta nie dotyczą przeciwwskazania do stosowania lidokainy (patrz punkt 4.4). Należy zapoznać się z informacjami podanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy, zwłaszcza dotyczącymi przeciwwskazań. Roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano ciężkie i niekiedy prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.8). Reakcje nadwrażliwości mogą również prowadzić do rozwoju zespołu Kounisa – ciężkiej reakcji alergicznej, której skutkiem może być zawał mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi ciężka reakcja nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać leczenie ceftriaksonem i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent nie przebył w przeszłości ciężkiej reakcji nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ceftriaksonu u pacjentów z nieciężką reakcją nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry W związku z leczeniem ceftriaksonem obserwowano ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry [zespół Stevensa-Johnsona (pęcherzowy rumień wielopostaciowy) lub toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) oraz reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS)], mogące zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, jednakże częstość występowania tych działań jest nieznana (patrz punkt 4.8). Reakcja Jarischa-Herxheimera U niektórych pacjentów z zakażeniem wywołanym krętkami, krótko po rozpoczęciu leczenia ceftriaksonem może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta zwykle ma przebieg samoograniczający się lub można ją leczyć objawowo. W razie wystąpienia takiej reakcji nie należy odstawić antybiotykoterapii. Interakcja z produktami zawierającymi wapń Opisano przypadki zgonów w wyniku wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach u wcześniaków i urodzonych o czasie noworodków w pierwszym miesiącu życia.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Co najmniej jedno z dzieci otrzymywało ceftriakson i wapń w różnym czasie i przez różne zestawy do podawania dożylnego. W dostępnych danych naukowych nie ma potwierdzonych doniesień o wewnątrznaczyniowych strątach u pacjentów innych niż noworodki, leczonych ceftriaksonem i roztworami zawierającymi wapń lub innymi produktami zawierającymi wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków występuje zwiększone, w porównaniu do innych grup wiekowych, ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu. U pacjentów, niezależnie od wieku, nie wolno mieszać ani podawać ceftriaksonu jednocześnie z roztworami do podawania dożylnego zawierającymi wapń, nawet jeśli stosuje się różne linie infuzyjne lub podaje się w różne miejsca. Jednak w celu uniknięcia wytrącenia osadu, u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne są wkłute w różne miejsca lub są wymienione, lub pomiędzy infuzjami zostaną starannie przepłukane fizjologicznym roztworem soli.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjentów konieczne jest podawanie w ciągłej infuzji roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego zawierających wapń (ang. total parenteral nutrition, TPN), osoba z fachowego personelu medycznego może rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia przeciwbakteryjnego, które nie wiążą się z takim ryzykiem wytrącania się osadu. Jeżeli zastosowanie ceftriaksonu u pacjentów, u których konieczne jest ciągłe żywienie pozajelitowe, zostanie uznane za niezbędne, ceftriakson i roztwory do TPN można podawać jednocześnie, ale przez różne linie infuzyjne wkłute w różne miejsca. Inna możliwość to przerwanie podawania TPN na czas infuzji ceftriaksonu i przepłukanie linii infuzyjnej pomiędzy podaniem roztworów (patrz punkty 4.3, 4.8, 5.2 i 6.2). Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność ceftriaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci określono dla schematów dawkowania opisanych w punkcie „Dawkowanie i sposób podawania“ (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Badania wykazały, że ceftriakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami surowicy. Produkt Biotrakson jest przeciwwskazany u wcześniaków oraz donoszonych noworodków, u których występuje ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkt 4.3). Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna Obserwowano przypadki autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym produkt Biotrakson (patrz punkt 4.8). Obserwowano ciężkie przypadki niedokrwistości hemolitycznej, w tym zakończone zgonem, podczas leczenia produktem Biotrakson, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Jeżeli podczas leczenia ceftriaksonem u pacjenta wystąpi niedokrwistość, należy wziąć pod uwagę możliwość niedokrwistości związanej z cefalosporyną i przerwać leczenie ceftriaksonem do czasu określenia etiologii niedokrwistości.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Długotrwałe leczenie W trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie oznaczać morfologię krwi. Zapalenie jelita grubego, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Obserwowano występowanie zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych, także ceftriaksonu. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania ceftriaksonu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem i podanie leków działających swoiście na Clostridium difficile. Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Podobnie jak podczas stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, może dojść do nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężka niewydolność nerek i wątroby U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt 4.2). Zaburzenia wyników testów serologicznych Biotrakson może wpływać na wyniki testu Coombsa, bowiem może spowodować fałszywie dodatni wynik testu. Biotrakson może też spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię (patrz punkt 4.8). Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Podczas leczenia produktem Biotrakson zawartość glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz punkt 4.8). Obecność ceftriaksonu może fałszywie zaniżać poziom glukozy we krwi podczas niektórych badań diagnostycznych monitorujących poziom glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcją obsługi każdego stosowanego systemu oraz zastosować alternatywne metody badania, jeśli jest to konieczne.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres działania przeciwbakteryjnego Ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie nadawać się do stosowania w monoterapii niektórych rodzajów zakażeń, chyba że zidentyfikowany został drobnoustrój odpowiedzialny za zakażenie (patrz punkt 4.2). W zakażeniu kilkoma drobnoustrojami, gdy wśród podejrzewanych drobnoustrojów są oporne na ceftriakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego antybiotyku. Stosowanie lidokainy Jeżeli jako rozpuszczalnik stosowany jest roztwór lidokainy, otrzymany roztwór ceftriaksonu może być użyty tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Przed użyciem należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inne istotne informacje wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy (patrz punkt 4.3). Roztworów zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Kamica żółciowa W razie zaobserwowania cieni w badaniu USG, należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu. W badaniach USG pęcherzyka żółciowego uwidoczniono cienie omyłkowo wzięte za kamienie żółciowe, które były obserwowane częściej podczas stosowania ceftriaksonu w dawkach 1 g na dobę i większych. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży. Takie strąty zanikają po zakończeniu leczenia ceftriaksonem. Rzadko strąty soli wapniowej ceftriaksonu powodują objawy. Jeśli wystąpią objawy, zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta (patrz punkt 4.8). Zastój żółci U pacjentów leczonych ceftriaksonem obserwowano przypadki zapalenia trzustki, spowodowane prawdopodobnie niedrożnością dróg żółciowych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania szlamu żółciowego, np. przebyte poważne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że ceftriakson jest czynnikiem wyzwalającym lub sprzyjającym powstawaniu osadów żółciowych. Kamica nerkowa Obserwowano przypadki kamicy nerkowej, która ustępowała po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią objawy, należy przeprowadzić badanie USG. Stosowanie u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie lub z hiperkalciurią powinno być rozważone przez lekarza na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta. Encefalopatia W związku ze stosowaniem ceftriaksonu notowano przypadki encefalopatii (patrz punkt 4.8), zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) lub z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się, że występujące objawy encefalopatii (np.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
obniżenie poziomu świadomości, zmiany w stanie psychicznym, mioklonie, drgawki) są związane ze stosowaniem ceftriaksonu, należy rozważyć odstawienie ceftriaksonu. Sód Produkt leczniczy zawiera 83 mg sodu (3,6 mmol) w 1 g, co odpowiada 4,15% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna do rekonstytucji produktu Biotrakson ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić także w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym zawierającymi wapń infuzjami dożylnymi, np. do żywienia pozajelitowego. Jednakże u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
W badaniach in vitro na osoczu uzyskanym od dorosłych oraz z krwi pępowinowej noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4, 4.8 i 6.2). Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K do jego wartości, zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas podawania w skojarzeniu z cefalosporynami. W przypadkach takich należy stosować zalecane w praktyce klinicznej monitorowanie stężenia danego aminoglikozydu (i czynność nerek).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas stosowania skojarzenia chloramfenikolu z ceftriaksonem. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane. Nie ma żadnych doniesień na temat interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnymi produktami zawierającymi wapń ani pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami zawierającymi wapń (podawanymi dożylnie lub doustnie). U pacjentów leczonych ceftriaksonem test Coombsa może dać wynik fałszywie dodatni. Ceftriakson, podobnie jak inne antybiotyki, może spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Podobnie, nieenzymatyczne metody oznaczania zawartości glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Z tego powodu podczas leczenia ceftriaksonem stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodą enzymatyczną. Nie zaobserwowano zaburzenia czynności nerek po jednoczesnym podawaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych leków moczopędnych (np. furosemidu).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Interakcje
Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez barierę łożyska. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson może być podawany podczas ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson jest wydzielany do mleka ludzkiego w małym stężeniu, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmionego piersią noworodka lub niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość uczulenia.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność kobiet i mężczyzn.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas leczenia ceftriaksonem mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wywierać wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych. W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Reakcja Jarischa-Herxheimera Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczna nekroliza naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żył Obrzęk Dreszcze Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu do obrotu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu. Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu. Zaobserwowano rzadkie, ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku < 28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach. Duże ryzyko wytrącania się u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Zgłaszano przypadki wytrącania się ceftriaksonu w drogach moczowych, głównie u dzieci, które otrzymywały duże dawki dobowe (np. ≥80 mg/kg mc. na dobę) lub duże dawki całkowite (większe niż 10 g) i występowały u nich dodatkowe czynniki ryzyka (np. odwodnienie lub unieruchomienie w łóżku). Zdarzenie takie może być objawowe lub bezobjawowe, może prowadzić do niedrożności moczowodów i ostrej pozanerkowej niewydolności nerek, jednakże zazwyczaj przemija po odstawieniu ceftriaksonu (patrz punkt 4.4). Obserwowano wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami większymi od zalecanej standardowej dawki. Badania prospektywne u dzieci wykazały zmienną częstość powstawania strątów podczas podawania dożylnego – nawet ponad 30% w niektórych badaniach. Częstość występowania wydaje się być mniejsza podczas powolnej infuzji (trwającej 20−30 minut).
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Efekt ten jest zwykle bezobjawowy, jednakże rzadko strątom towarzyszyły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zalecane jest leczenie objawowe. Wytrącanie się jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.4). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Działania niepożądane
Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W razie przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistej odtrutki. Leczenie przedawkowania jest objawowe.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; cefalosporyny III generacji, kod ATC: J01DD04 Mechanizm działania Ceftriakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po związaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanów), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakterii. Oporność Oporność bakterii na ceftriakson może być wynikiem jednego lub kilku z następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym profilu substratowym (ECBL), karbapenemazy lub chromosomalne cefalosporynazy (AmpC), które mogą być indukowane lub stale wytwarzane przez niektóre gatunki tlenowych bakterii Gram-ujemnych z derepresorowanym genem beta-laktamazy; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicylinę do ceftriaksonu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne w testach wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Drobnoustrój Test metodą rozcieńczeniową (MIC, mg/l) Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤1 > 2 Staphylococcus spp. a. a. Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G) b. b. Streptococcus pneumoniae ≤0,5 c. > 2 Paciorkowce zieleniące ≤0,5 > 0,5 Haemophilus influenzae ≤0,12 c. > 0,12 Moraxella catarrhalis ≤1 > 2 Neisseria gonorrhoeae ≤0,12 > 0,12 Neisseria meningitidis ≤0,12 c. > 0,12 Niezwiązane z gatunkami ≤1 d. > 2 a. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. b. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na penicylinę. c.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Izolaty z MIC dla ceftriaksonu powyżej wartości granicznej wrażliwości występują rzadko; w razie ich wykrycia należy przeprowadzić ponowny test i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać do laboratorium referencyjnego. d. Wartości graniczne dotyczą dawki dożylnej 1 g raz na dobę i dużej dawki co najmniej 2 g raz na dobę. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność ceftriaksonu, przynamniej w niektórych rodzajach zakażeń, jest wątpliwa.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Gronkowce koagulazoujemne (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes (grupa A) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Paciorkowce zieleniące Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Borrelia burgdorferi Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Neisseria gonorrhoea Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Providencia spp. Treponema pallidum Gatunki, w przypadku których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Klebsiella oxytoca Morganella morganii Proteus vulgaris Serratia marcescens Bakterie beztlenowe: Bacteroides spp.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Fusobacterium spp. Peptostreptococcus spp. Clostridium perfringens Drobnoustroje o oporności naturalnej: Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Enterococcus spp. Listeria monocytogenes Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe: Clostridium difficile Inne: Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Ureaplasma urealyticum £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są też oporne na ceftriakson. + Odsetek oporności >50% w co najmniej jednym regionie. % Szczepy wytwarzające ESBL są zawsze oporne.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po dożylnym podaniu 500 mg i 1 g ceftriaksonu w szybkim wstrzyknięciu (bolus) średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g ceftriaksonu stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 80, 150 i 250 mg/l. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu jest w przybliżeniu o połowę mniejsze od stężenia obserwowanego po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu dawki 1 g wynosi około 81 mg/l i jest osiągane po 2−3 godzinach od podania. Pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu po podaniu domięśniowym jest takie samo, jak obserwowane po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Dystrybucja Objętość dystrybucji ceftriaksonu wynosi 7−12 l.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości odpowiednich patogenów wykrywalne są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych lub wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym, maziówkowym i w wydzielinie gruczołu krokowego. Po wielokrotnym podaniu obserwuje się zwiększenie średniego maksymalnego stężenia w osoczu (Cmaks) o 8−15%; w większości przypadków stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48−72 godzin w zależności od drogi podawania. Przenikanie do szczególnych tkanek Ceftriakson przenika przez opony mózgowo-rdzeniowe. Stopień przenikania jest największy, gdy opony objęte są stanem zapalnym. Zgodnie z doniesieniami, średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% stężenia w osoczu, w porównaniu z 2% stężenia w osoczu u pacjentów bez stanu zapalnego opon.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF osiągane jest w ciągu około 4−6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka matki w małym stężeniu (patrz punkt 4.6). Wiązanie z białkami Ceftriakson w sposób odwracalny wiąże się z albuminami. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie się ulega nasyceniu i związany odsetek zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu wynoszącym 300 mg/l). Metabolizm Ceftriakson nie jest metabolizowany w organizmie, ale ulega przekształceniu w nieaktywne metabolity przez florę jelitową. Eliminacja Klirens osoczowy całkowitego ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10−22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5−12 ml/min. 50−60% ceftriaksonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie na drodze przesączania kłębuszkowego, natomiast 40−50% wydalane jest w postaci niezmienionej z żółcią.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Okres półtrwania eliminacji całkowitego ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu jest tylko nieznacznie zmieniona, z nieznacznym wydłużeniem okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnym), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. Wyjaśnieniem względnie niewielkiego zwiększenia okresu półtrwania w zaburzeniu czynności nerek jest kompensacyjne zwiększenie klirensu pozanerkowego, wynikające ze zmniejszenia wiązania się z białkami i odpowiadającego mu zwiększenia klirensu pozanerkowego ceftriaksonu. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby okres półtrwania eliminacji ceftriaksonu nie jest wydłużony dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu nerkowego.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wynika to także ze zwiększenia wolnej frakcji ceftriaksonu w osoczu, co przyczynia się do obserwowanego paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu leku równolegle ze zwiększeniem objętości dystrybucji odpowiadającym zwiększeniu klirensu całkowitego. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku (ponad 75 lat) średni okres półtrwania w fazie eliminacji jest zwykle dwa do trzech razy dłuższy niż u młodych dorosłych. Dzieci i młodzież Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków. W okresie od urodzenia do ukończenia
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że duże dawki soli wapniowej ceftriaksonu prowadzą do powstawania złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym u psów i małp; jak wykazano, zjawisko to jest odwracalne. Badania na zwierzętach nie przyniosły żadnych dowodów wskazujących na toksyczny wpływ na rozrodczość ani na genotoksyczność. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ceftriaksonu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Zgodnie z doniesieniami literaturowymi, ceftriakson jest niezgodny z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i antybiotykami aminoglikozydowymi. Roztworów zawierających ceftriakson nie wolno mieszać z innymi środkami ani dodawać do nich innych środków, oprócz tych wymienionych w punkcie 6.6. W szczególności, ze względu na ryzyko wytrącania się osadu, nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym stosowanych w całkowitym żywieniu pozajelitowym (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4 i 4.8). 6.3 Okres ważności 2 lata. Sporządzony roztwór można przechowywać 24 godziny w lodówce, tj. w temperaturze od 2°C do 8°C.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Zaleca się podanie roztworu produktu Biotrakson bezpośrednio po sporządzeniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 25°C. Chronić od światła. Sporządzony roztwór – patrz punkt 6.3. Roztworów do infuzji dożylnych sporządzonych z użyciem jednocześnie chlorku sodu i glukozy nie należy przechowywać w chłodni (2-8°C) ze względu na niezgodność fizyczną składników w niskich temperaturach. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Biotrakson, 1 g: fiolka szklana o pojemności 26 ml, zamknięta gumowym korkiem i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem, w tekturowym pudełku. Biotrakson, 2 g: fiolka bezbarwna szklana o pojemności 26 ml, zamknięta korkiem z gumy bromobutylowej i zabezpieczona aluminiowym kapslem lub aluminiowym kapslem z kapturkiem, w tekturowym pudełku. Opakowanie zawiera 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed zastosowaniem produktu sprawdzić termin ważności. Nie stosować produktu po terminie podanym na opakowaniu. W celu nakłucia korka należy użyć igły o średnicy nie większej niż 0,8 mm (21 G w skali Gauge [G]). Igłę należy wbić w centralnie wyznaczonym polu pod kątem 90°. Przed podaniem produktu należy sprawdzić, czy roztwór jest przezroczysty i nie zawiera nierozpuszczalnych cząstek. Jeśli jest mętny lub zawiera stałe cząstki, nie nadaje się do użycia. Roztwór może być bezbarwny lub jasnożółty, nasilenie zabarwienia zależy od rodzaju rozpuszczalnika i stężenia ceftriaksonu. Sporządzanie roztworów do wstrzykiwań i infuzji Zawartość antybiotyku w fiolce 1 g: 3,5 ml (wstrzyknięcie domięśniowe), 10 ml (wstrzyknięcie dożylne), 40-50 ml (infuzja dożylna) 2 g: 7,0 ml (wstrzyknięcie domięśniowe), 20 ml (wstrzyknięcie dożylne), 40-50 ml (infuzja dożylna) Wstrzyknięcie domięśniowe Produkt należy podawać głęboko domięśniowo po rozpuszczeniu w odpowiedniej ilości wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Produktu nie należy mieszać w tej samej strzykawce z żadnymi lekami innymi niż 1% roztwór lidokainy chlorowodorku. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą. Dawki większe niż 1 g należy dzielić i wstrzykiwać w więcej niż jedno miejsce. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie. Wstrzyknięcie dożylne (5 minut) Zawartość fiolki rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań, w objętości zależnej od dawki, jak przedstawiono w powyższej tabeli. Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą. Infuzja dożylna (co najmniej 30 minut) W celu sporządzenia roztworów do infuzji dożylnej o stężeniu ceftriaksonu od 10 mg/ml do 40 mg/ml, proszek rozpuszcza się w wodzie do wstrzykiwań. Otrzymany roztwór należy następnie rozcieńczyć jednym z następujących roztworów: 0,9% roztwór chlorku sodu 5% roztwór glukozy 10% roztwór glukozy 6% roztwór dekstranu w 5% roztworze glukozy 0,45% roztwór chlorku sodu w 2,5% roztworze glukozy Nie podawać dożylnie roztworu produktu z lidokainą.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Roztworów do infuzji dożylnych przygotowanych z użyciem jednocześnie sodu chlorku i glukozy nie należy przechowywać w chłodni (2-8°C) ze względu na niezgodność fizyczną składników w niskich temperaturach. Objętość wyparcia produktu Biotrakson 1 g wynosi 0,68 ml, zarówno w wodzie do wstrzykiwań jak i w 1% roztworze lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań, końcowe stężenie otrzymanego roztworu wynosi 93,63 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1% roztworu lidokainy końcowe stężenie otrzymanego roztworu wynosi 239,23 mg/ml. Objętość wyparcia produktu Biotrakson 2 g wynosi 1,36 ml w wodzie do wstrzykiwań. Do rekonstytucji produktu Biotrakson ani do dalszego rozcieńczania sporządzonego roztworu do podania dożylnego nie używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna, ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu.
CHPL leku Biotrakson, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić podczas zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. Nie podawać przez trójnik ceftriaksonu jednocześnie z zawierającymi wapń roztworami do podawania dożylnego, w tym z zawierającymi wapń roztworami do infuzji dożylnych, np. do żywienia pozajelitowego. Jednakże u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka z proszkiem do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji zawiera 1 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci ceftriaksonu sodowego 3,5-wodnego. Zawartość sodu: 82,3 mg (co odpowiada 3,6 mmol). Produkt leczniczy nie zawiera substancji pomocniczych ani konserwantów. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji Fiolki zawierają proszek o barwie białej do żółtawej.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Ceftriaxon Kabi 1 g jest wskazany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych pacjentów i dzieci, w tym u noworodków urodzonych o czasie (od urodzenia): bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; pozaszpitalne zapalenie płuc; szpitalne zapalenie płuc; ostre zapalenia ucha środkowego; zakażenia w obrębie jamy brzusznej; powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek); zakażenia kości i stawów; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; rzeżączka; kiła; bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ceftriaxon Kabi 1 g można stosować: w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych pacjentów; w leczeniu rozsianej postaci boreliozy [wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III)] u dorosłych pacjentów i dzieci, w tym noworodków od 15.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wskazania do stosowania
dnia życia; w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych; w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym; w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi wyżej lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Ceftriaxon Kabi 1 g należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy spektrum jego działania nie obejmuje wszystkich bakterii, które mogą wywoływać dane zakażenie (patrz punkt 4.4). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dawka zależy od ciężkości, wrażliwości, umiejscowienia i rodzaju zakażenia, jak również od wieku oraz czynności wątroby i nerek danego pacjenta. Dawki zalecane w tabelach poniżej są zwykle zalecanymi dawkami w tych wskazaniach. W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. Dorośli pacjenci i dzieci w wieku powyżej 12 lat (o masie ciała ≥50 kg) Dawka ceftriaksonu*: 1 do 2 g; Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Pozaszpitalne zapalenie płuc, Zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) Dawka ceftriaksonu*: 2 g; Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Szpitalne zapalenie płuc, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów Dawka ceftriaksonu*: 2 do 4 g; Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, Bakteryjne zapalenie wsierdzia, Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u dorosłych pacjentów i dzieci w wieku powyżej 12 lat (o masie ciała ≥50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: Ceftriaxon Kabi 1 g można podać w pojedynczej dawce domięśniowej 1 do 2 g. Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy pacjent jest ciężko chory lub poprzednie leczenie nie przynosi poprawy, Ceftriaxon Kabi 1 g może być skuteczny podczas podawania domięśniowego w dawce 1 do 2 g na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 2 g w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Rzeżączka: 500 mg w pojedynczej dawce domięśniowej. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 500 mg do 1 g raz na dobę, zwiększona w kile układu nerwowego do 2 g raz na dobę przez 10-14 dni.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)]: 2 g raz na dobę przez 14-21 dni. Zaleca się różny czas trwania leczenia; należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. 4.3 Dawkowanie dla dzieci i młodzieży Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (o masie ciała <50 kg): U dzieci o masie ciała 50 kg i więcej należy stosować zwykłą dawkę dla dorosłych pacjentów. Dawka ceftriaksonu*: 50 do 80 mg/kg mc.; Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc Dawka ceftriaksonu*: 50 do 100 mg/kg mc.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
(maksymalnie 4 g); Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym Dawka ceftriaksonu*: 80 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g); Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Dawka ceftriaksonu*: 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g); Częstość podawania**: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Bakteryjne zapalenie wsierdzia * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
dnia do 12 lat (o masie ciała <50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać Ceftriaxon Kabi 1 g w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc. Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy dziecko jest ciężko chore lub początkowe leczenie nie przynosi poprawy, Ceftriaxon Kabi 1 g może być skuteczny podczas podawania domięśniowego w dawce 50 mg/kg mc. na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 50 do 80 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 75 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g) przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)]: 50 do 80 mg/kg mc.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
raz na dobę przez 14-21 dni. Zaleca się różny czas trwania leczenia; należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. 4.4 Noworodki w wieku 0-14 dni Ceftriaxon Kabi 1 g jest przeciwwskazany do stosowania u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od daty ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny). Dawka ceftriaksonu*: 20 do 50 mg/kg mc.; Częstość podawania: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym Dawka ceftriaksonu*: 50 mg/kg mc.; Częstość podawania: Raz na dobę; Wskazania do stosowania: Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Bakteryjne zapalenie wsierdzia * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 50 mg/kg mc. Wskazania do stosowania u noworodków w wieku 0-14 dni, które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać Ceftriaxon Kabi 1 g w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 20 do 50 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 50 mg/kg mc. raz na dobę przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. 4.5 Czas trwania leczenia Czas trwania leczenia jest różny w zależności od przebiegu choroby.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Zgodnie z ogólnymi zasadami antybiotykoterapii, podawanie ceftriaksonu należy kontynuować przez 48 do 72 godzin po ustąpieniu gorączki u pacjenta lub potwierdzeniu eradykacji bakterii. 4.6 Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki zalecanej u dorosłych pacjentów pod warunkiem zadowalającej czynności wątroby i nerek. 4.7 Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Dostępne dane nie wskazują na konieczność dostosowania dawki w lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby pod warunkiem, że czynność nerek nie jest zaburzona. Brak danych z badań klinicznych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). 4.8 Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki ceftriaksonu pod warunkiem, że czynność wątroby nie jest zaburzona.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Tylko w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) dawka ceftriaksonu nie powinna być większa niż 2 g na dobę. U pacjentów dializowanych nie ma konieczności stosowania dawek uzupełniających po dializie. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej. Zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. 4.9 Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności zarówno nerek, jak i wątroby, zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. 4.10 Sposób podawania Ceftriaxon Kabi 1 g można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (zalecany sposób podawania) lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut, lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Dożylne wstrzyknięcie w sposób przerywany w czasie dłuższym niż 5 minut należy wykonać najlepiej do dużej żyły.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
U niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg mc. lub więcej należy podawać w infuzji dożylnej. U noworodków dawki dożylne należy podawać w czasie dłuższym niż 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko wystąpienia encefalopatii bilirubinowej (patrz punkty 4.3 i 4.4). Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać na odpowiednią głębokość w obrębie względnie dużego mięśnia. Nie podawać w jedno miejsce więcej niż 1 g. Podawanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne nie jest możliwe lub jest mniej odpowiednie dla danego pacjenta. Dawki od 2 g należy podawać dożylnie. W przypadku stosowania roztworu lidokainy jako rozpuszczalnika, nie wolno nigdy podawać tak otrzymanego roztworu dożylnie (patrz punkt 4.3). Należy wziąć pod uwagę informacje podane w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
Ceftriakson jest przeciwwskazany do stosowania u noworodków (w wieku ≤28 dni), u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkt 4.3). Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do infuzji. W związku z tym ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz punkty 4.3, 4.4 i 6.2).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie
W celu przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego, ceftriakson należy podać 30-90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. Instrukcja dotycząca rozpuszczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na ceftriakson, na jakąkolwiek inną cefalosporynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ciężka reakcja nadwrażliwości w wywiadzie (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy). Ceftriakson jest przeciwwskazany do stosowania: u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny)*; u noworodków urodzonych o czasie (w wieku do 28. dnia życia): z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub niedoborem albumin we krwi, lub z kwasicą, ponieważ w tych stanach prawdopodobne jest zaburzenie wiązania się bilirubiny*; jeśli jest (lub może być) konieczne leczenie dożylne wapniem lub podawanie infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.4, 4.8 oraz 6.2).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przeciwwskazania
* Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z jej miejsc wiązania z albuminami surowicy, stwarzając w ten sposób potencjalne ryzyko wystąpienia encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów. Przed domięśniowym wstrzyknięciem ceftriaksonu rozpuszczonego w roztworze lidokainy należy wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy (patrz punkt 4.4). Należy zapoznać się z informacjami podanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy, zwłaszcza dotyczącymi przeciwwskazań. Roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano wystąpienie ciężkich i niekiedy zakończonych zgonem przypadków reakcji nadwrażliwości (patrz punkt 4.8). Reakcje nadwrażliwości mogą również prowadzić do rozwoju zespołu Kounisa – ciężkiej reakcji alergicznej, której skutkiem może być zawał mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi ciężka reakcja nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać stosowanie ceftriaksonu i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie wystąpiła w przeszłości ciężka reakcja nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ceftriaksonu u pacjentów z nieciężką reakcją nadwrażliwości w wywiadzie na inne antybiotyki beta-laktamowe.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry W związku z leczeniem ceftriaksonem obserwowano ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry [zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS)], mogące zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, jednakże częstość występowania tych działań jest nieznana (patrz punkt 4.8). Reakcja Jarischa-Herxheimera U niektórych pacjentów z zakażeniem wywołanym krętkami, krótko po rozpoczęciu leczenia ceftriaksonem może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta zwykle ma przebieg samoograniczający się lub można ją leczyć objawowo. W razie wystąpienia takiej reakcji nie należy odstawić antybiotykoterapii. Encefalopatia W związku ze stosowaniem ceftriaksonu notowano przypadki encefalopatii (patrz punkt 4.8), zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) lub z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli podejrzewa się, że występujące objawy encefalopatii (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany w stanie psychicznym, mioklonie, drgawki) są związane ze stosowaniem ceftriaksonu, należy rozważyć odstawienie ceftriaksonu. Interakcje z produktami leczniczymi zawierającymi wapń Opisano przypadki zgonów w wyniku wytrącania się osadu wapnia z ceftriaksonem w płucach i nerkach u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie w pierwszym miesiącu życia. Co najmniej jedno z dzieci otrzymywało ceftriakson i wapń w różnym czasie i przez różne linie do infuzji dożylnych. W dostępnych danych naukowych nie ma potwierdzonych doniesień o wewnątrznaczyniowych strątach u pacjentów innych niż noworodki, leczonych ceftriaksonem i roztworami zawierającymi wapń lub innymi produktami zawierającymi wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków występuje zwiększone, w porównaniu do innych grup wiekowych, ryzyko wytrącenia się ceftriaksonu z wapniem.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Podając ceftriakson pacjentom, niezależnie od wieku, nie należy go mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, nawet jeśli używa się różnych linii infuzyjnych lub podaje w różne miejsca. Niemniej jednak, w celu uniknięcia wytrącenia osadu, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim pacjentom w wieku powyżej 28 dni, jeśli linie infuzyjne wkłute są w różne miejsca lub są wymienione albo pomiędzy infuzjami dokładnie przepłukane fizjologicznym roztworem soli. Jeśli konieczne jest podawanie pacjentowi w ciągłej infuzji zawierających wapń roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego – CŻP (ang. Total Parenteral Nutrition – TPN), fachowy personel medyczny może zdecydować się na zastosowanie alternatywnych metod leczenia przeciwbakteryjnego, niezwiązanych z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli stosowanie ceftriaksonu zostanie uznane za konieczne u pacjentów, u których niezbędne jest ciągłe żywienie pozajelitowe, roztwory do CŻP i ceftriakson można podawać jednocześnie, ale za pośrednictwem różnych linii infuzyjnych wkłutych w różnych miejscach. Alternatywnie, infuzję roztworu do CŻP można przerwać na czas potrzebny do infuzji ceftriaksonu i przepłukać linię infuzyjną pomiędzy podaniem roztworów (patrz punkty 4.3, 4.8, 5.2 oraz 6.2). Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu leczniczego Ceftriaxon Kabi 1 g u noworodków, niemowląt i dzieci określono dla schematów dawkowania opisanych w punkcie „Dawkowanie i sposób podawania“ (patrz punkt 4.2). Badania wykazały, że ceftriakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami surowicy.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Ceftriaxon Kabi 1 g jest przeciwwskazany do stosowania u wcześniaków oraz noworodków urodzonych o czasie, u których występuje ryzyko wystąpienia encefalopatii bilirubinowej (patrz punkt 4.3). Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna Obserwowano przypadki wystąpienia autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym Ceftriaxon Kabi 1 g (patrz punkt 4.8). Obserwowano wystąpienie ciężkich przypadków niedokrwistości hemolitycznej, w tym przypadki zakończone zgonem, podczas leczenia produktem leczniczym Ceftriaxon Kabi 1 g, zarówno u dorosłych pacjentów, jak i u dzieci. Jeżeli podczas leczenia ceftriaksonem u pacjenta wystąpi niedokrwistość, należy wziąć pod uwagę możliwość niedokrwistości związanej z cefalosporyną i przerwać leczenie ceftriaksonem do czasu określenia etiologii niedokrwistości. Długotrwałe leczenie W trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać morfologię krwi.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Zapalenie jelita grubego, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Obserwowano występowanie przypadków zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, także ceftriaksonu. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania ceftriaksonu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem i podanie produktów leczniczych działających swoiście na Clostridium difficile. Nie podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Podobnie jak podczas stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, może dojść do nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężka niewydolność nerek i wątroby U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt 4.2). Zaburzenia wyników testów serologicznych Ceftriaxon Kabi 1 g może wpływać na wyniki testu Coombsa, bowiem może spowodować fałszywie dodatni wynik testu. Ceftriaxon Kabi 1 g może też spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię (patrz punkt 4.8). Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Podczas leczenia produktem leczniczym Ceftriaxon Kabi 1 g zawartość glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz punkt 4.8). Obecność ceftriaksonu może fałszywie zaniżać poziom glukozy we krwi podczas badań diagnostycznych. Należy zapoznać się z instrukcją obsługi każdego stosowanego systemu oraz zastosować alternatywne metody badania, jeśli jest to konieczne.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres działania przeciwbakteryjnego Ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do stosowania w monoterapii niektórych rodzajów zakażeń, chyba że zidentyfikowany został drobnoustrój odpowiedzialny za zakażenie (patrz punkt 4.2). W zakażeniu kilkoma drobnoustrojami, gdy wśród podejrzewanych drobnoustrojów są oporne na ceftriakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego antybiotyku. Stosowanie lidokainy Jeżeli jako rozpuszczalnik stosowany jest roztwór lidokainy, otrzymany roztwór ceftriaksonu może być użyty tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Przed użyciem należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inne istotne informacje wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy (patrz punkt 4.3). Roztworów zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Kamica żółciowa W przypadku zaobserwowania cieni w badaniu USG, należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu. W badaniach USG pęcherzyka żółciowego uwidoczniono cienie omyłkowo wzięte za kamienie żółciowe, które były obserwowane częściej podczas stosowania ceftriaksonu w dawkach 1 g na dobę i większych. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży. Takie strąty zanikają po zakończeniu leczenia ceftriaksonem. Rzadko strąty soli wapniowej ceftriaksonu powodują objawy. Jeśli wystąpią objawy, zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u danego pacjenta (patrz punkt 4.8). Zastój żółci U pacjentów leczonych ceftriaksonem obserwowano przypadki zapalenia trzustki, spowodowane prawdopodobnie niedrożnością dróg żółciowych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania szlamu żółciowego, np. przebyte poważne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że Ceftriaxon Kabi 1 g jest czynnikiem wyzwalającym lub sprzyjającym powstawaniu osadów żółciowych. Kamica nerkowa Obserwowano przypadki wystąpienia kamicy nerkowej, która ustępowała po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią objawy, należy przeprowadzić badanie USG. Stosowanie produktu leczniczego u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie lub z hiperkalciurią powinno być rozważone przez lekarza na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u danego pacjenta. Sód Ten produkt leczniczy zawiera 82,3 mg sodu w każdej fiolce, co odpowiada 4,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno stosować rozcieńczalników zawierających wapń, np. roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna do rozpuszczania produktu leczniczego Ceftriaxon Kabi 1 g ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić także w przypadku zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie infuzyjnym. Ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym zawierającymi wapń roztworami do żywienia pozajelitowego. Jednak u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W badaniach in vitro na osoczu uzyskanym od dorosłych pacjentów oraz z krwi pępowinowej noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4, 4.8 i 6.2). Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko wystąpienia krwawienia. Zaleca się częste kontrolowanie wartości Międzynarodowego Współczynnika Znormalizowanego (ang. International Normalised Ratio – INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka wystąpienia nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas skojarzonego stosowania z cefalosporynami. W takich przypadkach należy stosować zalecane w praktyce klinicznej kontrolowanie stężenia danego aminoglikozydu (i czynności nerek).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas skojarzonego stosowania chloramfenikolu z ceftriaksonem. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane. Brak doniesień dotyczących interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnymi produktami leczniczymi zawierającymi wapń oraz pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami leczniczymi zawierającymi wapń (dożylnymi lub doustnymi). U pacjentów leczonych ceftriaksonem test Coombsa może dać wynik fałszywie dodatni. Ceftriakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Podobnie, wyniki oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą być fałszywie dodatnie. Dlatego podczas leczenia ceftriaksonem oznaczenia glukozy w moczu należy wykonywać metodami enzymatycznymi. Nie zaobserwowano wystąpienia zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych moczopędnych produktów leczniczych (np. furosemidu).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu. 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez łożysko. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson należy podawać w okresie ciąży, a zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson w małym stężeniu przenika do mleka ludzkiego, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmione piersią niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia uczulenia.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet. 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas stosowania ceftriaksonu mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. 4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów: Często Niezbyt często Rzadko Nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz punkt 4.4) Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (ang.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żyły Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Obrzęk Dreszcze Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu. Opis wybranych działań niepożądanych Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu. Rzadko zgłaszano ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku <28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Duże ryzyko wytrącania się tej soli u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi pacjentami (patrz punkty 4.3). 4.9 Przedawkowanie W przypadku przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistego antidotum. Wskazane jest leczenie objawowe.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno stosować rozcieńczalników zawierających wapń, np. roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna do rozpuszczania produktu leczniczego Ceftriaxon Kabi 1 g ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić także w przypadku zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie infuzyjnym. Ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym zawierającymi wapń roztworami do żywienia pozajelitowego. Jednak u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
W badaniach in vitro na osoczu uzyskanym od dorosłych pacjentów oraz z krwi pępowinowej noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4, 4.8 i 6.2). Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko wystąpienia krwawienia. Zaleca się częste kontrolowanie wartości Międzynarodowego Współczynnika Znormalizowanego (ang. International Normalised Ratio – INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka wystąpienia nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas skojarzonego stosowania z cefalosporynami. W takich przypadkach należy stosować zalecane w praktyce klinicznej kontrolowanie stężenia danego aminoglikozydu (i czynności nerek).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas skojarzonego stosowania chloramfenikolu z ceftriaksonem. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane. Brak doniesień dotyczących interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnymi produktami leczniczymi zawierającymi wapń oraz pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami leczniczymi zawierającymi wapń (dożylnymi lub doustnymi). U pacjentów leczonych ceftriaksonem test Coombsa może dać wynik fałszywie dodatni. Ceftriakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Podobnie, wyniki oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą być fałszywie dodatnie. Dlatego podczas leczenia ceftriaksonem oznaczenia glukozy w moczu należy wykonywać metodami enzymatycznymi. Nie zaobserwowano wystąpienia zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych moczopędnych produktów leczniczych (np. furosemidu).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu. 4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez łożysko. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson należy podawać w okresie ciąży, a zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson w małym stężeniu przenika do mleka ludzkiego, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmione piersią niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia uczulenia.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet. 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas stosowania ceftriaksonu mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. 4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów: Często Niezbyt często Rzadko Nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz punkt 4.4) Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (ang.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żyły Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Obrzęk Dreszcze Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu. Opis wybranych działań niepożądanych Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu. Rzadko zgłaszano ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku <28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje
Duże ryzyko wytrącania się tej soli u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi pacjentami (patrz punkty 4.3). 4.9 Przedawkowanie W przypadku przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistego antidotum. Wskazane jest leczenie objawowe.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez łożysko. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson należy podawać w okresie ciąży, a zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson w małym stężeniu przenika do mleka ludzkiego, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmione piersią niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia uczulenia.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas stosowania ceftriaksonu mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. 4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych. W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
Klasyfikacja układów i narządów: Często Niezbyt często Rzadko Nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz punkt 4.4) Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (ang.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żyły Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Obrzęk Dreszcze Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu. Opis wybranych działań niepożądanych Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu. Rzadko zgłaszano ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku <28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
Duże ryzyko wytrącania się tej soli u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi pacjentami (patrz punkty 4.3). 4.9 Przedawkowanie W przypadku przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistego antidotum. Wskazane jest leczenie objawowe.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych. W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) Nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Klasyfikacja układów i narządów: Często Niezbyt często Rzadko Nieznana Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Zaburzenia krzepnięcia Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości Reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz punkt 4.4) Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (ang.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żyły Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Obrzęk Dreszcze Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu. Opis wybranych działań niepożądanych Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu. Rzadko zgłaszano ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku <28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane
Duże ryzyko wytrącania się tej soli u noworodków wynika z małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi pacjentami (patrz punkty 4.3). 4.9 Przedawkowanie W przypadku przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistego antidotum. Wskazane jest leczenie objawowe.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W przypadku przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistego antidotum. Wskazane jest leczenie objawowe.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania wewnętrznego, cefalosporyny III generacji, kod ATC: J01DD04. Mechanizm działania Ceftriakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po związaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanów), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakterii. Oporność Oporność bakterii na ceftriakson może być wynikiem jednego lub kilku z następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym profilu substratowym (ESBL), karbapenemazy lub chromosomalne cefalosporynazy (AmpC), które mogą być indukowane lub stale wytwarzane przez niektóre gatunki tlenowych bakterii Gram-ujemnych z derepresorowanym genem beta-laktamazy; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicylinę do ceftriaksonu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne w testach wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing – EUCAST) są następujące: Drobnoustrój Test metodą rozcieńczeniową (MIC, mg/l) Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae 1 1 >2 Staphylococcus spp. a. a. Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G) b. b. Streptococcus pneumoniae 0,5 0,5 >2 Streptococcus grupa viridans 0,5 0,5 >0,5 Haemophilus influenzae 0,12 0,12 >0,12 Moraxella catarrhalis 1 1 >2 Neisseria gonorrhoeae 0,12 0,12 >0,12 Neisseria meningitidis 0,12 0,12 >0,12 Niezwiązane z gatunkami 1 1 >2 a. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. b. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na penicylinę. c.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Izolaty z MIC dla ceftriaksonu powyżej wartości granicznej wrażliwości występują rzadko; w przypadku ich wykrycia należy przeprowadzić ponowny test i w razie potwierdzenia wyniku, przesłać do laboratorium referencyjnego. d. Wartości graniczne dotyczą dawki dożylnej 1 g raz na dobę i dużej dawki co najmniej 2 g raz na dobę. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność ceftriaksonu, przynajmniej wobec pewnego typu zakażeń, jest wątpliwa.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Gronkowce koagulazoujemne (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes (grupa A) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Streptococcus grupa viridans Tlenowe Gram-ujemne Borrelia burgdorferi Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Neisseria gonorrhoeae Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Providencia spp. Treponema pallidum Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Tlenowe Gram–dodatnie Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Tlenowe Gram–ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Klebsiella oxytoca Morganella morganii Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Bacteroides spp. Fusobacterium spp.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Peptostreptococcus spp. Clostridium perfringens Gatunki o oporności wrodzonej Tlenowe Gram–dodatnie Enterococcus spp. Listeria monocytogenes Tlenowe Gram–ujemne Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Beztlenowe Clostridium difficile Inne Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Ureaplasma urealyticum £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są też oporne na ceftriakson. + Odsetek oporności >50% w co najmniej jednym regionie. % Szczepy wytwarzające ESBL są zawsze oporne.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po dożylnym podaniu 500 mg i 1 g ceftriaksonu w bolusie średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 80, 150 i 250 mg/l. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu jest w przybliżeniu o połowę mniejsze od stężenia obserwowanego po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu dawki 1 g wynosi około 81 mg/l i jest osiągane po 2-3 godzinach od podania. Pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu po podaniu domięśniowym jest takie samo, jak obserwowane po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Dystrybucja Objętość dystrybucji ceftriaksonu wynosi 7-12 l.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości odpowiednich patogenów wykrywalne są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych i (lub) wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym, maziówkowym i w wydzielinie gruczołu krokowego. Po wielokrotnym podaniu obserwuje się zwiększenie średniego maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) o 8-15%; w większości przypadków stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48-72 godzin w zależności od drogi podania. Przenikanie do szczególnych tkanek Ceftriakson przenika przez opony mózgowo-rdzeniowe. Stopień przenikania jest największy, gdy opony objęte są stanem zapalnym. Średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym (ang. cerebrospinal fluid – CSF) u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% stężenia w osoczu, w porównaniu z 2% stężeniem w osoczu u pacjentów bez stanu zapalnego opon.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF osiągane jest w ciągu około 4-6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez łożysko i w małym stężeniu przenika do mleka ludzkiego (patrz punkt 4.6). Wiązanie z białkami Ceftriakson w sposób odwracalny wiąże się z albuminami. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie się ulega nasyceniu i związany odsetek zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu wynoszącym 300 mg/l). Metabolizm Ceftriakson nie jest metabolizowany przez organizm, ale ulega przekształceniu w nieaktywne metabolity przez florę jelitową. Eliminacja Klirens osoczowy całkowitego ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% ceftriaksonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie na drodze filtracji kłębuszkowej, natomiast 40-50% wydalane jest w postaci niezmienionej z żółcią.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Okres półtrwania całkowitego ceftriaksonu w fazie eliminacji u dorosłych pacjentów wynosi około 8 godzin. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu jest tylko nieznacznie zmieniona, z nieznacznym wydłużeniem okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnym), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Wyjaśnieniem względnie niewielkiego zwiększenia okresu półtrwania ceftriaksonu w zaburzeniach czynności nerek jest kompensacyjne zwiększenie klirensu pozanerkowego, wynikające ze zmniejszenia wiązania się z białkami i odpowiadającego mu zwiększenia klirensu pozanerkowego ceftriaksonu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby okres półtrwania ceftriaksonu w fazie eliminacji nie jest wydłużony dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu nerkowego.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wynika to także ze zwiększenia wolnej frakcji ceftriaksonu w osoczu, co przyczynia się do obserwowanego paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu produktu leczniczego równolegle ze zwiększeniem objętości dystrybucji odpowiadającym zwiększeniu klirensu całkowitego. Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku (>75 lat) średni okres półtrwania ceftriaksonu w fazie eliminacji jest zwykle dwa do trzech razy dłuższy niż u młodych dorosłych. Dzieci i młodzież Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków. W okresie od urodzenia do ukończenia 14. dnia życia stężenie wolnego ceftriaksonu może być dodatkowo zwiększone przez takie czynniki jak zmniejszona filtracja kłębuszkowa i zmienione wiązanie się z białkami. W okresie dzieciństwa okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków i dorosłych. Klirens osoczowy i objętość dystrybucji całkowitego ceftriaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci, są większe niż u dorosłych.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Liniowość lub nieliniowość Farmakokinetyka ceftriaksonu jest nieliniowa i wszystkie podstawowe parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania w fazie eliminacji, są zależne od dawki, jeżeli oparte są na całkowitym stężeniu produktu leczniczego, wzrastając w stopniu mniejszym niż proporcjonalny do dawki. Ta nieliniowość wynika z wysycania wiązania się z białkami osocza, w związku z czym obserwowana jest dla całkowitego stężenia ceftriaksonu w osoczu, ale nie dla wolnej (niezwiązanej) frakcji ceftriaksonu. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym, który wykazuje najlepszą korelację ze skutecznością in vivo jest odsetek okresu pomiędzy kolejnymi dawkami, w którym stężenie niezwiązanego ceftriaksonu jest większe niż minimalne stężenie hamujące (MIC) dla swoistych gatunków bakterii (tzn. %T >MIC).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że duże dawki soli wapniowej ceftriaksonu prowadzą do powstawania złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym u psów i małp, jak wykazano, zjawisko to jest odwracalne. Badania na zwierzętach nie przyniosły żadnych dowodów wskazujących na toksyczny wpływ na rozrodczość ani na genotoksyczność. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ceftriaksonu.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Zgodnie z danymi literaturowymi, ceftriakson jest niezgodny z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem, antybiotykami aminoglikozydowymi i labetalolem. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. W szczególności do rozpuszczania ceftriaksonu lub dalszego rozcieńczania rozpuszczonego proszku do podawania dożylnego nie należy stosować rozpuszczalników zawierających wapń (np. roztwór Ringera, roztwór Hartmanna), ponieważ może dojść do wytrącenia się osadu. Nie mieszać ceftriaksonu ani nie podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym roztworami do całkowitego żywienia pozajelitowego (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4 oraz 4.8). 6.3 Okres ważności 3 lata Sporządzony roztwór wykazano chemiczną i fizyczną stabilność roztworu przez 12 godzin w temperaturze 25°C i przez 2 dni w temperaturze od 2°C do 8°C.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy użyć natychmiast. Jeżeli nie zostanie użyty natychmiast, odpowiedzialność za czas i warunki przechowywania ponosi użytkownik. Roztworu nie należy przechowywać dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że roztwór sporządzano w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania sporządzonego roztworu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka o pojemności 15 ml ze szkła typu II lub III z korkiem z gumy butylowej z aluminiowym uszczelnieniem w tekturowym pudełku. Wielkości opakowań: 5 i 10 fiolek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Ceftriaksonu nie należy mieszać w tej samej strzykawce z żadnym innym produktem leczniczym oprócz 1% roztworu chlorowodorku lidokainy (tylko do wstrzykiwań domięśniowych).
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
Sporządzony roztwór należy wstrząsać nie krócej niż przez 60 sekund, aby zapewnić całkowite rozpuszczenie ceftriaksonu. Wykazano zgodność ceftriaksonu z następującymi roztworami: 0,9% (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu; 1% (10 mg/ml) roztwór chlorowodorku lidokainy; 5% (50 mg/ml) roztwór glukozy; woda do wstrzykiwań. W celu sporządzenia roztworu do podania w określony sposób należy stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w tabelach poniżej. Wstrzyknięcia domięśniowe Rozpuszczalnik Ceftriakson w postaci proszku Objętość rozpuszczalnika Przybliżone stężenie w roztworze końcowym 1% roztwór chlorowodorku lidokainy 1 g 3 ml 285 mg/ml Sporządzony roztwór należy podać w głębokim wstrzyknięciu do mięśnia pośladkowego. Roztworu lidokainy nie należy podawać dożylnie. Wstrzyknięcia dożylne Rozpuszczalnik Ceftriakson w postaci proszku Objętość rozpuszczalnika Przybliżone stężenie w roztworze końcowym woda do wstrzykiwań 1 g 10 ml 100 mg/ml Sporządzony roztwór należy wstrzykiwać co najmniej w ciągu 5 minut, bezpośrednio do żyły lub przez zestaw do infuzji dożylnej.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
Infuzja dożylna Rozpuszczalnik Ceftriakson w postaci proszku Objętość rozpuszczalnika Przybliżone stężenie w roztworze końcowym 0,9% roztwór chlorku sodu 1 g 20 ml 50 mg/ml 5% roztwór glukozy 1 g 20 ml 50 mg/ml Przygotowanie roztworu gotowego do stosowania w infuzji następuje w dwóch etapach w celu uzyskania odpowiedniej objętości roztworu do infuzji: Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji należy rozpuścić w fiolce w 10 ml jednego ze zgodnych roztworów do infuzji. Ten roztwór należy przenieść do odpowiedniego worka infuzyjnego. Należy zachować kontrolowane i zwalidowane warunki aseptyczne. Przygotowany roztwór należy rozcieńczyć z 9,5 ml rozpuszczalnika w celu uzyskania końcowej objętości 20 ml i stężenia 50 mg/ml. Infuzję należy podawać przez co najmniej 30 minut. W celu zapewnienia, iż została podana cała objętość roztworu Ceftriaxon Kabi 1 g, zaleca się pod koniec infuzji linię infuzyjną przepłukać jednym z rozpuszczalników.
CHPL leku Ceftriaxon Kabi 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne
W celu uzyskania dodatkowych informacji, patrz punkt 4.2. Roztwór należy obejrzeć po sporządzeniu. Do użycia nadaje się tylko przezroczysty roztwór bez widocznych cząstek stałych. Produkt leczniczy po rozpuszczeniu jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia, a wszelkie resztki niewykorzystanego roztworu należy wyrzucić. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g: 1 fiolka zawiera 1 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci ceftriaksonu sodowego (1,193 g). Każda fiolka zawiera 83 mg (3,6 mmol) sodu. Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g: 1 fiolka zawiera 2 g ceftriaksonu (Ceftriaxonum) w postaci ceftriaksonu sodowego (2,386 g). Każda fiolka zawiera 166 mg (7,2 mmol) sodu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g: 1 g proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g: 2 g proszek do sporządzania roztworu do infuzji Fiolki zawierają proszek o barwie białej do żółtawej.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Ceftriaxon-MIP jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym noworodków urodzonych o czasie (od urodzenia): bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pozaszpitalne zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, ostre zapalenia ucha środkowego, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia kości i stawów, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, rzeżączka, kiła, bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ceftriaxon-MIP można stosować: w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych; w leczeniu rozsianej postaci boreliozy (wczesnej (stadium II) i późnej (stadium III)) u dorosłych i dzieci, w tym noworodków od 15.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Wskazania do stosowania
dnia życia; w przedoperacyjnym zapobieganiu zakażeniom miejsc operowanych; w leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym; w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi wyżej, lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Produkt Ceftriaxon-MIP należy podawać w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy spektrum jego działania nie obejmuje wszystkich bakterii, które mogą wywoływać dane zakażenie (patrz punkt 4.4). Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Dawka zależy od ciężkości, wrażliwości, umiejscowienia i rodzaju zakażenia, jak również od wieku oraz czynności wątroby i nerek danego pacjenta. Dawki zalecane w tabelach poniżej są zwykle zalecanymi dawkami w tych wskazaniach. W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu. Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥ 50 kg) Dawka ceftriaksonu* Częstość podawania** Wskazania do stosowania 1 do 2 g Raz na dobę Pozaszpitalne zapalenie płuc, Zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) 2 g Raz na dobę Szpitalne zapalenie płuc, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów 2 do 4 g Raz na dobę Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym, Bakteryjne zapalenie wsierdzia, Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawek z górnej granicy zalecanego zakresu.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat (≥ 50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: Produkt Ceftriaxon-MIP można podać w pojedynczej dawce domięśniowej 1 do 2 g. Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy pacjent jest ciężko chory lub poprzednie leczenie nie przynosi poprawy, produkt Ceftriaxon-MIP może być skuteczny podczas podawania domięśniowego w dawce 1 do 2 g na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 2 g w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Rzeżączka: 500 mg w pojedynczej dawce domięśniowej. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 500 mg do 1 g raz na dobę, zwiększona w kile układu nerwowego do 2 g raz na dobę przez 10-14 dni.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)]: 2 g raz na dobę przez 14-21 dni. Zaleca się różny czas trwania leczenia; należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Dzieci i młodzież Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (< 50 kg) U dzieci o masie ciała 50 kg i więcej należy stosować zwykłą dawkę dla dorosłych. Dawka ceftriaksonu* Częstość podawania** Wskazania do stosowania 50 do 80 mg/kg mc. Raz na dobę Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc 50 do 100 mg/kg mc.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
(maksymalnie 4 g) Raz na dobę Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 80 do 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) Raz na dobę Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 100 mg/kg mc. (maksymalnie 4 g) Raz na dobę Bakteryjne zapalenie wsierdzia * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. ** Podawanie dwa razy na dobę (co 12 godzin) można rozważyć, jeśli stosuje się dawki większe niż 2 g na dobę. Wskazania do stosowania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia do 12 lat (< 50 kg), które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać produkt Ceftriaxon-MIP w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Ograniczone dane wskazują, że w przypadku, gdy dziecko jest ciężko chore lub początkowe leczenie nie przynosi poprawy, produkt Ceftriaxon-MIP może być skuteczny podczas podawania domięśniowego w dawce 50 mg/kg mc. na dobę przez 3 dni. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 50 do 80 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Kiła: Zwykle zalecana dawka to 75 do 100 mg/kg mc. raz na dobę (maksymalnie 4 g) przez 10-14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w leczeniu kiły, w tym kiły układu nerwowego, są ustalone na podstawie bardzo ograniczonych danych. Należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne. Rozsiana postać boreliozy [wczesna (stadium II) i późna (stadium III)]: 50 do 80 mg/kg mc. raz na dobę przez 14-21 dni. Zaleca się różny czas trwania leczenia; należy wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Noworodki w wieku 0-14 dni Ceftriaxon-MIP jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od daty ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny). Dawkowanie ceftriaksonu* Częstość podawania Wskazania do stosowania 20 do 50 mg/kg mc. Raz na dobę Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek), Pozaszpitalne zapalenie płuc, Szpitalne zapalenie płuc, Zakażenia kości i stawów, Leczenie pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka prawdopodobnie spowodowana zakażeniem bakteryjnym 50 mg/kg mc. Raz na dobę Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Bakteryjne zapalenie wsierdzia * W potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie dawki z górnej granicy zalecanego zakresu. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej wynoszącej 50 mg/kg mc.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Wskazania do stosowania u noworodków w wieku 0-14 dni, które wymagają specjalnych schematów dawkowania: Ostre zapalenia ucha środkowego: W początkowym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można podać produkt Ceftriaxon-MIP w pojedynczej dawce domięśniowej 50 mg/kg mc. Przedoperacyjne zapobieganie zakażeniom miejsc operowanych: 20 do 50 mg/kg mc. w pojedynczej dawce przed zabiegiem chirurgicznym. Czas trwania leczenia Czas trwania leczenia jest różny w zależności od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zasadami antybiotykoterapii, podawanie ceftriaksonu należy kontynuować przez 48 do 72 godzin po ustąpieniu gorączki u pacjenta lub potwierdzeniu eradykacji bakterii. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki zalecanej dla dorosłych, pod warunkiem zadowalającej czynności wątroby i nerek.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby Dostępne dane nie wskazują na konieczność dostosowania dawki w lekkich lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby, pod warunkiem, że czynność nerek nie jest zaburzona. Nie ma danych z badań dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek nie ma konieczności zmniejszania dawki ceftriaksonu, pod warunkiem, że czynność wątroby nie jest zaburzona. Tylko w schyłkowej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) dawka ceftriaksonu nie powinna być większa niż 2 g na dobę. U pacjentów dializowanych nie ma konieczności stosowania dawek uzupełniających po dializie. Ceftriakson nie jest usuwany podczas hemodializy ani dializy otrzewnowej. Zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Pacjenci z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby i nerek U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności zarówno nerek, jak i wątroby, zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności. Sposób podawania Produkt Ceftriaxon-MIP można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut (zalecany sposób podania) lub w powolnym wstrzyknięciu dożylnym trwającym 5 minut, lub w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Dożylne wstrzyknięcie w sposób przerywany w czasie dłuższym niż 5 minut należy wykonać najlepiej w duże żyły. U niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg mc. lub więcej należy podawać w postaci infuzji. U noworodków dawki dożylne należy podawać w czasie dłuższym niż 60 minut, aby zmniejszyć ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkty 4.3 i 4.4). Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać na odpowiednią głębokość w obrębie względnie dużego mięśnia; nie podawać w jedno miejsce więcej niż 1 g.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
Podawanie domięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy podanie dożylne nie jest możliwe lub jest mniej odpowiednie dla danego pacjenta. Dawki większe niż 2 g należy podawać dożylnie. Nigdy nie podawać dożylnie roztworów, w których zastosowano jako rozpuszczalnik roztwór lidokainy (patrz punkt 4.3). Należy wziąć pod uwagę informacje podane w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy. Przeciwwskazania Ceftriakson jest przeciwwskazany u noworodków (w wieku ≤ 28 dni), u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie roztworami zawierającymi wapń, w tym ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkt 4.3). Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dawkowanie
roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Sól wapniowa ceftriaksonu może się także wytrącić w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. W związku z tym ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz punkty 4.3, 4.4 i 6.2). W celu przedoperacyjnego zapobiegania zakażeniom miejsca operowanego, ceftriakson należy podać 30-90 minut przed zabiegiem chirurgicznym. Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na ceftriakson, na jakąkolwiek inną cefalosporynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Ciężka reakcja nadwrażliwości (np. reakcja anafilaktyczna) na jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy) w wywiadzie. Ceftriakson jest przeciwwskazany u: wcześniaków w wieku do 41 tygodni licząc od ostatniej miesiączki (wiek ciążowy + wiek chronologiczny); noworodków urodzonych o czasie (w wieku do 28 dni): z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub z hipoalbuminemią lub kwasicą, ponieważ są to stany, w których wiązanie bilirubiny jest najprawdopodobniej zaburzone; u których jest konieczne (lub oczekuje się, że będzie konieczne) dożylne leczenie preparatami wapnia lub infuzjami zawierającymi wapń, ze względu na ryzyko wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.4, 4.8 i 6.2).
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Przeciwwskazania
Badania in vitro wykazały, że ceftriakson może wypierać bilirubinę z jej miejsc wiązania z albuminami surowicy, stwarzając w ten sposób ryzyko encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów. Przed domięśniowym wstrzyknięciem ceftriaksonu rozpuszczonego w roztworze lidokainy należy upewnić się, że pacjenta nie dotyczą przeciwwskazania do stosowania lidokainy (patrz punkt 4.4). Należy zapoznać się z informacjami podanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego dla lidokainy, zwłaszcza dotyczącymi przeciwwskazań. Roztworów ceftriaksonu zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, obserwowano ciężkie i niekiedy prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości (patrz punkt 4.8). Reakcje nadwrażliwości mogą również prowadzić do rozwoju zespołu Kounisa – ciężkiej reakcji alergicznej, której skutkiem może być zawał mięśnia sercowego (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpi ciężka reakcja nadwrażliwości, należy natychmiast przerwać leczenie ceftriaksonem i zastosować odpowiednie leczenie ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent nie przebył w przeszłości ciężkiej reakcji nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy. Należy zachować ostrożność podczas stosowania ceftriaksonu u pacjentów z nieciężką reakcją nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
W związku z leczeniem ceftriaksonem obserwowano ciężkie działania niepożądane w obrębie skóry [zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella (toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka) oraz reakcje polekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespół DRESS)], mogące zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu, jednakże częstość występowania tych działań jest nieznana (patrz punkt 4.8). Reakcja Jarischa-Herxheimera U niektórych pacjentów z zakażeniem wywołanym krętkami, krótko po rozpoczęciu leczenia ceftriaksonem może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta zwykle ma przebieg samoograniczający się lub można ją leczyć objawowo. W razie wystąpienia takiej reakcji nie należy odstawić antybiotykoterapii. Interakcja z produktami zawierającymi wapń Opisano przypadki zgonów w wyniku wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach u wcześniaków i urodzonych o czasie noworodków w pierwszym miesiącu życia.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Co najmniej jedno z dzieci otrzymywało ceftriakson i wapń w różnym czasie i przez różne zestawy do podawania dożylnego. W dostępnych danych naukowych nie ma potwierdzonych doniesień o wewnątrznaczyniowych stratach u pacjentów innych niż noworodki, leczonych ceftriaksonem i roztworami zawierającymi wapń lub innymi produktami zawierającymi wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków występuje zwiększone, w porównaniu do innych grup wiekowych, ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu. U pacjentów, niezależnie od wieku, nie wolno mieszać ani podawać ceftriaksonu jednocześnie z roztworami do podawania dożylnego zawierającymi wapń, nawet jeśli stosuje się różne linie infuzyjne lub podaje się w różne miejsca. Jednak w celu uniknięcia wytrącenia osadu, u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne są wkłute w różne miejsca lub są wymienione, lub pomiędzy infuzjami zostaną starannie przepłukane fizjologicznym roztworem soli.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli u pacjentów konieczne jest podawanie w ciągłej infuzji zawierających wapń roztworów do całkowitego żywienia pozajelitowego (ang. total parenteral nutrition, TPN), osoba z fachowego personelu medycznego może rozważyć zastosowanie alternatywnych metod leczenia przeciwbakteryjnego, które nie wiążą się z takim ryzykiem wytrącania się osadu. Jeżeli zastosowanie ceftriaksonu u pacjentów, u których konieczne jest ciągłe żywienie pozajelitowe, zostanie uznane za niezbędne, ceftriakson i roztwory do TPN można podawać jednocześnie, ale przez różne linie infuzyjne wkłute w różne miejsca. Inna możliwość to przerwanie podawania TPN na czas infuzji ceftriaksonu i przepłukanie linii infuzyjnej pomiędzy podaniem roztworów (patrz punkty 4.3, 4.8, 5.2 i 6.2). Dzieci i młodzież Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność produktu Ceftriaxon-MIP u noworodków, niemowląt i dzieci określono dla schematów dawkowania opisanych w punkcie „Dawkowanie i sposób podawania“ (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Badania wykazały, że ceftriakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminami surowicy. Produkt Ceftriaxon-MIP jest przeciwwskazany u wcześniaków oraz donoszonych noworodków, u których występuje ryzyko encefalopatii bilirubinowej (patrz punkt 4.3). Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna Obserwowano przypadki autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym produkt Ceftriaxon-MIP (patrz punkt 4.8). Obserwowano ciężkie przypadki niedokrwistości hemolitycznej, w tym zakończone zgonem, podczas leczenia produktem Ceftriaxon-MIP, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Jeżeli podczas leczenia ceftriaksonem u pacjenta wystąpi niedokrwistość, należy wziąć pod uwagę możliwość niedokrwistości związanej z cefalosporyną i przerwać leczenie ceftriaksonem do czasu określenia etiologii niedokrwistości.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Długotrwałe leczenie W trakcie długotrwałego leczenia należy regularnie oznaczać morfologię krwi. Zapalenie jelita grubego, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Obserwowano występowanie zapalenia jelita grubego i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, podczas stosowania niemal każdego z leków przeciwbakteryjnych, także ceftriaksonu. Może ono mieć przebieg od postaci lekkiej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania ceftriaksonu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem i podanie leków działających swoiście na Clostridium difficile. Nie podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Podobnie jak podczas stosowania innych leków przeciwbakteryjnych, może dojść do nadkażenia niewrażliwymi drobnoustrojami.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Ciężka niewydolność nerek i wątroby U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby zaleca się ścisłą obserwację kliniczną w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności (patrz punkt 4.2). Encefalopatia W związku ze stosowaniem ceftriaksonu notowano przypadki encefalopatii (patrz punkt 4.8), zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z ciężką niewydolnością nerek (patrz punkt 4.2) lub z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się, że występujące objawy encefalopatii (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany w stanie psychicznym, mioklonie, drgawki) są związane ze stosowaniem ceftriaksonu, należy rozważyć odstawienie ceftriaksonu. Zaburzenia wyników testów serologicznych Ceftriaxon-MIP może wpływać na wyniki testu Coombsa, bowiem może spowodować fałszywie dodatni wynik testu. Ceftriaxon-MIP może też spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię (patrz punkt 4.8). Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Podczas leczenia produktem Ceftriaxon-MIP zawartość glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz punkt 4.8). Sód Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g: Produkt leczniczy zawiera 83 mg (3,6 mmol) sodu na 1 g co odpowiada 4,15% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g: Produkt leczniczy zawiera 166 mg (7,2 mmol) sodu na 2 g co odpowiada 8,3% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów stosujących dietę z kontrolowaną zawartością sodu. Produkt podaje się wyłącznie po rekonstytucji – patrz punkt 6.6. Przy obliczaniu całkowitej zawartości sodu w przygotowanym rozcieńczeniu produktu należy brać pod uwagę ilość sodu pochodzącego z rozcieńczalnika. W celu uzyskania dokładnej informacji dotyczącej zawartości sodu w roztworze wykorzystanym do rozcieńczenia produktu, należy zapoznać się z charakterystyką produktu leczniczego stosowanego rozcieńczalnika.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres działania przeciwbakteryjnego Ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie nadawać się do stosowania w monoterapii niektórych rodzajów zakażeń, chyba że zidentyfikowany został drobnoustrój odpowiedzialny za zakażenie (patrz punkt 4.2). W zakażeniu kilkoma drobnoustrojami, gdy wśród podejrzewanych drobnoustrojów są oporne na ceftriakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowego antybiotyku. Stosowanie lidokainy Jeżeli jako rozpuszczalnik stosowany jest roztwór lidokainy, otrzymany roztwór ceftriaksonu może być użyty tylko do wstrzyknięć domięśniowych. Przed użyciem należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inne istotne informacje wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy (patrz punkt 4.3). Roztworów zawierających lidokainę nie wolno nigdy podawać dożylnie.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Kamica żółciowa W razie zaobserwowania cieni w badaniu USG, należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącenia się soli wapniowej ceftriaksonu. W badaniach USG pęcherzyka żółciowego uwidoczniono cienie omyłkowo wzięte za kamienie żółciowe, które były obserwowane częściej podczas stosowania ceftriaksonu w dawkach 1 g na dobę i większych. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci i młodzieży. Takie strąty zanikają po zakończeniu leczenia ceftriaksonem. Rzadko strąty soli wapniowej ceftriaksonu powodują objawy. Jeśli wystąpią objawy, zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne; lekarz powinien rozważyć przerwanie leczenia ceftriaksonem na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta (patrz punkt 4.8). Zastój żółci U pacjentów leczonych produktem Ceftriaxon-MIP obserwowano przypadki zapalenia trzustki, spowodowane prawdopodobnie niedrożnością dróg żółciowych (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U większości pacjentów występowały czynniki ryzyka zastoju żółci i powstawania szlamu żółciowego, np. przebyte poważne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że produkt Ceftriaxon-MIP jest czynnikiem wyzwalającym lub sprzyjającym powstawaniu osadów żółciowych. Kamica nerkowa Obserwowano przypadki kamicy nerkowej, która ustępowała po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią objawy, należy przeprowadzić badanie USG. Stosowanie u pacjentów z kamicą nerkową w wywiadzie lub z hiperkalciurią powinno być rozważone przez lekarza na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka u konkretnego pacjenta.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Ze względu na ryzyko wytrącenia się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmanna do rekonstytucji produktu Ceftriaxon-MIP ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu może wystąpić także w razie zmieszania ceftriaksonu z roztworem zawierającym wapń w tym samym zestawie do podawania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno podawać jednocześnie przez trójnik z zawierającymi wapń roztworami dożylnymi, w tym zawierającymi wapń infuzjami dożylnymi, np. do żywienia pozajelitowego. Jednakże u pacjentów innych niż noworodki, ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno jeden po drugim, jeżeli linie infuzyjne zostaną starannie przepłukane pomiędzy infuzjami odpowiednim, zgodnym farmaceutycznie roztworem.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Interakcje
W badaniach in vitro na osoczu uzyskanym od dorosłych oraz z krwi pępowinowej noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftriaksonu (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4, 4.8 i 6.2). Jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych może nasilać antagonistyczne działanie wobec witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K do jego wartości, zarówno podczas leczenia ceftriaksonem, jak i po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Istnieją sprzeczne dowody na temat ryzyka nasilenia toksycznego działania antybiotyków aminoglikozydowych na nerki podczas podawania w skojarzeniu z cefalosporynami. W przypadkach takich należy stosować zalecane w praktyce klinicznej monitorowanie stężenia danego aminoglikozydu (i czynność nerek).
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Interakcje
W badaniu in vitro zaobserwowano antagonistyczne działanie podczas stosowania skojarzenia chloramfenikolu z ceftriaksonem. Znaczenie kliniczne tej obserwacji jest nieznane. Nie ma żadnych doniesień na temat interakcji pomiędzy ceftriaksonem a doustnymi produktami zawierającymi wapń ani pomiędzy ceftriaksonem podawanym domięśniowo a produktami zawierającymi wapń (dożylnymi lub doustnymi). U pacjentów leczonych ceftriaksonem test Coombsa może dać wynik fałszywie dodatni. Ceftriakson, podobnie jak inne antybiotyki, może spowodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Podobnie, nieenzymatyczne metody oznaczania zawartości glukozy w moczu mogą dać fałszywie dodatnie wyniki. Z tego powodu podczas leczenia ceftriaksonem stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodą enzymatyczną. Nie zaobserwowano zaburzenia czynności nerek po jednoczesnym podawaniu dużych dawek ceftriaksonu i silnych leków moczopędnych (np. furosemidu).
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Interakcje
Jednoczesne podawanie probenecydu nie spowalnia eliminacji ceftriaksonu.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Ceftriakson przenika przez barierę łożyska. Dostępne są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka lub płodu, rozwój okołoporodowy ani pourodzeniowy (patrz punkt 5.3). Ceftriakson może być podawany podczas ciąży, a zwłaszcza w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem. Karmienie piersi? Ceftriakson jest wydzielany do mleka ludzkiego w małym stężeniu, jednak podczas stosowania dawek leczniczych nie przewiduje się żadnego wpływu ceftriaksonu na karmionego piersią noworodka lub niemowlę. Nie można jednak wykluczyć ryzyka biegunki i zakażenia grzybiczego błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość uczulenia.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Badania wpływu na rozrodczość nie wykazały niekorzystnego wpływu na płodność kobiet i mężczyzn.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Podczas leczenia ceftriaksonem mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Najczęściej zgłaszane działania niepożądane ceftriaksonu to eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, biegunka, wysypka i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Częstość występowania działań niepożądanych ceftriaksonu określono na podstawie danych z badań klinicznych. W klasyfikacji częstości występowania działań niepożądanych zastosowano następującą konwencję: Bardzo często (≥ 1/10) Często (≥ 1/100 do < 1/10) Niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100) Rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000) Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych) Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania działań niepożądanych: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Grzybicze zakażenie narządów płciowych Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego Nadkażenie Zaburzenia krwi i układu chłonnego Eozynofilia Leukopenia Małopłytkowość Granulocytopenia Niedokrwistość Niedokrwistość hemolityczna Agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Wstrząs anafilaktyczny Reakcja anafilaktyczna Reakcja rzekomoanafilaktyczna Reakcja nadwrażliwości reakcja Jarischa-Herxheimera Zaburzenia układu nerwowego Ból głowy Zawroty głowy Encefalopatia Drgawki Zaburzenia ucha i błędnika Uczucie wirowania Zaburzenia serca Zespół Kounisa Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Skurcz oskrzeli Zaburzenia żołądka i jelit Biegunka Luźne stolce Nudności Wymioty Zapalenie trzustki Zapalenie jamy ustnej Zapalenie języka Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych Powstawanie strątów w pęcherzyku żółciowym Żółtaczka jąder podkorowych mózgu (kernicterus) Zapalenie wątroby Cholestatyczne zapalenie wątroby Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka Świąd Pokrzywka Zespół Stevensa-Johnsona Toksyczna nekroliza naskórka [zespół Lyella] Rumień wielopostaciowy Ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Działania niepożądane
AGEP) reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (ang. DRESS) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Krwiomocz Cukromocz Skąpomocz Powstawanie strątów w nerkach (odwracalne) Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żył Ból w miejscu wstrzyknięcia Gorączka Obrzęk Dreszcze Badania diagnostyczne Zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi Fałszywie dodatni wynik testu Coombsa Fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię Fałszywie dodatni wynik oznaczania glukozy za pomocą nieenzymatycznych testów a Na podstawie zgłoszeń po dopuszczeniu produktu do obrotu. Ponieważ działania te są zgłaszane dobrowolnie i dotyczą populacji o nieokreślonej dokładnie wielkości, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego sklasyfikowano ją jako nieznaną. b Patrz punkt 4.4. c Zwykle ustępujące po odstawieniu ceftriaksonu.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Doniesienia o biegunce po leczeniu ceftriaksonem mogą być związane z Clostridium difficile. Należy zastosować odpowiednie wyrównanie gospodarki wodno-elektrolitowej (patrz punkt 4.4). Wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu Zaobserwowano rzadkie, ciężkie, a w kilku przypadkach zakończone zgonem, działania niepożądane u wcześniaków i noworodków urodzonych o czasie (w wieku < 28 dni) otrzymujących dożylnie ceftriakson i wapń. W badaniu pośmiertnym zaobserwowano strąty soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach. Duże ryzyko wytrącania się u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2). Zgłaszano przypadki wytrącania się w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały duże dawki dobowe (np. ≥ 80 mg/kg mc./dobę) lub duże dawki całkowite (większe niż 10 g) i występowały u nich dodatkowe czynniki ryzyka (np.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Działania niepożądane
ograniczenie podaży płynów lub unieruchomienie w łóżku). Ryzyko powstawania strątów jest zwiększone u pacjentów unieruchomionych lub odwodnionych. Zdarzenie takie może być objawowe lub bezobjawowe, może prowadzić do niewydolności nerek i bezmoczu i przemija po odstawieniu ceftriaksonu (patrz punkt 4.4). Obserwowano wytrącanie się soli wapniowej ceftriaksonu w pęcherzyku żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami większymi od zalecanej standardowej dawki. Badania prospektywne u dzieci wykazały zmienną częstość powstawania strątów podczas podawania dożylnego – nawet ponad 30% w niektórych badaniach. Częstość występowania wydaje się być mniejsza podczas powolnej infuzji (trwającej 20 – 30 minut). Efekt ten jest zwykle bezobjawowy, jednakże rzadko strątom towarzyszyły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zalecane jest leczenie objawowe. Wytrącanie się jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia ceftriaksonem (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W razie przedawkowania mogą wystąpić takie objawy, jak nudności, wymioty i biegunka. Nie można zmniejszyć stężenia ceftriaksonu podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie ma swoistej odtrutki. Leczenie przedawkowania jest objawowe.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; cefalosporyny III generacji, kod ATC: J01DD04. Mechanizm działania Ceftriakson hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po związaniu się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanów), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakterii. Oporność Oporność bakterii na ceftriakson może być wynikiem jednego lub kilku z następujących mechanizmów: hydroliza przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym profilu substratowym (ECBL), karbapenemazy lub chromosomalne cefalosporynazy (AmpC), które mogą być indukowane lub stale wytwarzane przez niektóre gatunki tlenowych bakterii Gram-ujemnych z derepresorowanym genem beta-laktamazy; zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicylinę do ceftriaksonu; nieprzepuszczalność błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych; bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne w testach wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) określone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) są następujące: Drobnoustrój Test metodą rozcieńczeniową (MIC, mg/l) Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤ 1 ≤ 1 > 2 Staphylococcus spp. a. a. Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G) b. b. Streptococcus pneumoniae ≤ 0,5 ≤ 0,5 > 2 Paciorkowce zieleniące ≤ 0,5 ≤ 0,5 > 0,5 Haemophilus influenzae ≤ 0,12 ≤ 0,12 > 0,12 Moraxella catarrhalis ≤ 1 ≤ 1 > 2 Neisseria gonorrhoeae ≤ 0,12 ≤ 0,12 > 0,12 Neisseria meningitidis ≤ 0,12 ≤ 0,12 > 0,12 Niezwiązane z gatunkami ≤ 1 ≤ 1 > 2 a. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. b. Wrażliwość określona na podstawie wrażliwości na penicylinę. c.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Izolaty z MIC dla ceftriaksonu powyżej wartości granicznej wrażliwości występują rzadko; w razie ich wykrycia należy przeprowadzić ponowny test i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać do laboratorium referencyjnego. d. Wartości graniczne dotyczą dawki dożylnej 1 g raz na dobę i dużej dawki co najmniej 2 g raz na dobę. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych drobnoustrojów Częstość występowania nabytej oporności wybranych gatunków może się różnić w zależności od rejonu geograficznego i czasu, w związku z czym przydatne są lokalne informacje na temat oporności, zwłaszcza w razie leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli lokalne występowanie oporności jest na tyle powszechne, że użyteczność ceftriaksonu, przynamniej w niektórych rodzajach zakażeń, jest wątpliwa.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Często wrażliwe gatunki Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Gronkowce koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes (grupa A) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus pneumoniae Paciorkowce zieleniące Gram-ujemne tlenowe: Borrelia burgdorferi Haemophilus influenzae Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis Neisseria gonorrhoeae Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Providencia spp. Treponema pallidum Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Gram-ujemne tlenowe: Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella pneumoniae Klebsiella oxytoca Morganella morganii Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe: Bacteroides spp. Fusobacterium spp.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Peptostreptococcus spp. Clostridium perfringens Drobnoustroje o oporności naturalnej: Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus spp. Listeria monocytogenes Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter baumannii Pseudomonas aeruginosa Stenotrophomonas maltophilia Beztlenowe: Clostridium difficile Inne: Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. Legionella spp. Ureaplasma urealyticum £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są też oporne na ceftriakson. + Odsetek oporności >50% w co najmniej jednym regionie. % Szczepy wytwarzające ESBL są zawsze oporne.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po dożylnym podaniu 500 mg i 1 g ceftriaksonu w szybkim wstrzyknięciu (bolus) średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji 500 mg, 1 g i 2 g ceftriaksonu stężenie ceftriaksonu w osoczu wynosi, odpowiednio, około 80, 150 i 250 mg/l. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w osoczu jest w przybliżeniu o połowę mniejsze od stężenia obserwowanego po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu dawki 1 g wynosi około 81 mg/l i jest osiągane po 2-3 godzinach od podania. Pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu po podaniu domięśniowym jest takie samo, jak obserwowane po dożylnym podaniu równoważnej dawki. Dystrybucja Objętość dystrybucji ceftriaksonu wynosi 7-12 l.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości odpowiednich patogenów wykrywalne są w tkankach, w tym w płucach, sercu, drogach żółciowych lub wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnowym, maziówkowym i w wydzielinie gruczołu krokowego. Po wielokrotnym podaniu obserwuje się zwiększenie średniego maksymalnego stężenia w osoczu (Cmaks) o 8-15%; w większości przypadków stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48-72 godzin w zależności od drogi podawania. Przenikanie do szczególnych tkanek Ceftriakson przenika przez opony mózgowo-rdzeniowe. Stopień przenikania jest największy, gdy opony objęte są stanem zapalnym. Zgodnie z doniesieniami, średnie maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi do 25% stężenia w osoczu, w porównaniu z 2% stężenia w osoczu u pacjentów bez stanu zapalnego opon.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Maksymalne stężenie ceftriaksonu w CSF osiągane jest w ciągu około 4-6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka matki w małym stężeniu (patrz punkt 4.6). Wiązanie z białkami Ceftriakson w sposób odwracalny wiąże się z albuminami. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie się ulega nasyceniu i związany odsetek zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu wynoszącym 300 mg/l). Metabolizm Ceftriakson nie jest metabolizowany w organizmie, ale ulega przekształceniu w nieaktywne metabolity przez florę jelitową. Eliminacja Klirens osoczowy całkowitego ceftriaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10-22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5-12 ml/min. 50-60% ceftriaksonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie na drodze przesączania kłębuszkowego, natomiast 40-50% wydalane jest w postaci niezmienionej z żółcią.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Okres półtrwania eliminacji całkowitego ceftriaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin. Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftriaksonu jest tylko nieznacznie zmieniona, z nieznacznym wydłużeniem okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnym), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek. Wyjaśnieniem względnie niewielkiego zwiększenia okresu półtrwania w zaburzeniu czynności nerek jest kompensacyjne zwiększenie klirensu pozanerkowego, wynikające ze zmniejszenia wiązania się z białkami i odpowiadającego mu zwiększenia klirensu pozanerkowego ceftriaksonu. U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby okres półtrwania eliminacji ceftriaksonu nie jest wydłużony dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu klirensu nerkowego.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Wynika to także ze zwiększenia wolnej frakcji ceftriaksonu w osoczu, co przyczynia się do obserwowanego paradoksalnego zwiększenia całkowitego klirensu leku równolegle ze zwiększeniem objętości dystrybucji odpowiadającym zwiększeniu klirensu całkowitego. Osoby w podeszłym wieku U osób w podeszłym wieku (ponad 75 lat) średni okres półtrwania w fazie eliminacji jest zwykle dwa do trzech razy dłuższy niż u młodych dorosłych. Dzieci i młodzież Okres półtrwania ceftriaksonu jest wydłużony u noworodków. W okresie od urodzenia do ukończenia…
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że duże dawki soli wapniowej ceftriaksonu prowadzą do powstawania złogów i strątów w pęcherzyku żółciowym u psów i małp; jak wykazano, zjawisko to jest odwracalne. Badania na zwierzętach nie przyniosły żadnych dowodów wskazujących na toksyczny wpływ na rozrodczość ani na genotoksyczność. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ceftriaksonu.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Nie zawiera. 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Zgodnie z doniesieniami literaturowymi, ceftriakson jest niezgodny z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i antybiotykami aminoglikozydowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania leki te należy podawać oddzielnie. Roztworów zawierających ceftriakson nie wolno mieszać z innymi środkami ani do nich dodawać, oprócz tych wymienionych w punkcie 6.6. W szczególności, ze względu na ryzyko wytrącania się osadu nie wolno używać rozcieńczalników zawierających wapń (np. roztworu Ringera lub roztworu Hartmanna) do rozpuszczenia ceftriaksonu w fiolce ani do dalszego rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania dożylnego. Ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym stosowanych w całkowitym żywieniu pozajelitowym (patrz punkty 4.2, 4.3, 4.4 i 4.8). 6.3 Okres ważności 3 lata.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dane farmaceutyczne
Sporządzony roztwór można przechowywać 24 godziny w lodówce (2°C-8°C). 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 30ºC. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolki ze szkła z korkiem bromobutylowym i aluminiowym kapslem typu flip-off w tekturowym pudełku. 1 fiolka 5 fiolek 10 fiolek 25 fiolek Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Patrz punkt 4.2 w celu uzyskania dodatkowych informacji. Sposób przygotowania roztworu do infuzji dożylnych Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g i Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g można podawać w infuzji dożylnej trwającej co najmniej 30 minut. Zawartość 1 fiolki produktu Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g lub Ceftriaxon-MIP i.v.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dane farmaceutyczne
2 g rozpuszcza się w 40 ml jednego z niżej wymienionych płynów do infuzji, niezawierających wapnia (patrz punkt 6.2): woda do wstrzykiwań 0,9% roztwór chlorku sodu 0,45% roztwór chlorku sodu + 2,5% roztwór glukozy 5% roztwór glukozy 10% roztwór glukozy 6% roztwór dekstranu w 5% roztworze glukozy płyny do infuzji zawierające skrobię hydroksyetylowaną (6-10%) Roztwory mają kolor żółtawy. Ta cecha substancji czynnej nie ma wpływu na skuteczność i tolerancję produktu leczniczego. Przygotowany w fiolce roztwór przeznaczony jest do jednorazowego pobrania. Zalecane jest wykorzystanie roztworu bezpośrednio po przygotowaniu (patrz punkt 6.3). Sposób przygotowania roztworu do wstrzykiwań dożylnych Zawartość jednej fiolki produktu Ceftriaxon-MIP i.v./i.m. 1 g należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań i wstrzykiwać bezpośrednio do żyły.
CHPL leku Ceftriaxon-MIP i.v. 2 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji dożylnych, 2 g
Dane farmaceutyczne
Sposób przygotowania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych Substancję suchą 1 g należy rozpuścić w 3,5 ml roztworu do wstrzykiwań – 1% roztworu chlorowodorku lidokainy. Roztwór należy podawać w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Dawki większe niż 1 g należy dzielić i wstrzykiwać w więcej niż jedno miejsce. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Cefotaksym – stosowanie w ciąży

Spis treści

Dlaczego bezpieczeństwo stosowania leków w ciąży i podczas karmienia piersią jest tak ważne?

Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu w ciąży

Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu podczas karmienia piersią

Wpływ cefotaksymu na płodność

Tabela: Bezpieczeństwo stosowania cefotaksymu w ciąży i podczas karmienia piersią

Cefotaksym – ostrożność w ciąży i podczas karmienia piersią

Pytania i odpowiedzi

Czy cefotaksym można stosować w ciąży?

Czy cefotaksym przenika do mleka matki?

Jakie są zagrożenia dla dziecka karmionego piersią, gdy matka przyjmuje cefotaksym?

Co zrobić, jeśli konieczne jest leczenie cefotaksymem podczas karmienia piersią?

Czy cefotaksym wpływa na płodność?

Jakie mogą być skutki uboczne u dziecka karmionego piersią?

Cefotaksym a stosowanie w pierwszym trymestrze ciąży

Czy cefotaksym wpływa na płodność?

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWskazania do stosowania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWskazania do stosowania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWskazania do stosowania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gPrzeciwwskazania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gInterakcje

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gInterakcje

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gPrzedawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDane farmaceutyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDane farmaceutyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDane farmaceutyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 gDane farmaceutyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWskazania do stosowania

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWskazania do stosowania

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gPrzeciwwskazania

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gInterakcje

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gInterakcje

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gPrzedawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 gPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedawkowanie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Biotaksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przeciwwskazania

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Interakcje

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przedawkowanie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Tarcefoksym, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Przeciwwskazania

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefotaxim-MIP 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności