Menu

Cefiderokol – wskazania – na co działa?

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk, który działa na trudne do leczenia zakażenia wywołane przez tlenowe bakterie Gram-ujemne. Jest stosowany głównie wtedy, gdy inne opcje terapeutyczne są ograniczone. Substancja ta została opracowana z myślą o dorosłych pacjentach i może być podawana w różnych poważnych zakażeniach, w tym zakażeniach układu moczowego, płuc czy posocznicy. Cefiderokol wyróżnia się unikalnym mechanizmem transportu do komórek bakteryjnych, co pozwala mu zwalczać nawet bakterie oporne na inne antybiotyki.

Spis treści

Jak działa cefiderokol?

Cefiderokol należy do grupy antybiotyków zwanych cefalosporynami sideroforowymi¹. Działa na bakterie Gram-ujemne, które są często oporne na wiele innych leków. Jego wyjątkowość polega na tym, że potrafi łączyć się z żelazem, co umożliwia mu przenikanie do wnętrza bakterii i skuteczne niszczenie ich ściany komórkowej. Dzięki temu może pokonać bariery, które utrudniają leczenie ciężkich zakażeń bakteryjnych¹.

Wskazania do stosowania cefiderokolu

Wskazania u dorosłych

Cefiderokol jest stosowany u dorosłych pacjentów w leczeniu poważnych zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne, szczególnie wtedy, gdy inne możliwości leczenia są ograniczone². Zakres jego zastosowań obejmuje sytuacje, w których inne antybiotyki mogą być nieskuteczne lub bakterie wykazują oporność na inne leki.

Powikłane zakażenia układu moczowego (cUTI): Dotyczy to zakażeń, które rozprzestrzeniają się na górne drogi moczowe lub są trudne do leczenia ze względu na obecność opornych bakterii³.
Szpitalne zapalenie płuc (HAP) i respiratorowe zapalenie płuc (VAP): Cefiderokol jest stosowany w leczeniu zakażeń płuc u osób przebywających w szpitalu, w tym u pacjentów podłączonych do respiratora³.
Zapalenie płuc związane z kontaktem z ochroną zdrowia (HCAP): Obejmuje zakażenia płuc u osób, które miały kontakt z placówkami opieki zdrowotnej³.
Posocznica: Lek może być stosowany w leczeniu sepsy, czyli uogólnionego zakażenia krwi wywołanego przez bakterie Gram-ujemne³.
Bakteriemia: Dotyczy zakażeń krwi, również wtedy, gdy nie udało się ustalić pierwotnego ogniska zakażenia³.

Ważne: Cefiderokol stosuje się tylko w określonych, trudnych przypadkach zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne, szczególnie gdy inne antybiotyki nie działają. Lek nie jest przeznaczony do leczenia zwykłych infekcji, a jego zastosowanie powinno być oparte na dokładnej analizie rodzaju zakażenia oraz wrażliwości bakterii na antybiotyki. Jego użycie wiąże się z koniecznością ścisłego monitorowania stanu pacjenta, w tym czynności nerek i reakcji alergicznych. W badaniach zauważono wyższy wskaźnik śmiertelności u niektórych pacjentów leczonych cefiderokolem, szczególnie w przypadku zakażeń wywołanych przez Acinetobacter spp.⁴.

Wskazania u dzieci i młodzieży

Obecnie cefiderokol nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży. Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek przedstawiania wyników badań tej substancji w populacji dziecięcej, co oznacza, że lek nie powinien być stosowany u pacjentów poniżej 18. roku życia w żadnym wskazaniu⁵.

Wskazania w połączeniu z innymi substancjami czynnymi

Cefiderokol może być stosowany razem z innymi antybiotykami, zwłaszcza gdy istnieje podejrzenie współwystępowania zakażenia bakteriami niewrażliwymi na cefiderokol, takimi jak bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowe. W takich przypadkach konieczne może być podanie dodatkowego leku przeciwbakteryjnego, ponieważ cefiderokol nie działa na te drobnoustroje⁶.

Stosowanie cefiderokolu w szczególnych grupach pacjentów

Dla osób starszych, pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub kobiet w ciąży nie ma szczegółowych, odrębnych wskazań w dokumentacji produktu. Jednak u osób z niewydolnością nerek może być konieczne dostosowanie dawki oraz regularne monitorowanie czynności nerek podczas leczenia⁷. Brak zaleceń dotyczących stosowania cefiderokolu u dzieci i młodzieży⁵.

Przykładowe zastosowanie cefiderokolu – tabela wskazań

Wskazanie	Dorośli	Dzieci > 12 lat	Dzieci < 12 lat	Osoby starsze	Pacjenci z niewydolnością nerek
Powikłane zakażenia układu moczowego	Tak	Nie	Nie	Tak	Tak, z modyfikacją
Szpitalne zapalenie płuc (HAP/VAP/HCAP)	Tak	Nie	Nie	Tak	Tak, z modyfikacją
Posocznica	Tak	Nie	Nie	Tak	Tak, z modyfikacją
Bakteriemia	Tak	Nie	Nie	Tak	Tak, z modyfikacją

Tabela pokazuje, że cefiderokol jest stosowany wyłącznie u dorosłych pacjentów, w tym także osób starszych, natomiast u dzieci i młodzieży nie został dopuszczony do użycia. U pacjentów z niewydolnością nerek wymagane jest dostosowanie dawki²³⁷.

Wskazówki dotyczące stosowania cefiderokolu:

Cefiderokol powinien być podawany wyłącznie w warunkach szpitalnych, gdzie możliwe jest monitorowanie stanu zdrowia pacjenta.
Lek jest przeznaczony dla dorosłych, a jego skuteczność i bezpieczeństwo u dzieci nie zostały potwierdzone.
Podczas leczenia należy regularnie kontrolować czynność nerek oraz obserwować objawy ewentualnych działań niepożądanych, takich jak biegunka lub reakcje alergiczne.
Cefiderokol nie działa na bakterie Gram-dodatnie i beztlenowe – w przypadku współistnienia tych drobnoustrojów konieczne może być zastosowanie innych leków.
Przed rozpoczęciem leczenia lekarz powinien zebrać dokładny wywiad dotyczący nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Cefiderokol – ważny wybór w leczeniu trudnych zakażeń

Cefiderokol jest nowoczesnym antybiotykiem, który znajduje zastosowanie głównie u dorosłych pacjentów w leczeniu poważnych zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne, szczególnie w przypadkach, gdy inne opcje leczenia są niewystarczające lub nieskuteczne². Nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży, a w szczególnych grupach pacjentów, takich jak osoby z zaburzeniami czynności nerek, wymagane jest dostosowanie dawkowania oraz ścisłe monitorowanie stanu zdrowia. Jego stosowanie powinno być prowadzone przez doświadczony personel medyczny, a decyzja o podaniu leku zawsze opiera się na indywidualnej ocenie pacjenta i wrażliwości bakterii na antybiotyki.

Pytania i odpowiedzi

Na co stosuje się cefiderokol?

Cefiderokol jest stosowany u dorosłych w leczeniu zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne, zwłaszcza gdy inne opcje leczenia są ograniczone.

Czy cefiderokol można stosować u dzieci?

Nie, cefiderokol nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży.

Jakie zakażenia można leczyć cefiderokolem?

Leczy się nim powikłane zakażenia układu moczowego, szpitalne i respiratorowe zapalenie płuc, posocznicę oraz bakteriemię wywołaną przez bakterie Gram-ujemne.

Czy cefiderokol wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek?

Tak, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może być konieczne dostosowanie dawki oraz monitorowanie czynności nerek.

Spektrum działania cefiderokolu

Cefiderokol jest aktywny wobec wielu szczepów tlenowych bakterii Gram-ujemnych, w tym Enterobacterales, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumannii oraz Stenotrophomonas maltophilia. Nie wykazuje jednak działania wobec większości bakterii Gram-dodatnich i beztlenowych, dlatego w przypadku podejrzenia takich zakażeń konieczne może być zastosowanie dodatkowych leków przeciwbakteryjnych.

Możliwe działania niepożądane podczas leczenia cefiderokolem

Podczas leczenia cefiderokolem mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak reakcje alergiczne, biegunka związana z bakteriami Clostridioides difficile, napady drgawkowe, czy też fałszywie dodatnie wyniki niektórych testów laboratoryjnych. W przypadku wystąpienia nietypowych objawów należy niezwłocznie poinformować personel medyczny.

Cefiderokol a ryzyko oporności bakterii

Stosowanie cefiderokolu, jak każdego antybiotyku, może prowadzić do rozwoju oporności bakterii. W związku z tym ważne jest stosowanie leku zgodnie z oficjalnymi zaleceniami oraz wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, aby ograniczyć ryzyko rozwoju opornych szczepów drobnoustrojów.

Zobacz również:

Dawkowanie leku

Cefiderokol to antybiotyk podawany wyłącznie dożylnie, stosowany w leczeniu trudnych zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Schemat dawkowania jest ściśle zależny od czynności nerek, dlatego wymaga indywidualnego dostosowania. Dowiedz się, jak wygląda dawkowanie cefiderokolu u dorosłych, osób starszych i pacjentów z zaburzeniami pracy nerek.

czytaj więcej ❯❯

Działania niepożądane i skutki uboczne

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk, który może powodować zarówno łagodne, jak i poważniejsze działania niepożądane. Najczęściej występują objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka czy nudności, ale u niektórych osób mogą pojawić się także reakcje skórne lub zaburzenia wyników badań laboratoryjnych. Warto pamiętać, że ryzyko działań niepożądanych zależy od wielu czynników, takich jak sposób podania, czas stosowania czy indywidualna wrażliwość pacjenta.

czytaj więcej ❯❯

Mechanizm działania

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk, który wyróżnia się unikalnym sposobem działania, umożliwiającym skuteczną walkę z trudnymi do leczenia zakażeniami bakteryjnymi. Dzięki specjalnej budowie potrafi przenikać do wnętrza bakterii, gdzie blokuje ich rozmnażanie i prowadzi do ich zniszczenia. Poznaj, jak działa cefiderokol, jak organizm go przetwarza i co wykazały badania dotyczące jego bezpieczeństwa.

czytaj więcej ❯❯

Porównanie substancji czynnych

Cefiderokol, cefepim i meropenem należą do grupy antybiotyków stosowanych w leczeniu ciężkich zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi, zwłaszcza u pacjentów, u których możliwości terapeutyczne są ograniczone. Choć mają wiele cech wspólnych, różnią się zakresem wskazań, mechanizmem działania, profilem bezpieczeństwa oraz możliwościami zastosowania w różnych grupach pacjentów. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice między tymi nowoczesnymi antybiotykami, aby lepiej zrozumieć, kiedy i w jakich sytuacjach mogą być stosowane.

czytaj więcej ❯❯

Profil bezpieczeństwa

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk stosowany w leczeniu trudnych zakażeń bakteryjnych. Jego profil bezpieczeństwa obejmuje szczególne środki ostrożności u wybranych grup pacjentów, zwłaszcza osób z zaburzeniami czynności nerek czy historią reakcji alergicznych na antybiotyki. Warto poznać zasady jego stosowania, aby terapia była skuteczna i bezpieczna.

czytaj więcej ❯❯

Przeciwwskazania

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk należący do grupy cefalosporyn, wykorzystywany w leczeniu trudnych zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi. Choć może być bardzo skuteczny, nie każdy pacjent może go stosować – istnieją sytuacje, w których użycie cefiderokolu jest bezwzględnie przeciwwskazane, a także takie, które wymagają szczególnej ostrożności lub indywidualnej oceny przez lekarza. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania i środki ostrożności związane z tym lekiem.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u dzieci

Bezpieczeństwo stosowania antybiotyków u dzieci to zagadnienie, które wymaga szczególnej uwagi. Cefiderokol, nowoczesny antybiotyk z grupy cefalosporyn, został opracowany z myślą o leczeniu trudnych zakażeń bakteryjnych, jednak jego stosowanie u najmłodszych pacjentów nie jest standardową praktyką. W niniejszym opisie przedstawiono, na podstawie danych źródłowych, jakie są ograniczenia, przeciwwskazania oraz potencjalne zagrożenia związane z podawaniem cefiderokolu dzieciom.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie u kierowców

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk stosowany głównie w leczeniu poważnych zakażeń bakteriami Gram-ujemnymi. Jego wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest minimalny, co sprawia, że w większości przypadków nie ogranicza codziennych aktywności pacjenta. Warto jednak wiedzieć, jak zachować ostrożność podczas terapii i jakie są zalecenia dotyczące bezpieczeństwa.

czytaj więcej ❯❯

Stosowanie w ciąży

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk stosowany w leczeniu poważnych zakażeń bakteryjnych. Okres ciąży i karmienia piersią to szczególny czas, kiedy decyzja o użyciu jakiegokolwiek leku musi być bardzo przemyślana. Dowiedz się, jakie zalecenia i środki ostrożności dotyczą stosowania cefiderokolu u kobiet w ciąży oraz matek karmiących piersią.

czytaj więcej ❯❯

Rzedawkowanie substancji

Cefiderokol to nowoczesny antybiotyk stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. Chociaż nie ma dokładnych danych dotyczących objawów przedawkowania tej substancji, odpowiednie postępowanie w razie przyjęcia zbyt dużej dawki jest bardzo ważne dla bezpieczeństwa pacjenta. Warto wiedzieć, jak rozpoznać potencjalne zagrożenie i jakie kroki należy podjąć w przypadku przedawkowania.

czytaj więcej ❯❯

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Fetcroja 1 g proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera tosylan siarczanu cefiderokolu równoważny 1 g cefiderokolu. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka zawiera 7,64 mmol sodu (około 176 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Biały lub białawy proszek.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Fetcroja jest wskazany w leczeniu zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne u osób dorosłych, u których możliwości leczenia są ograniczone (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1). Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Stosowanie produktu leczniczego Fetcroja jest zalecane u pacjentów, u których możliwości leczenia są ograniczone, wyłącznie po konsultacji z lekarzem doświadczonym w leczeniu chorób zakaźnych. Dawkowanie Tabela 1 Zalecana dawka produktu leczniczego Fetcroja 1 u pacjentów z klirensem kreatyniny (ang. creatinine clearance , CrCl) ≥90 ml/min 2

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

Czynność nerek Dawka Częstośćpodawania Czas trwania leczenia
Prawidłowa czynność nerek (CrCl od ≥90 do <120 ml/min) 2 g Co 8 godzin Czas trwania zależnie od miejscazakażenia3
Podwyższony klirens nerkowy (CrCl ≥120 ml/min) 2 g Co 6 godzin Czas trwania zależnie od miejscazakażenia3

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie
1 Do stosowania w skojarzeniu z lekami przeciwbakteryjnymi działającymi na bakterie beztlenowe i (lub) Gram-dodatnie, jeśli wiadomo lub istnieje podejrzenie, że drobnoustroje te współuczestniczą w procesie zakaźnym. 2. Obliczony za pomocą wzoru Cockcrofta-Gaulta. 3. Przykładowo w leczeniu powikłanych zakażeń układu moczowego, w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek, i powikłanych zakażeń w obrębie jamy brzusznej zalecany czas trwania leczenia wynosi od 5 do 10 dni. W leczeniu szpitalnego zapalenia płuc, w tym respiratorowego zapalenia płuc, zalecany czas trwania leczenia wynosi od 7 do 14 dni. Może być wymagane leczenie przez okres do 21 dni. Szczególne populacje pacjentów Zaburzenia czynności nerek Tabela 2. Zalecana dawka produktu leczniczego Fetcroja u pacjentów z CrCl <90 ml/min 1

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

Czynność nerek Dawka Częstośćpodawania
Łagodne zaburzenia czynności nerek (CrCl od ≥60 do <90 ml/min) 2 g Co 8 godzin
Umiarkowane zaburzenia czynności nerek (CrCl od ≥30 do <60 ml/min) 1,5 g Co 8 godzin
Ciężkie zaburzenia czynności nerek(CrCl od ≥15 do <30 ml/min) 1 g Co 8 godzin
Schyłkowa niewydolność nerek(CrCl <15 ml/min) 0,75 g Co 12 godzin
Pacjent poddawany hemodializie przerywanej2 0,75 g Co 12 godzin

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie
1 Obliczony za pomocą wzoru Cockcrofta-Gaulta. 2. Ponieważ cefiderokol jest usuwany podczas hemodializy, w dniach wykonywania hemodializy należy go podawać jak najwcześniej po zakończeniu sesji hemodializy. Zaburzenia czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Osoby w podeszłym wieku Nie jest konieczne dostosowanie dawki (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Fetcroja u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Podanie dożylne. Produkt leczniczy Fetcroja podaje się w infuzji dożylnej w ciągu 3 godzin. Instrukcja dotycząca rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6. Jeśli nie można uniknąć leczenia innym produktem leczniczym w skojarzeniu z produktem Fetcroja, nie należy podawać leku tą samą strzykawką ani w tym samym roztworze do infuzji.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Zaleca się odpowiednio przepłukać linię dożylną pomiędzy podaniem różnych produktów leczniczych.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na jakikolwiek przeciwbakteryjny produkt leczniczy z grupy cefalosporyn. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na jakikolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy antybiotyków beta-laktamowych (np. penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Zgłaszano przypadki nadwrażliwości na cefiderokol (patrz punkty 4.3 i 4.8). Pacjenci, u których w wywiadzie występowała nadwrażliwość na produkty lecznicze z grupy karbapenemów, penicylin lub innych antybiotyków beta-laktamowych, mogą również wykazywać nadwrażliwość na cefiderokol. Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Fetcroja należy zebrać dokładny wywiad dotyczący wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta- laktamowe (patrz punkt 4.3). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia produktem leczniczym Fetcroja i wdrożenie odpowiednich środków pomocy doraźnej. Biegunka związana z bakteriami Clostridioides difficile W czasie stosowania cefiderokolu zgłaszano przypadki biegunki związanej z bakteriami Clostridioides difficile (ang. Clostridioides difficile-associated diarrhoea , CDAD) (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Nasilenie objawów może być różne: od łagodnej biegunki po zapalenie jelita grubego prowadzące do zgonu. Należy uwzględnić to rozpoznanie u pacjentów, u których wystąpi biegunka w czasie lub po zakończeniu podawania cefiderokolu. Należy rozważyć przerwanie leczenia cefiderokolem, a także wdrożenie środków wspomagających wraz z podaniem swoistych leków przeciwko bakteriom Clostridioides difficile . Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę jelit. Napady drgawkowe Wskazywano na związek cefalosporyn z wyzwalaniem napadów drgawkowych. Pacjenci z rozpoznanymi zaburzeniami drgawkowymi powinni kontynuować leczenie przeciwdrgawkowe. Pacjentów, u których wystąpią drżenia ogniskowe, mioklonia lub napady drgawkowe, należy poddać badaniu neurologicznemu i wdrożyć u nich leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli go jeszcze nie otrzymują. W razie potrzeby dawkę cefiderokolu należy dostosować w oparciu o czynność nerek (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Inną możliwością jest przerwanie leczenia cefiderokolem. Ograniczenia danych klinicznych W badaniach klinicznych cefiderokol stosowano wyłącznie w leczeniu pacjentów z następującymi rodzajami zakażeń: powikłane zakażenia układu moczowego (ang. complicated urinary tract infections , cUTI); szpitalne zapalenie płuc (ang. hospital-acquired pneumonia , HAP), respiratorowe zapalenie płuc (ang. ventilator-associated pneumonia , VAP), zapalenie płuc związane z kontaktem z ochroną zdrowia (ang. healthcare-associated pneumonia , HCAP); posocznica, a także pacjentów z bakteriemią (w tym niektórych bez zidentyfikowanego pierwotnego ogniska zakażenia). Zastosowanie cefiderokolu w leczeniu pacjentów z zakażeniami wywołanymi przez tlenowe bakterie Gram-ujemne, u których możliwości leczenia są ograniczone, opiera się na analizach farmakokinetycznych i farmakodynamicznych cefiderokolu oraz ograniczonych danych klinicznych z randomizowanego badania klinicznego, w którym 80 pacjentów leczono produktem leczniczym Fetcroja, a 38 pacjentów poddawano najlepszemu dostępnemu leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje oporne na karbapenemy.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Umieralność ogólna u pacjentów z zakażeniami wywołanymi przez bakterie Gram-ujemne oporne na karbapenemy Zaobserwowano wyższy wskaźnik umieralności ogólnej u pacjentów leczonych cefiderokolem w porównaniu z najlepszym dostępnym leczeniem (ang. best available therapy , BAT) w randomizowanym, otwartym badaniu z udziałem krytycznie chorych pacjentów z zakażeniami, w przypadku których rozpoznanym lub podejrzewanym czynnikiem zakaźnym były Gram-ujemne bakterie odporne na karbapenemy. Wyższy wskaźnik umieralności ogólnej w dniu 28. w czasie leczenia cefiderokolem wystąpił u pacjentów leczonych z powodu szpitalnego zapalenia płuc, bakteriemii i (lub) posocznicy (25/101 [24,8%] w porównaniu z 9/49 [18,4%] w przypadku BAT; różnica między grupami terapeutycznymi: 6,4%, 95% CI: od -8,6 do 19,2). Wskaźnik umieralności ogólnej pozostawał wyższy u pacjentów leczonych cefiderokolem do końca badania (34/101 [33,7%] w porównaniu z 9/49 [18,4%] w przypadku BAT; różnica między grupami terapeutycznymi: 15,3%, 95% CI: od -0,2 do 28,6).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Przyczyny wzrostu umieralności nie ustalono. W grupie otrzymującej cefiderokol zaobserwowano związek między umieralnością a zakażeniem wywołanym przez bakterie z rodzaju Acinetobacter spp ., które odpowiadały za większość zakażeń wywołanych przez bakterie niefermentujące. Umieralność nie była jednak wyższa u pacjentów otrzymujących cefiderokol w porównaniu z chorymi poddawanymi BAT w przypadku zakażeń wywołanych przez inne bakterie niefermentujące. Spektrum aktywności cefiderokolu Cefiderokol nie wykazuje aktywności lub wykazuje niewielką aktywność względem większości bakterii Gram-dodatnich i beztlenowych (patrz punkt 5.1). Jeśli wiadomo lub podejrzewa się, że drobnoustroje te współuczestniczą w procesie zakaźnym, należy stosować dodatkowe przeciwbakteryjne produkty lecznicze. Drobnoustroje niewrażliwe Stosowanie cefiderokolu może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów, co może wymagać przerwania leczenia lub zastosowania innych odpowiednich środków.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Monitorowanie czynności nerek Należy regularnie monitorować czynność nerek, gdyż w czasie leczenia może zaistnieć potrzeba dostosowania dawki. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych Cefiderokol może dawać fałszywie dodatnie wyniki testów paskowych (do oznaczania białka, ciał ketonowych lub krwi utajonej w moczu). Laboratoria kliniczne powinny stosować alternatywne metody oznaczeń w celu potwierdzenia dodatnich wyników testów. Serokonwersja w teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) W czasie leczenia cefiderokolem możliwe jest pojawienie się dodatniego wyniku bezpośredniego lub pośredniego odczynu Coombsa. Kontrola zawartości sodu w diecie Każda fiolka 1 g zawiera 7,64 mmol sodu (około 176 mg). Każda dawka 2 g cefiderokolu, w przypadku rekonstytucji w 100 ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 0,9%, dostarcza 30,67 mmol (705 mg) sodu, co odpowiada około 35% zalecanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki u osób dorosłych.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Całkowita dawka dobowa sodu (przy 2 g cefiderokolu podawanych 3 razy na dobę) otrzymywana w czasie leczenia cefiderokolem wynosi 2,1 g, czyli nieco więcej niż zalecana przez WHO maksymalna 2 g dobowa dawka sodu u osób dorosłych. Po rekonstytucji w 100 ml roztworu glukozy do wstrzykiwań o stężeniu 5% każda dawka 2 g cefiderokolu dostarcza 15,28 mmol (352 mg) sodu. Całkowita dobowa dawka sodu (przy 2 g cefiderokolu podawanych 3 razy na dobę) pochodząca z cefiderokolu po rekonstytucji w roztworze glukozy do wstrzykiwań o stężeniu 5% wynosi 1056 mg, co odpowiada około 53% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Na podstawie badań in vitro oraz dwóch badań klinicznych fazy I nie oczekuje się wystąpienia istotnych interakcji międzylekowych między cefiderokolem a substratami, inhibitorami lub induktorami enzymów cytochromu P450 (CYP) lub transporterami (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania soli sodowej cefiderokolu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3) W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Fetcroja w okresie ciąży. Karmienie piersią Nie wiadomo, czy produkt leczniczy Fetcroja lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać podawanie produktu Fetcroja, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki Płodność Nie badano wpływu cefiderokolu na płodność u ludzi. Na podstawie danych przedklinicznych, uzyskanych w badaniu z zastosowaniem ekspozycji subklinicznej, brak dowodów potwierdzających wpływ produktu leczniczego Fetcroja na płodność mężczyzn lub kobiet (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt leczniczy Fetcroja nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były: biegunka (8,2%), wymioty (3,6%), nudności (3,3%) oraz kaszel (2%). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W czasie badań klinicznych zgłoszono wymienione niżej działania niepożądane związane ze stosowaniem cefiderokolu (tabela 3). Działania niepożądane pogrupowano zgodnie z częstością występowania oraz klasyfikacją układów i narządów (ang. system organ class , SOC). Częstość występowania zdefiniowano następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej klasy według klasyfikacji układów i narządów działania niepożądane wymieniono zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 3. Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Często(≥1/100 do <1/10) Niezbyt często(≥1/1000 do <1/100) Częstośćnieznana
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Kandydoza, w tym kandydoza jamy ustnej, kandydoza sromu i pochwy, kandyduria i zakażenie drożdżami z rodzaju Candida, zapalenie jelita grubego wywołane przez bakterieClostridioides difficile, w tym rzekomobłoniastezapalenie jelita grubego oraz zakażenie wywołane przez bakterie Clostridioidesdifficile
Zaburzenia krwi iukładu chłonnego Neutropenia
Zaburzenia układuimmunologicznego Nadwrażliwość, w tym reakcje skórne i świąd
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej iśródpiersia Kaszel
Zaburzeniażołądka i jelit Biegunka, nudności,wymioty

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Wysypka, w tym wysypka plamista, wysypka plamisto- grudkowa, wysypkarumieniowata i wykwit polekowy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Reakcje w miejscu infuzji, w tym ból w miejscu infuzji, ból w miejscu wstrzyknięcia, rumieńw miejscu infuzji i zapalenieżył w miejscu wstrzyknięcia
Badania diagnostyczne Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności gamma- glutamylotransferazy, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginowej, nieprawidłowa czynność wątroby, w tym zwiększenie wartości wyników badań czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie aktywności transaminaz i nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zwiększonestężenie kreatyniny we krwi Zwiększone stężeniemocznika we krwi

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak informacji na temat klinicznych objawów przedmiotowych i podmiotowych związanych z przedawkowaniem cefiderokolu. W razie przedawkowania należy monitorować pacjentów i rozważyć przerwanie leczenia oraz zastosowanie ogólnego leczenia wspomagającego. W ciągu sesji hemodializy trwającej 3–4 godziny usuwane jest około 60% cefiderokolu.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, kod ATC: J01DI04 Mechanizm działania Cefiderokol jest cefalosporyną sideroforową. Poza bierną dyfuzją przez kanały porynowe w błonie zewnętrznej cefiderokol może wiązać się z pozakomórkowym wolnym żelazem dzięki sideroforowemu łańcuchowi bocznemu, co umożliwia aktywny transport do przestrzeni peryplazmatycznej bakterii Gram-ujemnych za sprawą układów wychwytu sideroforów. Cefiderokol następnie wiąże się z białkami wiążącymi penicylinę (ang. penicillin binding proteins , PBP), hamując syntezę peptydoglikanowej ściany komórkowej bakterii, co prowadzi do lizy i śmierci komórki. Oporność Do mechanizmów oporności bakteryjnej mogących prowadzić do oporności na cefiderokol należą: zmutowane lub nabyte białka PBP, beta-laktamazy zdolne do hydrolizy cefiderokolu, mutacje wpływające na regulację wychwytu jonów żelaza przez bakterie, mutacje białek transportujących siderofory oraz nadmierna ekspresja natywnych sideroforów bakteryjnych.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
W warunkach in vitro na aktywność przeciwbakteryjną cefiderokolu względem zazwyczaj wrażliwych gatunków nie wpływa większość beta-laktamaz, w tym metaloenzymy. Ze względu na mechanizm wprowadzania do komórki warunkowany przez siderofory na aktywność cefiderokolu w warunkach in vitro zasadniczo mniej wpływa utrata poryn lub oporność związana z aktywnym usuwaniem leku niż w przypadku wielu innych antybiotyków beta-laktamowych. Cefiderokol nie wykazuje aktywności lub wykazuje niewielką aktywność względem bakterii Gram-dodatnich i beztlenowych ze względu na ich wrodzoną oporność. Aktywność przeciwbakteryjna w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi W badaniach in vitro wykazano brak antagonizmu między cefiderokolem a amikacyną, skojarzeniem ceftazydymu i awibaktamu, skojarzeniem ceftolozanu i tazobaktamu, cyprofloksacyną, klindamycyną, kolistyną, daptomycyną, linezolidem, meropenemem, metronidazolem, tygecykliną i wankomycyną.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne w badaniu wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration , MIC), ustalone dla cefiderokolu przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing , EUCAST) są następujące: Minimalne stężenie hamujące (mg/l)
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje Wrażliwe Oporne
Enterobacterales ≤2 >2
Pseudomonas aeruginosa ≤2 >2
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Wykazano, że czas, w którym stężenie niezwiązanego cefiderokolu w osoczu przekracza minimalne stężenie hamujące (% f T >MIC ) właściwe dla drobnoustroju wywołującego zakażenie najlepiej koreluje ze skutecznością. Aktywność przeciwbakteryjna w odniesieniu do określonych czynników chorobotwórczych Badania in vitro sugerują, że następujące czynniki chorobotwórcze byłyby wrażliwe na cefiderokol przy braku nabytych mechanizmów oporności: Tlenowe bakterie Gram-ujemne Achromobacter spp. Acinetobacter baumannii complex Burkholderia cepacia complex Citrobacter freundii complex Citrobacter koseri Escherichia coli Enterobacter cloacae complex Klebsiella (Enterobacter) aerogenes Klebsiella pneumoniae Klebsiella oxytoca Morganella morganii Proteus mirabilis Proteus vulgaris Providencia rettgeri Serratia spp.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Wyniki badań in vitro sugerują, że następujące gatunki nie są wrażliwe na cefiderokol: Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Bakterie beztlenowe Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Fetcroja w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu zakażeń wywołanych przez tlenowe bakterie Gram-ujemne (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Po podaniu wielokrotnych dawek cefiderokolu nie następuje akumulacja cefiderokolu podawanego co 8 godzin u zdrowych ochotników z prawidłową czynnością nerek. Dystrybucja Stopień wiązania się cefiderokolu z białkami ludzkiego osocza, głównie albuminami, mieści się w zakresie 40–60%. Średnia geometryczna (CV%) objętości dystrybucji cefiderokolu w fazie końcowej u zdrowych dorosłych uczestników (n = 43) po podaniu dożylnym pojedynczej dawki 2 g cefiderokolu wynosiła 18,0 l (18,1%). Wartość ta jest podobna do objętości płynu pozakomórkowego. Metabolizm Po podaniu pojedynczej dawki 1 g cefiderokolu znakowanego izotopem 14 C w trwającej 1 godzinę infuzji cefiderokol odpowiadał za 92,3% wartości pola pod krzywą (ang. area under the curve , AUC) całkowitej radioaktywności w osoczu. Główny metabolit, czyli chlorobenzamid pirolidyny (ang.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
pyrrolidine chlorobenzamide , PCBA; produkt rozkładu cefiderokolu), odpowiadał za 4,7% wartości AUC całkowitej radioaktywności w osoczu, natomiast każdy z pozostałych pomniejszych metabolitów odpowiadał za <2% wartości AUC całkowitej radioaktywności w osoczu. Interakcje z innymi produktami leczniczymi Jednoczesne stosowanie z dawkami 2 g cefiderokolu podawanymi co 8 godzin nie wpłynęło na farmakokinetykę midazolamu (substratu CYP3A), furosemidu (substratu transporterów anionów organicznych [ang. organic anion transporter , OAT] OAT1 i OAT3) ani metforminy (substratu transporterów kationów organicznych [ang. organic cation transporter , OCT] OCT1 i OCT2 oraz białka ekstruzji wielolekowej i toksyn 2-K [ang. multidrug and toxin extrusion protein 2-K, MATE2- K]). Jednoczesne stosowanie z dawkami 2 g cefiderokolu podawanymi co 8 godzin powodowało zwiększenie AUC rosuwastatyny (substratu polipeptydu transportującego aniony organiczne 1B3 [ang.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
organic anion transporting polypeptide 1B3, OATP1B3]) o 21%, co uznano za klinicznie nieistotne. Eliminacja Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji u zdrowych dorosłych osób wynosił od 2 do 3 godzin. Oszacowano, że średnia geometryczna (%CV) klirensu cefiderokolu u zdrowych osób wynosi 5,18 (17,2%) l/h. Cefiderokol jest głównie wydalany przez nerki. Po podaniu pojedynczej dawki 1 g cefiderokolu znakowanego izotopem 14 C w trwającej 1 godzinę infuzji całkowita ilość radioaktywności wydalonej z moczem wynosiła 98,6% podanej dawki, natomiast 2,8% podanej dawki zostało wydalone ze stolcem. Ilość cefiderokolu w postaci niezmienionej wydalonego z moczem stanowiła 90,6% podanej dawki. Liniowość lub nieliniowość Cefiderokol wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 100 mg do 4000 mg. Szczególne populacje pacjentów W analizie farmakokinetyki populacyjnej nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu wieku, płci ani rasy na farmakokinetykę cefiderokolu.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych z zastosowaniem cefiderokolu u niemowląt i dzieci w wieku poniżej 18 lat (patrz punkt 4.2). Zaburzenia czynności nerek Farmakokinetykę cefiderokolu po podaniu pojedynczej dawki 1 g oceniano u osób z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (n = 8, szacunkowy współczynnik przesączania kłębuszkowego [ang. estimated glomerular filtration rate , eGFR] od 60 do <90 ml/min/1,73 m 2 ), umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (n = 7, eGFR od 30 do <60 ml/min/1,73 m 2 ), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (n = 6, eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m 2 ), schyłkową niewydolnością nerek (ang. end-stage renal disease , ESRD) wymagających hemodializy (n = 8) oraz u zdrowych uczestników z prawidłową czynnością nerek (n = 8, szacunkowy klirens kreatyniny co najmniej 90 ml/min). Wartości stosunku średnich geometrycznych (ang.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
geometric mean ratio , GMR; łagodne, umiarkowane, ciężkie zaburzenia czynności nerek lub ESRD bez hemodializy/prawidłowa czynność nerek) oraz 90% przedziału ufności (ang. confidence interval , CI) w odniesieniu do AUC cefiderokolu wynosiły odpowiednio 1,0 (0,8–1,3), 1,5 (1,2–1,9), 2,5 (2,0–3,3) i 4,1 (3,3–5,2). W ciągu sesji hemodializy trwającej 3–4 godziny usuwane było około 60% produktu leczniczego Fetcroja. Należy się spodziewać, że zalecane dostosowanie dawki u osób z różnym stopniem zaburzeń czynności nerek będzie skutkować ekspozycją podobną do obserwowanej u osób z prawidłową czynnością nerek lub łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Pacjenci z podwyższonym klirensem nerkowym Symulacje z zastosowaniem populacyjnego modelu farmakokinetyki wykazały, że zalecane dostosowywanie dawki u pacjentów z podwyższonym klirensem nerkowym skutkuje ekspozycją na produkt leczniczy Fetcroja, w tym %T >MIC , porównywalną z obserwowaną u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności wątroby Nie należy się spodziewać, by zaburzenia czynności wątroby wpływały na eliminację produktu leczniczego Fetcroja, ponieważ metabolizm wątrobowy/wydalanie przez wątrobę stanowi drugorzędną drogę eliminacji produktu leczniczego Fetcroja.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i badań genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań dotyczących rakotwórczości cefiderokolu. Uzyskano ujemny wynik dotyczący mutagenności cefiderokolu w teście in vitro mutacji powrotnych w bakteriach i w teście in vitro mutacji genu fosforybozylotransferazy hipoksantyny (ang. hypoxanthine phosphoribosyl transferase , HPRT) w komórkach ludzkich. Uzyskano dodatnie wyniki w teście aberracji chromosomowych in vitro na hodowanych komórkach TK6 oraz w teście in vitro na komórkach szpiczaka mysiego (ang. mouse lymphoma assay , MLA). Nie stwierdzono dowodów na genotoksyczność w warunkach in vivo (test mikrojądrowy u szczurów i test kometowy u szczurów).
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cefiderokol nie powodował upośledzenia płodności ani wczesnego rozwoju zarodkowego u szczurów otrzymujących cefiderokol dożylnie w dawce do 1000 mg/kg mc./dobę, co odpowiada marginesowi ekspozycji klinicznej równemu 0,8. Nie stwierdzono dowodów na teratogenność ani embriotoksyczność u szczurów i myszy, które otrzymywały odpowiednio 1000 mg/kg mc./dobę i 2000 mg/kg mc./dobę, co odpowiada marginesom ekspozycji klinicznej wynoszącym 0,9 i 1,3. Nie stwierdzono działań niepożądanych cefiderokolu w odniesieniu do wzrostu i rozwoju, w tym funkcji neurobehawioralnych, u młodych szczurów, które otrzymywały 1000 mg/kg mc./dobę podskórnie między 7. a 27. dniem po urodzeniu lub 600 mg/kg mc./dobę dożylnie między 28. a 48. dniem po urodzeniu.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sacharoza Sodu chlorek Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Jeśli nie można uniknąć leczenia innym produktem leczniczym w skojarzeniu z produktem Fetcroja, nie należy podawać leku tą samą strzykawką ani w tym samym roztworze do infuzji. Zaleca się odpowiednio przepłukać linię dożylną pomiędzy podaniem różnych produktów leczniczych. 6.3 Okres ważności Proszek 3 lata Stabilność roztworu po rekonstytucji w fiolce Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną podczas stosowania po rekonstytucji przez 1 godzinę w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt po rekonstytucji należy zużyć natychmiast, chyba że zastosowana metoda otwarcia/rekonstytucji zapobiega skażeniu mikrobiologicznemu.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Jeśli roztwór nie zostanie wykorzystany od razu, za warunki i czas przechowywania podczas stosowania odpowiada użytkownik. Roztworu nie należy przechowywać dłużej niż 1 godzinę w temperaturze 25°C. Stabilność roztworu po rozcieńczeniu w worku infuzyjnym Wykazano stabilność chemiczną, mikrobiologiczną i fizyczną podczas stosowania przez 6 godzin w temperaturze 25°C i przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C w warunkach ochrony przed światłem, a następnie przez 6 godzin w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli roztwór nie zostanie wykorzystany od razu, za warunki i czas przechowywania podczas stosowania odpowiada użytkownik. Zwykle roztworu nie należy przechowywać dłużej niż 6 godzin w temperaturze 25°C lub 24 godziny w temperaturze 2–8°C w warunkach ochrony przed światłem, a następnie przez 6 godzin w temperaturze 25°C, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w kontrolowanych i zatwierdzonych warunkach aseptycznych.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Do 6-godzinnego okresu przechowywania w temperaturze 25°C należy wliczać 3-godzinny okres podawania produktu (patrz punkt 4.2). W przypadku przechowywania roztworu do infuzji w lodówce worek infuzyjny należy wyjąć z lodówki i poczekać, aż jego zawartość osiągnie przed użyciem temperaturę pokojową. Przygotowanie roztworu do podania, patrz punkt 6.6. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C–8°C). Przechowywać w oryginalnym pudełku w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka 14 ml (z przezroczystego szkła typu I), korek z elastomeru chlorobutylowego i aluminiowa plomba z plastikowym wieczkiem zrywalnym. Fiolki są pakowane w tekturowe pudełko. Wielkość opakowania: 10 fiolek.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Każda fiolka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użytku. Proszek należy poddać rekonstytucji w 10 ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworu glukozy do wstrzykiwań o stężeniu 5% pobranych z worków o pojemności 100 ml, które zostaną użyte do przygotowania ostatecznego roztworu do infuzji. Fiolkę (fiolki) należy delikatnie wstrząsać aż do rozpuszczenia proszku. Fiolkę (fiolki) należy odstawić, aż powstała na powierzchni piana opadnie (zwykle następuje to w ciągu 2 minut). Ostateczna objętość roztworu po rekonstytucji (koncentratu) w fiolce będzie wynosić około 11,2 ml (uwaga: koncentrat nie jest przeznaczony do bezpośredniego wstrzyknięcia). Aby przygotować wymagane dawki, należy pobrać z fiolki odpowiednią objętość koncentratu zgodnie z tabelą 4.
CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Należy dodać pobraną objętość do worka infuzyjnego zawierającego resztę ze 100 ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworu glukozy do wstrzykiwań o stężeniu 5%. Przed użyciem należy sprawdzić wzrokowo powstały rozcieńczony roztwór produktu leczniczego w worku infuzyjnym pod kątem występowania cząstek stałych i zmian barwy. Nie należy stosować roztworu, jeśli zmienił barwę lub zawiera widoczne cząstki. Tabela 4. Przygotowanie dawek cefiderokolu

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

Dawka cefideroko lu Liczba fiolek zawierających 1 g cefiderokolu do rekonstytucji Objętość koncentratu do pobrania z fiolki (fiolek) po rekonstytucji Całkowita objętość koncentratu cefiderokolu wymagana do dalszego rozcieńczenia w worku infuzyjnym zawierającym resztę ze 100 ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 0,9% lub roztworu glukozy do wstrzykiwańo stężeniu 5%
2 g 2 fiolki 11,2 ml (cała zawartość)z każdej fiolki 22,4 ml
1,5 g 2 fiolki 11,2 ml (cała zawartość)z pierwszej fiolki ORAZ 5,6 ml z drugiej fiolki 16,8 ml
1 g 1 fiolka 11,2 ml (cała zawartość) 11,2 ml
0,75 g 1 fiolka 8,4 ml 8,4 ml

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
W czasie przygotowywania i podawania roztworu należy stosować standardowe techniki aseptyczne. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Cefepime Kabi, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Cefepime Kabi, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Cefepime Kabi, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Każda fiolka zawiera 1 g cefepimu (Cefepimum) w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego (1189,2 mg). Cefepime Kabi, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Każda fiolka zawiera 2 g cefepimu (Cefepimum) w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego (2378,5 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Fiolki z proszkiem o barwie białej do bladożółtej pH roztworu po sporządzeniu: 4,0–6,0
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefepim jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń. U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku powyżej 12 lat (patrz punkty 4.4 oraz 5.1): szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia dróg moczowych; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD, ang. continuous ambulatory peritoneal dialysis). Cefepim jest wskazany w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Cefepim można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. U dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat o masie ciała ≤40 kg: szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia dróg moczowych.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
Cefepim jest wskazany w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Cefepim można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. Cefepim należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy tylko rodzaj bakterii wywołujących zakażenie mógłby wykraczać poza zakres działania cefepimu. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Cefepime Kabi podaje się dożylnie (patrz punkt 4.2 „Sposób podawania”) po sporządzeniu roztworu (patrz punkt 6.6). Dawkowanie cefepimu zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, miejsca i rodzaju zakażenia oraz wieku i czynności nerek pacjenta. Dorośli pacjenci i młodzież (w wieku powyżej 12 lat) o masie ciała >40 kg Zalecany schemat dawkowania u dorosłych pacjentów i młodzieży (w wieku powyżej 12 lat) o masie ciała >40 kg z prawidłową czynnością nerek. Ciężkość zakażenia Dawka i droga podania Przerwy między dawkami Ciężkie zakażenia, w tym: szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia dróg moczowych; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych CAPD. 2 g iv. 12 godzin Zakażenia bardzo ciężkie lub mogące zagrażać życiu, w tym: gorączka spowodowana zakażeniami bakteryjnymi u pacjentów z neutropenią. 2 g iv.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
8 godzin Leczenie trwa zazwyczaj od 7 do 10 dni, jednak w cięższych zakażeniach może być dłuższe. Empiryczne leczenie gorączki neutropenicznej trwa zazwyczaj 7 dni lub do czasu ustąpienia neutropenii. Niemowlęta i dzieci [w wieku od 2 miesięcy do 12 lat i(lub) o masie ciała ≤40 kg, z prawidłową czynnością nerek] Poniżej przedstawiono zwykle zalecane dawkowanie. Niemowlęta w wieku poniżej 2 miesięcy Brak wystarczających danych klinicznych uzasadniających stosowanie cefepimu u niemowląt w wieku poniżej 2 miesięcy. Niemowlęta i dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat o masie ciała ≤40 kg: Szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych: 50 mg/kg mc. co 12 godzin przez 10 dni. W zakażeniach o cięższym przebiegu dawkę można podawać co 8 godzin. Empiryczne leczenie gorączki neutropenicznej: 50 mg/kg mc. co 8 godzin przez 7-10 dni. Dzieci o masie ciała >40 kg Należy uwzględnić zalecenia dotyczące dawkowania u dorosłych pacjentów.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
U pacjentów w wieku powyżej 12 lat o masie ciała <40 kg należy podawać mniejsze dawki, takie jak u dzieci o masie ciała <40 kg. Dawka stosowana u dzieci nie powinna przekraczać maksymalnej dawki stosowanej u dorosłych pacjentów (2 g co 8 godzin). Dorośli pacjenci z zaburzeniami czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonego wydalania nerkowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, od lekkich do umiarkowanych, zaleca się podawanie dawki początkowej cefepimu takiej, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. W tabeli poniżej podano dawki podtrzymujące cefepimu zalecane u dorosłych pacjentów i młodzieży (w wieku powyżej 12 lat) z zaburzeniami czynności nerek. Jeśli dostępna jest tylko wartość stężenia kreatyniny, klirens kreatyniny można obliczyć, stosując poniższy wzór Cockcrofta i Gaulta.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Stężenie kreatyniny w surowicy powinno odpowiadać czynności nerek w stanie stacjonarnym: Mężczyźni: klirens kreatyniny (ml/min) = masa ciała (kg) × (140 – wiek) / (72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)) Kobiety: 0,85 × klirens kreatyniny obliczony dla mężczyzn Schemat dawkowania podtrzymującego u dorosłych pacjentów i młodzieży (w wieku powyżej 12 lat) z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny (ml/min) Zalecana dawka podtrzymująca w zależności od ciężkości zakażenia (+ przerwa między dawkami) >50 (zwykła dawka, dostosowanie nie jest konieczne) 2 g co 8 godzin 30-50 2 g co 12 godzin 11-29 2 g co 24 godziny ≤10 1 g co 24 godziny Hemodializa* 500 mg co 24 godziny * Jak wynika z danych farmakokinetycznych, w tej grupie pacjentów niezbędne jest zmniejszenie dawki. Należy zastosować następujące dawki cefepimu u pacjentów poddawanych równocześnie hemodializie: dawka nasycająca 1 g cefepimu w pierwszej dobie leczenia, a następnie 500 mg na dobę.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
W dniu dializy cefepim należy podawać po zakończeniu cyklu hemodializy. Jeśli to możliwe, cefepim należy zawsze podawać o tej samej porze dnia. Pacjenci poddawani dializie Informacje dotyczące pacjentów poddawanych dializie – patrz tabela powyżej. U pacjentów poddawanych hemodializie około 68% całkowitej ilości cefepimu obecnego w organizmie na początku cyklu zostaje usunięte z organizmu w ciągu 3-godzinnej dializy. Pacjentom poddawanym ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej cefepim można podawać w zwykłych dawkach, zalecanych pacjentom z prawidłową czynnością nerek, co 48 godzin. Niemowlęta i dzieci w wieku do 12 lat o masie ciała ≤40 kg z zaburzeniami czynności nerek Ponieważ u dzieci cefepim jest wydalany głównie przez nerki (patrz punkt 5.2), należy rozważyć konieczność dostosowania dawki u pacjentów w wieku poniżej 12 lat z zaburzeniami czynności nerek. Brak danych klinicznych dotyczących tej grupy pacjentów.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Jednak z uwagi na porównywalne właściwości farmakokinetyczne cefepimu u dzieci i dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.2), w leczeniu dzieci i młodzieży zaleca się takie same zasady zmiany dawkowania, jak u dorosłych pacjentów. Dawka 50 mg/kg mc. u pacjentów w wieku od 2 miesięcy do 12 lat oraz dawka 30 mg/kg mc. u niemowląt w wieku od 1 do 2 miesięcy są porównywalne z dawką 2 g u dorosłych pacjentów. Należy stosować takie same zasady zmniejszania dawek i(lub) wydłużania odstępów między dawkami, jakie podano w tabeli powyżej. Jeśli dostępna jest tylko wartość stężenia kreatyniny, klirens kreatyniny można określić stosując jeden z następujących wzorów: klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m2) = 0,55 × wzrost (cm) / stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) lub klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m2) = 0,52 × wzrost (cm) – 3,6 / stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Pacjenci w podeszłym wieku Pacjenci w podeszłym wieku znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń czynności nerek, dlatego w tej grupie należy zachować ostrożność podczas dobierania dawki i kontrolować czynność nerek (patrz punkty 4.4 i 4.8). Jeśli występują zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.2 „Dorośli pacjenci z zaburzeniami czynności nerek” i punkt 5.2), zaleca się dostosowanie dawki. Sposób podawania Droga podania Cefepime Kabi po prawidłowym przygotowaniu roztworu należy podawać w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym przez 3 do 5 minut lub do zestawu do infuzji, gdy pacjent otrzymuje zgodny farmaceutycznie płyn infuzyjny, lub w infuzji dożylnej trwającej 30 minut. Instrukcje dotyczące rozpuszczenia/rozcieńczenia produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Cefepim jest przeciwwskazany u pacjentów, u których wystąpiły w przeszłości reakcje nadwrażliwości na cefepim, którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (np. penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano ciężkie i sporadycznie zakończone zgonem reakcje nadwrażliwości. Przed rozpoczęciem leczenia cefepimem należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący występowania w przeszłości u pacjenta reakcji nadwrażliwości na cefepim, beta-laktamy lub inne produkty lecznicze. Należy zachować ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów, u których kiedykolwiek rozpoznano astmę lub skłonność do alergii. Po podaniu pierwszej dawki należy uważnie obserwować stan pacjenta. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, należy natychmiast przerwać leczenie. W leczeniu ciężkich reakcji nadwrażliwości należy stosować epinefrynę lub inne metody ratunkowe.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres działania przeciwbakteryjnego Ze względu na ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego, cefepim nie jest odpowiedni do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że wrażliwość na cefepim bakterii, które wywołały zakażenie jest potwierdzona lub bardzo prawdopodobna (patrz punkt 5.1). Nadkażenia Tak jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Biegunka związana z zakażeniem Clostridium difficile Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym cefepimu, zgłaszano występowanie biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD, ang. Clostridium difficile associated diarrhoea), o nasileniu od łagodnego do zagrażającego życiu zapalenia jelita grubego. Możliwość wystąpienia CDAD należy rozważyć u wszystkich pacjentów, u których po leczeniu antybiotykiem wystąpi biegunka.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Należy starannie przeprowadzić wywiad medyczny, gdyż przypadki CDAD opisywano do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia lekami przeciwbakteryjnymi. W razie podejrzenia lub potwierdzenia wystąpienia CDAD może być konieczne przerwanie stosowania antybiotyku, który nie jest skierowany przeciwko C. difficile. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤50 ml/min) lub z innymi stanami, które mogą zaburzać czynność nerek, dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonego wydalania. Ze względu na to, że standardowe dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z innymi stanami, które mogą zaburzać czynność nerek, może być przyczyną dużego i przedłużonego utrzymywania się stężenia antybiotyku w surowicy, należy zmniejszyć u tych pacjentów dawkę podtrzymującą cefepimu. Dalsze dawkowanie zależy od nasilenia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia i wrażliwości drobnoustrojów (patrz punkty 4.2 i 5.2).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Po wprowadzeniu cefepimu do obrotu zgłaszano następujące ciężkie działania niepożądane: przemijającą encefalopatię (zaburzenia świadomości ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne, napady drgawkowe (w tym niedrgawkowy stan padaczkowy) i(lub) niewydolność nerek (patrz punkt 4.8). W większości przypadków działania te występowały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy otrzymywali cefepim w dawkach większych niż zalecane. Objawy toksycznego działania na układ nerwowy ustępowały na ogół po przerwaniu leczenia i(lub) hemodializie, ale zdarzały się również przypadki zakończone zgonem. Pacjenci w podeszłym wieku W badaniach klinicznych z udziałem ponad 6400 pacjentów dorosłych leczonych cefepimem 35% pacjentów było w wieku 65 lat i powyżej, a 16% w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem pacjentów z niewydolnością nerek, skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania cefepimu w dawkach zalecanych u dorosłych pacjentów jest porównywalna ze skutecznością kliniczną i bezpieczeństwem stosowania u młodszych pacjentów. W porównaniu z młodszymi pacjentami u pacjentów w podeszłym wieku stwierdza się umiarkowanie wydłużony okres półtrwania w fazie eliminacji oraz mniejsze wartości klirensu nerkowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie dawkowania (patrz punkty 4.2 i 5.2). Cefepim wydalany jest głównie przez nerki, w związku z czym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ryzyko wystąpienia reakcji toksycznych może być większe. Ponieważ u pacjentów w podeszłym wieku istnieje większe prawdopodobieństwo zaburzenia czynności nerek, należy starannie ustalać dawkowanie i kontrolować czynność nerek (patrz punkty 4.8 i 5.2).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek, u których nie dostosowano dawki cefepimu, występowały ciężkie działania niepożądane, w tym przemijająca encefalopatia (zaburzona świadomość ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne, napady drgawkowe (w tym niedrgawkowy stan padaczkowy) i(lub) niewydolność nerek (patrz punkt 4.8). Wpływ na wyniki testów diagnostycznych Opisywano dodatni odczyn Coombs’a bez hemolizy u pacjentów otrzymujących cefepim dwa razy na dobę. Antybiotyki z grupy cefalosporyn mogą powodować fałszywie dodatni wynik testu redukcyjnego oznaczania glukozy w moczu z zastosowaniem metod opartych na redukcji miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest), ale nie wpływają na wyniki testów metodą enzymatyczną (oksydazową). Z tego powodu zaleca się stosowanie enzymatycznej metody oznaczania glukozy w moczu.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Należy starannie kontrolować czynność nerek, jeśli cefepim stosuje się w skojarzeniu z produktami leczniczymi mogącymi działać nefrotoksycznie, takimi jak aminoglikozydy i silnie działające leki moczopędne. Cefalosporyny mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych – pochodnych kumaryny. Jednoczesne stosowanie antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym może wpływać na działanie antybiotyków beta-laktamowych.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Płodność U szczurów cefepim nie wpływał na płodność. Brak danych dotyczących wpływu cefepimu na płodność u ludzi. Ciąża Badania na myszach, szczurach i królikach nie wykazały szkodliwego wpływu na płód. Jednak brak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania cefepimu u kobiet w okresie ciąży. Ponieważ wyniki badań na zwierzętach nie zawsze odnoszą się do ludzi, ten produkt leczniczy należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Karmienie piersi? Cefepim przenika w bardzo małym stężeniu do mleka ludzkiego. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego karmienia piersią i stosowania cefepimu w zalecanych dawkach. Niemowlę należy ściśle kontrolować.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu cefepimu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak możliwe działania niepożądane np. zmieniony stan świadomości, zawroty głowy, stan splątania lub omamy mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkty 4.4, 4.8 i 4.9).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Poniższa tabela zawiera działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych lub po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Listę działań niepożądanych przedstawiono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości, działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych lub po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania działań niepożądanych Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Nieznana Dzieci U niemowląt i dzieci profil bezpieczeństwa cefepimu jest podobny do obserwowanego u dorosłych pacjentów.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
W badaniach klinicznych najczęściej występującym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem cefepimu była wysypka. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 e-mail: ndl@urpl.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W przypadkach ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, hemodializa może być pomocna w usunięciu cefepimu z organizmu. Zastosowanie dializy otrzewnowej nie przynosi korzyści. Niezamierzone przedawkowanie występowało, gdy pacjenci z zaburzeniami czynności nerek otrzymywali cefepim w dużych dawkach (patrz punkty 4.2 i 4.4). Do objawów przedawkowania należą: encefalopatia (zaburzenia świadomości ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne oraz napady drgawkowe (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: cefalosporyny czwartej generacji, kod ATC: J01D E01. Chlorowodorek cefepimu jest proszkiem o barwie od białej do bladożółtej. Przygotowane roztwory cefepimu mogą mieć barwę od bezbarwnej do bursztynowej. Mechanizm działania Cefepim jest antybiotykiem o szerokim zakresie działania, działającym in vitro bakteriobójczo na wiele bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefepim szybko wnika do wnętrza komórek bakterii Gram-ujemnych. Ma silne powinowactwo do białek wiążących penicyliny (PBP), zwłaszcza PBP3 Escherichia coli i Enterobacter cloacae oraz PBP2. Ogólne działanie bakteriobójcze cefepimu jest prawdopodobnie również następstwem umiarkowanego powinowactwa do PBP1a i 1b.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizmy oporności Cefepim wykazuje niewielkie powinowactwo do kodowanych chromosomowo beta-laktamaz i znaczną oporność na hydrolizę przez większość beta-laktamaz. Oporność bakterii na cefepim może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: zmniejszone powinowactwo cefepimu do białek wiążących penicyliny; wytwarzanie beta-laktamaz, które są zdolne do skutecznej hydrolizy cefepimu (np. niektóre z beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym oraz modyfikowanych chromosomalnie); nieprzepuszczalność zewnętrznej błony komórkowej, co ogranicza dostęp cefepimu do białek wiążących penicylinę u bakterii Gram-ujemnych; usuwanie substancji czynnych z komórki na zasadzie pompy wypływowej. Wartości graniczne Wartości graniczne (2015.01.01, v. 5.0) ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST, ang.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) są następujące: Drobnoustrój Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤1 mg/l >4 mg/l Pseudomonas spp. ≤8 mg/l >8 mg/l Staphylococcus spp. — — Streptococcus spp. (Grupy A, B, C, G) — — Streptococcus pneumoniae ≤1 mg/l >2 mg/l Viridans group streptococci ≤0,5 mg/l >0,5 mg/l Haemophilus influenzae ≤0,25 mg/l >0,25 mg/l Moraxella catarrhalis ≤4 mg/l >4 mg/l Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem drobnoustroju ≤4 mg/l >8 mg/l a) Wartości graniczne odnoszą się do leczenia dużymi dawkami. b) Wrażliwość gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę, z wyjątkiem ceftazydymu, cefiksymu i ceftybutenu, dla których nie określono stężeń granicznych i nie należy ich stosować w zakażeniach gronkowcami. Niektóre gatunki S. aureus (oporne na metycylinę) są wrażliwe na ceftarolinę i ceftobiprol.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
c) O wrażliwości paciorkowców grup A, B, C i G na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na benzylopenicylinę. d) Szczepy, dla których wartości MIC są powyżej wartości granicznej dla wrażliwości występują bardzo rzadko lub do tej pory ich nie notowano. Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu należy powtórzyć i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Dopóki brak dowodów na skuteczność kliniczną dla potwierdzonych szczepów, dla których wartość MIC jest powyżej aktualnej wartości granicznej, należy je zgłaszać jako oporne. e) Wartości graniczne mają zastosowanie dla dożylnej dawki dobowej 2 g x 2 i większej dawki co najmniej 2 g x 3. Rozpowszechnienie oporności wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne przed rozpoczęciem leczenia.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy oporne na penicylinę) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Haemophilus influenzae Moraxella catarrhalis Morganella morganii Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Serratia liquefaciens Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej w trakcie leczenia Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Tlenowe bakterie Gram-ujemne Acinetobacter baumannii Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Pseudomonas aeruginosa Gatunki z wrodzoną oporności? Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus spp.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Listeria monocytogenes Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Bacteroides spp. Clostridium difficile Inne drobnoustroje Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Legionella spp. Mycoplasma spp. ° W czasie publikacji tej tabeli bieżące dane nie były dostępne. Dane na temat wrażliwości pozyskano z podstawowej literatury, standardowych opracowań i zaleceń terapeutycznych. + W co najmniej jednym regionie notuje się oporność występującą u ponad 50% drobnoustrojów. % Szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) są zawsze oporne. 3 W warunkach ambulatoryjnych notuje się częstość oporności wynoszącą <10%.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka cefepimu ma przebieg liniowy w zakresie dawek od 250 mg do 2 g (iv.). Nie zmienia się to w trakcie leczenia. Dystrybucja W tabeli poniżej podano średnie stężenia cefepimu w osoczu u dorosłych mężczyzn po 30 minutach od podania 500 mg, 1 g i 2 g cefepimu w pojedynczej infuzji iv. Średnie stężenia cefepimu w osoczu (g/ml) Dawka cefepimu 0,5 godz. 1,0 godz. 2,0 godz. 4,0 godz. 8,0 godz. 12,0 godz. 1 g iv. 78,7 44,5 24,3 10,5 2,4 0,6 2 g iv. 163,1 85,8 44,8 19,2 3,9 1,1 W następujących tkankach i płynach ustrojowych: mocz, żółć, płyn śródmiąższowy, płyn otrzewnowy, błona śluzowa oskrzeli, wyrostek robaczkowy i pęcherzyk żółciowy stwierdzono stężenia terapeutyczne wystarczające w przypadku większości zwykle występujących drobnoustrojów. Stężenia przedstawiono w tabeli poniżej.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Średnie stężenia cefepimu w tkankach (g/g) i płynach ustrojowych (g/ml) Tkanka lub płyn ustrojowy Dawka i droga podania Próbka: średni odstęp czasu (godz.) Średnie stężenie w tkankach (g/g) i płynach ustrojowych (g/ml) Średnie stężenie w osoczu (g/ml) Mocz 500 mg iv. 1 g iv. 2 g iv. 0-4* 0-4* 0-4* 292 926 3120 4,9** 10,5** 20,1** Żółć 2 g iv. 9,4 17,8 9,2 Płyn otrzewnowy 2 g iv. 4,4 18,3 24,8 Płyn śródmiąższowy 2 g iv. 1,5 81,4 72,5 Błona śluzowa oskrzeli 2 g iv. 4,8 24,1 40,4 Wyrostek robaczkowy 2 g iv. 5,7 5,2 17,8 Pęcherzyk żółciowy 2 g iv. 8,9 11,9 8,5 Płyn mózgowo-rdzeniowy 50 mg/kg mc. iv. 4,0 4,2 16,7 Plwocina 2 g iv. 4,0 7,4 – Gruczoł krokowy 2 g iv. 1,0 31,5 – * Próbka moczu pobrana w ciągu 0-4 godz. po podaniu leku ** Próbka osocza pobrana 4 godziny po wstrzyknięciu Średnie stężenia cefepimu w osoczu (O), stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) i stosunek CSF/O* Czas pobrania próbki (w godzinach po podaniu leku) Liczba pacjentów Średnie stężenie w osoczu (g/ml) Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym (g/ml) Stosunek CSF/O 0,5 7 67,1 (51,2) 5,7 (7,3) 0,12 (0,14) 1 4 44,1 (7,8) 4,3 (1,5) 0,10 (0,04) 2 5 23,9 (12,9) 3,6 (2,0) 0,17 (0,09) 4 5 11,7 (15,7) 4,2 (1,1) 0,87 (0,56) 8 5 4,9 (5,9) 3,3 (2,8) 1,02 (0,64) * pacjenci w wieku od 3,1 miesiąca do 12 lat (średni wiek 2,6 roku) Pacjentom z podejrzeniem zakażenia ośrodkowego układu nerwowego podawano cefepim w dawce 50 mg/kg mc.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
co 8 godzin, w 5-20-minutowej infuzji dożylnej. Od wybranych pacjentów pobrano próbkę osocza i płynu mózgowo-rdzeniowego w drugim i trzecim dniu leczenia, po około 1/2, 1, 2, 4 i 8 godzinach po zakończeniu infuzji. Dystrybucja cefepimu do tkanek nie zmienia się po zastosowaniu dawek w zakresie 250 mg – 2 g. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18 l. Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi <16,4% i nie zależy od stężenia cefepimu w surowicy. Metabolizm Cefepim jest metabolizowany do pochodnej N-metylopirolidyny, która jest szybko przekształcana do N-tlenku. Około 85% podanej dawki cefepimu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Mniej niż 1% jest wydalane w postaci pochodnej N-metylopirolidyny, 6,8% w postaci N-tlenku, a 2,5% – w postaci epimeru cefepimu. Eliminacja Średni okres półtrwania cefepimu w fazie eliminacji wynosi około 2 godzin i nie zależy od podanej dawki (w przedziale 250 mg do 2 g).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
U zdrowych osób otrzymujących dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez okres 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie. Średni klirens całkowity wynosi 120 ml/min. Średni klirens nerkowy wynosi 110 ml/min. Wydalanie następuje niemal w całości przez nerki, głównie w procesie przesączania kłębuszkowego. Pacjenci w podeszłym wieku Spośród ponad 6400 dorosłych pacjentów otrzymujących cefepim w badaniach klinicznych, 35% stanowili pacjenci w wieku 65 lat lub więcej, a 16% w wieku 75 lat lub więcej. W badaniach klinicznych, w których pacjenci w podeszłym wieku otrzymywali dawki zalecane zwykle dla dorosłych pacjentów, stwierdzono skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania porównywalne jak w grupie młodszych dorosłych, z wyjątkiem osób z zaburzeniami czynności nerek. U zdrowych ochotników w wieku 65 lat lub starszych po dożylnym podaniu 1 g cefepimu w pojedynczej dawce obserwowano zwiększenie pola powierzchni pod krzywą (AUC) i zmniejszenie klirensu nerkowego w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami w młodszym wieku.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Zaburzenia czynności wątroby Podanie cefepimu w pojedynczej dawce 1 g nie wpływało na parametry farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma zatem konieczności dostosowania dawki cefepimu, o ile nie współistnieją zaburzenia czynności nerek. Farmakokinetyka cefepimu nie ulega istotnym klinicznie zmianom u pacjentów z mukowiscydozą. Zaburzenia czynności nerek Badania u pacjentów z niewydolnością nerek o różnym nasileniu wykazały istotne wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek istnieje liniowa zależność pomiędzy klirensem całkowitym a klirensem kreatyniny. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów poddawanych hemodializie wynosi 13 godzin, a u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej 19 godzin.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Farmakokinetykę cefepimu, podawanego w infuzji dożylnej w pojedynczych i wielokrotnych dawkach wynoszących 50 mg/kg mc., badano u pacjentów w wieku od 2 miesięcy do 16 lat. Dawki wielokrotne podawano co 8 lub 12 godzin przez co najmniej 48 godzin. Średnie stężenia cefepimu w osoczu po podaniu dawki początkowej były podobne do stężeń w stanie stacjonarnym. Nieznaczną kumulację leku obserwowano po podaniu dodatkowych dawek. Wartości innych parametrów farmakokinetycznych u niemowląt i dzieci po podaniu dawki początkowej i po uzyskaniu stanu stacjonarnego były takie same, niezależnie od schematu dawkowania (co 12 godzin lub co 8 godzin). Nie stwierdzono różnic w wartościach parametrów farmakokinetycznych w zależności od wieku ani od płci. Po jednorazowym podaniu dożylnym średni klirens całkowity cefepimu wynosił 3,3 ml/min/kg, a objętość dystrybucji 0,3 l/kg. Całkowity średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 1,7 godziny.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Z moczem wydalane jest w postaci niezmienionej 60,4% podanej dawki cefepimu. Cefepim wydalany jest głównie przez nerki, średni klirens nerkowy wynosi 2,0 ml/min/kg. W tabeli powyżej przedstawiono stężenia cefepimu w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) w porównaniu ze stężeniami w osoczu „Średnie stężenia w osoczu (O), stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) i stosunek CSF/O cefepimu”.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne otrzymane z konwencjonalnych badań dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego, badań toksyczności po dawkowaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję nie ujawniają szczególnego ryzyka dla człowieka. Nie prowadzono długoterminowych badań dotyczących rakotwórczości.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych L-arginina 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Jak w przypadku większości antybiotyków beta-laktamowych, roztworów cefepimu nie należy mieszać z roztworami zawierających metronidazol lub siarczan netylmycyny, z uwagi na niezgodności fizyczne i chemiczne. Jeśli jednak wskazane jest leczenie skojarzone, każdy z tych antybiotyków należy podawać osobno. Uwaga Roztwory te są niezgodne z aminofiliną. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności Przed otwarciem fiolki: 2 lata Po rozpuszczeniu/rozcieńczeniu: Roztwór cefepimu należy zużyć natychmiast po rozpuszczeniu. Przygotowany roztwór wykazuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 2 godziny w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt leczniczy należy zużyć natychmiast.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki jego przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2ºC-8ºC, chyba, że przygotowanie roztworu miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać fiolki w pudełku tekturowym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu/rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Cefepime Kabi, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Fiolka zawierająca 1 g cefepimu, o pojemności 15 ml ze szkła (typu III) lub 20 ml ze szkła (typu II), z korkiem z gumy chlorobutylowej.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Cefepime Kabi, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Fiolka zawierająca 2 g cefepimu, o pojemności 15 ml ze szkła (typu III) lub 20 ml ze szkła (typu II), z korkiem z gumy chlorobutylowej. Wielkości opakowań: 1 fiolka 10 fiolek 50 fiolek Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem produktu leczniczego zaleca się sprawdzenie, czy roztwór do podawania pozajelitowego nie zawiera widocznych cząstek stałych. Podczas przechowywania roztwór może zmienić barwę (z bezbarwnej na bursztynowożółtą), co nie wpływa na skuteczność produktu leczniczego. Zgodności Cefepim jest zgodny z następującymi rozpuszczalnikami i roztworami: 0,9% roztwór chlorku sodu (z 5% roztworem glukozy lub bez), 10% roztwór glukozy, roztwór Ringera (z 5% roztworem glukozy lub bez), mleczan sodu M/6.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Instrukcje dotyczące przygotowania roztworu W celu podania w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym, Cefepime Kabi należy rozpuścić w jałowej wodzie do wstrzykiwań, 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań lub 0,9% roztworze chlorku sodu, stosując objętości wymienione w poniższej tabeli „Sporządzanie roztworów cefepimu”. W celu podania w infuzji dożylnej należy przygotować roztwór cefepimu 1 g lub 2 g analogicznie jak do bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego i dodać odpowiednią ilość uzyskanego roztworu do pojemnika zawierającego zgodny farmaceutycznie płyn infuzyjny. Sporządzanie roztworów cefepimu Dawka i droga podania Objętość dodawanego rozpuszczalnika (ml) Przybliżona objętość w fiolce (ml) Przybliżone stężenie cefepimu (mg/ml) iv. fiolka 1 g 10 11,4 90 fiolka 2 g 10 12,8 160 Usuwanie Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Cefepime Kabi, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Cefepime Kabi, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Cefepime Kabi, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Każda fiolka zawiera 1 g cefepimu (Cefepimum) w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego (1189,2 mg). Cefepime Kabi, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Każda fiolka zawiera 2 g cefepimu (Cefepimum) w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego (2378,5 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Fiolki z proszkiem o barwie białej do bladożółtej pH roztworu po sporządzeniu: 4,0–6,0
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Cefepim jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń. U dorosłych pacjentów i dzieci w wieku powyżej 12 lat (patrz punkty 4.4 oraz 5.1): szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia dróg moczowych; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD, ang. continuous ambulatory peritoneal dialysis). Cefepim jest wskazany w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Cefepim można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. U dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat o masie ciała ≤40 kg: szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia dróg moczowych.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wskazania do stosowania
Cefepim jest wskazany w leczeniu pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Cefepim można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. Cefepim należy stosować w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi zawsze, gdy tylko rodzaj bakterii wywołujących zakażenie mógłby wykraczać poza zakres działania cefepimu. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Cefepime Kabi podaje się dożylnie (patrz punkt 4.2 „Sposób podawania”) po sporządzeniu roztworu (patrz punkt 6.6). Dawkowanie cefepimu zależy od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, miejsca i rodzaju zakażenia oraz wieku i czynności nerek pacjenta. Dorośli pacjenci i młodzież (w wieku powyżej 12 lat) o masie ciała >40 kg Zalecany schemat dawkowania u dorosłych pacjentów i młodzieży (w wieku powyżej 12 lat) o masie ciała >40 kg z prawidłową czynnością nerek. Ciężkość zakażenia Dawka i droga podania Przerwy między dawkami Ciężkie zakażenia, w tym: szpitalne zapalenie płuc; powikłane zakażenia dróg moczowych; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zapalenie otrzewnej związane z dializą u pacjentów poddawanych CAPD. 2 g iv. 12 godzin Zakażenia bardzo ciężkie lub mogące zagrażać życiu, w tym: gorączka spowodowana zakażeniami bakteryjnymi u pacjentów z neutropenią. 2 g iv.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
8 godzin Leczenie trwa zazwyczaj od 7 do 10 dni, jednak w cięższych zakażeniach może być dłuższe. Empiryczne leczenie gorączki neutropenicznej trwa zazwyczaj 7 dni lub do czasu ustąpienia neutropenii. Niemowlęta i dzieci [w wieku od 2 miesięcy do 12 lat i(lub) o masie ciała ≤40 kg, z prawidłową czynnością nerek] Poniżej przedstawiono zwykle zalecane dawkowanie. Niemowlęta w wieku poniżej 2 miesięcy Brak wystarczających danych klinicznych uzasadniających stosowanie cefepimu u niemowląt w wieku poniżej 2 miesięcy. Niemowlęta i dzieci w wieku od 2 miesięcy do 12 lat o masie ciała ≤40 kg: Szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych: 50 mg/kg mc. co 12 godzin przez 10 dni. W zakażeniach o cięższym przebiegu dawkę można podawać co 8 godzin. Empiryczne leczenie gorączki neutropenicznej: 50 mg/kg mc. co 8 godzin przez 7-10 dni. Dzieci o masie ciała >40 kg Należy uwzględnić zalecenia dotyczące dawkowania u dorosłych pacjentów.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
U pacjentów w wieku powyżej 12 lat o masie ciała <40 kg należy podawać mniejsze dawki, takie jak u dzieci o masie ciała <40 kg. Dawka stosowana u dzieci nie powinna przekraczać maksymalnej dawki stosowanej u dorosłych pacjentów (2 g co 8 godzin). Dorośli pacjenci z zaburzeniami czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonego wydalania nerkowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, od lekkich do umiarkowanych, zaleca się podawanie dawki początkowej cefepimu takiej, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. W tabeli poniżej podano dawki podtrzymujące cefepimu zalecane u dorosłych pacjentów i młodzieży (w wieku powyżej 12 lat) z zaburzeniami czynności nerek. Jeśli dostępna jest tylko wartość stężenia kreatyniny, klirens kreatyniny można obliczyć, stosując poniższy wzór Cockcrofta i Gaulta.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
Stężenie kreatyniny w surowicy powinno odpowiadać czynności nerek w stanie stacjonarnym: Mężczyźni: klirens kreatyniny (ml/min) = masa ciała (kg) × (140 – wiek) / (72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)) Kobiety: 0,85 × klirens kreatyniny obliczony dla mężczyzn Schemat dawkowania podtrzymującego u dorosłych pacjentów i młodzieży (w wieku powyżej 12 lat) z zaburzeniami czynności nerek Klirens kreatyniny (ml/min) Zalecana dawka podtrzymująca w zależności od ciężkości zakażenia (+ przerwa między dawkami) >50 (zwykła dawka, dostosowanie nie jest konieczne) 2 g co 8 godzin 30-50 2 g co 12 godzin 11-29 2 g co 24 godziny ≤10 1 g co 24 godziny Hemodializa* 500 mg co 24 godziny * Jak wynika z danych farmakokinetycznych, w tej grupie pacjentów niezbędne jest zmniejszenie dawki. Należy zastosować następujące dawki cefepimu u pacjentów poddawanych równocześnie hemodializie: dawka nasycająca 1 g cefepimu w pierwszej dobie leczenia, a następnie 500 mg na dobę.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
W dniu dializy cefepim należy podawać po zakończeniu cyklu hemodializy. Jeśli to możliwe, cefepim należy zawsze podawać o tej samej porze dnia. Pacjenci poddawani dializie Informacje dotyczące pacjentów poddawanych dializie – patrz tabela powyżej. U pacjentów poddawanych hemodializie około 68% całkowitej ilości cefepimu obecnego w organizmie na początku cyklu zostaje usunięte z organizmu w ciągu 3-godzinnej dializy. Pacjentom poddawanym ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej cefepim można podawać w zwykłych dawkach, zalecanych pacjentom z prawidłową czynnością nerek, co 48 godzin. Niemowlęta i dzieci w wieku do 12 lat o masie ciała ≤40 kg z zaburzeniami czynności nerek Ponieważ u dzieci cefepim jest wydalany głównie przez nerki (patrz punkt 5.2), należy rozważyć konieczność dostosowania dawki u pacjentów w wieku poniżej 12 lat z zaburzeniami czynności nerek. Brak danych klinicznych dotyczących tej grupy pacjentów.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
Jednak z uwagi na porównywalne właściwości farmakokinetyczne cefepimu u dzieci i dorosłych pacjentów (patrz punkt 5.2), w leczeniu dzieci i młodzieży zaleca się takie same zasady zmiany dawkowania, jak u dorosłych pacjentów. Dawka 50 mg/kg mc. u pacjentów w wieku od 2 miesięcy do 12 lat oraz dawka 30 mg/kg mc. u niemowląt w wieku od 1 do 2 miesięcy są porównywalne z dawką 2 g u dorosłych pacjentów. Należy stosować takie same zasady zmniejszania dawek i(lub) wydłużania odstępów między dawkami, jakie podano w tabeli powyżej. Jeśli dostępna jest tylko wartość stężenia kreatyniny, klirens kreatyniny można określić stosując jeden z następujących wzorów: klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m2) = 0,55 × wzrost (cm) / stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) lub klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m2) = 0,52 × wzrost (cm) – 3,6 / stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dawkowanie
Pacjenci w podeszłym wieku Pacjenci w podeszłym wieku znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia zaburzeń czynności nerek, dlatego w tej grupie należy zachować ostrożność podczas dobierania dawki i kontrolować czynność nerek (patrz punkty 4.4 i 4.8). Jeśli występują zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 4.2 „Dorośli pacjenci z zaburzeniami czynności nerek” i punkt 5.2), zaleca się dostosowanie dawki. Sposób podawania Droga podania Cefepime Kabi po prawidłowym przygotowaniu roztworu należy podawać w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym przez 3 do 5 minut lub do zestawu do infuzji, gdy pacjent otrzymuje zgodny farmaceutycznie płyn infuzyjny, lub w infuzji dożylnej trwającej 30 minut. Instrukcje dotyczące rozpuszczenia/rozcieńczenia produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Cefepim jest przeciwwskazany u pacjentów, u których wystąpiły w przeszłości reakcje nadwrażliwości na cefepim, którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (np. penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, zgłaszano ciężkie i sporadycznie zakończone zgonem reakcje nadwrażliwości. Przed rozpoczęciem leczenia cefepimem należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący występowania w przeszłości u pacjenta reakcji nadwrażliwości na cefepim, beta-laktamy lub inne produkty lecznicze. Należy zachować ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów, u których kiedykolwiek rozpoznano astmę lub skłonność do alergii. Po podaniu pierwszej dawki należy uważnie obserwować stan pacjenta. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, należy natychmiast przerwać leczenie. W leczeniu ciężkich reakcji nadwrażliwości należy stosować epinefrynę lub inne metody ratunkowe.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres działania przeciwbakteryjnego Ze względu na ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego, cefepim nie jest odpowiedni do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że wrażliwość na cefepim bakterii, które wywołały zakażenie jest potwierdzona lub bardzo prawdopodobna (patrz punkt 5.1). Nadkażenia Tak jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może prowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Biegunka związana z zakażeniem Clostridium difficile Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym cefepimu, zgłaszano występowanie biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD, ang. Clostridium difficile associated diarrhoea), o nasileniu od łagodnego do zagrażającego życiu zapalenia jelita grubego. Możliwość wystąpienia CDAD należy rozważyć u wszystkich pacjentów, u których po leczeniu antybiotykiem wystąpi biegunka.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Należy starannie przeprowadzić wywiad medyczny, gdyż przypadki CDAD opisywano do 2 miesięcy po zakończeniu leczenia lekami przeciwbakteryjnymi. W razie podejrzenia lub potwierdzenia wystąpienia CDAD może być konieczne przerwanie stosowania antybiotyku, który nie jest skierowany przeciwko C. difficile. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤50 ml/min) lub z innymi stanami, które mogą zaburzać czynność nerek, dawkę cefepimu należy dostosować w celu skompensowania zmniejszonego wydalania. Ze względu na to, że standardowe dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub z innymi stanami, które mogą zaburzać czynność nerek, może być przyczyną dużego i przedłużonego utrzymywania się stężenia antybiotyku w surowicy, należy zmniejszyć u tych pacjentów dawkę podtrzymującą cefepimu. Dalsze dawkowanie zależy od nasilenia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia i wrażliwości drobnoustrojów (patrz punkty 4.2 i 5.2).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
Po wprowadzeniu cefepimu do obrotu zgłaszano następujące ciężkie działania niepożądane: przemijającą encefalopatię (zaburzenia świadomości ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne, napady drgawkowe (w tym niedrgawkowy stan padaczkowy) i(lub) niewydolność nerek (patrz punkt 4.8). W większości przypadków działania te występowały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy otrzymywali cefepim w dawkach większych niż zalecane. Objawy toksycznego działania na układ nerwowy ustępowały na ogół po przerwaniu leczenia i(lub) hemodializie, ale zdarzały się również przypadki zakończone zgonem. Pacjenci w podeszłym wieku W badaniach klinicznych z udziałem ponad 6400 pacjentów dorosłych leczonych cefepimem 35% pacjentów było w wieku 65 lat i powyżej, a 16% w wieku 75 lat i powyżej.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów w podeszłym wieku, z wyjątkiem pacjentów z niewydolnością nerek, skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania cefepimu w dawkach zalecanych u dorosłych pacjentów jest porównywalna ze skutecznością kliniczną i bezpieczeństwem stosowania u młodszych pacjentów. W porównaniu z młodszymi pacjentami u pacjentów w podeszłym wieku stwierdza się umiarkowanie wydłużony okres półtrwania w fazie eliminacji oraz mniejsze wartości klirensu nerkowego. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się dostosowanie dawkowania (patrz punkty 4.2 i 5.2). Cefepim wydalany jest głównie przez nerki, w związku z czym u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ryzyko wystąpienia reakcji toksycznych może być większe. Ponieważ u pacjentów w podeszłym wieku istnieje większe prawdopodobieństwo zaburzenia czynności nerek, należy starannie ustalać dawkowanie i kontrolować czynność nerek (patrz punkty 4.8 i 5.2).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek, u których nie dostosowano dawki cefepimu, występowały ciężkie działania niepożądane, w tym przemijająca encefalopatia (zaburzona świadomość ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne, napady drgawkowe (w tym niedrgawkowy stan padaczkowy) i(lub) niewydolność nerek (patrz punkt 4.8). Wpływ na wyniki testów diagnostycznych Opisywano dodatni odczyn Coombs’a bez hemolizy u pacjentów otrzymujących cefepim dwa razy na dobę. Antybiotyki z grupy cefalosporyn mogą powodować fałszywie dodatni wynik testu redukcyjnego oznaczania glukozy w moczu z zastosowaniem metod opartych na redukcji miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest), ale nie wpływają na wyniki testów metodą enzymatyczną (oksydazową). Z tego powodu zaleca się stosowanie enzymatycznej metody oznaczania glukozy w moczu.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Należy starannie kontrolować czynność nerek, jeśli cefepim stosuje się w skojarzeniu z produktami leczniczymi mogącymi działać nefrotoksycznie, takimi jak aminoglikozydy i silnie działające leki moczopędne. Cefalosporyny mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych – pochodnych kumaryny. Jednoczesne stosowanie antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym może wpływać na działanie antybiotyków beta-laktamowych.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Płodność U szczurów cefepim nie wpływał na płodność. Brak danych dotyczących wpływu cefepimu na płodność u ludzi. Ciąża Badania na myszach, szczurach i królikach nie wykazały szkodliwego wpływu na płód. Jednak brak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania cefepimu u kobiet w okresie ciąży. Ponieważ wyniki badań na zwierzętach nie zawsze odnoszą się do ludzi, ten produkt leczniczy należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Karmienie piersi? Cefepim przenika w bardzo małym stężeniu do mleka ludzkiego. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego karmienia piersią i stosowania cefepimu w zalecanych dawkach. Niemowlę należy ściśle kontrolować.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu cefepimu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak możliwe działania niepożądane np. zmieniony stan świadomości, zawroty głowy, stan splątania lub omamy mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkty 4.4, 4.8 i 4.9).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Poniższa tabela zawiera działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych lub po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Listę działań niepożądanych przedstawiono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości, działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych lub po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania działań niepożądanych Bardzo często Często Niezbyt często Rzadko Nieznana U niemowląt i dzieci profil bezpieczeństwa cefepimu jest podobny do obserwowanego u dorosłych pacjentów.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Działania niepożądane
W badaniach klinicznych najczęściej występującym działaniem niepożądanym związanym ze stosowaniem cefepimu była wysypka.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie W przypadkach ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, hemodializa może być pomocna w usunięciu cefepimu z organizmu. Zastosowanie dializy otrzewnowej nie przynosi korzyści. Niezamierzone przedawkowanie występowało, gdy pacjenci z zaburzeniami czynności nerek otrzymywali cefepim w dużych dawkach (patrz punkty 4.2 i 4.4). Do objawów przedawkowania należą: encefalopatia (zaburzenia świadomości ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne oraz napady drgawkowe (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: cefalosporyny czwartej generacji, kod ATC: J01D E01. Chlorowodorek cefepimu jest proszkiem o barwie od białej do bladożółtej. Przygotowane roztwory cefepimu mogą mieć barwę od bezbarwnej do bursztynowej. Mechanizm działania Cefepim jest antybiotykiem o szerokim zakresie działania, działającym in vitro bakteriobójczo na wiele bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Cefepim działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii. Cefepim szybko wnika do wnętrza komórek bakterii Gram-ujemnych. Ma silne powinowactwo do białek wiążących penicyliny (PBP), zwłaszcza PBP3 Escherichia coli i Enterobacter cloacae oraz PBP2. Ogólne działanie bakteriobójcze cefepimu jest prawdopodobnie również następstwem umiarkowanego powinowactwa do PBP1a i 1b.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizmy oporności Cefepim wykazuje niewielkie powinowactwo do kodowanych chromosomowo beta-laktamaz i znaczną oporność na hydrolizę przez większość beta-laktamaz. Oporność bakterii na cefepim może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów: zmniejszone powinowactwo cefepimu do białek wiążących penicyliny; wytwarzanie beta-laktamaz, które są zdolne do skutecznej hydrolizy cefepimu (np. niektóre z beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum substratowym oraz modyfikowanych chromosomalnie); nieprzepuszczalność zewnętrznej błony komórkowej, co ogranicza dostęp cefepimu do białek wiążących penicylinę u bakterii Gram-ujemnych; usuwanie substancji czynnych z komórki na zasadzie pompy wypływowej. Wartości graniczne Wartości graniczne (2015.01.01, v. 5.0) ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST, ang.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) są następujące: Drobnoustrój Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤1 mg/l >4 mg/l Pseudomonas spp. ≤8 mg/l >8 mg/l Staphylococcus spp. — — Streptococcus spp. (Grupy A, B, C, G) — — Streptococcus pneumoniae ≤1 mg/l >2 mg/l Viridans group streptococci ≤0,5 mg/l >0,5 mg/l Haemophilus influenzae ≤0,25 mg/l >0,25 mg/l Moraxella catarrhalis ≤4 mg/l >4 mg/l Stężenia graniczne niezwiązane z gatunkiem drobnoustroju ≤4 mg/l >8 mg/l a) Wartości graniczne odnoszą się do leczenia dużymi dawkami. b) Wrażliwość gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę, z wyjątkiem ceftazydymu, cefiksymu i ceftybutenu, dla których nie określono stężeń granicznych i nie należy ich stosować w zakażeniach gronkowcami. Niektóre gatunki S. aureus (oporne na metycylinę) są wrażliwe na ceftarolinę i ceftobiprol.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
c) O wrażliwości paciorkowców grup A, B, C i G na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na benzylopenicylinę. d) Szczepy, dla których wartości MIC są powyżej wartości granicznej dla wrażliwości występują bardzo rzadko lub do tej pory ich nie notowano. Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu należy powtórzyć i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Dopóki brak dowodów na skuteczność kliniczną dla potwierdzonych szczepów, dla których wartość MIC jest powyżej aktualnej wartości granicznej, należy je zgłaszać jako oporne. e) Wartości graniczne mają zastosowanie dla dożylnej dawki dobowej 2 g x 2 i większej dawki co najmniej 2 g x 3. Rozpowszechnienie oporności wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne przed rozpoczęciem leczenia.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Gatunki zwykle wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pyogenes Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy oporne na penicylinę) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Haemophilus influenzae Moraxella catarrhalis Morganella morganii Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Serratia liquefaciens Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej w trakcie leczenia Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Staphylococcus aureus Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Tlenowe bakterie Gram-ujemne Acinetobacter baumannii Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Pseudomonas aeruginosa Gatunki z wrodzoną oporności? Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus spp.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakodynamiczne
Listeria monocytogenes Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Bakterie beztlenowe Bacteroides spp. Clostridium difficile Inne drobnoustroje Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Legionella spp. Mycoplasma spp. ° W czasie publikacji tej tabeli bieżące dane nie były dostępne. Dane na temat wrażliwości pozyskano z podstawowej literatury, standardowych opracowań i zaleceń terapeutycznych. + W co najmniej jednym regionie notuje się oporność występującą u ponad 50% drobnoustrojów. % Szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) są zawsze oporne. 3 W warunkach ambulatoryjnych notuje się częstość oporności wynoszącą <10%.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Farmakokinetyka cefepimu ma przebieg liniowy w zakresie dawek od 250 mg do 2 g (iv.). Nie zmienia się to w trakcie leczenia. Dystrybucja W tabeli poniżej podano średnie stężenia cefepimu w osoczu u dorosłych mężczyzn po 30 minutach od podania 500 mg, 1 g i 2 g cefepimu w pojedynczej infuzji iv. Średnie stężenia cefepimu w osoczu (g/ml) Dawka cefepimu 0,5 godz. 1,0 godz. 2,0 godz. 4,0 godz. 8,0 godz. 12,0 godz. 1 g iv. 78,7 44,5 24,3 10,5 2,4 0,6 2 g iv. 163,1 85,8 44,8 19,2 3,9 1,1 W następujących tkankach i płynach ustrojowych: mocz, żółć, płyn śródmiąższowy, płyn otrzewnowy, błona śluzowa oskrzeli, wyrostek robaczkowy i pęcherzyk żółciowy stwierdzono stężenia terapeutyczne wystarczające w przypadku większości zwykle występujących drobnoustrojów. Stężenia przedstawiono w tabeli poniżej.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Średnie stężenia cefepimu w tkankach (g/g) i płynach ustrojowych (g/ml) Tkanka lub płyn ustrojowy Dawka i droga podania Próbka: średni odstęp czasu (godz.) Średnie stężenie w tkankach (g/g) i płynach ustrojowych (g/ml) Średnie stężenie w osoczu (g/ml) Mocz 500 mg iv. 1 g iv. 2 g iv. 0-4* 0-4* 0-4* 292 926 3120 4,9** 10,5** 20,1** Żółć 2 g iv. 9,4 17,8 9,2 Płyn otrzewnowy 2 g iv. 4,4 18,3 24,8 Płyn śródmiąższowy 2 g iv. 1,5 81,4 72,5 Błona śluzowa oskrzeli 2 g iv. 4,8 24,1 40,4 Wyrostek robaczkowy 2 g iv. 5,7 5,2 17,8 Pęcherzyk żółciowy 2 g iv. 8,9 11,9 8,5 Płyn mózgowo-rdzeniowy 50 mg/kg mc. iv. 4,0 4,2 16,7 Plwocina 2 g iv. 4,0 7,4 – Gruczoł krokowy 2 g iv. 1,0 31,5 – * Próbka moczu pobrana w ciągu 0-4 godz. po podaniu leku ** Próbka osocza pobrana 4 godziny po wstrzyknięciu Średnie stężenia cefepimu w osoczu (O), stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) i stosunek CSF/O* Czas pobrania próbki (w godzinach po podaniu leku) Liczba pacjentów Średnie stężenie w osoczu (g/ml) Stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym (g/ml) Stosunek CSF/O 0,5 7 67,1 (51,2) 5,7 (7,3) 0,12 (0,14) 1 4 44,1 (7,8) 4,3 (1,5) 0,10 (0,04) 2 5 23,9 (12,9) 3,6 (2,0) 0,17 (0,09) 4 5 11,7 (15,7) 4,2 (1,1) 0,87 (0,56) 8 5 4,9 (5,9) 3,3 (2,8) 1,02 (0,64) * pacjenci w wieku od 3,1 miesiąca do 12 lat (średni wiek 2,6 roku) Pacjentom z podejrzeniem zakażenia ośrodkowego układu nerwowego podawano cefepim w dawce 50 mg/kg mc.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
co 8 godzin, w 5-20-minutowej infuzji dożylnej. Od wybranych pacjentów pobrano próbkę osocza i płynu mózgowo-rdzeniowego w drugim i trzecim dniu leczenia, po około 1/2, 1, 2, 4 i 8 godzinach po zakończeniu infuzji. Dystrybucja cefepimu do tkanek nie zmienia się po zastosowaniu dawek w zakresie 250 mg – 2 g. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18 l. Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi <16,4% i nie zależy od stężenia cefepimu w surowicy. Metabolizm Cefepim jest metabolizowany do pochodnej N-metylopirolidyny, która jest szybko przekształcana do N-tlenku. Około 85% podanej dawki cefepimu jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Mniej niż 1% jest wydalane w postaci pochodnej N-metylopirolidyny, 6,8% w postaci N-tlenku, a 2,5% – w postaci epimeru cefepimu. Eliminacja Średni okres półtrwania cefepimu w fazie eliminacji wynosi około 2 godzin i nie zależy od podanej dawki (w przedziale 250 mg do 2 g).
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
U zdrowych osób otrzymujących dawki do 2 g dożylnie co 8 godzin przez okres 9 dni nie obserwowano kumulacji leku w organizmie. Średni klirens całkowity wynosi 120 ml/min. Średni klirens nerkowy wynosi 110 ml/min. Wydalanie następuje niemal w całości przez nerki, głównie w procesie przesączania kłębuszkowego. Pacjenci w podeszłym wieku Spośród ponad 6400 dorosłych pacjentów otrzymujących cefepim w badaniach klinicznych, 35% stanowili pacjenci w wieku 65 lat lub więcej, a 16% w wieku 75 lat lub więcej. W badaniach klinicznych, w których pacjenci w podeszłym wieku otrzymywali dawki zalecane zwykle dla dorosłych pacjentów, stwierdzono skuteczność kliniczną i bezpieczeństwo stosowania porównywalne jak w grupie młodszych dorosłych, z wyjątkiem osób z zaburzeniami czynności nerek. U zdrowych ochotników w wieku 65 lat lub starszych po dożylnym podaniu 1 g cefepimu w pojedynczej dawce obserwowano zwiększenie pola powierzchni pod krzywą (AUC) i zmniejszenie klirensu nerkowego w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami w młodszym wieku.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Zaburzenia czynności wątroby Podanie cefepimu w pojedynczej dawce 1 g nie wpływało na parametry farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie ma zatem konieczności dostosowania dawki cefepimu, o ile nie współistnieją zaburzenia czynności nerek. Farmakokinetyka cefepimu nie ulega istotnym klinicznie zmianom u pacjentów z mukowiscydozą. Zaburzenia czynności nerek Badania u pacjentów z niewydolnością nerek o różnym nasileniu wykazały istotne wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek istnieje liniowa zależność pomiędzy klirensem całkowitym a klirensem kreatyniny. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów poddawanych hemodializie wynosi 13 godzin, a u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej 19 godzin.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Farmakokinetykę cefepimu, podawanego w infuzji dożylnej w pojedynczych i wielokrotnych dawkach wynoszących 50 mg/kg mc., badano u pacjentów w wieku od 2 miesięcy do 16 lat. Dawki wielokrotne podawano co 8 lub 12 godzin przez co najmniej 48 godzin. Średnie stężenia cefepimu w osoczu po podaniu dawki początkowej były podobne do stężeń w stanie stacjonarnym. Nieznaczną kumulację leku obserwowano po podaniu dodatkowych dawek. Wartości innych parametrów farmakokinetycznych u niemowląt i dzieci po podaniu dawki początkowej i po uzyskaniu stanu stacjonarnego były takie same, niezależnie od schematu dawkowania (co 12 godzin lub co 8 godzin). Nie stwierdzono różnic w wartościach parametrów farmakokinetycznych w zależności od wieku ani od płci. Po jednorazowym podaniu dożylnym średni klirens całkowity cefepimu wynosił 3,3 ml/min/kg, a objętość dystrybucji 0,3 l/kg. Całkowity średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 1,7 godziny.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Właściwości farmakokinetyczne
Z moczem wydalane jest w postaci niezmienionej 60,4% podanej dawki cefepimu. Cefepim wydalany jest głównie przez nerki, średni klirens nerkowy wynosi 2,0 ml/min/kg. W tabeli powyżej przedstawiono stężenia cefepimu w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) w porównaniu ze stężeniami w osoczu „Średnie stężenia w osoczu (O), stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) i stosunek CSF/O cefepimu”.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Dane niekliniczne otrzymane z konwencjonalnych badań dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego, badań toksyczności po dawkowaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz toksycznego wpływu na reprodukcję nie ujawniają szczególnego ryzyka dla człowieka. Nie prowadzono długoterminowych badań dotyczących rakotwórczości.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych L-arginina 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Jak w przypadku większości antybiotyków beta-laktamowych, roztworów cefepimu nie należy mieszać z roztworami zawierających metronidazol lub siarczan netylmycyny, z uwagi na niezgodności fizyczne i chemiczne. Jeśli jednak wskazane jest leczenie skojarzone, każdy z tych antybiotyków należy podawać osobno. Uwaga Roztwory te są niezgodne z aminofiliną. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności Przed otwarciem fiolki: 2 lata Po rozpuszczeniu/rozcieńczeniu: Roztwór cefepimu należy zużyć natychmiast po rozpuszczeniu. Przygotowany roztwór wykazuje chemiczną i fizyczną stabilność przez 2 godziny w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt leczniczy należy zużyć natychmiast.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki jego przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2ºC-8ºC, chyba, że przygotowanie roztworu miało miejsce w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać fiolki w pudełku tekturowym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu/rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Cefepime Kabi, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Fiolka zawierająca 1 g cefepimu, o pojemności 15 ml ze szkła (typu III) lub 20 ml ze szkła (typu II), z korkiem z gumy chlorobutylowej.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Cefepime Kabi, 2 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Fiolka zawierająca 2 g cefepimu, o pojemności 15 ml ze szkła (typu III) lub 20 ml ze szkła (typu II), z korkiem z gumy chlorobutylowej. Wielkości opakowań: 1 fiolka 10 fiolek 50 fiolek Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem produktu leczniczego zaleca się sprawdzenie, czy roztwór do podawania pozajelitowego nie zawiera widocznych cząstek stałych. Podczas przechowywania roztwór może zmienić barwę (z bezbarwnej na bursztynowożółtą), co nie wpływa na skuteczność produktu leczniczego. Zgodności Cefepim jest zgodny z następującymi rozpuszczalnikami i roztworami: 0,9% roztwór chlorku sodu (z 5% roztworem glukozy lub bez), 10% roztwór glukozy, roztwór Ringera (z 5% roztworem glukozy lub bez), mleczan sodu M/6.
CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 2 g
Dane farmaceutyczne
Instrukcje dotyczące przygotowania roztworu W celu podania w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym, Cefepime Kabi należy rozpuścić w jałowej wodzie do wstrzykiwań, 5% roztworze glukozy do wstrzykiwań lub 0,9% roztworze chlorku sodu, stosując objętości wymienione w poniższej tabeli „Sporządzanie roztworów cefepimu”. W celu podania w infuzji dożylnej należy przygotować roztwór cefepimu 1 g lub 2 g analogicznie jak do bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego i dodać odpowiednią ilość uzyskanego roztworu do pojemnika zawierającego zgodny farmaceutycznie płyn infuzyjny. Sporządzanie roztworów cefepimu Dawka i droga podania: fiolka 1 g: 10 ml, Przybliżona objętość w fiolce: 11,4 ml, Przybliżone stężenie cefepimu: 90 mg/ml fiolka 2 g: 10 ml, Przybliżona objętość w fiolce: 12,8 ml, Przybliżone stężenie cefepimu: 160 mg/ml Usuwanie Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Cefepime TZF, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Jedna fiolka zawiera 1 g cefepimu (cefepimum) w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji. Proszek barwy białej do jasnożółtej. Wartość pH przygotowanego roztworu wynosi 4,0 do 6,0.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Dorośli Cefepime TZF jest wskazany w leczeniu zakażeń wymienionych poniżej, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na działanie cefepimu: bakteriemia współistniejąca z jednym z wymienionych poniżej zakażeń lub potencjalnie z nim związana; ciężkie zapalenie płuc; ciężkie zakażenia dróg moczowych; zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej; zakażenia pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych; leczenie empiryczne epizodów gorączkowych u pacjentów z umiarkowaną (liczba granulocytów obojętnochłonnych ≤ 1000/mm3) lub ciężką (liczba granulocytów obojętnochłonnych ≤ 500/mm3) neutropenią. U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkiego zakażenia (np. u pacjentów po przebytym ostatnio zabiegu przeszczepienia szpiku kostnego, z niskim ciśnieniem tętniczym krwi, z nowotworem układu krwiotwórczego stanowiącym chorobę podstawową lub z ciężką lub długotrwałą neutropenią) stosowanie antybiotyku w monoterapii może nie być właściwe.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
Brak wystarczających danych potwierdzających skuteczność stosowania u tych pacjentów cefepimu w monoterapii. Ewentualnie można zlecić leczenie skojarzone z antybiotykiem z grupy aminoglikozydów lub glikopeptydów, biorąc pod uwagę indywidualny profil ryzyka pacjenta. Dzieci Cefepime TZF jest wskazany w leczeniu zakażeń wymienionych poniżej, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na działanie cefepimu: bakteriemia współistniejąca z jednym z wymienionych poniżej zakażeń lub potencjalnie z nim związana; ciężkie zapalenie płuc; ciężkie zakażenia dróg moczowych; bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych; leczenie empiryczne epizodów gorączkowych u pacjentów z umiarkowaną (liczba granulocytów obojętnochłonnych ≤ 1000/mm3) lub ciężką (liczba granulocytów obojętnochłonnych ≤ 500/mm3) neutropenią. Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Po rekonstytucji cefepim może być podawany domięśniowo lub poprzez powolne wstrzyknięcie dożylne trwające od 3 do 5 minut lub poprzez krótkotrwały wlew dożylny trwający około 30 min. Dawkowanie i sposób podawania zależą od rodzaju i ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu, wydolności nerek oraz ogólnego stanu pacjenta. Dawkowanie u pacjentów z prawidłową czynnością nerek Dorośli i młodzież o masie ciała powyżej 40 kg (w przybliżeniu w wieku powyżej 12 lat) Wielkość pojedynczej dawki cefepimu i odstęp pomiędzy dawkami Ciężkie zakażenia: Posocznica Zapalenie płuc Powikłane zakażenia dróg moczowych Zakażenia pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych Bardzo ciężkie zakażenia: Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej Leczenie empiryczne epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropeni? 2 g co 12 godzin 2 g co 8 godzin Czas leczenia wynosi zwykle 7 – 10 dni.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Na ogół produktu Cefepime TZF nie należy podawać krócej niż przez 7 dni i dłużej niż przez 14 dni. W przypadku leczenia empirycznego epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropenią czas leczenia wynosi zwykle 7 dni lub do ustąpienia neutropenii. Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 12 lat i (lub) o masie ciała poniżej lub równiej 40 kg Pojedyncza dawka cefepimu (mg/kg mc.) / przerwy pomiędzy dawkami / czas trwania leczenia Ciężkie zakażenia: Zapalenie płuc Powikłane zakażenia dróg moczowych Bardzo ciężkie zakażenia: Posocznica Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Leczenie empiryczne epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropeni? Dzieci w wieku od 2 miesięcy, o masie ciała ≤ 40 kg: 50 mg/kg mc. co 12 godzin cięższe zakażenia: 50 mg/kg mc. co 8 godzin Czas trwania leczenia: 10 dni 50 mg/kg mc. co 8 godzin Czas trwania leczenia: 7 – 10 dni Niemowlęta w wieku od 1 do 2 miesięcy: 30 mg/kg mc. co 12 godzin 30 mg/kg mc.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
co 8 godzin cięższe zakażenia: 30 mg/kg mc. co 8 godzin Czas trwania leczenia: 10 dni Czas trwania leczenia: 7 – 10 dni Doświadczenia z dziećmi w wieku do 2 miesięcy, którym podawano cefepim w dawce 50 mg/kg mc. są ograniczone. Jednak z danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów w wieku ponad 2 miesięcy wynika, że u dzieci w wieku 1 – 2 miesięcy wystarcza dawkowanie 30 mg/kg mc. co 12 lub 8 godzin. Podczas podawania cefepimu dzieci w tym wieku powinny być pod stałą kontrolą. U dzieci o masie ciała powyżej 40 kg zalecane jest dawkowanie jak u dorosłych (patrz tabela). U dzieci w wieku powyżej 12 lat o masie ciała poniżej 40 kg należy postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania u młodszych pacjentów o masie ciała ≤ 40 kg. Dawkowanie u dzieci nie może przekraczać maksymalnej dawki dla dorosłych (2 g co 8 godzin).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Dorośli i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg (w wieku około 12 lat) U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania, aby zrekompensować wolniejsze wydalanie przez nerki. Pierwsza dawka dla pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek jest taka sama, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek, czyli 2 g cefepimu. Zalecane dawki podtrzymujące: wielkość pojedynczej dawki cefepimu i odstęp pomiędzy dawkami Klirens kreatyniny (ml/min) Ciężkie zakażenia: Posocznica Zapalenie płuc Powikłane zakażenia dróg moczowych Zakażenia pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych Bardzo ciężkie zakażenia: Zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej Leczenie empiryczne epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropeni?
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Pacjenci dializowani U pacjentów poddawanych hemodializie w ciągu 3 godzin dializy z organizmu jest wydalane około 68% całkowitej ilości cefepimu. Modelowanie farmakokinetyczne wskazuje na to, że u pacjentów poddawanych hemodializie konieczna jest redukcja dawki. Zaleca się następujące dawkowanie: 1 g cefepimu w pierwszej dobie leczenia, następnie 0,5 g cefepimu na dobę, we wszystkich zakażeniach, z wyjątkiem pacjentów z gorączką neutropeniczną. W tym ostatnim przypadku dawka wynosi 1 g na dobę. Cefepim należy w miarę możliwości podawać codziennie o tej samej porze dnia, a w dniach, w których odbywa się dializa, po jej zakończeniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek poddawanych ciągłej dializie otrzewnowej zaleca się następujące dawkowanie: 1 g cefepimu co 48 godzin w ciężkich zakażeniach (posocznica, zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych, zakażenia pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych); 2 g cefepimu co 48 godzin w bardzo ciężkich zakażeniach (zakażenia w obrębie jamy brzusznej, w tym zapalenie otrzewnej, leczenie empiryczne gorączki neutropenicznej).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Dzieci w wieku od 1 miesiąca i o masie ciała do 40 kg (w wieku około 12 lat) Jedna dawka 50 mg/kg mc. u dzieci w wieku od ponad 2 miesięcy do 12 lat oraz jedna dawka 30 mg/kg mc. u dzieci w wieku 1 – 2 miesięcy odpowiada dawce 2 g u dorosłych. Z tego względu u dzieci zaleca się podobne wydłużenie odstępu pomiędzy dawkami i/lub zmniejszenie dawki, jak u dorosłych, zgodnie z poniższymi tabelami. Dzieci w wieku od 2 miesięcy i o masie ciała do 40 kg (odpowiadającej wiekowi ok. 12 lat) Wielkość pojedynczej dawki cefepimu (mg/kg mc.) / Odstęp pomiędzy dawkami Klirens kreatyniny (ml/min) Ciężkie zakażenia: Zapalenie płuc Powikłane zakażenia dróg moczowych Bardzo ciężkie zakażenia: Posocznica Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych Leczenie empiryczne epizodów gorączkowych u pacjentów z neutropeni? U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Pacjenci w podeszłym wieku Ze względu na zwiększone ryzyko zaburzenia czynności nerek, u pacjentów w podeszłym wieku należy zachować ostrożność podczas dobierania dawki i monitorować czynność nerek. Jeśli występują zaburzenia czynności nerek, zaleca się modyfikację dawki (patrz punkt 4.4). 5. Sposób podawania Informacje dotyczące przygotowania roztworu produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6. Wskazówki dotyczące stosowania przygotowanego roztworu: Przed podaniem leku należy sprawdzić wygląd roztworu. Roztwór można podać tylko wtedy, jeśli jest przezroczysty i jest praktycznie wolny od cząstek widocznych gołym okiem. Roztwory mogą mieć zabarwienie od żółtego do żółtobrązowego. Nie ma to niekorzystnego wpływu na działanie produktu leczniczego Cefepime TZF. Zawartość fiolki jest przeznaczona do jednorazowego użycia. Wszelkie pozostałości gotowego do stosowania roztworu należy usunąć. Po każdym przygotowaniu roztworu należy go przed użyciem obejrzeć gołym okiem.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dawkowanie
Roztwór można stosować wyłącznie jeśli jest przejrzysty, bez widocznych cząstek.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną cefepim lub na grupę antybiotyków – cefalosporyny – lub na dowolny inny antybiotyk beta-laktamowy (np. na penicyliny, monobaktamy lub karbapenemy) lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych podczas stosowania cefepimu obserwowano ciężkie reakcje nadwrażliwości, w pojedynczych przypadkach prowadzące do zgonu. Przed rozpoczęciem leczenia cefepimem należy przeprowadzić dokładny wywiad w celu ustalenia, czy u pacjenta występowały w przeszłości reakcje nadwrażliwości na cefepim, beta-laktamy lub inne leki. Należy zachować ostrożność podczas stosowania cefepimu u pacjentów, u których kiedykolwiek rozpoznano astmę lub skłonność do alergii. Po podaniu pierwszej dawki należy uważnie obserwować pacjenta. W przypadku wystąpienia jakiejkolwiek reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie. W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości może być konieczne podanie adrenaliny lub zastosowanie innych właściwych metod leczenia.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Aktywność przeciwbakteryjna cefepimu Ze względu na ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego, cefepim nie jest odpowiedni do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że wrażliwość na cefepim bakterii, które wywołały zakażenie jest potwierdzona lub bardzo prawdopodobna (patrz punkt 5.1). Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min) lub innymi stanami, które mogą osłabiać czynność nerek, dawkowanie cefepimu należy odpowiednio zmodyfikować w celu wyrównania wolniejszego tempa wydalania przez nerki. W tej grupie pacjentów dawki podtrzymujące cefepimu powinny być zmniejszone, ponieważ po podaniu zwykle stosowanych dawek mogą występować wysokie stężenia antybiotyku w surowicy, a czas ich utrzymywania się może być wydłużony. Dalsze dawkowanie należy określić w zależności od stopnia wydolności nerek, nasilenia zakażenia i wrażliwości drobnoustrojów (patrz punkty 4.2 oraz 5.2).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Po wprowadzeniu produktu do obrotu opisywano przypadki ciężkich działań niepożądanych: przemijającą encefalopatię (zaburzenia świadomości, w tym dezorientacja, omamy, stupor i śpiączka), mioklonie, drgawki (w tym bezdrgawkowy stan padaczkowy) i (lub) niewydolność nerek (patrz punkt 4.8). W większości przypadków działania te występowały u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy otrzymywali cefepim w dawkach większych niż zalecane. Objawy neurotoksyczne ustępowały na ogół po przerwaniu leczenia i (lub) po hemodializie, chociaż zdarzały się pojedyncze przypadki zakończone zgonem. Podczas stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym cefepimu, obserwowano biegunkę związaną z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD, ang. Clostridium difficile associated diarrhoea) o różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po zagrażające życiu zapalenie okrężnicy. Możliwość CDAD należy rozważyć u wszystkich pacjentów, u których po leczeniu antybiotykiem wystąpi biegunka.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Niezbędny jest staranny wywiad medyczny, gdyż opisywano przypadki wystąpienia CDAD ponad 2 miesiące po podaniu leków przeciwbakteryjnych. W razie podejrzenia lub potwierdzenia wystąpienia CDAD może być konieczne przerwanie antybiotykoterapii, która nie jest skierowana przeciwko C. difficile. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie cefepimu może wywołać nasilony wzrost niewrażliwych drobnoustrojów. Jeśli w trakcie leczenia rozwinie się dodatkowe zakażenie, należy wdrożyć odpowiednie postępowanie. Produktu Cefepime TZF nie należy stosować podczas ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. W okresie karmienia piersią cefepim należy stosować z zachowaniem ostrożności (patrz punkt 4.6). W przypadku stosowania cefepimu jednocześnie z innymi lekami mogącymi działać nefrotoksycznie, np. antybiotykami aminoglikozydowymi lub silnie działającymi lekami moczopędnymi, należy uważnie kontrolować czynność nerek.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Wpływ na wyniki testów diagnostycznych Opisywano dodatni odczyn Coombs’a bez hemolizy u pacjentów otrzymujących cefepim dwa razy na dobę. Antybiotyki z grupy cefalosporyn mogą powodować fałszywie dodatni wynik testu redukcyjnego oznaczania glukozy w moczu z zastosowaniem metod opartych na redukcji miedzi (test Benedicta, Fehlinga, Clinitest), ale nie wpływają na wyniki testów metodą enzymatyczną (oksydazową). Z tego powodu zaleca się stosowanie enzymatycznej metody oznaczania glukozy w moczu. Pacjenci w podeszłym wieku Z ponad 6400 dorosłych pacjentów leczonych cefepimem w badaniach klinicznych, 35% było w wieku powyżej 65 lat, a 16% w wieku powyżej – 75 lat. W badaniach klinicznych skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania cefepimu u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową wydolnością nerek, otrzymujących dawki zalecane dla dorosłych, były porównywalne do skuteczności i bezpieczeństwa stosowania tego antybiotyku u dorosłych pacjentów z pozostałych grup wiekowych.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
U pacjentów w podeszłym wieku obserwowano umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania i mniejszy klirens nerkowy niż u młodszych osób. W przypadku zaburzenia czynności nerek zalecane jest dostosowanie dawkowania (patrz punkty 4.2 i 5.2). Cefepim jest wydalany przede wszystkim przez nerki, dlatego ryzyko wystąpienia toksyczności tego leku jest większe u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. Jako że u pacjentów w podeszłym wieku częściej obserwuje się osłabioną czynność nerek, należy zachować ostrożność w doborze dawek oraz kontrolować czynność nerek. Ciężkie działania niepożądane, w tym przemijająca encefalopatia (zaburzenia świadomości, w tym dezorientacja, omamy, stupor i śpiączka), mioklonie, drgawki (w tym bezdrgawkowy stan padaczkowy) i (lub) niewydolność nerek, występowały u pacjentów w podeszłym wieku z niewydolnością nerek, otrzymujących zwykle stosowane dawki cefepimu (patrz punkty 4.2 i 4.8).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Jednoczesne stosowanie antybiotyków o działaniu bakteriostatycznym może zmniejszać działanie antybiotyków beta-laktamowych. U pacjentów otrzymujących cefepim dwa razy na dobę opisywano występowanie fałszywie dodatnich wyników odczynu Coombsa, bez hemolizy (patrz punkty 4.4 i 4.8). Wyniki oznaczania glukozy w moczu metodą nieenzymatyczną mogą być fałszywie dodatnie, dlatego zaleca się stosowanie enzymatycznej metody oznaczania glukozy w moczu.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Płodność W badaniach na szczurach stosowanie cefepimu nie wywierało wpływu na płodność. Brak danych dotyczących wpływu leczenia cefepimem na płodność u ludzi. Ciąża Badania wpływu cefepimu na rozrodczość prowadzone na myszach, szczurach i królikach nie wykazały żadnych dowodów szkodliwego oddziaływania na płód, nie przeprowadzono jednak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych w tym zakresie u kobiet ciężarnych. Badania na zwierzętach dotyczące wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, przebieg porodu i rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Produktu Cefepime TZF nie należy stosować podczas ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Cefepim przenika przez barierę łożyskową. Jak dotąd brak wystarczających danych dotyczących stosowania cefepimu u kobiet w ciąży.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Dlatego, do czasu uzyskania większej ilości danych, cefepim może być stosowany w ciąży, zwłaszcza podczas pierwszych trzech miesięcy, wyłącznie po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Karmienie piersi? Cefepim przenika do mleka ludzkiego, dlatego powinien być stosowany w okresie karmienia piersią po starannym rozważeniu korzyści i zagrożeń i z uwzględnieniem ewentualnego negatywnego wpływu na karmione piersią niemowlę (wpływ na florę jelitową z możliwą kolonizacją przez drożdżaki i rozwojem uczulenia na cefalosporyny).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie leczenia cefepimem mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zaburzenia świadomości, zawroty głowy, splątanie lub omamy (patrz punkt 4.8), które mogą mieć niekorzystny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, dlatego pacjentom należy odradzać prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane W badaniach klinicznych z udziałem 5598 pacjentów najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia żołądkowo-jelitowe i reakcje nadwrażliwości. W ocenie działań niepożądanych brano pod uwagę następującą klasyfikację ich częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10) często (od ≥ 1/100 do < 1/10) niezbyt często (od ≥ 1/1000 do < 1/100) rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) bardzo rzadko (< 1/10 000) częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane występujące w trakcie badań klinicznych i po wprowadzeniu do obrotu: Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często: kandydoza jamy ustnej, zapalenie pochwy Rzadko: nieswoista kandydoza Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo często: dodatni odczyn Coombsa Często: wydłużenie czasu protrombinowego i czasu koalinowo-kefalinowego, niedokrwistość, eozynofilia Niezbyt często: małopłytkowość, leukopenia, neutropenia Częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko: reakcja alergiczna Częstość nieznana: wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Częstość nieznana: fałszywie dodatni wynik oznaczenia glukozy w moczu Zaburzenia psychiczne Częstość nieznana: splątanie, omamy Zaburzenia układu nerwowego Niezbyt często: bóle głowy Rzadko: drgawki, parestezje, zaburzenia smaku, zawroty głowy Częstość nieznana: śpiączka, odrętwienie, encefalopatia, zaburzenia świadomości, drgawki miokloniczne Zaburzenia naczyniowe Często: zapalenie żyły w miejscu wstrzyknięcia Rzadko: rozszerzenie naczyń krwionośnych Częstość nieznana: krwotoki Zaburzenia ucha i błędnika Rzadko: szum uszny Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia Rzadko: duszność Zaburzenia żołądka i jelit Często: biegunka Niezbyt często: zapalenie okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, nudności, wymioty Rzadko: bóle brzucha, zaparcia Częstość nieznana: zaburzenia żołądkowo-jelitowe Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często: zwiększona aktywność aminotransferazy alaninowej, zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej, zwiększone stężenie bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często: wysypka Niezbyt często: rumień, pokrzywka, świąd Rzadko: obrzęki Częstość nieznana: toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Rzadko: bóle stawowe Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często: zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy Częstość nieznana: niewydolność nerek, toksyczna nefropatia Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Rzadko: świąd narządów płciowych Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często: podrażnienia w miejscu infuzji, zapalenie i ból w miejscu wstrzyknięcia Niezbyt często: gorączka, stan zapalny w miejscu infuzji Rzadko: dreszcze Badania diagnostyczne Często: zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej Profil bezpieczeństwa stosowania cefepimu u niemowląt i dzieci jest podobny do obserwowanego u dorosłych.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym cefepimu w badaniach klinicznych było zaczerwienienie skóry. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa Tel: + 48 22 49 21 301 Fax: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Możliwe jest niezamierzone przedawkowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy otrzymają dawki cefepimu niedostosowane do stopnia wydolności nerek (patrz punkty 4.2 i 4.4). W przypadkach ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, cefepim może zostać wyeliminowany z organizmu w drodze hemodializy. Dializa otrzewnowa jest nieskuteczna w tym przypadku.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: cefalosporyny czwartej generacji Kod ATC: J01DE01 Mechanizm działania Mechanizm działania cefepimu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w fazie wzrostu) poprzez blokowanie białek wiążących penicyliny (PBPs, ang. penicillin-binding proteins), np. transpeptydaz. Wynikiem tego jest działanie bakteriobójcze. Zależność między farmakokinetyką i farmakodynamik? Skuteczność zależy przede wszystkim od długości okresu, podczas którego stężenie substancji czynnej utrzymuje się powyżej wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) wzrost danego drobnoustroju chorobotwórczego. Mechanizmy oporności Oporność na cefepim może wynikać z następujących mechanizmów: Unieczynnienie przez beta-laktamazy. Cefepim może być hydrolizowany przez niektóre beta-laktamazy, szczególnie przez beta-laktamazy o szerokim spektrum (tzw ESBLs, ang. extended spectrum beta-lactamases), np.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
szczepów Escherichia coli i Klebsiella pneumoniae. Zmniejszone powinowactwo PBPs do cefepimu. Nabyta oporność pneumokoków i innych paciorkowców bazuje na powstałej w wyniku mutacji modyfikacji istniejących białek wiążących penicyliny. Z drugiej strony rozwój oporności u gronkowców opornych na metycylinę (oksacylinę) jest warunkowany powstawaniem dodatkowego PBP ze zmniejszonym powinowactwem do cefepimu. Niewystarczająca penetracja cefepimu przez zewnętrzną błonę komórkową bakterii Gram-ujemnych może prowadzić do niewystarczającego hamowania aktywności PBPs. Cefepim może być aktywnie usuwany z komórek przez tzw. pompy błonowe. Istnieje częściowa lub całkowita oporność krzyżowa pomiędzy cefepimem a innymi cefalosporynami i penicylinami. Stężenia graniczne Badanie wrażliwości drobnoustrojów na cefepim przeprowadza się, stosując standardowe serie rozcieńczeń.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Ustalono następujące minimalne stężenia hamujące w przypadku opornych i wrażliwych drobnoustrojów: Stężenia graniczne wg EUCAST (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) Drobnoustrój Wrażliwy Oporny Enterobacteriaceae ≤ 1 mg/l > 4 mg/l Pseudomonas aeruginosa ≤ 8 mg/l > 8 mg/l Staphylococcus spp. __ __ Streptococcus spp. (grupy A, B, C, G) __ __ Streptococcus pneumoniae ≤ 1 mg/l > 2 mg/l Haemophilus influenzae ≤ 0,25 mg/l > 0,25 mg/l Moraxella catarrhalis ≤ 4 mg/l > 4 mg/l Stężenia graniczne nieswoiste gatunkowo ≤ 4 mg/l > 8 mg/l 1) Stężenia graniczne dotyczą leczenia wysokimi dawkami (2 g trzy razy na dobę). 2) Wrażliwość na lek bakterii z rodzaju Staphylococcus spp. jest zgodna z wynikiem oznaczenia wrażliwości na oksacylinę lub cefoksytynę. Paciorkowce oporne na metycylinę (oksacylinę) zostały również ocenione jako oporne na cefalosporyny. 3) Wrażliwość na lek bakterii z rodzaju Streptococcus spp.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
(grupy A, B, C, G) jest zgodna z wynikiem oznaczenia wrażliwości na penicylinę G. 4) Stężenia graniczne odnoszą się do dożylnej dawki dobowej 2 g dwa razy na dobę i leczenia dużymi dawkami wynoszącymi co najmniej 2 g trzy razy na dobę. * Głównie na podstawie farmakokinetyki w surowicy. Rozpowszechnienie oporności nabytej w Niemczech Rozpowszechnienie oporności nabytej pewnych gatunków może się różnić w zależności od położenia geograficznego i czasu. Dlatego do oceny oporności konieczne są dane lokalne, zwłaszcza w celu zapewnienia skutecznego leczenia ciężkich zakażeń. Jeśli z powodu lokalnej oporności skuteczność cefepimu może być wątpliwa, należy zasięgnąć porady specjalisty. Szczególnie w przypadku ciężkich zakażeń lub niepowodzenia terapeutycznego wskazane jest wykonanie badań mikrobiologicznych w celu wykrycia drobnoustroju chorobotwórczego i określenia jego wrażliwości na cefepim.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Występowanie nabytej oporności w Niemczech na podstawie danych wynikających z badań i kontroli krajowych w kierunku oporności w okresie ostatnich 5 lat (stan: styczeń 2016 r.): Gatunek zwykle wrażliwy Tlenowe drobnoustroje Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy oporne na penicylinę) Streptococcus pyogenes Tlenowe drobnoustroje Gram-ujemne Acinetobacter pittii Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Haemophilus influenzae Moraxella catarrhalis Morganella morganii Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia liquefaciens Serratia marcescens Gatunki, w przypadku których może występować problem oporności nabytej Tlenowe drobnoustroje Gram-dodatnie Staphylococcus aureus Staphylococcus epidermidis Staphylococcus haemolyticus Staphylococcus hominis Tlenowe drobnoustroje Gram-ujemne Acinetobacter baumannii Enterobacter cloacae Escherichia coli Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Pseudomonas aeruginosa Gatunki z wrodzoną oporności?
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Tlenowe drobnoustroje Gram-dodatnie Enterococcus spp. Listeria monocytogenes Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Tlenowe drobnoustroje Gram-ujemne Legionella spp. Stenotrophomonas maltophilia Drobnoustroje beztlenowe Bacteroides fragilis Clostridium difficile Inne drobnoustroje Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. ° W chwili publikacji tej tabeli aktualne dane nie były dostępne. Dane na temat wrażliwości uzyskano z piśmiennictwa podstawowego, standardowych opracowań i zaleceń terapeutycznych. + W co najmniej jednym regionie wskaźnik oporności wynosi powyżej 50%. % Szczepy wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) są zawsze oporne. ∋ W warunkach pozaszpitalnych wskaźnik oporności jest <10%.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne W tabeli poniżej podano średnie stężenie cefepimu w osoczu u dorosłych mężczyzn, w różnym czasie od jednorazowego podania cefepimu w infuzji dożylnej (iv.) w ciągu 30 minut lub we wstrzyknięciu domięśniowym (im.) w dawce 500 mg, 1 g i 2 g. Dawka cefepimu Średnie stężenie cefepimu w osoczu (μg/ml) u zdrowych dorosłych 0,5 h 1,0 h 2,0 h 4,0 h 8,0 h 12,0 h 500 mg iv. 38,2 21,6 11,6 5,0 1,4 0,2 1 g iv. 78,7 44,5 24,3 10,5 2,4 0,6 2 g iv. 163,1 85,8 44,8 19,2 3,9 1,1 500 mg im. 8,2 12,5 12,0 6,9 1,9 0,7 1 g im. 14,8 25,9 26,3 16,0 4,5 1,4 2 g im. 36,1 49,9 51,3 31,5 8,7 2,3 Dybrybucja Stopień związania cefepimu z białkami osocza wynosi 16,4% i nie zależy od stężenia leku w surowicy. Metabolizm Cefepim jest metabolizowany do N-metylopirolidyny, która jest szybko przekształcana w N-tlenek N-metylopirolidyny. 85% podanej dawki jest wykrywane w moczu w postaci niezmienionej.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
W moczu stwierdza się wysokie stężenia cefepimu w postaci niezmienionej. Mniej niż 1% podanej dawki jest wydalane z moczem w postaci N-metylopirolidyny, 6,8% w postaci N-tlenku, a 2,5% – w postaci epimeru cefepimu. Eliminacja Średni okres półtrwania w fazie eliminacji cefepimu wynosi 2 godziny i nie zmienia się w przedziale dawek od 250 mg do 2 g. Nie obserwowano kumulacji leku u osób zdrowych, które otrzymywały dawki 2 g dożylnie co 8 godzin przez okres do 9 dni. Średni klirens całkowity wynosi 120 ml/min, a średni klirens nerkowy cefepimu wynosi 110 ml/min. Cefepim jest niemal całkowicie wydalany drogą nerkową, przede wszystkim w procesie przesączania kłębuszkowego. Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z różnie nasilonymi zaburzeniami czynności nerek dochodzi do istotnego wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek istnieje liniowa zależność pomiędzy klirensem całkowitym a klirensem kreatyniny (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek poddawanych hemodializie wynosi 13 godzin, a u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej – 19 godzin. Zaburzenia czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie stwierdzono zmian w parametrach farmakokinetycznych po podaniu jednorazowej dawki 1 g. Nie ma zatem konieczności modyfikacji dawkowania. Pacjenci w podeszłym wieku U ochotników w wieku ≥ 65 lat, którym podano dożylnie jednorazową dawkę cefepimu 1 g, stwierdzono zwiększenie pola powierzchni pod krzywą i zmniejszenie klirensu nerkowego w porównaniu z dorosłymi w młodszym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku modyfikacja dawki jest konieczna w przypadku zaburzeń czynności nerek (patrz punkty 4.2 i 4.3). Dzieci Farmakokinetykę cefepimu badano u pacjentów w wieku od 2,1 miesiąca do 11,2 roku, którym podawano jednorazowe i wielokrotne dawki 50 mg/kg mc. w infuzji dożylnej lub we wstrzyknięciu domięśniowym.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Dawki wielokrotne podawano co 8 lub 12 godzin przez okres co najmniej 48 godzin. Po jednorazowym podaniu dożylnym klirens całkowity wynosił 3,3 ml/min/kg, a średnia objętość dystrybucji wynosiła 0,3 l/kg. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 1,7 godziny. W moczu wykrywano 60,4% podanej dawki w stanie niezmienionym, a klirens nerkowy wynosił około 2 ml/min/kg mc., co wskazuje, że cefepim jest głównie wydalany przez nerki. Średnie stężenie cefepimu w osoczu po podaniu pierwszej dawki było zbliżone do stężeń w stanie stacjonarnym. Niewielką kumulację leku obserwowano po podaniu dodatkowych dawek. Wartości innych parametrów farmakokinetycznych u niemowląt i dzieci po podaniu dawki początkowej i po uzyskaniu stanu stacjonarnego były takie same, niezależnie od schematu dawkowania (co 12 godzin lub co 8 godzin). Nie stwierdzono różnic w wartościach parametrów farmakokinetycznych w zależności od wieku ani od płci pacjentów.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Nie przeprowadzono długoterminowych badań na zwierzętach, ukierunkowanych na ocenę ryzyka rakotwórczego działania cefepimu. Wyniki badań in vitro i in vivo wskazują, że cefepim nie jest genotoksyczny. Nie stwierdzono wpływu leku na płodność u szczurów.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych L-Arginina 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Lek wykazuje niezgodności fizykochemiczne z metronidazolem, wankomycyną, gentamycyną, tobramycyną, netylmycyną i aminofiliną. Jeśli wskazane jest jednoczesne podanie dożylne któregoś z tych leków, nie wolno ich mieszać z cefepimem ani podawać przez ten sam dostęp dożylny. 6.3 Okres ważności 3 lata. Po otwarciu fiolki i przygotowaniu roztworu roztwory cefepimu należy zużyć natychmiast po przygotowaniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu leku, patrz punkt 6.3.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka z bezbarwnego, przezroczystego szkła (typu III), z korkiem z gumy bromobutylowej (typu I) i aluminiowym wieczkiem, w tekturowym pudełku. 1 fiolka w tekturowym pudełku z ulotką dla pacjenta. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Przed podaniem leku należy sprawdzić wygląd roztworu. Roztwór można podać tylko wtedy, jeśli jest przezroczysty i jest praktycznie wolny od cząstek widocznych gołym okiem. Roztwory mogą mieć zabarwienie od żółtego do żółtobrązowego. Nie ma to niekorzystnego wpływu na działanie produktu leczniczego Cefepime TZF. Zawartość fiolki jest przeznaczona do jednorazowego użycia. Wszelkie pozostałości gotowego do użycia roztworu należy usunąć. Sposób sporządzania roztworów Przygotowanie roztworu do wstrzyknięcia domięśniowego Produkt Cefepime TZF należy rozpuścić w 2,4 ml jednego z płynów podanego w poniższej tabeli.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Tak przygotowany roztwór należy wstrzykiwać głęboko domięśniowo w duży mięsień (np. górny zewnętrzny kwadrat mięśnia pośladkowego wielkiego gluteus maximus). Dawki przekraczające 1 g zaleca się wstrzykiwać w dwa różne miejsca. Produkt Cefepime TZF może być rozpuszczany w 0,5% lub 1% roztworze chlorowodorku lidokainy, jednak dodatek środka miejscowo znieczulającego zazwyczaj nie jest konieczny, gdyż domięśniowe wstrzykiwanie leku jest bezbolesne lub powoduje niewielki ból. Ilość i rozpuszczalniki (oraz przybliżone stężenie) stosowane do przygotowania roztworów do wstrzyknięcia domięśniowego woda do wstrzykiwań: 2,4 ml ~280 mg/ml 0,9% roztwór chlorku sodu 5% roztwór glukozy 0,5% roztwór lidokainy 1% roztwór lidokainy Przygotowanie roztworu do wstrzyknięcia dożylnego Zawartość fioki należy rozpuścić w odpowiedniej ilości rozpuszczalnika podanego w poniższej tabeli.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Sporządzony roztwór podaje się powoli w ciągu 3 do 5 minut bezpośrednio do żyły lub poprzez zestaw do infuzji w sytuacji, gdy pacjent otrzymuje jednocześnie w infuzji dożylnej inny zgodny roztwór. Przygotowanie roztworu do infuzji dożylnej W celu podania infuzji dożylnej należy przygotować roztwór cefepimu w taki sam sposób, jak dla wstrzyknięcia dożylnego. Odpowiednią ilość sporządzonego roztworu należy dodać do pojemnika infuzyjnego zawierającego zgodny płyn infuzyjny. Czas trwania infuzji dożylnej powinien wynosić około 30 minut. Ilości i rozpuszczalniki (oraz przybliżone stężenia) stosowane do przygotowania roztworów do wstrzyknięcia dożylnego i infuzji woda do wstrzykiwań: 3 ml 230 mg/ml 0,9% roztwór chlorku sodu 5% roztwór glukozy woda do wstrzykiwań: 10 ml 90 mg/ml 0,9% roztwór chlorku sodu: 25 ml 40 mg/ml 5% roztwór glukozy mleczanowy roztwór Ringera Roztwór Ringera 0,9% roztwór chlorku sodu: 1000 ml 1 mg/ml 5% roztwór glukozy 10% roztwór glukozy 5% roztwór glukozy w 0.9% roztworze chlorku sodu Przygotowywanie roztworów musi się odbywać w warunkach aseptycznych.
CHPL leku Cefepime TZF, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO EXBLIFEP 2 g/0,5 g proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera cefepimu dichlorowodorek jednowodny odpowiadający 2 g cefepimu i 0,5 g enmetazobaktamu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Proszek o barwie białej do żółtawej.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania EXBLIFEP jest wskazany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych (patrz punkty 4.4 i 5.1): – powikłane zakażenia układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek – szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane ze stosowaniem respiratora Leczenie pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi powyżej lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami. Należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie W powikłanych zakażeniach dróg moczowych, w tym odmiedniczkowym zapaleniu nerek, zalecana dawka dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi 2,0 g/0,5 g cefepimu/enmetazobaktamu co 8 godzin podawane w postaci wlewu dożylnego trwającego 2 godziny. W przypadku pacjentów z nasilonym klirensem nerkowym (eGFR > 150 ml/min) zaleca się wydłużenie czasu infuzji do 4 godzin (patrz punkt 5.2). W szpitalnym zapaleniu płuc, w tym zapaleniu płuc związanym ze stosowaniem respiratora, zalecana dawka dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi 2,0 g/0,5 g cefepimu/enmetazobaktamu co 8 godzin podawane w infuzji dożylnej przez 4 godziny. Zazwyczaj leczenie prowadzi się przez 7 do 10 dni. Ogólnie, produkt leczniczy należy podawać przez nie mniej niż 7 dni i nie dłużej niż 14 dni. W przypadku pacjentów z bakteriemią może być konieczne leczenie przez maksymalnie 14 dni.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dawkowanie
Szczególne grupy pacjentów Osoby w podeszłym wieku Nie jest konieczna zmiana dawki produktu leczniczego u osób w podeszłym wieku wyłącznie ze względu na wiek (patrz punkt 5.2). Zaburzenia czynności nerek Zaleca się zmianę dawki w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy mają bezwzględny szacowany wskaźnik przesączania kłębuszkowego (eGFR) poniżej 60 ml/min (patrz punkt 5.2). Zalecana dawka u pacjentów z różnymi stopniami czynności nerek została podana w Tabeli 1. Pacjenci poddawani ciągłemu leczeniu nerkozastępczemu wymagają większej dawki niż pacjenci poddawani hemodializom. U pacjentów poddawanych ciągłemu leczeniu nerkozastępczemu dawkę trzeba zmienić w oparciu o klirens CRRT ( CL CRRT w ml/min). U pacjentów ze zmienną czynnością nerek należy monitorować stężenia kreatyniny w surowicy i eGFR co najmniej codziennie i odpowiednio dostosowywać dawkę.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dawkowanie
W przypadku pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc, w tym zapaleniem płuc związanym ze stosowaniem respiratora, czas infuzji powinien wynosić 4 godziny niezależnie od statusu zaburzenia czynności nerek. Tabela 1: Zalecana dawka produktu leczniczego EXBLIFEP u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dawkowanie

Bezwzględne eGFR (ml/min) Zalecany schemat dawkowania produktu leczniczego EXBLIFEP(cefepim i enmetazobaktam) Przerwapomiędzy dawkami
Łagodne (60 – <90) cefepim 2 g i enmetazobaktam 0,5 g co 8 godzin
Umiarkowane (30 – <60) cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g co 8 godzin
Ciężkie (15 – <30) cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g co 12 godzin
Schyłkowa niewydolność nerek(<15) cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g co 24godziny
Pacjenci wymagający hemodializy cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g dawka wysycająca pierwszego dnia leczenia, a następnie cefepim 0,5 g i enmetazobaktam 0,125 g (co 24 godziny, ale po sesjihemodializy w dniach prowadzenia hemodializy) co 24 godziny
Pacjenci poddawani ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej cefepim 2 g i enmetazobaktam 0,5 g Co 48godzin

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dawkowanie
Zaburzenia czynności wątroby Nie jest konieczna zmiana dawki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego EXBLIFEP u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Produkt leczniczy EXBLIFEP podaje się w infuzji dożylnej. Instrukcja dotycząca rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania – Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. – Nadwrażliwość na jakikolwiek środek przeciwbakteryjny należący do cefalosporyn. – Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężkie reakcje skórne) na jakikolwiek inny rodzaj beta-laktamowego środka przeciwbakteryjnego (np. penicyliny, karbapenemy lub monobaktamy).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Zgłaszano poważne, sporadycznie prowadzące do zgonu reakcje nadwrażliwości po zastosowaniu cefepimu i cefepimu z enmetazobaktamem (patrz punkt 4.3 i 4.8). Pacjenci z wywiadem wskazującym na nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe mogą wykazywać też nadwrażliwość na cefepim z enmetazobaktamem. Przed rozpoczęciem leczenia należy zebrać staranny wywiad w celu ustalenia, czy u pacjenta występowały wcześniej reakcje nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe (patrz punkt 4.3). Cefepim z enmetazobaktamem należy podawać ostrożnie pacjentom z wywiadem wskazującym na astmę lub skazę alergiczną. Pacjenta należy uważnie monitorować podczas podawania pierwszej dawki produktu leczniczego. W razie wystąpienia reakcji alergicznej należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie leczenie doraźne.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Specjalne środki ostrozności
Zaburzenia czynności nerek Należy dostosować dawkę w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, którzy mają bezwzględny eGFR poniżej 60 ml/min (patrz punkt 4.2). Podczas stosowania cefepimu/enmetazobaktamu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeśli dawka nie została zmniejszona, zgłaszano przemijającą encefalopatię (zaburzenia świadomości ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne, napady drgawkowe (również niedrgawkowy stan padaczkowy) i (lub) niewydolność nerek. W niektórych przypadkach u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zgłaszano toksyczne działanie na układ nerwowy pomimo skorygowania dawki. Należy uważnie monitorować czynność nerek w razie stosowania produktów leczniczych o potencjalnym działaniu toksycznym na nerki, takich jak aminoglikozydy i silne diuretyki, jednocześnie z cefepimem i enmetazobaktamem.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Specjalne środki ostrozności
Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile (CDAD) Podczas stosowania cefepimu wraz z enmetazobaktamem zgłaszano CDAD o stopniu ciężkości wahającym się od łagodnej biegunki do śmiertelnego zapalenia płuc. CDAD należy brać pod uwagę u pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie lub po podawaniu cefepimu wraz z enmetazobaktamem. Należy rozważyć przerwanie leczenia cefepimem wraz z enmetazobaktamem oraz zastosowanie środków podtrzymujących wraz z podawaniem specyficznego leczenia C. difficile . Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę. Niewrażliwe drobnoustroje Stosowanie cefepimu wraz z enmetazobaktamem może doprowadzić do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów, co może wymagać przerwania leczenia lub zastosowania innych odpowiednich środków. Osoby w podeszłym wieku Nie jest konieczna zmiana dawki produktu leczniczego w oparciu o wiek.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Specjalne środki ostrozności
Ze względu na większe prawdopodobieństwo zmniejszonej czynności nerek u osób w wieku podeszłym należy zachować ostrożność podczas wyboru dawki i monitorować czynność nerek. Ograniczenia danych klinicznych Szpitalne zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc związane ze stosowaniem respiratora Stosowanie cefepimu wraz z enmetazobaktamem do leczenia pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc, w tym zapaleniem płuc związanym ze stosowaniem respiratora, opiera się na doświadczeniach z samym cefepimem i analizach farmakokinetyczno-farmakodynamicznych dla cefepimu wraz z enmetazobaktamem. Ograniczenia spektrum działania przeciwbakteryjnego Cefepim wykazuje niewielkie działanie lub brak działania na większość mikroorganizmów Gram- dodatnich i bakterii beztlenowych (patrz punkty 4.2 i 5.1). Jeśli wiadomo, lub podejrzewa się, że te patogeny przyczyniają się do procesu zakaźnego, należy zastosować dodatkowe środki przeciwbakteryjne.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Specjalne środki ostrozności
Spektrum działania hamującego enmetazobaktamu obejmuje klasę A beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum działania (ESBL). Enmetazobaktam nie hamuje w sposób wiarygodny karbapenemazy klasy A karbapenemazy Klebsiella pneumoniae i nie hamuje beta-laktamaz klasy B, klasy C ani klasy D. Cefepim na ogół zachowuje stabilność wobec hydrolizy przez enzymy należące do klasy C AmpC oraz klasy D OXA-48 (patrz punkt 5.1). Wpływ na badania serologiczne Podczas leczenia cefepimem wraz z enmetazobaktamem, podobnie jak przy leczeniu cefepimem, może wystąpić dodatni wynik pośredniego i bezpośredniego testu Coombsa bez oznak hemolizy. Antybiotyki cefalosporynowe mogą powodować fałszywie dodatnią reakcję przy wykrywaniu glukozy w moczu za pomocą testu redukcji miedzi (roztwór Benedicta lub Fehlinga albo z tabletkami Clinitest), ale nie przy stosowaniu testów enzymatycznych (oksydaza glukozowa) w celu wykrywania glikozurii.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Specjalne środki ostrozności
Z tego powodu zaleca się badanie obecności glukozy z zastosowaniem metody enzymatycznej oksydazy glukozowej.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących interakcji z enmetazobaktamem. Jednak na podstawie badań in vitro i ze względu na drogi eliminacji potencjał interakcji farmakokinetycznych enmetazobaktamu uznaje się za niski. Jednoczesne leczenie antybiotykami bakteriostatycznymi może wpływać na działanie antybiotyków beta-laktamowych. Antybiotyki cefalosporynowe mogą nasilać działanie kumarynowych antykoagulantów, co obserwuje się w przypadku cefepimu.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych dotyczących stosowania cefepimu z enmetazobaktamem u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję przy odpowiedniej ekspozycji klinicznej na enmetazobaktam, ale bez oznak działania teratogennego (patrz punkt 5.3). Enmetazobaktam można stosować w okresie ciąży wyłącznie w razie wyraźnych wskazań i tylko wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają zagrożenie dla dziecka. Karmienie piersią Dane fizyko-chemiczne sugerują przenikanie cefepimu z enmetazobaktamem do mleka ludzkiego. Wykazano też przenikanie cefepimu z enmetazobaktamem do mleka szczurów. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i niemowląt. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać leczenie cefepimem z enmetazobaktamem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność Nie badano wpływu cefepimu z enmetazobaktamem na płodność ludzi.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Nie obserwowano upośledzenia płodności u samców i samic szczurów leczonych cefepimem lub enmetazobaktamem (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn EXBLIFEP wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Możliwe reakcje niepożądane, takie jak zaburzenia świadomości, zawroty głowy, splątanie lub omamy, mogą zmieniać zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkty 4.4, 4.8 i 4.9).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęstszymi reakcjami niepożądanymi, które występowały w badaniu Fazy III były: wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT) (4.8%), wzrost aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AST) (3,5%), biegunka (2,9%) i zapalenie żyły w miejscu podania infuzji (1,9%). Poważne działanie niepożądane w postaci zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridioides difficile wystąpiło u 0,2% (1/516) pacjentów. Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych Następujące reakcje niepożądane zgłaszano podczas stosowania cefepimu w monoterapii podczas badań klinicznych lub w trakcie nadzoru nad bezpieczeństwem stosowania po wprowadzeniu do obrotu i (lub) zidentyfikowano podczas badań Fazy II i /lub Fazy III z cefepimem i enmetazobaktamem. Reakcje niepożądane są klasyfikowane zgodnie z klasyfikacją układowo-narządową, preferowanymi terminami terminologii MedDRA.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Działania niepożądane
Częstości występowania są określone jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/ 1 000 do <1/100), rzadko (≥1/ 10 000 do <1/ 1 000), bardzo rzadko (<1/ 10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 2. Częstość reakcji niepożądanych według układów i narządów

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość Preferowany termin MedDRA
Zakażenia i zakażenia pasożytnicze Niezbyt często Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile, kandydoza jamy ustnej a, zakażenie pochwy
Rzadko Zakażenie drożdżakami Candidaa
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Bardzo często Dodatni odczyn Coombsaa
Często Wydłużenie czasu protrombinowegoa, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacjia, niedokrwistośća, eozynofiliaa
Niezbyt często Małopłytkowość, leukopeniaa, neutropeniaa
Nieznana Niedokrwistość aplastycznab, niedokrwistość hemolitycznab,agranulocytozaa
Zaburzenia układu immunologicznego Rzadko Reakcja anafilaktycznaa, obrzęk naczynioruchowyaalergiczne zapalenie skóry
Nieznana wstrząs anafilaktycznya
Zaburzenia metabolizmu i odżywania Nieznana Fałszywie dodatni wynik oznaczeniaglukozy w moczua
Zaburzenia psychiczne Nieznana Stan splątaniaa, omamya
Zaburzenia układu nerwowego często Ból głowy
Niezbyt często Zawroty głowy
Rzadko Drgawkia, parestezjea, zaburzenia smaku
Nieznana Śpiączkaa, stupora, encefalopatiaa, zaburzenia świadomościa, miokloniea
Zaburzenia naczyniowe Często Zapalenie żyły w miejscu podaniainfuzji
Rzadko Rozkurcz naczyńa
Nieznana Krwotokb
Choroby układu oddechowego, klatkipiersiowej i śródpiersia Rzadko Dusznośća
Zaburzenia żołądka i jelit Często Biegunka

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość Preferowany termin MedDRA
Niezbyt często Rzekomobłoniaste zapalenie jelitagrubego, zapalenie jelita grubego, nudności, wymioty
Rzadko Ból brzucha, zaparcia
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazyalkalicznej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często Wysypka
Niezbyt często Rumień, pokrzywka, świąd
Nieznana Toksyczne martwicze oddzielanie się naskórkab, zespół Stevensa-Johnsonab, rumień wielopostaciowyb
Zaburzenia nerek i układu moczowego Niezbyt często Zwiększenie stężenia mocznika wekrwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi
Nieznana Niewydolność nereka, nefropatia toksycznab
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi Rzadko Świąd sromu i pochwy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często Reakcja w miejscu podania infuzji, bólw miejscu wstrzyknięcia, reakcja zapalna w miejscu wstrzyknięcia
Niezbyt często Gorączkaa, reakcja zapalna w miejscupodania wlewu
Rzadko Dreszczea
Badania diagnostyczne Często Zwiększenie aktywności amylazy, zwiększenie aktywności lipazy, zwiększenie aktywności dehydrogenazymleczanowej

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Działania niepożądane
a : Reakcje niepożądane zgłaszane po zastosowaniu tylko cefepimu. b : Reakcje niepożądane, które w powszechnym odczuciu można przypisać innym związkom z tej klasy (efekt klasy). Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w Załączniku V.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Objawy Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię (zaburzenia świadomości ze splątaniem, omamami, stuporem i śpiączką), drgawki miokloniczne, napady drgawkowe (patrz punkt 4.8). Leczenie Przypadkowe przedawkowanie występowało po podawaniu dużych dawek pacjentom z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.2 i 4.4). W razie ciężkiego przedawkowania, szczególnie w przypadku pacjentów z upośledzeniem czynności nerek, hemodializa pomoże usunąć cefepim i enmetazobaktam z organizmu. Dializa otrzewnowa nie wykazuje skuteczności (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwbakteryjne stosowane ogólnie, inne antybiotyki beta- laktamowe, cefalosporyny IV generacji kod ATC: J01DE51 Mechanizm działania Cefepim wywiera działanie bakteriobójcze poprzez hamowanie syntezy złożonej z peptydoglikanów ściany komórkowej w wyniku wiązania z białkami wiążącymi penicyliny (PBP, ang. penicillin- binding proteins) i ich hamowanie. Cefepim wykazuje ogólnie odporność na hydrolizę przez enzymy AmpC klasy C i OXA-48 klasy D. Enmetazobaktam jest związkiem sulfonowym kwasu penicylanowego, wykazującym działanie hamujące beta-laktamazy, strukturalnie związanym z penicyliną. Enmetazobaktam wiąże się z beta- laktamazami i zapobiega hydrolizie cefepimu. Wykazuje aktywność przeciw ESBL klasy A. Enmetazobaktam nie hamuje w sposób wiarygodny karbapenemazy klasy A KPC ani nie hamuje beta- laktamaz klasy B, klasy C ani klasy D.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Oporność na lek Mechanizmy oporności bakteryjnej, które mogłyby potencjalnie wpływać na cefepim z enmetazobaktamem obejmują zmutowane lub nabyte PBP, zmniejszoną przepuszczalność błony zewnętrznej dla któregoś ze związków, aktywny transport któregoś ze związków na zewnątrz komórki i enzymy beta-laktamaz oporne na hamowanie przez enmetazobaktam i zdolne do hydrolizowania cefepimu. Działanie przeciwbakteryjne w skojarzeniu z innymi środkami Nie wykazano antagonistycznego działania w badaniach in vitro dotyczących skojarzeń produktów leczniczych obejmujących cefepim z enmetazobaktamem i azytromycynę, aztreonam, klindamycynę, daptomycynę, doksycyklinę, gentamycynę, lewofloksacynę, linezolid, metronidazol, trimetoprim z sulfametoksazolem lub wankomycyną. Wartości graniczne badania wrażliwości Kryteria interpretacyjne MIC (minimalnego stężenia hamującego) dla badania wrażliwości zostały ustanowione przez Europejski Komitet ds.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Oceny Wrażliwości na środki przeciwdrobnoustrojowe (EUCAST) dla cefepimu z enmetazobaktamem. Są one wymienione tutaj: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic- breakpoints_en.xlsx Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Wykazano, że aktywność przeciwbakteryjna cefepimu jest najlepiej skorelowana z odsetkiem czasu przerw pomiędzy dawkami, w których stężenie wolnej substancji czynnej było większe niż MIC cefepimu z enmetazobaktamem (%fT>MIC). W przypadku enmetazobaktamu wskaźnik farmakokinetyki/farmakodynamiki P(K-PD) stanowi odsetek czasu przerw pomiędzy dawkami, w których stężenie wolnej substancji czynnej było większe niż stężenie progowe (%fT>C T ). Skuteczność kliniczna wobec konkretnych drobnoustrojów chorobotwórczych W badaniach klinicznych wykazano skuteczność wobec wymienionych pod każdym wskazaniem patogenów, które były in vitro wrażliwe na cefepim z enmetazobaktamem.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Powikłane zakażenia układu moczowego w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Drobnoustroje Gram-ujemne: – Escherichia coli – Klebsiella pneumoniae – Proteus mirabilis Nie ustalono skuteczności klinicznej wobec następujących patogenów, które mają znaczenie dla zatwierdzonych wskazań, chociaż badania in vitro sugerują, że byłyby wrażliwe na cefepim i cefepim z enmetazobaktamem przy braku nabytych mechanizmów oporności: Drobnoustroje Gram-ujemne: – Klebsiella aerogenes – Klebsiella oxytoca – Serratia marcescens – Citrobacter freundii – Citrobacter koseri – Providencia rettgeri – Providencia stuartii – Acinetobacter baumannii – Pseudomonas aeruginosa – Enterobacter cloacae Drobnoustroje Gram-dodatnie: – Staphylococcus aureus (tylko metycylinowrażliwy) Dane in vitro wskazują, że następujące gatunki nie są wrażliwe na cefepim z enmetazobaktamem: – Enteroccocus spp.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakodynamiczne
Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego EXBLIFEP w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje gram ujemne (w dopuszczonych wskazaniach: „Leczenie powikłanych zakażeń układu moczowego, w tym odmiedniczkowego zapalenia nerek”, „Leczenie szpitalnego zapalenia płuc, w tym zapalenia płuc związanego ze stosowaniem respiratora” oraz „Leczenie pacjentów z bakteriemią, która przebiega w powiązaniu z zakażeniami wymienionymi powyżej lub podejrzewa się, że przebiega w powiązaniu z tymi zakażeniami”) (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Wchłanianie Po dożylnym podawaniu 2 g cefepimu i 0,5 g enmetazobaktamu w ciągu 2 godzin co 8 godzin pacjentom z powikłanym zakażeniem dróg moczowych, maksymalne stężenie w osoczu (C max ) ocenione w Dniu 1. i Dniu 7. wynosiło 87–100 µg/ml i 17–20 µg/ml odpowiednio dla cefepimu i enmetazobaktamu. Nie było istotnej różnicy w zakresie C max i AUC pomiędzy zdrowymi ochotnikami a pacjentami w powikłanym zakażeniem dróg moczowych w populacyjnej analizie PK. Dystrybucja Cefepim i enmetazobaktam są dobrze dystrybuowane w płynach i tkankach organizmu, w tym w błonie śluzowej oskrzeli. Na podstawie populacyjnej analizy PK, całkowita objętość dystrybucji wynosiła 16,9 l dla cefepimu i 20,6 l dla enmetazobaktamu. Wiązanie cefepimu przez białka osocza wynosi około 20% i nie zależy od jego stężenia w surowicy. W przypadku enmetazobaktamu wiązanie z białkami osocza jest pomijalne.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Badanie płynu powlekającego nabłonek dróg oddechowych (ELF) u zdrowych ochotników wykazało, że penetracja cefepimu i enmetazobaktamu do płuc jest podobna i wynosi maksymalnie, odpowiednio, 73% i 62% po upływie 8 godzin od rozpoczęcia infuzji, przy współczynniku biodystrybucji fAUC (ELF/osocze) w ciągu całej 8-godzinnej przerwy wynoszącym 47% dla cefepimu i 46% dla enmetazobaktamu. Metabolizm Cefepim ulega metabolizmowi w małym stopniu. Głównym metabolitem jest N-metylopirolidyna, która stanowi ok. 7% podanej dawki. Enmetazobaktam ulega minimalnemu metabolizmowi w wątrobie. Eliminacja Zarówno cefepim, jak i enmetazobaktam są wydalane głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Średni czas półtrwania w fazie eliminacji dla 2 g cefepimu i 500 mg enmetazobaktamu przy podawaniu ich łącznie wynosił u pacjentów z powikłanym zakażeniem dróg moczowym, odpowiednio, 2,7 godzin i 2,6 godzin. Około 85% podanej dawki cefepimu wydala się w postaci niezmienionej z moczem.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku enmetazobaktamu około 90% dawki było wydalane w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin. Średni klirens nerkowy dla enmetazobaktamu wynosił 5,4 l/h, a średni całkowity klirens wynosił 8,1 l/h. Po wielokrotnych infuzjach dożylnych podawanych co 8 godzin przez 7 dni u osób z prawidłową czynnością nerek nie następowała kumulacja cefepimu ani enmetazobaktamu. Liniowość lub nieliniowość Maksymalne stężenie w osoczu (C max ) i pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) dla cefepimu i enmetazobaktamu wzrastały proporcjonalnie wraz z dawką w badanym zakresie dawek (1 gram do 2 gramów dla cefepimu i 0,6 grama do 4 gramów dla enmetazobaktamu) po podawaniu z pojedynczej infuzji dożylnej. Szczególne grupy pacjentów Osoby w podeszłym wieku Farmakokinetykę cefepimu badano u mężczyzn i kobiet w podeszłym wieku (65 lat i powyżej).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Bezpieczeństwo i skuteczność u pacjentów w podeszłym wieku były porównywalne z osobami dorosłymi, natomiast okres półtrwania w fazie eliminacji był nieco dłuższy, a klirens nerkowy niższy u pacjentów w podeszłym wieku. Zmiana dawki jest konieczna u pacjentów w podeszłym wieku z obniżoną czynnością nerek (patrz punkty 4.2 i 4.4). Populacyjna analiza PK dla enmetazobaktamu nie wykazywała żadnych klinicznie znaczących zmian parametrów PK u pacjentów w podeszłym wieku. Zaburzenia czynności nerek W przypadku cefepimu, bez zmiany dawki AUC 0inf jest odpowiednio około 1,9-krotnie, 3-krotnie i 5- krotnie wyższe u osób z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek i 12-krotnie większe u osób ze schyłkową niewydolnością nerek, którzy byli poddawani dializom przed podaniem cefepimu z enmetazobaktamem w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku cefepimu, bez zmiany dawki AUC 0inf jest odpowiednio około 1,8-krotnie, 3-krotnie i 5- krotnie wyższe u osób z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek i 11-krotnie większe u osób ze schyłkową niewydolnością nerek, którzy byli poddawani dializom przed podaniem cefepimu z enmetazobaktamem w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek. W celu utrzymania podobnych ekspozycji ogólnoustrojowych jak w przypadku prawidłowej czynności nerek konieczna jest zmiana dawki (patrz punkt 4.2). Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u ochotników poddawanych hemodializie (n=6), po podaniu dawki wynosił odpowiednio 23,8 godzin i 16,5 godzin dla cefepimu i enmetazobaktamu. Przy hemodializie dawkę należy podawać niezwłocznie po ukończeniu dializy (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Hemodializa zwiększała ogólnoustrojowy klirens u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek, gdy dializę przeprowadzano po podaniu dawki (klirens 2,1 l/h i 3,0 l/h, odpowiednio dla cefepimu i enmetazobaktamu) w porównaniu z wartościami w sytuacji, gdy dializę przeprowadzano przed podaniem dawki (klirens dla cefepimu i enmetazobaktamu, odpowiednio, 0,7 l/hi 0,8 l/h). Dla cefepimu okres półtrwania wynosił 19 godzin w przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej. Nasilony klirens nerkowy Symulacja przy użyciu modelu populacyjnej PK wykazała, że pacjenci z większym niż prawidłowy klirensem kreatyniny (>150 ml/min) wykazywali spadek ogólnoustrojowej ekspozycji o 28% w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością nerek (80–150 ml/min). W tej populacji, na podstawie rozważań farmakokinetycznych-farmakodynamicznych, przedłużenie czasu trwania infuzji jest zalecane dla utrzymania odpowiedniej ekspozycji ogólnoustrojowej (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności wątroby Po podaniu pojedynczej dawki wynoszącej 1,0 g kinetyka cefepimu była niezmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Enmetazobaktam ulega minimalnemu metabolizmowi w wątrobie i ma niski potencjał zmiany PK przy zaburzeniach czynności wątroby. Nie jest więc wymagana zmiana dawki. Dzieci i młodzież Farmakokinetyka cefepimu z enmetazobaktamem nie została jeszcze oceniona u pacjentów w wieku od urodzenia do 18 lat.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Cefepim Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, toksycznego wpływu na rozród i genotoksyczności nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono długoterminowych badań na zwierzętach dla oceny potencjalnego działania rakotwórczego. Enmetazobaktam Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa i genotoksyczności nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości enmetazobaktamu. Ogólne działanie toksyczne Po 28 dniach podawania dożylnie raz na dobę samego enmetazobaktamu zaobserwowano zależne od dawki zmiany w wątrobie – u szczurów nagromadzenie glikogenu w komórkach wątroby, któremu towarzyszyło zwiększenie masy wątroby oraz zwyrodnienie torbielowate i martwica pojedynczych komórek, podwyższone stężenie cholesterolu i enzymów wątrobowych u psów.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wpływ enmetazobaktamu na wątrobę nie ulegał zmianie ani nasileniu, gdy podawano go razem z cefepimem. Po maksymalnie 4 tygodniach (u szczurów) i 13 tygodniach (u psów) podawania dożylnie raz na dobę enmetazobaktamu i cefepimu, obserwowano powiązane niepożądane działania na wątrobę (co najmniej częściowo przemijające) po dawkach 250/500 mg/kg/dobę u szczurów (AUC 0-24 195 μg*h/ml) oraz po dawkach 200/400 mg/kg/dobę u psów (AUC 0-24 639 μg*h/ml). Zastosowane tych dawek skutkuje osiągnięciem marginesu narażenia stanowiącego 0,86 -krotność u szczurów oraz 2,8- krotność u psów w odniesieniu do ekspozycji po maksymalnej zalecanej dawce u ludzi (AUC 0-24 226 μg*h/ml). Dla dawek NOAEL ( ang. no observed adverse effects level), wynoszących 125/250 mg/kg/dobę u szczurów i 50/100 mg/kg/dobę u psów, margines narażenia stanowił, odpowiednio, 0,57-krotność i 0,71-krotność narażenia po maksymalnej zalecanej dawce u ludzi.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Toksyczny wpływ na rozród W odniesieniu do toksycznego wpływu enmetazobaktamu na rozród szczurów i królików odnotowano opóźnienie kostnienia szkieletu (zlokalizowane, dotyczące czaszki), zarówno u szczurów, jak i królików. U królików odnotowano zwiększenie liczby utrat ciąży w fazie poimplantacyjnej, mniejszą średnią masę płodu i zmiany szkieletu (mostek ze zlaniem segmentów mostka płodowego). Te działania obserwowano wraz z toksycznym działaniem na matkę i po znaczących klinicznie dawkach. Tym samym NOAEL dla szczurów wynosi 250 mg/kg/dobę, dla królików 50 mg/kg/dobę z marginesem w odniesieniu do ekspozycji po maksymalnej zalecanej dawce u ludzi wynoszącym odpowiednio 1,14-krotność i 1,10-krotność. W badaniach na szczurach dotyczących okresu około- i poporodowego w pokoleniu F1 zaobserwowano mniejszą masę potomstwa, niewielkie opóźnienie rozwoju przed zakończeniem karmienia przez matkę i zmniejszoną aktywność motoryczną kilku samców w fazie dojrzewania.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nie obserwowano nieprawidłowości u młodych oddzielonych w dniu 4. post partum , z wyjątkiem uszkodzeń tylnych łap (rotacja i(lub) obrzęk), które odnotowano w 2 młodych z różnych miotów w pokoleniu F2 po stosowaniu 500 mg/kg/dobę. NOAEL dla pokolenia F1 wynosił 125 mg/kg/dobę, a względem toksycznego wpływu na matkę i rozwoju pokolenia F2 — 250 mg/kg/dobę z marginesem w odniesieniu do ekspozycji po maksymalnej zalecanej dawce u ludzi wynoszącym odpowiednio 0,68- krotność i 1,14-krotność.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych L-arginina 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. Istnieje fizyko-chemiczna niezgodność z następującymi antybiotykami: metronidazolem, wankomycyną, gentamycyną, siarczanem tobramycyny i siarczanem netylmycyny. W razie wskazań do jednoczesnej terapii, takie środki należy podawać oddzielnie. 6.3 Okres ważności 2 lata. Po rekonstytucji Zrekonstytuowaną zawartość fiolki należy niezwłocznie dalej rozcieńczać. Po rozcieńczeniu Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną podczas przechowywania przez nie więcej niż 6 godzin w przypadku przechowywania w temperaturze 2°C–8ºC, a następnie przez 2 godziny w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, o ile metoda otwierania/rekonstytucji/rozcieńczania wyklucza ryzyko skażenia mikrobiologicznego produkt leczniczy powinien być wykorzystany niezwłocznie.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne
Jeśli nie zostanie zużyty niezwłocznie, za czas i warunki przechowywania odpowiada użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w lodówce (2°C –8°C). Fiolkę przechowywać w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka o pojemności 20 ml (szkło przezroczyste typu I) z korkiem (guma bromobutylowa) i kapslem typu flip-off . Wielkość opakowania: 10 fiolek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowywania produktu leczniczego do stosowania Ten produkt leczniczy jest przeznaczony do infuzji dożylnej, a każda fiolka jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Przy przygotowaniu roztworu do infuzji należy przestrzegać techniki aseptycznej.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne
Przygotowanie dawek Cefepim z enmetazobaktamem jest zgodny z roztworem chlorku sodowego 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań, roztworem 5% glukozy do wstrzykiwań oraz połączeniem roztworu glukozy do wstrzykiwań i roztworu chlorku sodowego do wstrzykiwań (zawierającego 2,5 % glukozy i 0,45% chlorku sodowego). Produkt leczniczy EXBLIFEP jest dostarczany w postaci suchego proszku w fiolkach zawierających pojedynczą dawkę. Przed infuzją dożylną proszek wymaga rekonstytucji i dalszego rozcieńczenia w sposób opisany poniżej. Aby przygotować wymaganą dawkę do infuzji dożylnej, należy dokonać rekonstytucji zawartości fiolki, w sposób określony w Tabeli 3, poniżej: 1. Pobrać 10 ml płynu z worka do infuzji zawierającego 250 ml (zgodnego roztworu do wstrzykiwań) i dokonać rekonstytucji zawartości fiolki z cefepimem i enmetazobaktamem. 2. Delikatnie wymieszać do rozpuszczenia.
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne
Zrekonstytuowany roztwór cefepimu z enmetazobaktamem będzie w przybliżeniu wykazywał stężenie cefepimu wynoszące 0,20 g/ml oraz stężenie enmetazobaktamu wynoszące 0,05 g/ml. Objętość końcowa wynosi około 10 ml. UWAGA: ZREKONSTYTUOWANY ROZTWÓR NIE JEST PRZEZNACZONY DO BEZPOŚREDNIEGO WSTRZYKNIĘCIA Przed infuzją dożylną zrekonstytuowany roztwór musi być dalej niezwłocznie rozcieńczony w worku infuzyjnym o objętości 250 ml (zgodnego roztworu do wstrzykiwań). Aby rozcieńczyć zrekonstytuowany roztwór, należy pobrać całą zrekonstytuowaną zawartość fiolki, lub jej część, i dodać z powrotem do worka infuzyjnego, jak podano w Tabeli 3 poniżej. 3. Infuzja dożylna rozcieńczonego roztworu musi zostać ukończona w ciągu 8 godzin, w razie przechowywania w warunkach chłodniczych (tzn. w temperaturze 2°C–8°C. Jeśli roztwór był przechowywany w lodówce przez mniej niż 6 godzin, przed infuzją powinien osiągnąć temperaturę pokojową, a następnie być podany w temperaturze pokojowej przez 2 lub 4 godziny).
CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne
Tabela 3: Przygotowanie dawek cefepimu z enmetazobaktamem

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne

Dawka cefepimu/enmetazobaktam u Liczba fiolek do rekonstytucji Objętość roztworu do pobrania z każdej zrekonstytuowanej fiolkido dalszego rozcieńczenia Końcowa objętość worka infuzyjnego
2,5 g (2 g / 0,5 g) 1 Cała zawartość (około 10 ml) 250 ml
1,25 g (1 g / 0,25 g) 1 5,0 ml(wyrzucić niezużytą część) 245 ml
0,625 g (0,5 g / 0,125 g) 1 2,5 ml(wyrzucić niezużytą część) 242,5 ml

CHPL leku Exblifep, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 2 g + 0,5 g
Dane farmaceutyczne
Przed użyciem dokonać oceny wzrokowej fiolki. Roztwór można używać tylko wówczas, gdy jest przezroczysty i nie zawiera cząstek stałych. Należy używać wyłącznie przezroczyste roztwory. Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, roztwory cefepimu z enmetazobaktamem mogą przybrać kolor żółty do bursztynowego, w zależności od warunków przechowywania. Jednak nie ma to negatywnego wpływu na działanie produktu. Przygotowany roztwór powinien być podany w infuzji dożylnej. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Meronem, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Meronem, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Meronem, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Meronem, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda fiolka 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 2 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 4 mEq sodu (około 90 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek biały do jasnożółtego.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt Meronem jest wskazany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku 3 miesięcy i starszych (patrz punkty 4.4 i 5.1): ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc; zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Produkt Meronem może być stosowany w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których występuje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższa tabela zawiera ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Dawka i czas trwania leczenia meropenemem powinny uwzględniać rodzaj leczonego zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. Dawka do 2 g, trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawka do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Ponadto, należy rozważyć modyfikację dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz poniżej). Dorośli i młodzież Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
respiratorowe zapalenie płuc: 500 mg lub 1 g Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 2 g Powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 500 mg lub 1 g Zakażenia śródporodowe i poporodowe: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g Meropenem jest zazwyczaj podawany w postaci wlewu dożylnego trwającego około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, zamiast we wlewie, dawki do 1 g mogą być podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dawki 2 g drogą wstrzyknięcia dożylnego u pacjentów dorosłych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Zaburzenia czynności nerek Jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min, u dorosłych i młodzieży dawka powinna zostać zmodyfikowana, tak jak podano poniżej. Dostępne są ograniczone dane dotyczące zmiany dawki w przypadku podawania leku w dawce jednostkowej 2 g. Klirens kreatyniny (ml/min) Dawka (dawka jednostkowa 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej) Częstość dawkowania 26-50: jedna dawka jednostkowa co 12 godzin 10-25: pół dawki jednostkowej co 12 godzin < 10: pół dawki jednostkowej co 24 godziny Meropenem jest usuwany z surowicy podczas hemodializy i hemofiltracji. Wymagana dawka powinna zostać podana po zakończeniu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min. Dzieci Dzieci poniżej 3. miesiąca życia Bezpieczeństwo i skuteczność meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia nie zostały ustalone; nie określono również optymalnego schematu dawkowania. Jednakże, na podstawie ograniczonych danych farmakokinetycznych można wnioskować, że dawka 20 mg/kg mc., stosowana co 8 godzin, może być odpowiednim sposobem podawania leku u dzieci w tym przedziale wiekowym (patrz punkt 5.2). Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i masie ciała do 50 kg W tabeli poniżej podano zalecane dawkowanie. Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc: 10 lub 20 mg/kg mc. Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 40 mg/kg mc. Powikłane zakażenia układu moczowego: 10 lub 20 mg/kg mc.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 10 lub 20 mg/kg mc. Złożone zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg mc. Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 40 mg/kg mc. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg mc. Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg Należy podawać dawki jak u osób dorosłych. Brak doświadczeń w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meronem jest zazwyczaj podawany we wlewie dożylnym trwającym od 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, meropenem w dawkach do 20 mg/kg mc. może być podawany drogą wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są ograniczone dane dotyczące podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym (bolus). W celu zapoznania się z instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia danego pacjenta należy wziąć pod uwagę, czy właściwe jest zastosowanie leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, uwzględniając czynniki, takie jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko związane z wyborem leku w przypadku zakażenia bakterią oporną na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae lub z gatunku Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy. Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, donoszono o przypadkach ciężkich i sporadycznie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których występowały reakcje nadwrażliwości po karbapenemach, penicylinach lub innych lekach przeciwbakteryjnych beta-laktamowych, mogą być nadwrażliwi także na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które prowadziły do zespołu Kounisa (ostrego, alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków W przypadku niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, donoszono o występowaniu zapalenia jelit związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Objawy mogą mieć różne nasilenie, od łagodnych do zagrażających życiu.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Dlatego jest ważne, aby wziąć pod uwagę to rozpoznanie u pacjenta, u którego wystąpi biegunka podczas leczenia lub po leczeniu meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia i zastosowanie antybiotyków stosowanych do leczenia zakażeń bakterią Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit. Drgawki Niezbyt często, podczas leczenia karbapenemami, w tym także meropenemem, zgłaszano występowanie drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle monitorować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenie czynności wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8). 5 Podczas leczenia meropenemem pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby. Nie ma konieczności zmiany dawki leku (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może występować dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu (patrz punkt 4.5). Produkt Meronem zawiera sód. Meronem, 500 mg: produkt leczniczy zawiera 45 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Meronem, 1 g: produkt leczniczy zawiera 90 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących interakcji, z wyjątkiem badań z probenecydem. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych i w związku z tym hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie stężenia meropenemu w surowicy. Należy zachować ostrożność stosując probenecyd jednocześnie z meropenemem. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu meropenemu na stopień wiązania z białkami i metabolizm innych leków. Meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że nie jest spodziewane występowanie interakcji z innymi lekami, wynikających z wypierania ich z połączeń z białkami. Po podaniu kwasu walproinowego jednocześnie z karbapenemami donoszono o zmniejszeniu stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Interakcje
Z uwagi na szybkie wystąpienie początku działania i duże działanie zmniejszające stężenie kwasu walproinowego, wydaje się, że jednoczesne leczenie kwasem walproinowym/walproinianem sodowym/walpromidem oraz lekiem z grupy karbapenemów nie powinno być stosowane i należy go unikać (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków oraz warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Donoszono o wielu przypadkach zwiększenia działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może różnić się zależnie od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po jednoczesnym podaniu antybiotyków z lekami przeciwzakrzepowymi.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Interakcje
Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych lub są dostępne tylko ograniczone dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa zaleca się, aby unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersi? Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu do mleka ludzkiego. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki uzasadniają potencjalne ryzyko dla dziecka.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów, a dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po meropenemie była biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności lub wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań diagnostycznych po meropenemie była trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli podano działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, < 1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Zdarzenie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytoza Niezbyt często agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4), obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezja Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności Niezbyt często zapalenie jelita związane z antybiotykoterapią (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4), pokrzywka Częstość nieznana reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyny zapalne, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Opis wybranych działań niepożądanych Zespół Kounisa: Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest względne przedawkowanie, jeśli dawka nie została zmieniona tak, jak opisano w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie kliniczne wskazuje, że w przypadku wystąpienia przedawkowania ewentualne reakcje niepożądane są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają niewielkie nasilenie i przemijają po zaprzestaniu stosowania lub po zmniejszeniu dawki leku. Należy rozważyć stosowanie leczenia objawowego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem oraz jego metabolit ulegają hemodializie.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych w wyniku wiązania się z białkiem wiążącym penicyliny (PBP, ang. penicillin binding protein). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Podobnie jak dla innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamowych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie meropenemu przekracza MIC (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu pomiędzy kolejnymi dawkami. Ten cel nie został osiągnięty w modelach klinicznych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm oporności Oporność na meropenem może wynikać ze: (1) zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (z powodu zmniejszonej produkcji białek porynowych), (2) zmniejszonego powinowactwa docelowych białek wiążących penicyliny (PBP), (3) zwiększonej ekspresji składowych pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej i (4) produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Na terenie Unii Europejskiej donoszono o lokalnym występowaniu skupisk zakażeń wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy. Nie ma oporności krzyżowej wynikającej z mechanizmu działania pomiędzy meropenem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednakże u bakterii może rozwinąć się oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstawania bierze udział zmniejszenie przepuszczalności i (lub) aktywacja pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne Kryteria interpretacyjne minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration, MIC) do oznaczania wrażliwości zostały ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) dla meropenem i są wymienione tutaj: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx Rozpowszechnienie nabytej oporności na lek może różnić się geograficznie oraz zmieniać w czasie w odniesieniu do poszczególnych gatunków drobnoustrojów i dlatego należy uwzględnić lokalne informacje na temat występowania oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. Zależnie od potrzeb, należy skorzystać z porady eksperta, gdy lokalne występowanie oporności jest takie, że użyteczność leku przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów zakażeń jest wątpliwa.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Zazwyczaj wrażliwe gatunki Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwe) Staphylococcus species (metycylino-wrażliwe), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptoniphilus asaccharoliticus Peptostreptococcus spp (w tym P. micros, P. anaerobius, P.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
magnus) Beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides caccae Grupa Bacteroides fragilis Prevotella bivia Prevotella disiens Gatunki, wśród których może wystąpić oporność nabyta Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecium Tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Organizmy o oporności naturalnej Tlenowe Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Legionella spp. Inne drobnoustroje Chlamydiophila pneumoniae Chlamydophila psittaci Coxiella burnetti Mycoplasma pneumoniae $ Gatunki, które wykazują pośrednią naturalną wrażliwość. £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem. † Odsetek oporności ≥ 50% w jednym lub więcej krajów EU. Nosacizna i melioidoza Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne U osób zdrowych średni okres półtrwania wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11- 27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, który zmniejsza się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowym wlewie średnie Cmax wynosi odpowiednio około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3; 62,3 i 153 µg h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax to 52 i 112 µg/ml, odpowiednio po dawkach 500 mg i 1000 mg. Po podaniu dawek wielokrotnych co 8 godzin osobom z prawidłową czynnością nerek, nie obserwowano kumulacji meropenemu. Badanie u 12 pacjentów, którym podawano 1 000 mg meropenemu co 8 godzin po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej, wykazało, że Cmax i okres półtrwania są porównywalne do wartości u osób zdrowych, lecz objętość dystrybucji jest większa i wynosi 27 l.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od jego stężenia. Po szybkim podaniu (w czasie 5 minut lub krótszym), farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest ona w mniejszym stopniu wyrażona po infuzji trwającej 30 minut. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do wielu płynów i tkanek w tym do płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskiego układu płciowego, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany na drodze hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, co prowadzi do powstania nieczynnego metabolitu. W badaniach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) i dlatego nie ma konieczności jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest głównie wydalany przez nerki w niezmienionej postaci; około 70% (50-75%) jest wydalane w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Kolejne 28% jest wykrywane w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Tylko około 2% dawki jest wydalane z kałem. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje na to, że meropenem podlega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek W przypadku niewydolności nerek zwiększa się AUC stężenia w osoczu i wydłuża się okres półtrwania dla meropenemu. Odnotowano, że AUC zwiększało się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu do wartości u osób z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieaktywnych mikrobiologicznie metabolitów z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazano, że choroba wątroby nie wpływa na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Pacjenci dorośli W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych u osób chorych w porównaniu do zdrowych z równoważną czynnością nerek nie obserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w jamie brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości głównego kompartmentu od masy i klirensu zależnego od klirensu kreatyniny i wieku. Dzieci i młodzież Badanie farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem, po dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
wykazało wartości Cmax zbliżone do obserwowanych u osób dorosłych po dawkach odpowiednio 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazuje spójne dane farmakokinetyczne dla dawek i okresów półtrwania podobne do zaobserwowanych u dorosłych u wszystkich dzieci z wyjątkiem najmłodszych (<6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) oraz 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 12 godzin jako meropenem, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza. Farmakokinetyka meropenemu badana u noworodków wymagających leczenia przeciwzakażeniowego, wykazuje u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym większy, przy ogólnym, średnim biologicznym okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o model PK populacji wykazała, że po zastosowaniu dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% dla P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przed czasem i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu w osoczu, które korelowało ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcją klirensu pozanerkowego. Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku, poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania prowadzone na zwierzętach wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologiczne dowody uszkodzenia kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów tylko po 12 dawkach 2000 mg/kg mc. i większych po podaniu pojedynczym i u małp w 7-dniowym badaniu, po dawkach 500 mg/kg mc. Meropenem jest ogólnie dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Oddziaływanie na układ nerwowy było obserwowane w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po dawkach przekraczających 1000 g/kg mc. Po podaniu dożylnym, wartość LD50 meropenemu i.v. u gryzoni wynosiła powyżej 2000 mg/kg mc. W badaniach z powtarzanymi dawkami meropenemu, podawanymi do 6 miesięcy, obserwowano niewielkie efekty uboczne, w tym zmniejszenie liczby krwinek czerwonych u psów. W przeprowadzonych konwencjonalnych badaniach u szczurów po dawkach do 750 mg/kg mc. i u małp po dawkach do 360 mg/kg mc.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
nie uzyskano dowodów na potencjalne działanie mutagenne, jak również na toksyczny wpływ na reprodukcję, w tym na działanie teratogenne. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt podawany dożylnie był dobrze tolerowany przez zwierzęta. Meropenem i jego jedyny metabolit miały u zwierząt podobny profil toksyczności.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Meronem, 500 mg: sodu węglan bezwodny Meronem, 1 g: sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rozpuszczeniu: Szybkie wstrzyknięcie dożylne W celu przygotowania roztworu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić produkt w wodzie do wstrzykiwań, do otrzymania stężenia 50 mg/ml. Wykazano trwałość chemiczną i fizyczną sporządzonego roztworu do szybkiego wstrzyknięcia podczas przechowywania przez 3 godziny w temperaturze do 25°C lub 12 godzin podczas przechowywania w stanie schłodzonym (2-8°C). Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 30°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Meronem, 500 mg: 674 mg proszku w 20 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Meronem, 1 g: 1348 mg proszku w 30 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Produkt jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu przygotowania meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Infuzja W celu przygotowania meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze dekstrozy do infuzji. Każda fiolka służy do jednorazowego użycia. W trakcie przygotowywania roztworu oraz jego podawania należy zachować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Meronem, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Meronem, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Meronem, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Meronem, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu (Meropenemum) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda fiolka 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 2 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu w ilości odpowiadającej około 4 mEq sodu (około 90 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek biały do jasnożółtego.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt Meronem jest wskazany do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku 3 miesięcy i starszych (patrz punkty 4.4 i 5.1): ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc; zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy; powikłane zakażenia układu moczowego; powikłane zakażenia jamy brzusznej; zakażenia śródporodowe i poporodowe; powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich; ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Produkt Meronem może być stosowany w leczeniu gorączkujących pacjentów z neutropenią, u których występuje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższa tabela zawiera ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Dawka i czas trwania leczenia meropenemem powinny uwzględniać rodzaj leczonego zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. Dawka do 2 g, trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawka do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażeń, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Ponadto, należy rozważyć modyfikację dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz poniżej). Dorośli i młodzież Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
respiratorowe zapalenie płuc: 500 mg lub 1 g Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 2 g Powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 500 mg lub 1 g Zakażenia śródporodowe i poporodowe: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2 g Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g Meropenem jest zazwyczaj podawany w postaci wlewu dożylnego trwającego około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, zamiast we wlewie, dawki do 1 g mogą być podawane w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są jedynie ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa podawania dawki 2 g drogą wstrzyknięcia dożylnego u pacjentów dorosłych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Zaburzenia czynności nerek Jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min, u dorosłych i młodzieży dawka powinna zostać zmodyfikowana, tak jak podano poniżej. Dostępne są ograniczone dane dotyczące zmiany dawki w przypadku podawania leku w dawce jednostkowej 2 g. Klirens kreatyniny (ml/min) Dawka (dawka jednostkowa 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej) Częstość dawkowania 26-50: jedna dawka jednostkowa co 12 godzin 10-25: pół dawki jednostkowej co 12 godzin < 10: pół dawki jednostkowej co 24 godziny Meropenem jest usuwany z surowicy podczas hemodializy i hemofiltracji. Wymagana dawka powinna zostać podana po zakończeniu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Pacjenci w podeszłym wieku Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min. Dzieci Dzieci poniżej 3. miesiąca życia Bezpieczeństwo i skuteczność meropenemu u dzieci poniżej 3. miesiąca życia nie zostały ustalone; nie określono również optymalnego schematu dawkowania. Jednakże, na podstawie ograniczonych danych farmakokinetycznych można wnioskować, że dawka 20 mg/kg mc., stosowana co 8 godzin, może być odpowiednim sposobem podawaniu leku u dzieci w tym przedziale wiekowym (patrz punkt 5.2). Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i masie ciała do 50 kg W tabeli poniżej podano zalecane dawkowanie. Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc: 10 lub 20 mg/kg mc. Zapalenie oskrzeli i płuc w przebiegu mukowiscydozy: 40 mg/kg mc. Powikłane zakażenia układu moczowego: 10 lub 20 mg/kg mc. Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej: 10 lub 20 mg/kg mc.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie
Złożone zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg mc. Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 40 mg/kg mc. Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg mc. Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg Należy podawać dawki jak u osób dorosłych. Brak doświadczeń w stosowaniu leku u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meronem jest zazwyczaj podawany we wlewie dożylnym trwającym od 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Zamiennie, meropenem w dawkach do 20 mg/kg mc. może być podawany drogą wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 minut. Dostępne są ograniczone dane dotyczące podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym (bolus). W celu zapoznania się z instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny lub cefalosporyny).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia danego pacjenta należy wziąć pod uwagę, czy właściwe jest zastosowanie leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów, uwzględniając czynniki, takie jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko związane z wyborem leku w przypadku zakażenia bakterią oporną na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae lub z gatunku Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy. Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamów, donoszono o przypadkach ciężkich i sporadycznie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których występowały reakcje nadwrażliwości po karbapenemach, penicylinach lub innych lekach przeciwbakteryjnych beta-laktamowych, mogą być nadwrażliwi także na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które prowadziły do zespołu Kounisa (ostrego, alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków W przypadku niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, donoszono o występowaniu zapalenia jelit związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia jelit. Objawy mogą mieć różne nasilenie, od łagodnych do zagrażających życiu.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Dlatego jest ważne, aby wziąć pod uwagę to rozpoznanie u pacjenta, u którego wystąpi biegunka podczas leczenia lub po leczeniu meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia i zastosowanie antybiotyków stosowanych do leczenia zakażeń bakterią Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit. Drgawki Niezbyt często, podczas leczenia karbapenemami, w tym także meropenemem, zgłaszano występowanie drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle monitorować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenie czynności wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8). 5 Podczas leczenia meropenemem pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi wcześniej chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby. Nie ma konieczności zmiany dawki leku (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności
Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może występować dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu (patrz punkt 4.5). Produkt Meronem zawiera sód. Meronem, 500 mg: produkt leczniczy zawiera 45 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Meronem, 1 g: produkt leczniczy zawiera 90 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących interakcji, z wyjątkiem badań z probenecydem. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych i w związku z tym hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania oraz zwiększenie stężenia meropenemu w surowicy. Należy zachować ostrożność stosując probenecyd jednocześnie z meropenemem. Nie prowadzono badań dotyczących wpływu meropenemu na stopień wiązania z białkami i metabolizm innych leków. Meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że nie jest spodziewane występowanie interakcji z innymi lekami, wynikających z wypierania ich z połączeń z białkami. Po podaniu kwasu walproinowego jednocześnie z karbapenemami donoszono o zmniejszeniu stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
Z uwagi na szybkie wystąpienie początku działania i duże działanie zmniejszające stężenie kwasu walproinowego, wydaje się, że jednoczesne leczenie kwasem walproinowym/walproinianem sodowym/walpromidem oraz lekiem z grupy karbapenemów nie powinno być stosowane i należy go unikać (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków oraz warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Donoszono o wielu przypadkach zwiększenia działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko może różnić się zależnie od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po jednoczesnym podaniu antybiotyków z lekami przeciwzakrzepowymi.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje
Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych lub są dostępne tylko ograniczone dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa zaleca się, aby unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersi? Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu do mleka ludzkiego. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki uzasadniają potencjalne ryzyko dla dziecka. 4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów, a dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po meropenemie była biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności lub wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań diagnostycznych po meropenemie była trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli podano działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, < 1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Zdarzenie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytoza Niezbyt często agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4), obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezja Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności Niezbyt często zapalenie jelita związane z antybiotykoterapią (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4), pokrzywka Częstość nieznana reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyny zapalne, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Opis wybranych działań niepożądanych Zespół Kounisa: Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego. 4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest względne przedawkowanie, jeśli dawka nie została zmieniona tak, jak opisano w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie kliniczne wskazuje, że w przypadku wystąpienia przedawkowania ewentualne reakcje niepożądane są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają niewielkie nasilenie i przemijają po zaprzestaniu stosowania lub po zmniejszeniu dawki leku. Należy rozważyć stosowanie leczenia objawowego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem oraz jego metabolit ulegają hemodializie.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów, a dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi po meropenemie była biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności lub wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań diagnostycznych po meropenemie była trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli podano działania niepożądane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1 000, < 1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość występowania Zdarzenie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytoza Niezbyt często agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, leukopenia, eozynofilia Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4), obrzęk naczynioruchowy Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezja Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, ból brzucha, wymioty, nudności Niezbyt często zapalenie jelita związane z antybiotykoterapią (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona), rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4), pokrzywka Częstość nieznana reakcja polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyny zapalne, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Opis wybranych działań niepożądanych Zespół Kounisa: Podczas stosowania innych antybiotyków beta-laktamowych zgłaszano przypadki ostrego zespołu wieńcowego związanego z reakcją alergiczną (zespół Kounisa) (patrz punkt 4.4).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane
Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu lub przedstawicielowi podmiotu odpowiedzialnego.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Podczas leczenia pacjentów z niewydolnością nerek możliwe jest względne przedawkowanie, jeśli dawka nie została zmieniona tak, jak opisano w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie kliniczne wskazuje, że w przypadku wystąpienia przedawkowania ewentualne reakcje niepożądane są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają niewielkie nasilenie i przemijają po zaprzestaniu stosowania lub po zmniejszeniu dawki leku. Należy rozważyć stosowanie leczenia objawowego. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem oraz jego metabolit ulegają hemodializie.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych w wyniku wiązania się z białkiem wiążącym penicyliny (PBP, ang. penicillin binding protein). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Podobnie jak dla innych leków przeciwbakteryjnych z grupy beta-laktamowych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie meropenemu przekracza MIC (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu pomiędzy kolejnymi dawkami. Ten cel nie został osiągnięty w modelach klinicznych.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm oporności Oporność na meropenem może wynikać ze: zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (z powodu zmniejszonej produkcji białek porynowych), zmniejszonego powinowactwa docelowych białek wiążących penicyliny (PBP), zwiększonej ekspresji składowych pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej produkcji beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Na terenie Unii Europejskiej donoszono o lokalnym występowaniu skupisk zakażeń wywołanych przez bakterie oporne na karbapenemy. Nie ma oporności krzyżowej wynikającej z mechanizmu działania pomiędzy meropenem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednakże u bakterii może rozwinąć się oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstawania bierze udział zmniejszenie przepuszczalności i (lub) aktywacja pompy czynnie usuwającej antybiotyk z komórki bakteryjnej.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Wartości graniczne Kryteria interpretacyjne minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration, MIC) do oznaczania wrażliwości zostały ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) dla meropenem i są wymienione tutaj: https://www.ema.europa.eu/documents/other/minimum-inhibitory-concentration-mic-breakpoints_en.xlsx Rozpowszechnienie nabytej oporności na lek może różnić się geograficznie oraz zmieniać w czasie w odniesieniu do poszczególnych gatunków drobnoustrojów i dlatego należy uwzględnić lokalne informacje na temat występowania oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń. Zależnie od potrzeb, należy skorzystać z porady eksperta, gdy lokalne występowanie oporności jest takie, że użyteczność leku przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów zakażeń jest wątpliwa.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Zazwyczaj wrażliwe gatunki Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwe) Staphylococcus species (metycylino-wrażliwe), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptoniphilus asaccharoliticus Peptostreptococcus spp (w tym P. micros, P. anaerobius, P.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
magnus) Beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides caccae Grupa Bacteroides fragilis Prevotella bivia Prevotella disiens Gatunki, wśród których może wystąpić oporność nabyta Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecium Tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Organizmy o oporności naturalnej Tlenowe Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Legionella spp. Inne drobnoustroje Chlamydiophila pneumoniae Chlamydophila psittaci Coxiella burnetti Mycoplasma pneumoniae $ Gatunki, które wykazują pośrednią naturalną wrażliwość. £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem. † Odsetek oporności ≥ 50% w jednym lub więcej krajów EU. Nosacizna i melioidoza Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne U osób zdrowych średni okres półtrwania wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11- 27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, który zmniejsza się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowym wlewie średnie Cmax wynosi odpowiednio około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3; 62,3 i 153 µg h/ml. Po infuzji trwającej 5 minut wartości Cmax to 52 i 112 µg/ml, odpowiednio po dawkach 500 mg i 1000 mg. Po podaniu dawek wielokrotnych co 8 godzin osobom z prawidłową czynnością nerek, nie obserwowano kumulacji meropenemu. Badanie u 12 pacjentów, którym podawano 1 000 mg meropenemu co 8 godzin po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej, wykazało, że Cmax i okres półtrwania są porównywalne do wartości u osób zdrowych, lecz objętość dystrybucji jest większa i wynosi 27 l.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od jego stężenia. Po szybkim podaniu (w czasie 5 minut lub krótszym), farmakokinetyka jest dwuwykładnicza, ale jest ona w mniejszym stopniu wyrażona po infuzji trwającej 30 minut. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do wielu płynów i tkanek w tym do płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskiego układu płciowego, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany na drodze hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, co prowadzi do powstania nieczynnego metabolitu. W badaniach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I) i dlatego nie ma konieczności jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest głównie wydalany przez nerki w niezmienionej postaci; około 70% (50-75%) jest wydalane w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Kolejne 28% jest wykrywane w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Tylko około 2% dawki jest wydalane z kałem. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje na to, że meropenem podlega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek W przypadku niewydolności nerek zwiększa się AUC stężenia w osoczu i wydłuża się okres półtrwania dla meropenemu. Odnotowano, że AUC zwiększało się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu do wartości u osób z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieaktywnych mikrobiologicznie metabolitów z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby W badaniu przeprowadzonym u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazano, że choroba wątroby nie wpływa na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Pacjenci dorośli W przeprowadzonych badaniach farmakokinetycznych u osób chorych w porównaniu do zdrowych z równoważną czynnością nerek nie obserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w jamie brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości głównego kompartmentu od masy i klirensu zależnego od klirensu kreatyniny i wieku. Dzieci i młodzież Badanie farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem, po dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
wykazało wartości Cmax zbliżone do obserwowanych u osób dorosłych po dawkach odpowiednio 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazuje spójne dane farmakokinetyczne dla dawek i okresów półtrwania podobne do zaobserwowanych u dorosłych u wszystkich dzieci z wyjątkiem najmłodszych (<6 miesięcy t1/2 1,6 godziny). Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) oraz 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane z moczem w ciągu 12 godzin jako meropenem, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynosi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza. Farmakokinetyka meropenemu badana u noworodków wymagających leczenia przeciwzakażeniowego, wykazuje u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym większy, przy ogólnym, średnim biologicznym okresie półtrwania wynoszącym 2,9 godziny.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o model PK populacji wykazała, że po zastosowaniu dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin osiągnięto T>MIC 60% dla P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przed czasem i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu w osoczu, które korelowało ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcją klirensu pozanerkowego. Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów w podeszłym wieku, poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania prowadzone na zwierzętach wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologiczne dowody uszkodzenia kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów tylko po dawkach 2000 mg/kg mc. i większych po podaniu pojedynczym i u małp w 7-dniowym badaniu, po dawkach 500 mg/kg mc. Meropenem jest ogólnie dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Oddziaływanie na układ nerwowy było obserwowane w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po dawkach przekraczających 1000 g/kg mc. Po podaniu dożylnym, wartość LD50 meropenemu i.v. u gryzoni wynosiła powyżej 2000 mg/kg mc. W badaniach z powtarzanymi dawkami meropenemu, podawanymi do 6 miesięcy, obserwowano niewielkie efekty uboczne, w tym zmniejszenie liczby krwinek czerwonych u psów. W przeprowadzonych konwencjonalnych badaniach u szczurów po dawkach do 750 mg/kg mc. i u małp po dawkach do 360 mg/kg mc.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
nie uzyskano dowodów na potencjalne działanie mutagenne, jak również na toksyczny wpływ na reprodukcję, w tym na działanie teratogenne. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt podawany dożylnie był dobrze tolerowany przez zwierzęta. Meropenem i jego jedyny metabolit miały u zwierząt podobny profil toksyczności.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Meronem, 500 mg: sodu węglan bezwodny Meronem, 1 g: sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rozpuszczeniu: Szybkie wstrzyknięcie dożylne W celu przygotowania roztworu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić produkt w wodzie do wstrzykiwań, do otrzymania stężenia 50 mg/ml. Wykazano trwałość chemiczną i fizyczną sporządzonego roztworu do szybkiego wstrzyknięcia podczas przechowywania przez 3 godziny w temperaturze do 25°C lub 12 godzin podczas przechowywania w stanie schłodzonym (2-8°C). Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. Infuzja W celu sporządzenia roztworu do infuzji dożylnej należy rozpuścić produkt w 0,9% roztworze chlorku sodu do infuzji lub w 5% roztworze dekstrozy do infuzji, do otrzymania stężenia od 1 do 20 mg/ml. Wykazano trwałość chemiczną i fizyczną roztworu do infuzji sporządzonego z użyciem 0,9% roztworu chlorku sodu podczas przechowywania przez 3 godziny w temperaturze do 25°C lub 24 godziny podczas przechowywania w stanie schłodzonym (2-8°C). Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. Roztwór produktu leczniczego w 5% roztworze dekstrozy należy podać niezwłocznie.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Sporządzonych roztworów nie należy zamrażać. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Przechowywać w temperaturze do 30°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Meronem, 500 mg: 674 mg proszku w 20 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Meronem, 1 g: 1348 mg proszku w 30 ml fiolce ze szkła I typu z zamknięciem (szary korek z gumy halobutylowej z nakładką z aluminium). Produkt jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu przygotowania meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań.
CHPL leku Meronem, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne
Infuzja W celu przygotowania meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze dekstrozy do infuzji. Każda fiolka służy do jednorazowego użycia. W trakcie przygotowywania roztworu oraz jego podawania należy zachować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Nableran, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji Nableran, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Nableran, 500 mg Każda fiolka zawiera 500 mg meropenemu ( Meropenemum ) w postaci meropenemu trójwodnego . Nableran, 1 g Każda fiolka zawiera 1 g meropenemu ( Meropenemum ) w postaci meropenemu trójwodnego. Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka po 500 mg zawiera 104 mg węglanu sodu, co odpowiada około 2,0 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka po 1 g zawiera 208 mg węglanu sodu co odpowiada około 4,0 mEq sodu (około 45 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek krystaliczny barwy białej do jasnożółtej.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Nableran jest wskazany w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i u dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy (patrz punkty 4.4 i 5.1):  ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc;  zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy;  powikłane zakażenia dróg moczowych;  powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej;  zakażenia okołoporodowe;  powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich;  ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Produkt leczniczy Nableran można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeżeli podejrzewa się, że gorączka spowodowana jest zakażeniem bakteryjnym. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania leków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższe tabele przedstawiają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Ustalając dawkę meropenemu i czas leczenia należy uwzględniać rodzaj zakażenia, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. W leczeniu niektórych rodzajów zakażeń, takich jak szpitalne zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp. ) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń, szczególnie wskazane może być stosowanie dawki do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz dawki do 40 mg/kg mc. trzy razy na dobę u dzieci. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dodatkowe uwzględnienie tego podczas dawkowania (patrz niżej). Dorośli i młodzież

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie

Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin
Ciężkie apalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowezapalenie płuc 500 mg lub 1 g
Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy 2 g
Powikłane zakażenia dróg moczowych 500 mg lub 1 g
Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej 500 mg lub 1 g
Zakażenia okołoporodowe 500 mg lub 1 g
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich 500 mg lub 1 g
Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 2 g
U pacjentów z neutropenią i gorączką 1 g

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie dawki do 1 g można podawać we wstrzyknięciu dożylnym, trwającym około 5 minut. Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dorosłym dawki 2 g we wstrzyknięciu dożylnym, są ograniczone. Zaburzenia czynności nerek Dawkę dla dorosłych i młodzieży należy zmodyfikować, jeśli klirens kreatyniny jest mniejszy niż 51 ml/min (patrz niżej). Dane potwierdzające taką modyfikację dla jednostkowej dawki 2 g są ograniczone.

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie

Klirens kreatyniny (ml/min) Dawka(na podstawie jednostkowych dawek 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej) Częstość podawania
26-50 1 dawka jednostkowa co 12 godzin
10-25 1/2 dawki jednostkowej co 12 godzin
<10 1/2 dawki jednostkowej co 24 godzin

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Meropenem jest usuwany z krążenia podczas hemodializy i hemofiltracji. Odpowiednią dawkę należy podać po zakończeniu cyklu hemodializy. Nie ustalono zaleceń dawkowania u pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej. Zaburzenia czynności wątroby U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby modyfikacja dawki nie jest konieczna (patrz punkt 4.4). Pacjenci w podeszłym wieku U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub z klirensem kreatyniny większym niż 50 ml/min modyfikacja dawki nie jest konieczna. Dzieci i młodzież Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy ani nie ustalono dla nich optymalnego schematu dawkowania. Jednak ograniczone dane farmakokinetyczne świadczą o tym, że odpowiednim schematem dawkowania może być podawanie meropenemu w dawce 20 mg/kg mc. co 8 godzin (patrz punkt 5.2).
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat, o masie ciała do 50 kg W tabeli niżej przedstawiono zalecane schematy dawkowania.

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie

Zakażenie Dawka podawana co 8 godzin
Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalnezapalenie płuc 10 lub 20 mg/kg mc.
Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy 40 mg/kg mc.
Powikłane zakażenia dróg moczowych 10 lub 20 mg/kg mc.
Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej 10 lub 20 mg/kg mc.
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich 10 lub 20 mg/kg mc.
Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych 40 mg/kg mc.
U pacjentów z neutropenią i gorączką 20 mg/kg mc.

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dawkowanie
Dzieci o masie ciała większej niż 50 kg Należy podawać dawkę zalecaną dla pacjentów dorosłych. Brak doświadczenia dotyczącego stosowania produktu u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meropenem podaje się zwykle w infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie dawki do 20 mg/kg mc. można podawać we wstrzyknięciu dożylnym trwającym około 5 minut. Dostępne dane potwierdzające bezpieczeństwo podawania dzieciom dawki 40 mg/kg mc. we wstrzyknięciu dożylnym, są ograniczone. Instrukcja dotycząca rozpuszczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na którykolwiek lek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na którykolwiek inny przeciwbakteryjny lek beta-laktamowy (np. penicyliny lub cefalosporyny).
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia konkretnego pacjenta należy ocenić przydatność podawania leku przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów na podstawie takich czynników, jak ciężkość zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne i ryzyko związane z zakażeniem bakteriami opornymi na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae, z gatunku Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy . Reakcje nadwrażliwości Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano ciężkie i sporadycznie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci, u których w przeszłości wystąpiły reakcje nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe, mogą być również nadwrażliwi na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy zebrać szczegółowy wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. Jeśli wystąpi ciężka reakcja alergiczna, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions , SCAR), takie jak pęcherzowy rumień wielopostaciowy (zespół Stevensa-Johnsona, ang. Stevens-Johnson syndrome , SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis , TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms , DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme , EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
acute generalised exanthematous pustulosis , AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, notowano występowanie zapalenia okrężnicy związanego ze stosowaniem antybiotyków i rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy o nasileniu od lekkiego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę takie rozpoznanie u pacjentów, u których biegunka wystąpi podczas lub po zakończeniu leczenia meropenemem (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie podawania leku i zastosowanie specyficznego leczenia zakażeń Clostridium difficile . Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę jelit.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Drgawki Podczas leczenia karbapenemami, w tym meropenemem, niezbyt często notowano napady drgawek (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem należy ściśle kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenia czynności wątroby z cholestazą i cytolizą), patrz punkt 4.8. Stosowanie u pacjentów z chorobami wątroby: u pacjentów ze stwierdzonymi chorobami wątroby należy kontrolować czynność wątroby podczas leczenia meropenemem; modyfikacja dawkowania nie jest konieczna (patrz punkt 4.2). Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego i pośredniego testu Coombsa. Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/ walpromidu (patrz punkt 4.5).
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Specjalne środki ostrozności
Nableran zawiera sód. Nableran, 500 mg: zawiera około 45 mg sodu na dawkę 500 mg, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Nableran, 1 g: zawiera około 90 mg sodu na dawkę 1000 mg, co odpowiada 4,5 % zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie badano interakcji z innymi niż probenecyd produktami leczniczymi. Probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, dlatego hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, co powoduje wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji oraz zwiększenie stężenia meropenemu w osoczu. Należy zachować ostrożność, jeśli probenecyd stosuje się jednocześnie z meropenemem. Nie badano możliwego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami lub na metabolizm innych produktów leczniczych. Jednak meropenem wiąże się z białkami osocza w tak małym stopniu, że można się spodziewać, że w tym mechanizmie nie wystąpią interakcje z innymi lekami. Jednoczesne podawanie kwasu walproinowego i karbapenemów powodowało zmniejszenie się stężenia kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około dwóch dni.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Interakcje
Zmniejszanie się stężenia następuje szybko, jest duże i nie wydaje się możliwe do opanowania, dlatego należy unikać skojarzonego stosowania kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/walpromidu i karbapenemów (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne stosowanie antybiotyków i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. U pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne często notowano nasilanie się działania przeciwzakrzepowego doustnych leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny. Ryzyko to może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku i stanu ogólnego pacjenta, dlatego trudno ocenić wpływ stosowanego antybiotyku na zwiększenie się wartości międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częstą kontrolę INR podczas i krótko po zakończeniu jednoczesnego stosowania antybiotyków z lekiem przeciwzakrzepowym. Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Nie ma danych dotyczących stosowania meropenemu u kobiet w ciąży lub dane te są ograniczone. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ze względów bezpieczeństwa należy unikać stosowania meropenemu podczas ciąży. Karmienie piersią Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu z mlekiem kobiety. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla dziecka.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań wpływu meropenemu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże, stosowanie meropenemu może powodować ból głowy, parestezje i drgawki.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych dotyczących 5026 zastosowań meropenemu, u 4872 pacjentów najczęściej notowanymi działaniami niepożądanymi związanymi z lekiem były: biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności i (lub) wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań laboratoryjnych po zastosowaniu meropenemu były: trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych. Wymienione w tabeli działania niepożądane o nieznanej częstości notowano po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu, lecz nie obserwowano ich u 2367 pacjentów, którzy brali udział w badaniach meropenemu podawanego dożylnie i domięśniowo, przeprowadzonych przed wprowadzeniem produktu do obrotu.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Wszystkie działania niepożądane podano w poniższej tabeli zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania, objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często drożdżyca jamy ustnej ipochwy
Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytemia
Niezbyt często eozynofilia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza,niedokrwistość hemolityczna
Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja (patrz punkty 4.3i 4.4)
Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie
Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy
Niezbyt często parestezje
Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, wymioty, nudności,ból brzucha
Niezbyt często zapalenie okrężnicy związaneze stosowaniem antybiotyku (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi,zwiększenie aktywności

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane

dehydrogenazy mleczanowej we krwi
Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubinywe krwi
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd
Niezbyt często pokrzywka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa- Johnsona, rumieńwielopostaciowy (patrz punkt 4.4)
Częstość nieznana Zespół osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi,ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznikawe krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często stan zapalny, ból
Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, bólw miejscu podania

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Dzieci i młodzież Meropenem jest zarejestrowany dla dzieci powyżej 3-go miesiąca życia. Na podstawie ograniczonych dostępnych danych nie zaobserwowano zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Wszystkie otrzymane zgłoszenia działań niepożądanych były zgodne ze zgłoszeniami dla pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Działania niepożądane
Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, tel.: + 48 22 49-21-301, fax: +48 22 49-21-309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może wystąpić przedawkowanie względne, jeśli dawki nie zmodyfikowano w sposób opisany w punkcie 4.2. Ograniczone doświadczenie z okresu po wprowadzeniu produktu do obrotu wskazuje, że jeśli po przedawkowaniu wystąpią działania niepożądane, odpowiadają one profilowi działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8; mają na ogół niewielkie nasilenie i ustępują po odstawieniu leku lub zmniejszeniu jego dawki. Należy rozważyć leczenie objawowe. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek lek jest szybko wydalany przez nerki. Meropenem i jego metabolit można usunąć z organizmu metodą hemodializy.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego; karbapenemy. Kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Działanie bakteriobójcze meropenemu polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych przez wiązanie się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. Penicillin Binding Protein, PBP). Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne (PK/PD) Wykazano, że podobnie jak w przypadku innych beta-laktamowych leków przeciwbakteryjnych, skuteczność działania meropenemu zależy od czasu, w jakim stężenie leku przekracza minimalne stężenie hamujące (T>MIC). W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał działanie, gdy jego stężenia przekraczające MIC, określone dla drobnoustrojów wywołujących zakażenie, utrzymywały się w osoczu przez około 40% czasu między kolejnymi dawkami. Takich wartości nie ustalono w warunkach klinicznych.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm oporności Oporność bakterii na meropenem może być skutkiem: (1) zmniejszonej przepuszczalności błony zewnętrznej bakterii Gram-ujemnych (na skutek zmniejszonego wytwarzania puryn), (2) zmniejszonego powinowactwa do docelowych białek wiążących penicyliny, (3) zwiększonej ekspresji składników pompy usuwającej lek z wnętrza komórki i (4) wytwarzania beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Donoszono o występowaniu na terenie Unii Europejskiej lokalnych skupisk zakażeń wywołanych bakteriami opornymi na karbapenemy. Nie ma wynikającej z mechanizmu działania oporności krzyżowej między meropenemem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednak bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstania bierze udział brak przepuszczalności i (lub) pompy usuwające lek z wnętrza komórki bakteryjnej.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Stężenia graniczne Poniżej przedstawiono wartości graniczne MIC zgodnie z zaleceniami Europejskiej Komisji Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST). Kliniczne wartości graniczne MIC meropenemu wg EUCAST (2013-02-11, v. 3.1)

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Drobnoustrój Wrażliwe (S) [mg/l] Oporne (R) [mg/l]
Enterobacteriaceae ≤2 >8
Pseudomonas spp. ≤2 >8
Acinetobacter spp. ≤2 >8
Streptococcus grupy A, B, C, G uwaga nr 6 uwaga nr 6
Streptococcus pneumoniae1 ≤2 >2
Paciorkowce z grupy Viridans2 ≤2 >2
Enterococcus spp. – –
Staphylococcus2spp. uwaga nr 3 uwaga nr 3
Haemophilus influenzae1 i Moraxellacatarrhalis ≤2 >2
Neisseria meningitidis2,4 ≤0,25 >0,25
Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie ≤2 >8

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne

z wyjątkiem Clostridium difficile
Listeria monocytogenes ≤0,25 >0,25
Bakterie beztlenowe Gram-ujemne ≤2 >8
Stężenia graniczne niezwiązane z żadnymgatunkiem5 ≤2 >8
1 Stężenia graniczne meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzaew zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) oraz 1 mg/l (oporne).2 Szczepy, dla których wartości MIC są powyżej wartości granicznej dla wrażliwości, są rzadkie lub do tej pory nienotowane. Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu trzeba powtórzyć i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania dowodu dotyczącego odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych szczepów, których wartość MIC przekracza aktualną wartość graniczną oporności, należy je zgłaszać jako oporne.3 O wrażliwości gronkowców na karbapenemy wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.4 Stężenia graniczne meropenemu dotyczą tylko zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.5 Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym gatunkiem zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i są niezależne od rozkładu wartości MIC, określone dla poszczególnych gatunków. Stosuje się je wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono konkretnych wartości granicznych. Wartości graniczne niezależne od gatunków oparto na następującym dawkowaniu: wartości graniczne EUCAST dotyczą meropenemu w dawce minimalnej 1000 mg 3 razy dziennie podawanego dożylnie w czasie 30 minut. W odniesieniu do ciężkich zakażeń oraz w ustalaniu wartości granicznych I/R brano pod uwagę dawkę 2 g 3 razy dziennie.6 O wrażliwości paciorkowców beta-hemolizujących grup A, B, C, i G na antybiotyki beta-laktamowewnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na penicylinę.- Nie zaleca się badania wrażliwości, gdyż leczenie tym produktem leczniczym zakażeń wywołanych tymi gatunkami bakterii jest niecelowe.Izolaty bakteryjne można zgłaszać jako oporne bez uprzedniego testowania wrażliwości.

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Rozpowszechnienie oporności nabytej wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są dane lokalne, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności, jeżeli częstość występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność leku (przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń) może budzić wątpliwości, należy zasięgnąć porady specjalisty. Listę niżej wymienionych patogenów utworzono na podstawie doświadczenia klinicznego i wytycznych terapeutycznych. Gatunki zwykle wrażliwe Tlenowe bakterie Gram-dodatnie Enterococcus faecalis $ Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) £ Staphylococcus spp. (wrażliwe na metycylinę), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri ( S. anginosus, S. constellatus i S.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
intermedius ) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe bakterie Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne

Klebsiella pneumoniae
Morganella morganii
Neisseria meningitidis
Proteus mirabilis
Proteus vulgaris
Serratia marcescens
Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie
Clostridium perfringens
Peptoniphilus asaccharolyticus
Peptostreptococcus spp. (w tym P. micros, P anaerobius, P. magnus)
Beztlenowe bakterie Gram-ujemne
Bacteroides caccae
Grupa Bacteroides fragilis
Prevotella bivia
Prevotella disiens
Gatunki, wśród których może występować problem oporności nabytej
Tlenowe bakterie Gram-dodatnie
Enterococcus faecium$†
Tlenowe bakterie Gram-ujemne
Acinetobacter spp.
Burkholderia cepacia
Pseudomonas aeruginosa
Organizmy o oporności naturalnej
Tlenowe bakterie Gram-ujemne
Stenotrophomonas maltophilia
Legionella spp.
Inne drobnoustroje
Chlamydophila pneumoniae
Chlamydophila psittaci
Coxiella burnetii
Mycoplasma pneumoniae
$Gatunki, które wykazują naturalną pośrednią wrażliwość£Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem†Oporność 50% w co najmniej jednym kraju UE.

CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Nosacizna i melioidoza: Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustrojów Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów. Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne U zdrowych osób średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l) i średni klirens 287 ml/min dla dawki 250 mg, zmniejszający się do 205 ml/min dla dawki 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowej infuzji średnie wartości C max wynoszą, odpowiednio, około 23, 49 i 115 µg/ml, a odpowiadające im wartości AUC 39,3; 62,3 i 153 µg·h/ml. Po podaniu dawek 500 mg i 1000 mg w infuzji trwającej 5 minut wartości C max wynoszą 52 i 112 µg/ml. Wielokrotne podawanie meropenemu osobom z prawidłową czynnością nerek w odstępach 8 godzin nie powoduje kumulacji leku. Badanie u 12 pacjentów, którym po zabiegach chirurgicznych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin, wykazało porównywalne wartości C max i okresu półtrwania z wartościami u osób zdrowych, ale większą objętość dystrybucji (27 l).
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosi około 2% i jest niezależne od stężenia. Po szybkim podaniu (trwającym 5 minut lub krócej) farmakokinetyka przebiega dwuwykładniczo, ale jest to dużo mniej widoczne po 30-minutowej infuzji. Wykazano, że meropenem dobrze przenika do różnych płynów i tkanek, w tym płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskich narządów płciowych, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany w procesie hydrolizy pierścienia beta-laktamowego, z wytworzeniem nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu. W warunkach in vitro meropenem wykazuje mniejszą niż imipenem wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-I (DHP-I), dlatego nie jest konieczne jednoczesne stosowanie inhibitora DHP-I. Eliminacja Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w niezmienionej postaci.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Około 70% (50-75%) podanej dawki wydalane jest w niezmienionej postaci w ciągu 12 godzin, a kolejne 28% w postaci mikrobiologicznie nieczynnego metabolitu. Wydalanie z kałem stanowi tylko około 2% podanej dawki. Zmierzony klirens nerkowy i wpływ probenecydu wskazuje, że meropenem podlega zarówno przesączaniu kłębuszkowemu, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek Zaburzenia czynności nerek powodują zwiększenie wartości AUC w osoczu i wydłużenie okresu półtrwania meropenemu. Wartość AUC zwiększała się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCl 33-74 ml/min), 5-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (CrCl 4-23 ml/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl <2 ml/min) w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 ml/min). Wartość AUC dla nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu z otwartym pierścieniem była także znacząco zwiększona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaleca się modyfikację dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany metodą hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby Badanie przeprowadzone u pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazało brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Dorośli pacjenci Badania przeprowadzone u osób chorych nie wykazały znaczących różnic w farmakokinetyce w porównaniu z osobami zdrowymi z równoważną czynnością nerek. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w obrębie jamy brzusznej lub zapaleniem płuc, wykazano zależność objętości centralnego kompartmentu od masy ciała, a klirensu od klirensu kreatyniny i wieku.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Badania farmakokinetyki u niemowląt i dzieci z zakażeniem wykazały, że wartości C max po podaniu meropenemu w dawkach 10, 20 i 40 mg/kg mc. były zbliżone do wartości u dorosłych po podaniu dawek, odpowiednio, 500, 1000 i 2000 mg. Porównanie wykazało zgodność danych farmakokinetycznych w zakresie dawek i okresów półtrwania, z danymi obserwowanymi u dorosłych, z wyjątkiem najmłodszych dzieci (w wieku <6 miesięcy, u których t 1/2 wynosi 1,6 godziny). Średni klirens meropenemu wynosił 5,8 ml/min/kg mc. (6-12 lat), 6,2 ml/min/kg mc. (2-5 lat), 5,3 ml/min/kg mc. (6-23 miesięcy) i 4,3 ml/min/kg mc. (2-5 miesięcy). Około 60% dawki jest wydalane w moczu w ciągu 12 godzin w postaci meropenemu, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenie meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo- rdzeniowych stanowi około 20% stężenia w osoczu, jednak istnieje znacząca zmienność osobnicza.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka meropenemu u noworodków wymagających leczenia przeciwzakaźnego wykazywała większy klirens u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym, z ogólnym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Symulacja Monte Carlo przeprowadzona w oparciu o populacyjny model farmakokinetyczny wykazała, że podawanie dawki 20 mg/kg mc. co 8 godzin zapewniało utrzymywanie się stężenia meropenemu powyżej wartości MIC określonych dla P. aeruginosa przez ponad 60% czasu (T>MIC) między kolejnymi dawkami u 95% wcześniaków i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego, co korelowało ze związanym z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcję klirensu pozanerkowego. Zmiana dawki u pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna poza przypadkami umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania na zwierzętach wskazują, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologicznie dowiedzione uszkodzenie kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów jedynie po jednorazowym podaniu dawek ≥2000 mg/kg mc. oraz w badaniu u małp otrzymujących dawkę 500 mg/kg mc. przez 7 dni. Meropenem jest na ogół dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie na OUN obserwowano w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni po podaniu dawek przekraczających 1000 mg/kg mc. Wartość LD 50 meropenemu u gryzoni po podaniu dożylnym jest większa niż 2000 mg/kg mc. W trwających do 6 miesięcy badaniach z dawkami wielokrotnymi meropenemu obserwowano tylko niewielkie zmiany, w tym zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych u psów. W konwencjonalnych badaniach na szczurach po podaniu dawek do 750 mg/kg mc. i na małpach po podaniu dawek do 360 mg/kg mc.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
nie dowiedziono ani działania mutagennego, ani toksycznego wpływu na reprodukcję, w tym działania teratogennego. Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości na meropenem młodych zwierząt w porównaniu z osobnikami dorosłymi. Produkt leczniczy w postaci dożylnej był dobrze tolerowany przez zwierzęta. W badaniach na zwierzętach meropenem i jego jedyny metabolit miały podobny profil toksyczności.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan bezwodny 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 2 lata Po rozpuszczeniu Roztwory do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnych należy użyć natychmiast po sporządzeniu. Czas od rozpoczęcia rozpuszczania do zakończenia podawania roztworu we wstrzyknięciu dożylnym lub infuzji nie powinien przekraczać jednej godziny. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3. Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Nie zamrażać sporządzonego roztworu. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Nableran, 500 mg Pojedyncza fiolka o pojemności 30 ml, z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem, umieszczona w pudełku tekturowym.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
Nableran, 1 g Pojedyncza fiolka o pojemności 30 ml, z bezbarwnego szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej oraz z wieczkiem z PP i aluminiowym uszczelnieniem, umieszczona w pudełku tekturowym. Produkt leczniczy jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1 fiolkę lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu sporządzenia roztworu meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań, do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/ml. Infuzja W celu sporządzenia roztworu meropenemu do infuzji dożylnej można rozpuścić proszek bezpośrednio w roztworze chlorku sodu o stężeniu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworze glukozy do infuzji o stężeniu 50 mg/ml (5%), do uzyskania końcowego stężenia meropenemu od 1 do 20 mg/ml. Każda fiolka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użycia.
CHPL leku Nableran, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 500 mg
Dane farmaceutyczne
W trakcie sporządzania i podawania roztworu należy stosować standardowe warunki aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Meropenem Genoptim, 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Meropenem Genoptim, 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Meropenem Genoptim 500 mg Każda fiolka zawiera meropenem trójwodny w ilości równoważnej 500 mg bezwodnego meropenemu. Meropenem Genoptim 1000 mg Każda fiolka zawiera meropenem trójwodny w ilości równoważnej 1000 mg bezwodnego meropenemu. Substancje pomocnicze o znanym działaniu: Każda fiolka 500 mg zawiera 104 mg sodu węglanu, co jest równoważne około 2 mEq sodu (około 45 mg). Każda fiolka 1000 mg zawiera 208 mg sodu węglanu, co jest równoważne około 4 mEq sodu (około 90 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Biały do jasnożółtego proszek.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt leczniczy Meropenem Genoptim wskazany jest do leczenia następujących zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 3 miesięcy (patrz punkt 4.4 i 5.1): Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc, Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy, Powikłane zakażenia układu moczowego, Powikłane zakażenia jamy brzusznej, Zakażenia śródporodowe i poporodowe, Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowych. Produkt Meropenem Genoptim może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią z gorączką, u których istnieje podejrzenie zakażenia bakteryjnego. Leczenie pacjentów z bakteriemią, która występuje w związku z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub jest podejrzewana o taki związek. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące prawidłowego stosowania środków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Dawkowanie Poniższe tabele przedstawiają ogólne zalecenia dotyczące dawkowania. Podczas ustalania dawki meropenemu oraz czasu trwania leczenia należy uwzględnić rodzaj zakażenia, które będzie leczone, w tym jego ciężkość i odpowiedź kliniczną. Dawka do 2 g trzy razy na dobę u dorosłych i młodzieży oraz do 40 mg/kg trzy razy na dobę u dzieci może być szczególnie odpowiednia podczas leczenia niektórych rodzajów zakażenia, takich jak zakażenia spowodowane mniej wrażliwymi rodzajami bakterii (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter spp.) lub podczas leczenia bardzo ciężkich zakażeń. Dodatkowego rozważania wymaga dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz poniżej). Dorośli i młodzież Rodzaj zakażenia Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne zapalenie płuc i tzw.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
respiratorowe zapalenie płuc: 500 mg lub 1 g Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy: 2 g Powikłane zakażenia układu moczowego: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia jamy brzusznej: 500 mg lub 1 g Zakażenia śródporodowe i poporodowe: 500 mg lub 1 g Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 500 mg lub 1 g Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowych: 2 g Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 1 g Meropenem jest zwykle podawany w postaci infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie, dawki do 1 g można podawać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 min. Dane na temat bezpieczeństwa podawania dorosłym lub młodzieży dawki 2 g jako wstrzyknięcia dożylnego w postaci bolusu są ograniczone. Niewydolność nerek Dawkę dla dorosłych i dzieci należy odpowiednio dostosować, jak przedstawiono poniżej, gdy klirens kreatyniny wynosi mniej niż 51 mL/min.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Dane na temat dostosowania dawki jednostkowej wynoszącej 2 g są ograniczone. Klirens kreatyniny [mL/min] Dawka (na podstawie zakresu dawek jednostkowych 500 mg lub 1 g, lub 2 g, patrz tabela powyżej) Częstość 26-50: jedna dawka jednostkowa co 12 godzin 10-25: pół dawki jednostkowej co 12 godzin <10: pół dawki jednostkowej co 24 godzin Meropenem jest usuwany w trakcie hemodializy i hemofiltracji. Wymagana dawka powinna być podana po zakończeniu procesu hemodializy. Zalecana dawka dla pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej nie została ustalona. Niewydolność wątroby Brak konieczności dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz punkt 4.4). Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku Brak konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek lub klirensem kreatyniny wynoszącym powyżej 50 mL/min.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Dzieci Dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności meropenemu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy, a także nie określono optymalnego schematu dawkowania. Jednakże ograniczone dane farmakokinetyczne wskazują, że 20 mg/kg co 8 godzin może być dawkowaniem odpowiednim (patrz punkt 5.2). Dzieci w wieku od 3 miesięcy do 11 lat i o masie ciała do 50 kg Zalecane dawkowanie przedstawiono w tabeli poniżej: Rodzaj zakażenia Dawka podawana co 8 godzin Ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowe zapalenie płuc: 10 lub 20 mg/kg Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy: 40 mg/kg Powikłane zakażenia układu moczowego: 10 lub 20 mg/kg Powikłane zakażenia jamy brzusznej: 10 lub 20 mg/kg Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: 10 lub 20 mg/kg Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowych: 40 mg/kg Leczenie gorączkujących pacjentów z neutropenią: 20 mg/kg Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg Należy podawać dawki przewidziane dla dorosłych.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dawkowanie
Brak doświadczenia u dzieci z zaburzeniami czynności nerek. Sposób podawania Meropenem jest zwykle podawany w postaci infuzji dożylnej trwającej około 15 do 30 minut (patrz punkty 6.2, 6.3 i 6.6). Alternatywnie, dawki meropenemu do 20 mg/kg można podawać w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego około 5 min. Dane na temat bezpieczeństwa podawania dzieciom dawki 40 mg/kg jako wstrzyknięcia dożylnego w postaci bolusu są ograniczone. W celu zapoznania się z instrukcjami dotyczącymi rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na jakikolwiek inny środek przeciwbakteryjny z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na którykolwiek środek przeciwbakteryjny będący pochodną betalaktamową innego typu (np. penicyliny lub cefalosporyny).
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Wybierając meropenem do leczenia danego pacjenta, należy wziąć pod uwagę trafność zastosowania środka przeciwbakteryjnego z grupy karbapenemów na podstawie takich czynników jak: stopień ciężkości zakażenia, występowanie oporności na inne odpowiednie leki przeciwbakteryjne oraz ryzyko związane z wyborem w przypadku bakterii opornych na karbapenemy. Oporność na Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa i Acinetobacter spp. Oporność na karbapenemy szczepów z rodziny Enterobacteriaceae lub z gatunku Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter baumanii jest zróżnicowana na terenie Europy. Osoba ordynująca lek powinna wziąć pod uwagę lokalną częstość występowania szczepów opornych na karbapenemy. Reakcje nadwrażliwości Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o wystąpieniu ciężkich i sporadycznie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (patrz punkty 4.3 i 4.8).
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci z nadwrażliwością na karbapenemy, penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie mogą być również nadwrażliwi na meropenem. Przed rozpoczęciem leczenia meropenemem należy przeprowadzić dokładny wywiad dotyczący wcześniejszych reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. Jeśli wystąpi ciężka reakcja uczuleniowa, należy przerwać stosowanie produktu leczniczego i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry (ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona (ang. Stevens-Johnson syndrome, SJS), toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella, ang. toxic epidermal necrolysis, TEN), osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS), rumień wielopostaciowy (ang. erythema multiforme, EM) i ostra uogólniona osutka krostkowa (ang.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć leczenie alternatywne. Zapalenie jelit związane ze stosowaniem antybiotyków W przypadku prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym meropenemu, donoszono o występowaniu związanego z antybiotykami zapalenia okrężnicy i rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy, których stopień ciężkości może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest uwzględnienie tej diagnozy u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie lub po zastosowaniu meropenemu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia meropenemem i zastosowanie właściwego leczenia dla Clostridium difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Drgawki Niezbyt często donoszono o wystąpieniu drgawek w czasie stosowania karbapenemów, w tym meropenemu (patrz punkt 4.8). Monitorowanie czynności wątroby Z uwagi na ryzyko hepatotoksyczności (zaburzenia czynności wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8) podczas leczenia meropenemem należy dokładnie monitorować czynność wątroby. Stosowanie u pacjentów z chorobą wątroby: u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności wątroby w czasie leczenia meropenemem należy ściśle kontrolować czynność wątroby. Nie ma konieczności dostosowania dawkowania (patrz punkt 4.2). Potwierdzenie serokonwersji (obecności przeciwciał) w bezpośrednim teście antyglobulinowym (odczyn Coombsa) Podczas leczenia meropenemem wynik bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa może być dodatni.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Specjalne środki ostrozności
Jednoczesne stosowanie meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu / walpromidu Nie zaleca się jednoczesnego stosowania meropenemu i kwasu walproinowego i (lub) walproinianu sodu/ walpromidu (patrz punkt 4.5). Meropenem Genoptim zawiera sód. Meropenem Genoptim 500 mg: produkt leczniczy zawiera około 45 mg sodu w dawce 500 mg, co odpowiada 2,25% zalecanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu dla osoby dorosłej. Meropenem Genoptim 1 g: produkt leczniczy zawiera około 90 mg sodu w dawce 1 g, co odpowiada 4,5% zalecanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki 2 g sodu dla osoby dorosłej.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji produktu leczniczego poza interakcją z probenecydem. Probenecyd współzawodniczy z meropenemem o czynne wydalanie w kanalikach nerkowych i w ten sposób hamuje wydalanie meropenemu przez nerki, w wyniku czego wydłuża się okres półtrwania w fazie eliminacji i zwiększa się stężenie meropenmu w osoczu. Konieczne jest zachowanie ostrożności, jeśli podaje się probenecyd jednocześnie z meropenem. Nie prowadzono badań potencjalnego wpływu meropenemu na wiązanie z białkami innych produktów leczniczych ani metabolizm. Jednakże jego wiązanie z białkami jest w tak niewielkim stopniu, że nie należy spodziewać się interakcji z innymi związkami poprzez ten mechanizm. Po podaniu kwasu walproinowego jednocześnie z karbapenemami donoszono o zmniejszeniu stężeń kwasu walproinowego we krwi o 60-100% w ciągu około 2 dni.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Interakcje
Z uwagi na szybkie wystąpienie i stopień zmniejszenia, jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/ walproinianu sodowego/ walpromidu i karbapenemów jest uważane za niemożliwe do prowadzenia i dlatego należy go unikać (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne podawanie antybiotyków i warfaryny może nasilić jej działanie przeciwzakrzepowe. Istnieje wiele doniesień o nasileniu działania przeciwzakrzepowego doustnych środków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymywali środki przeciwbakteryjne. Ryzyko może różnić się w zależności od rodzaju zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, tak więc udział antybiotyku w zwiększeniu INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany) jest trudny do określenia. Zaleca się częste kontrolowanie INR podczas i krótko po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnymi środkami przeciwzakrzepowymi. Dzieci i młodzież Badanie dotyczące interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub dane dotyczące stosowania meropenemu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozmnażanie (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności należy unikać stosowania meropenemu w czasie ciąży. Karmienie piersi? Notowano wydzielanie niewielkich ilości meropenemu do mleka ludzkiego. Meropenemu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią, chyba że spodziewane korzyści dla matki uzasadniają potencjalne ryzyko dla dziecka.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże prowadząc pojazdy lub obsługując maszyny, należy wziąć pod uwagę, że po zastosowaniu meropenemu występowały bóle głowy, parestezje i drgawki.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa W przeglądzie danych uzyskanych od 4872 pacjentów w trakcie 5026 zastosowań meropenemu najczęściej zgłaszanymi w związku z meropenemem działaniami niepożądanymi były biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności i (lub) wymioty (1,4%) i odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). Najczęściej zgłaszanymi zmianami w wynikach badań laboratoryjnych po meropenemie były trombocytoza (1,6%) i zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Tabelaryczne zestawienie ryzyka działań niepożądanych W poniższej tabeli wszystkie działania niepożądane uporządkowano zgodnie z klasyfikacją układów i narządów oraz częstością: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Tabela 1 Klasyfikacja układów i narządów Częstość Działanie Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Niezbyt często zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i pochwy Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często trombocytemia Niezbyt często eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja (patrz punkty 4.3 i 4.4) Zaburzenia psychiczne Rzadko majaczenie Zaburzenia układu nerwowego Często ból głowy Niezbyt często parestezje Rzadko drgawki (patrz punkt 4.4) Zaburzenia żołądka i jelit Często biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha Niezbyt często związane z antybiotykami zapalenie okrężnicy (patrz punkt 4.4) Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Często zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi Niezbyt często zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Często wysypka, świąd Niezbyt często pokrzywka, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy (patrz punkt 4.4) Nieznana osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (ang.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
Drug Reaction with Eosinophilia and Systemic Symptoms, DRESS Syndrome), ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4) Zaburzenia nerek i dróg moczowych Niezbyt często zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznika we krwi Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Często odczyn zapalny, ból Niezbyt często zakrzepowe zapalenie żył, ból w miejscu podania Dzieci i młodzież Produkt Meronem jest zatwierdzony do stosowania u dzieci w wieku powyżej 3. miesiąca życia. Ograniczone dostępne dane wskazują na brak zwiększonego ryzyka jakichkolwiek działań niepożądanych u dzieci. Wszystkie zgłoszone przypadki były zgodne z obserwowanymi w populacji pacjentów dorosłych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Działania niepożądane
Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane do Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobojczych Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa tel.: +48 22 49 21 301, fax.: +48 22 49 21 309 strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Względne przedawkowanie jest możliwe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, jeśli dawka nie została dostosowana zgodnie z opisem w punkcie 4.2. Ograniczone dane po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują, że jeśli w przypadku przedawkowania wystąpią działania niepożądane, są one zgodne z profilem opisanym w punkcie 4.8, mają zwykle łagodne nasilenie i ustępują po zaprzestaniu podawania lub zmniejszeniu dawki. Należy rozważyć leczenie objawowe. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nastąpi szybkie wydalenie leku. Meropenem i jego metabolity usunie hemodializa.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH02 Mechanizm działania Meropenem wywiera działanie bakteriobójcze, hamując syntezę ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicyliny (PBP ang. penicillin-binding proteins). Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna (PK/PD) Podobnie do innych beta-laktamowych środków przeciwbakteryjnych, czas, w którym stężenia meropenemu przekraczają MIC (T >MIC), najlepiej odpowiada skuteczności. W modelach nieklinicznych meropenem wykazywał aktywność, kiedy stężenia w osoczu przekraczały MIC organizmu wywołującego zakażenie przez około 40% czasu pomiędzy kolejnymi dawkami. Klinicznie nie ustalono takiej zależności.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Mechanizm oporności Oporność bakterii na meropenem może wynikać: (1) ze zmniejszonej przepuszczalności zewnętrznej błony bakterii Gram-ujemnych (wynikającej ze zmniejszonego wytwarzania poryn), (2) ze zmniejszonego powinowactwa do docelowych PBP, (3) ze zwiększonej ekspresji składników pompy wypłukującej i (4) z wytwarzania beta-laktamaz, które mogą hydrolizować karbapenemy. Donoszono o lokalnym występowaniu na terenie Unii Europejskiej skupisk zakażeń z powodu bakterii opornych na karbapenemy. Nie ma związanej z mechanizmem działania oporności krzyżowej pomiędzy meropenemem i lekami z grupy chinolonów, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin. Jednakże bakterie mogą wykazywać oporność na więcej niż jedną grupę antybiotyków, jeśli w mechanizmie jej powstania bierze udział brak przepuszczalności i (lub) pompa wypłukująca. Stężenia graniczne Poniżej przedstawiono stężenia graniczne dla testu MIC Europejskiej Komisji ds. Testowania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST).
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Kliniczne stężenia graniczne MIC dla meropenemu wg EUCAST (2022-01-01, wersja 12.0) Drobnoustrój Wrażliwy (S) [mg/L] Oporny (R) [mg/L] Enterobacteriacae (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >8 Enterobacteriacae (zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Pseudomonas spp. (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >8 Pseudomonas spp. (zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Acinetobacter spp. (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >8 Acinetobacter spp. (zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Streptococcus grupy A, B, C, G odnośnik 5 odnośnik 5 Streptococcus pneumoniae (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Streptococcus pneumoniae (zapalenie opon mózgowych) ≤ 0,25 >0,25 Paciorkowce z grupy Viridans ≤2 >2 Enterococcus spp. – – Staphylococcus spp.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
odnośnik 3 odnośnik 3 Haemophilus influenzae (infekcje inne niż zapalenie opon mózgowych) ≤ 2 >2 Haemophilus influenzae (zapalenie opon mózgowych) ≤ 0,25 >0,25 Moraxella catarrhalis ≤ 2 >2 Neisseria gonorrhoeae IE IE Neisseria meningitidis ≤ 0,25 >0,25 Listeria monocytogenes ≤ 0,25 >0,25 Aerococcus sanguinicola i urinae ≤ 0.25 > 0.25 Kingella kingae ≤ 0.03 > 0.03 Achromobacter xylosoxidans ≤ 1 > 4 Bacillus spp. poza B. anthracis ≤ 0.25 > 0.25 Burkholderia pseudomallei ≤ 2 > 2 Stężenia graniczne niezwiązane z określonym gatunkiem ≤ 2 >8 1 Meropenem jest jedynym karbapenemem stosowanym w zapaleniu opon mózgowych. 2 Szczepy oporne występują rzadko lub dotychczas nie zostały wykryte. Należy powtórnie zidentyfikować oraz wykonać testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu i jeśli wyniki zostaną potwierdzone, szczep należy przesłać do laboratorium referencyjnego.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
3 O wrażliwości gronkowców na karbopenemy wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę. 4 Stężenie graniczne meropenemu odnosi się wyłącznie do poważnych zakażeń układowych N.meningitidis (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych z posocznicą lub bez). 5 O wrażliwości paciorkowców beta-hemolizujących grup A, B, C, i G na antybiotyki beta-laktamowe wnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na penicylinę. — = Nie zaleca się badania lekowrażliwości, ponieważ produkt leczniczy jest nieodpowiedni w przypadku danego gatunku. Izolaty bakterii można zgłaszać jako oporne bez uprzedniego testowania wrażliwości. Występowanie oporności nabytej wybranych gatunków może różnić się w zależności od położenia geograficznego i czasu oraz pożądane są informacje o lokalnej oporności, szczególnie w przypadku leczenia ciężkich zakażeń.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
W przypadku, gdy wskutek występowania oporności lokalnej stosowanie danego leku przynajmniej w niektórych rodzajach zakażeń jest wątpliwe, konieczne jest zasięgnięcie porady eksperta. Lista wymienionych niżej patogenów została utworzona na podstawie doświadczenia klinicznego i wytycznych terapeutycznych. Gatunki zazwyczaj wrażliwe Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Staphylococcus aureus (metycylino-wrażliwe) Staphylococcus species (metycylino-wrażliwe), w tym Staphylococcus epidermidis Streptococcus agalactiae (grupa B) Grupa Streptococcus milleri (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae Streptococcus pyogenes (grupa A) Tlenowe Gram-ujemne Citrobacter freundii Citrobacter koseri Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Morganella morganii Neisseria meningitidis Proteus mirabilis Proteus vulgaris Serratia marcescens Beztlenowe Gram-dodatnie Clostridium perfringens Peptoniphilus asaccharolyticus Peptostreptococcus spp (w tym P.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
micros, P. anaerobius, P. magnus) Beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides caccae Grupa Bacteroides fragilis Prevotella bivia Prevotella disiens Gatunki, wśród których oporność nabyta może stwarzać problem Tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecium Tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Pseudomonas aeruginosa Organizmy o oporności wrodzonej Tlenowe Gram-ujemne Stenotrophomonas maltophilia Legionella spp. Inne drobnoustroje Chlamydophila pneumoniae Chlamydophila psitacci Coxiella burnetti Mycoplasma pneumoniae $ Gatunki, które wykazują naturalną wrażliwość pośrednią. £ Wszystkie gronkowce oporne na metycylinę są oporne na meropenem. † Odsetek oporności ≥ 50% w jednym lub więcej krajów EU. Nosacizna i melioidoza Stosowanie meropenemu u ludzi jest oparte na danych dotyczących wrażliwości drobnoustroj Burkholderia mallei oraz Burkholderia pseudomallei w badaniach in vitro oraz na ograniczonych danych od pacjentów.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakodynamiczne
Lekarz prowadzący powinien zapoznać się z krajowymi i (lub) międzynarodowymi dokumentami zawierającymi uzgodnienia dotyczące leczenia nosacizny i melioidozy.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne U osób zdrowych średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 1 godziny, średnia objętość dystrybucji − około 0,25 L/kg (11-27 l) a średni klirens − 287 mL/min w przypadku dawki 250 mg, zmniejszający się do 205 mL/min w przypadku dawki wynoszącej 2 g. Po podaniu dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg w 30-minutowej infuzji średnie wartości Cmax wynosiły odpowiednio około 23, 49 i 115 μg/mL, a odpowiadające im wartości AUC wynosiły 39,3; 62,3 i 153 μg.h/mL. Po trwającej 5 minut infuzji wartości Cmax wynosiły 52 i 112 μg/mL odpowiednio po dawkach 500 mg i 1000 mg. Po podaniu dawek wielokrotnych co 8 godzin osobom z prawidłową czynnością nerek, nie występuje kumulacja meropenemu. Badanie z udziałem 12 pacjentów, którym po zabiegach operacyjnych z powodu zakażenia w obrębie jamy brzusznej podawano meropenem w dawce 1000 mg co 8 godzin, wykazało, że Cmax i okres półtrwania są porównywalne do wartości u osób zdrowych, a objętość dystrybucji większa − 27 L.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dystrybucja Średnie wiązanie meropenemu z białkami osocza wynosiło około 2% i było niezależne od stężenia. Po szybkim podaniu (5 minut lub mniej) farmakokinetyka ma przebieg dwuwykładniczy, ale jest to dużo mniej oczywiste po infuzji trwającej 30 minut. Wykazano, że meropenem przenika dobrze do wielu płynów i tkanek, w tym płuc, wydzieliny oskrzelowej, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek żeńskiego układu płciowego, skóry, powięzi, mięśni i wysięku do jamy otrzewnej. Metabolizm Meropenem jest metabolizowany poprzez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego, co prowadzi do powstania nieczynnego mikrobiologicznie metabolitu. In vitro meropenem wykazuje mniejszą wrażliwość na hydrolizę przez ludzką dehydropeptydazę-1 (DHP-1) niż imipenem i dlatego nie ma konieczności jednoczesnego stosowania inhibitora DHP-1. Wydalanie Meropenem jest wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej; około 70% (50-75%) wydala się w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Kolejne 28% wykryto w postaci metabolitu nieczynnego mikrobiologicznie. Tylko około 2% dawki wydala się z kałem. Pomiar klirensu nerkowego i wpływ probenecydu wskazują, że meropenem podlega zarówno filtracji kłębuszkowej, jak i wydzielaniu w kanalikach nerkowych. Niewydolność nerek W przypadku niewydolności nerek dochodzi do zwiększenia wartości AUC w osoczu i wydłużenia okresu półtrwania dla meropenemu. Wartość AUC zwiększała się 2,4-krotnie u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (CrCl 33-74 mL/min), 5-krotnie w przypadku ciężkiej niewydolności nerek (CrCl 4-23 mL/min) i 10-krotnie u pacjentów poddawanych hemodializie (CrCl < 2 mL/min) w porównaniu do wartości u osób z prawidłową czynnością nerek (CrCl >80 mL/min). Wartości AUC mikrobiologicznie nieaktywnych metabolitów z otwartym pierścieniem również ulegały znacznemu zwiększeniu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2). Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, a klirens podczas hemodializy jest około 4-krotnie większy niż u pacjentów z bezmoczem. Niewydolność wątroby W badaniu z udziałem pacjentów z poalkoholową marskością wątroby wykazano brak wpływu choroby wątroby na farmakokinetykę meropenemu po podaniu dawek wielokrotnych. Pacjenci dorośli Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u osób chorych nie wykazały istotnych różnic farmakokinetycznych w porównaniu do osób zdrowych z równoważną czynnością nerek. W modelu populacyjnym opracowanym na podstawie danych od 79 pacjentów z zakażeniem w jamie brzusznej lub zapaleniem płuc wykazano, że objętość głównego kompartmentu zależy od masy i klirensu zależnego od klirensu kreatyniny i wieku.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Dzieci i młodzież Farmakokinetyka u niemowląt i dzieci z zakażeniem po podaniu dawek 10, 20 i 40 mg/kg wykazała, że wartości Cmax są zbliżone do osiąganych u osób dorosłych po podaniu dawek odpowiednio 500, 1000 i 2000 mg. U wszystkich dzieci, z wyjątkiem dzieci najmłodszych, porównanie wykazuje spójne dane farmakokinetyczne dla dawek i okresów półtrwania (< 6 miesięcy t0,5 1,6 godziny), podobne do zaobserwowanych u dorosłych. Średnie wartości klirensu meropenemu wynosiły 5,8 mL/min/kg (6-12 lat), 6,2 mL/min/kg (2-5 lat), 5,3 mL/min/kg (6-23 miesięcy) i 4,3 mL/min/kg (2-5 miesięcy). Około 60% dawki wydala się z moczem w ciągu 12 godzin jako meropenem, a następne 12% w postaci metabolitu. Stężenia meropenemu w płynie mózgowo-rdzeniowym u dzieci z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą około 20% stężenia w osoczu, chociaż występuje istotna zmienność międzyosobnicza.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka meropenemu u noworodków wymagających leczenia przeciw zakażeniom wykazuje większy klirens u noworodków w starszym wieku chronologicznym lub ciążowym z całkowitym średnim okresem półtrwania wynoszącym 2,9 godziny. Symulacja Monte Carlo przeprowadzona na podstawie modelu farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że po zastosowaniu dawki 20 mg/kg co 8 godzin T > MIC wyniósł 60% dla P. aeruginosa u 95% noworodków urodzonych przed czasem i u 91% noworodków urodzonych o czasie. Osoby w podeszłym wieku Badania farmakokinetyki u zdrowych osób w podeszłym wieku (65-80 lat) wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego, które korelowało ze związanym z wiekiem zmniejszeniem klirensu kreatyniny i mniejszą redukcją klirensu pozanerkowego. Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku, poza przypadkami umiarkowanych do ciężkich zaburzeń czynności nerek (patrz punkt 4.2).
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Badania prowadzone na zwierzętach wykazały, że meropenem jest dobrze tolerowany przez nerki. Histologiczne dowody uszkodzenia kanalików nerkowych obserwowano u myszy i psów tylko po dawkach wynoszących 2000 mg/kg i większych po podaniu pojedynczym oraz u małp w 7-dniowym badaniu, po dawkach 500 mg/kg mc. Meropenem jest ogólnie dobrze tolerowany przez ośrodkowy układ nerwowy. Działanie obserwowano w badaniu toksyczności ostrej u gryzoni po podaniu dawek przekraczających 1000 mg/kg. Po podaniu dożylnym wartość LD50 meropenemu u gryzoni wynosiła powyżej 2000 mg/kg. W badaniach po wielokrotnym podaniu meropenemu przez okres do 6 miesięcy obserwowano jedynie niewielkie efekty, w tym zmniejszenie liczby krwinek czerwonych u psów. W konwencjonalnym zestawie badań nie obserwowano działania mutagennego ani dowodów działania toksycznego na rozmnażanie, w tym działania teratogennego u szczurów po dawkach do 750 mg/kg i u małp po dawkach do 360 mg/kg.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nie stwierdzono zwiększonej wrażliwości zwierząt młodych w porównaniu z osobnikami dorosłymi. W badaniach na zwierzętach postać dożylna była dobrze tolerowana. Jedyny metabolit meropenemu wykazywał podobny profil toksyczności w badaniach na zwierzętach.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 3 lata Po rekonstytucji: Sporządzony roztwór do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnej musi być użyty natychmiast. Okres czasu pomiędzy początkiem rekonstytucji a końcem wstrzyknięcia dożylnego lub dożylnej infuzji nie powinien przekraczać jednej godziny. Z punktu widzenia czystości mikrobiologicznej roztwór należy podać niezwłocznie, chyba że sposób otwierania, rozpuszczania i rozcieńczania wyklucza ryzyko zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Jeżeli roztwór nie zostanie podany niezwłocznie, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie zamrażać sporządzonego roztworu.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
W celu zapoznania się z warunkami przechowywania po przygotowaniu produktu leczniczego, patrz punkt 6.3. 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Meropenem Genoptim 500 mg 674 mg proszku w fiolce o pojemności 20 mL z bezbarwnego szkła typu I zamkniętej korkiem z gumy butylowej (typ I) z aluminiowym uszczelnieniem. Meropenem Genoptim 1 g 1348 mg proszku w fiolce o pojemności 30 mL z bezbarwnego szkła typu I zamkniętej korkiem z gumy butylowej (typ I) z aluminiowym uszczelnieniem. Produkt leczniczy dostępny jest w opakowaniach po 1 lub 10 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Wstrzyknięcie W celu przygotowania meropenemu do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) należy rozpuścić proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań do uzyskania końcowego stężenia 50 mg/mL. Jak przygotować lek Dokładnie umyć i osuszyć ręce.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Przygotować czyste miejsce robocze. Wyjąć butelkę (fiolkę) leku Meropenem Genoptim z opakowania. Sprawdzić fiolkę i datę ważności. Sprawdzić, czy fiolka nie jest naruszona i nie ma oznak uszkodzenia. Usunąć kolorowe zamknięcie i przetrzeć szary gumowy korek wacikiem nasączonym alkoholem. Odczekać, aż korek wyschnie. Połączyć nową jałową igłę z nową jałową strzykawką, bez dotykania ich końców. Do strzykawki nabrać zaleconą objętość jałowej wody do wstrzykiwań. Potrzebną objętość wody wskazano w tabeli poniżej: Dawka leku Meropenem Genoptim: 500 mg (miligramów) – Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 10 ml (mililitrów) Dawka leku Meropenem Genoptim: 1 g (gram) – Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 20 mL Dawka leku Meropenem Genoptim: 1,5 g – Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 30 mL Dawka leku Meropenem Genoptim: 2 g – Objętość wody do wstrzykiwań potrzebna do rozcieńczenia: 40 mL Uwaga.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Jeśli przepisana dawka leku Meropenem Genoptim jest większa niż 1 g, będzie potrzebna więcej niż jedna fiolka leku Meropenem Genoptim. Można wtedy nabrać płyn z kilku fiolek do jednej strzykawki. Wkłuć igłę strzykawki przez środek gumowego korka i dodać zaleconą objętość wody do wstrzykiwań do fiolki lub fiolek z lekiem Meropenem Genoptim. Wyjąć igłę z fiolki i wstrząsać fiolką przez około 5 sekund albo do czasu rozpuszczenia się proszku. Ponownie przetrzeć gumowy korek nowym wacikiem nasączonym alkoholem i odczekać do wyschnięcia korka. Z całkowicie wciśniętym tłokiem strzykawki ponownie wkłuć igłę przez gumowy szary korek. Trzymać zarówno strzykawkę, jak i fiolkę i odwrócić fiolkę do góry dnem. Trzymając koniec igły zanurzony w roztworze, pociągnąć tłok strzykawki i nabrać do strzykawki cały roztwór z fiolki. Wyjąć igłę ze strzykawką z fiolki i wyrzucić pustą fiolkę w bezpieczne miejsce. Trzymać strzykawkę w pozycji pionowej, igłą do góry.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Popukać strzykawkę, aby pęcherzyki powietrza przesunęły się w strzykawce do góry. 12. Usunąć powietrze ze strzykawki przez delikatne naciskanie tłoka, aż do usunięcie całego powietrza. Jeśli lek Meropenem Genoptim jest stosowany w domu, użyte igły i zestaw do podawania infuzji należy usunąć we właściwy sposób. Jeśli lekarz zadecyduje o przerwaniu leczenia, należy usunąć niewykorzystany lek Meropenem Genoptim zgodnie z lokalnymi przepisami. Infuzja W celu przygotowania meropenemu do infuzji dożylnej zawartość fiolki można rozpuścić bezpośrednio w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze glukozy do infuzji do uzyskania końcowego stężenia 1 do 20 mg/mL. Warunki przechowywania leku po rekonstytucji, patrz punkt 6.3. Każda fiolka służy tylko do jednorazowego użycia. Przygotowanie i podawanie roztworu powinno odbywać się z zachowaniem standardowych zasad aseptyki. Roztwór należy wstrząsnąć przed użyciem.
CHPL leku Meropenem Genoptim, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1000 mg
Dane farmaceutyczne
Przed podaniem należy sprawdzić, czy w roztworze nie znajdują się nierozpuszczone cząsteczki. Tylko przezroczysty, jasnożółty roztwór nie zawierający widocznych cząsteczek powinien być użyty. Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna
1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO Vaborem 1 g/1 g proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji 2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY Każda fiolka zawiera meropenem trójwodny w ilości odpowiadającej 1 g meropenemu, i 1 g waborbaktamu. Po rekonstytucji, 1 ml roztworu zawiera 50 mg meropenemu i 50 mg waborbaktamu (patrz punkt 6.6). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: Każda fiolka zawiera 10,9 mmol sodu (około 250 mg). Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. 3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA Proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji (proszek do sporządzania koncentratu). Proszek barwy białej do jasnożółtej.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Wskazania do stosowania
4.1 Wskazania do stosowania Produkt Vaborem jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych (patrz punkt 4.4 i 5.1):  powikłane zakażenie układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek;  powikłane zakażenie w obrębie jamy brzusznej;  szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc. Leczenie pacjentów, u których występuje zakażenie krwi związane z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub gdy istnieje podejrzenie takiego związku. Produkt Vaborem jest również wskazany do stosowania w leczeniu zakażeń wywołanych tlenowymi drobnoustrojami Gram-ujemnymi u dorosłych pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia (patrz punkt 4.2, 4.4 i 5.1). Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dawkowanie
4.2 Dawkowanie i sposób podawania Produkt Vaborem należy stosować w leczeniu zakażeń wywołanych tlenowymi drobnoustrojami Gram- ujemnymi u dorosłych pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia wyłącznie po konsultacji z lekarzem posiadającym odpowiednie doświadczenie w leczeniu chorób zakaźnych (patrz punkt 4.4 i 5.1). Dawkowanie Tabela 1 przedstawia zalecaną dawkę dożylną u pacjentów, u których klirens kreatyniny (CrCl) wynosi ≥40 ml/min (patrz punkt 4.4 i 5.1). Tabela 1: Zalecana dawka dożylna u pacjentów z klirensem kreatyniny (CrCl) ≥40 ml/min 1

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dawkowanie

Rodzaj zakażenia Dawka produktu Vaborem (meropenem/ waborbaktam)2 Częstośćpodawania Czas trwania infuzji Czas trwania leczenia
Powikłane zakażenie układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek 2 g/2 g Co 8 godzin 3 godziny 5 do 10 dni2
Powikłane zakażenie w obrębie jamy brzusznej 2 g/2 g Co 8 godzin 3 godziny 5 do 10 dni2
Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc 2 g/2 g Co 8 godzin 3 godziny 7 do 14 dni
Zakażenie krwi związane z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub w przypadku podejrzenia takiego związku 2 g/2 g Co 8 godzin 3 godziny Zależny od miejsca zakażenia
Zakażenia wywołane tlenowymi drobnoustrojami Gram- ujemnymi u pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia 2 g/2 g Co 8 godzin 3 godziny Zależny od miejsca zakażenia

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dawkowanie
1 Liczony według wzoru Cockcrofta-Gaulta 2. Leczenie może trwać do 14 dni Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania w zależności od wieku (patrz punkt 5.2). Zaburzenia czynności nerek Tabela 2 przedstawia zalecane dostosowanie dawkowania u pacjentów z CrCl ≤39 ml/min. Meropenem i waborbaktam są usuwane podczas hemodializy (patrz punkt 5.2). Dawki dostosowane do stopnia zaburzenia czynności nerek należy podawać po sesji dializy. Tabela 2: Zalecana dawka dożylna u pacjentów z CrCl ≤39 ml/min 1
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dawkowanie
CrCl (ml/min)1 Zalecany schemat dawkowania2 Przerwa w dawkowaniu Czas trwania infuzji
20 do 39 1 g/1 g Co 8 godzin 3 godziny
10 do 19 1 g/1 g Co 12 godzin 3 godziny
Poniżej 10 0,5 g/0,5 g Co 12 godzin 3 godziny
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dawkowanie
1 Liczony według wzoru Cockcrofta-Gaulta 2. Zalecany czas trwania leczenia, patrz Tabela 1 Zaburzenia czynności wątroby Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4 i 5.2). Dzieci i młodzież Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności meropenemu/waborbaktamu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne. Sposób podawania Podanie dożylne. Produkt Vaborem jest podawany w infuzji dożylnej trwającej 3 godziny. Instrukcja dotycząca rekonstytucji i rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Przeciwwskazania
4.3 Przeciwwskazania Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1. Nadwrażliwość na leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów. Ciężka nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna, ciężka reakcja skórna) na jakikolwiek inny lek przeciwbakteryjny z grupy beta-laktamów (np. penicyliny, cefalosporyny lub monobaktamy).
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Reakcje nadwrażliwości Podczas stosowania meropenemu i (lub) meropenemu/waborbaktamu zgłaszano przypadki ciężkiej nadwrażliwości czasami prowadzącej do zgonu (patrz punkt 4.3 i 4.8). U pacjentów, u których wystąpiła w przeszłości nadwrażliwość na leki przeciwbakteryjne z grupy karbapenemów, penicylin lub innych beta-laktamów może również wystąpić nadwrażliwość na meropenem/waborbaktam. Przed wdrożeniem leczenia produktem Vaborem, należy zebrać dokładny wywiad dotyczący występowania w przeszłości reakcji nadwrażliwości na antybiotyki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji alergicznej, leczenie produktem Vaborem należy natychmiast przerwać i zastosować odpowiednie środki pomocy doraźnej. Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry ( ang. severe cutaneous adverse reactions, SCAR ), takie jak zespół Stevensa-Johnsona ( ang. Stevens- Johnson syndrome, SJS ), martwica toksyczno-rozpływna naskórka ( ang.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
toxic epidermal necrolysis, TEN ), zespół osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi ( ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms, DRESS ), rumień wielopostaciowy ( ang. erythema multiforme, EM ) i ostra uogólniona osutka krostkowa ( ang. acute generalised exanthematous pustulosis, AGEP ) zgłaszano u pacjentów otrzymujących meropenem (patrz punkt 4.8). Jeśli pojawią się objawy podmiotowe i przedmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy natychmiast przerwać stosowanie meropenemu i rozważyć alternatywne leczenie. Drgawki Podczas leczenia meropenemem zgłaszano przypadki drgawek (patrz punkt 4.8). Pacjenci z rozpoznanymi zaburzeniami drgawkowymi powinni kontynuować leczenie przeciwdrgawkowe. U pacjentów, u których pojawi się drżenie ogniskowe, mioklonie lub drgawki należy przeprowadzić badanie neurologiczne i wdrożyć leczenie przeciwdrgawkowe, jeśli nie zostało ono wcześniej zastosowane.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
W razie konieczności dawkę meropenemu/waborbaktamu należy dostosować w zależności od czynności nerek (patrz punkt 4.2). Można również zaprzestać podawania meropenemu/waborbaktamu (patrz punkt 4.5). Kontrolowanie czynności wątroby Podczas leczenia meropenemem/waborbaktamem należy dokładnie kontrolować czynność wątroby ze względu na ryzyko wystąpienia hepatotoksyczności (niewydolność wątroby z cholestazą i cytolizą) (patrz punkt 4.8). Podczas leczenia meropenemem/waborbaktamem u pacjentów z istniejącymi zaburzenia wątroby należy kontrolować czynność wątroby. Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania (patrz punkt 4.2). Serokonwersja testu antyglobulinowego (odczynu Coombsa) Podczas leczenia meropenemem/waborbaktamem może wystąpić dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniego odczynu Coombsa, tak jak w przypadku leczenia meropenemem (patrz punkt 4.8).
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
Biegunka związana z Clostridium difficile Podczas stosowania meropenemu/waborbaktamu zgłaszano przypadki biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile . Takie zakażenie może przebiegać z różnym nasileniem, od łagodnej biegunki do zapalenia okrężnicy ze skutkiem śmiertelnym. Należy rozważyć takie rozpoznanie w przypadku pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie leczenia produktem Vaborem lub po jego zakończeniu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć zaprzestanie leczenia produktem Vaborem oraz zastosowanie środków działających swoiście na Clostridium difficile . Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę jelit. Jednoczesne stosowanie kwasu walproinowego/walproinianu sodu/walpromidu Przypadki opisane w piśmiennictwie wykazują, że jednoczesne podawanie karbapenemów, w tym meropenemu, pacjentom stosującym kwas walproinowy lub diwalproeks sodu może w wyniku interakcji prowadzić do zmniejszenia stężenia kwasu walproinowego do stężeń poniżej poziomu terapeutycznego, a tym samym zwiększać ryzyko wystąpienia drgawkowych napadów przełomowych.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
Jeśli konieczne jest stosowanie produktu Vaborem, należy rozważyć stosowanie uzupełniającej terapii przeciwdrgawkowej (patrz punkt 4.5). Ograniczone dane kliniczne Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej Stosowanie produktu Vaborem w leczeniu pacjentów z powikłanymi zakażeniami w obrębie jamy brzusznej określono w oparciu o doświadczenia w stosowaniu meropenemu w monoterapii i na podstawie analiz zależności farmakokinetyczno-farmakodynamicznych meropenemu/waborbaktamu. Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc Stosowanie produktu Vaborem w leczeniu pacjentów ze szpitalnym zapaleniem płuc, w tym respiratorowym zapaleniem płuc określono w oparciu o doświadczenia w stosowaniu meropenemu w monoterapii i na podstawie analiz zależności farmakokinetyczno-farmakodynamicznych meropenemu/waborbaktamu.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
Pacjenci z ograniczonymi opcjami leczenia Stosowanie produktu Vaborem w leczeniu pacjentów z zakażeniami bakteryjnymi, u których występują ograniczone opcje leczenia określono na podstawie analiz zależności farmakokinetyczno- farmakodynamicznych meropenemu/waborbaktamu oraz w oparciu o ograniczone dane pochodzące z randomizowanego badania klinicznego, w którym 32 pacjentów leczono produktem Vaborem, a 15 pacjentów leczono z zastosowaniem najlepszej dostępnej terapii zakażeń wywołanych drobnoustrojami opornymi na karbapenem (patrz punkt 5.1). Zakres aktywności meropenemu/waborbaktamu Meropenem nie wykazuje aktywności wobec opornych na metycylinę szczepów Staphylococcus aureus (MRSA) i Staphylococcus epidermidis (MRSE) ani wobec opornych na wankomycynę szczepów Enterococcus (VRE). Jeśli potwierdzono, że zakażenie zostało wywołane przez te patogeny, lub jeśli istnieje takie podejrzenie, należy zastosować alternatywne lub dodatkowe leki przeciwbakteryjne.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Specjalne środki ostrozności
Zakres hamującego działania waborbaktamu obejmuje karbapenemazy klasy A (np. KPC) i karbapenemazy klasy C. Waborbaktam nie hamuje działania karbapenemaz klasy D, takich jak OXA-48 lub metalo-beta-laktamaz klasy B, takich jak NDM i VIM (patrz punkt 5.1). Drobnoustroje niewrażliwe Stosowanie meropenemu/waborbaktamu może skutkować nadmiernym wzrostem niewrażliwych drobnoustrojów, co może wymagać przerwania leczenia lub zastosowania innych odpowiednich działań terapeutycznych. Pacjenci kontrolujący zawartość sodu w diecie Produkt Vaborem zawiera 250 mg sodu na fiolkę co odpowiada 12,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Interakcje
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji Dane z badań in vitro sugerują możliwość indukcji CYP1A2 (meropenem), CYP3A4 (meropenem i waborbaktam) oraz potencjalnie innych regulowanych PXR enzymów i transporterów (meropenem i waborbaktam). Podczas przyjmowania produktu leczniczego Vaborem jednocześnie z produktami leczniczymi, które są metabolizowane głównie przez CYP1A2 (np. teofilina), CYP3A4 (np. alprazolam, midazolam, takrolimus, syrolimus, cyklosporyna, symwastatyna, omeprazol, nifedypina, chinidyna i etynyloestradiol) i (lub) CYP2C (np. warfaryna, fenytoina) i (lub) transportowanymi przez p-glikoproteiny (np. dabigatran, digoksyna) może wystąpić ryzyko interakcji, czego efektem bywa zmniejszenie stężeń w osoczu i aktywności przyjmowanych jednocześnie produktów leczniczych. W związku z tym pacjentów, którzy przyjmują te produkty lecznicze należy kontrolować, czy nie występują u nich objawy kliniczne wynikające ze zmienionej skuteczności terapeutycznej.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Interakcje
Zarówno meropenem i waborbaktam są substratami transportera OAT3, w związku z czym probenecyd konkuruje z meropenemem o aktywne wydzielanie kanalikowe, hamując w ten sposób wydalanie meropenemu przez nerki, a ten sam mechanizm może dotyczyć waborbaktamu. Nie zaleca się jednoczesnego podawania probenecydu i produktu Vaborem, gdyż może to skutkować zwiększeniem stężenia meropenemu i waborbaktamu w osoczu. Jednoczesne podawanie meropenemu i kwasu walproinowego wiąże się ze zmniejszeniem stężenia kwasu walproinowego z następową utratą kontroli nad napadami drgawkowymi. Dane pochodzące z badań w warunkach in vitro oraz badań na zwierzętach wskazuja, że karbapenemy mogą hamować hydrolizę glukuronidu kwasu walproinowego (VPA g) do kwasu walproinowego, a tym samym zmniejszać stężenie kwasu walproinowego w surowicy krwi.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Interakcje
W związku z tym, należy stosować uzupełniającą terapię przeciwdrgawkową w przypadku, gdy nie da się uniknąć jednoczesnego podawania kwasu walproinowego i meropenemu/waborbaktamu (patrz punkt 4.4). Doustne leki przeciwzakrzepowe Jednoczesne podawanie leków przeciwbakteryjnych i warfaryny może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Istnieje wiele doniesień dotyczących nasilania się działania przeciwzakrzepowego stosowanych doustnie leków przeciwzakrzepowych, w tym warfaryny, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwbakteryjne. Ryzyko takie może zależeć od rodzaju zakażenia, wieku oraz ogólnego stanu pacjenta, zatem trudno jest ocenić, w jakim stopniu lek przeciwbakteryjny przyczynia się do zwiększenia wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste kontrole wartości wskaźnika INR w trakcie jednoczesnego stosowania produktu Vaborem i leku przeciwzakrzepowego oraz w niedługim czasie po zakończeniu takiego leczenia.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Interakcje
Środki antykoncepcyjne Vaborem może zmniejszać skuteczność hormonalnych produktów leczniczych antykoncepcyjnych zawierających estrogen i (lub) progesteron. Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie alternatywnych skutecznych metod antykoncepcji podczas leczenia produktem leczniczym Vaborem i przez 28 dni po jego zakończeniu.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację Ciąża Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane (mniej niż 300 kobiet w ciąży) dotyczące stosowania meropenemu/waborbaktamu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu Vaborem w okresie ciąży. Karmienie piersią Istnieją doniesienia, że meropenem przenika do mleka ludzkiego. Nie wiadomo, czy waborbaktam przenika do mleka ludzkiego lub mleka zwierząt. Ponieważ nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci, karmienie piersią należy przerwać przed rozpoczęciem leczenia. Płodność Nie badano wpływu meropenemu/waborbaktamu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach z zastosowaniem meropenemu/waborbaktamu nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3).
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn Produkt Vaborem wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie monoterapii meropenemem opisywano przypadki drgawek, szczególnie u pacjentów otrzymujących leki przeciwdrgawkowe (patrz punkt 4.4). Meropenem/waborbaktam może powodować ból głowy, parestezję, ospałość i zawroty głowy (patrz punkt 4.8). W związku z tym, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane
4.8 Działania niepożądane Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi, które wystąpiły u 322 pacjentów we wszystkich badaniach klinicznych fazy III były: ból głowy (8,1%), biegunka (4,7%), zapalenie żył w miejscu infuzji (2,2%) i nudności (2,2%). Ciężkie działania niepożądane obserwowano u dwóch pacjentów (0,6%), przy czym jeden przypadek związany był z reakcją w miejscu infuzji, a drugi ze zwiększoną aktywnością fosfatazy zasadowej we krwi. U jednego dodatkowego pacjenta zgłoszono wystąpienie ciężkiego działania niepożądanego w postaci reakcji związanej z infuzją (0,3%). Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych Następujące działania niepożądane występowały podczas leczenia meropenemem w monoterapii i (lub) zostały zidentyfikowane podczas badań III fazy produktu Vaborem. Działania niepożądane przedstawiono zgodnie z częstością występowania i klasyfikacją układów i narządów.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane
Działań niepożądanych wyszczególnionych w tabeli jako działania o „nieznanej” częstości występowania nie obserwowano u pacjentów biorących udział w badaniach z zastosowaniem produktu Vaborem lub meropenemu, ale opisywano je w przypadku stosowania meropenemu w monoterapii po jego wprowadzeniu do obrotu. Częstość występowania określona jest jako: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 to <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000); częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy układowo-narządowej działania niepożądane wymienione są zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Tabela 3: Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji układów i narządów

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Często(≥1/100 do <1/10) Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100) Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000) Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze Zapalenie jelita grubego wywołane Clostridium difficile

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Często(≥1/100 do <1/10) Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100) Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000) Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
Drożdżakowe zapalenie sromu i pochwyDrożdżyca błony śluzowej jamy ustnej
Zaburzenia krwi iukładu chłonnego Nadpłytkowość Leukopenia Neutropenia EozynofiliaMałopłytkowość AgranulozaNiedokrwistośćhemolityczna
Zaburzenia układuimmunologicznego Reakcja anafilaktycznaNadwrażliwość Obrzęknaczynioruchowy
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania Hipokalemia Hipoglikemia Zmniejszony apetytHiperkaliemia Hiperglikemia
Zaburzenia psychiczne BezsennośćOmamy Majaczenie
Zaburzenia układunerwowego Ból głowy Drżenie mięśniowe OspałośćZawroty głowyParestezja Drgawki
Zaburzenia naczyniowe Niedociśnienie Zapalenie żyłBól naczyniowy
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej iśródpiersia Skurcz oskrzeli
Zaburzenia żołądkai jelit BiegunkaNudnościWymioty Rozdęcie brzuchaBól brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Zwiększona aktywnośćaminotransferazy alaninowej Zwiększone stężenie bilirubiny we krwi

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Często(≥1/100 do <1/10) Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100) Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000) Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
Zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowejZwiększona aktywność fosfatazy zasadowej we krwiZwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Świąd Wysypka Pokrzywka Ciężkie działania niepożądane dotyczące skóry, tj. martwica toksyczno- rozpływna naskórkaZespół Stevensa- JohnsonaRumieńwielopostaciowyZespół osutki polekowej z towarzyszącą eozynofilią i objawami układowymi (zespół DRESS)Ostra uogólnionaosutka krostkowa (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia nerek i dróg moczowych Zaburzeniaczynności nerekNietrzymanie moczuZwiększone stężenie kreatyniny we krwi

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów Często(≥1/100 do <1/10) Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100) Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000) Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
Zwiększone stężenie mocznikawe krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Zapalenie żył wmiejscu infuzjiGorączka Dyskomfort w klatce piersiowejReakcja w miejscu infuzjiRumień w miejscuinfuzjiZapalenie żył wmiejscu iniekcjiZakrzepica w miejscu infuzjiBól
Badania diagnostyczne Zwiększona aktywność kinazyfosfokreatynowej we krwi Dodatni wynik bezpośredniego lub pośredniegoodczynu Coombsa
Urazy, zatrucia ipowikłania pozabiegach Reakcja związana z infuzją

CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Działania niepożądane
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V .
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Przedawkowanie
4.9 Przedawkowanie Brak doświadczeń dotyczących przedawkowania produktu Vaborem. Ograniczone dane dotyczące działań niepożądanych meropenemu po wprowadzeniu do obrotu wskazują, że działania niepożądane występujące po przedawkowaniu są zgodne z profilem działań niepożądanych opisanych w punkcie 4.8, mają zazwyczaj łagodne nasilenie i ustępują po zaprzestaniu leczenia lub zmniejszeniu dawki. W przypadku przedawkowania należy zaprzestać podawania produktu Vaborem i wdrożyć ogólne leczenie podtrzymujące. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek nastąpi szybka eliminacja przez nerki. Meropenem i waborbaktam można usunąć w procesie hemodializy. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, którym podano 1 g meropenemu i 1 g waborbaktamu średnia wartość całkowitego odzysku uzyskanego w dializacie po sesji hemodializy wynosiła 38% dla meropenemu i 53% dla waborbaktamu.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
5.1 Właściwości farmakodynamiczne Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, karbapenemy, kod ATC: J01DH52 Mechanizm działania Mechanizm działania bakteriobójczego meropenemu polega na hamowaniu syntezy peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii w wyniku wiązania z podstawowymi białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin-binding proteins, PBPs ) i hamowania ich aktywności. Waborbaktam jest nie-beta-laktamowym inhibitorem serynowych beta-laktamaz klasy A i klasy C, w tym karbapenemazy Klebsiella pneumoniae (KPC). Jego działanie polega na tworzeniu z beta-laktamazami kowalencyjnego adduktu i jest on stabilny wobec hydrolizy przez beta-laktamy. Waborbaktam nie hamuje enzymów klasy B (metalo-beta-laktamaz) ani karbapenemaz klasy D. Waborbaktam nie posiada właściwości przeciwbakteryjnych.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Oporność Do mechanizmów oporności bakterii Gram-ujemnych, o których wiadomo, że wpływają na meropenem/waborbaktam należą drobnoustroje wytwarzające metalo-beta-laktamazy lub oksycylinazy o aktywności karbapenemaz. Do mechanizmów oporności bakterii, które mogłyby zmniejszać przeciwbakteryjną aktywność meropenemu/waborbaktamu należą mutacje puryn wpływające na przepuszczalność błony zewnętrznej bakterii i zwiększoną ekspresję pomp usuwających lek z wnętrza komórki. Aktywność przeciwbakteryjna w skojarzeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi W badaniach in vitro nie wykazano działania antagonistycznego pomiędzy meropenemem/waborbaktamem a lewofloksacyną, tygecykliną, polimyksyną, amikacyną, wankomycyną, azytromycyną, daptomycyną ani linezolidem. Wartości graniczne w teście wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości (ang.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST – tabele interpretacji wartości granicznych minimalnych stężeń hamujących (MIC) oraz wielkości stref zahamowania wzrostu, wersja 1.0, 2021) przedstawiono poniżej:
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Minimalne stężenie hamujące (mg/l)
Drobnoustroje Wrażliwe Oporne
Enterobacterales ≤81 >81
Pseudomonas aeruginosa ≤81 >81
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
1 Dla celów testowania wrażliwości, stężenie waborbaktamu wynosi 8 mg/l. Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Wykazano, że przeciwbakteryjna aktywność meropenemu najlepiej koreluje z odsetkiem przerwy między dawkami, w czasie której stężenie wolnego meropenemu w osoczu przewyższa minimalne stężenie hamujące meropenemu. W przypadku waborbaktamu wskaźnik PK-PD związany z aktywnością przeciwbakteryjną określany jest jako stosunek wartości AUC wolnego waborbaktamu w osoczu do minimalnego stężenia hamującego (MIC) meropenemu/waborbaktamu. Skuteczność kliniczna wobec konkretnych patogenów Skuteczność działania wykazano w badaniach klinicznych wobec następujących patogenów, które wykazywały wrażliwość na meropenem/waborbaktam w warunkach in vitro . Powikłane zakażenia układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Drobnoustroje Gram-ujemne:  Escherichia coli  Klebsiella pneumoniae  Enterobacter cloacae complex Nie określono skuteczności klinicznej wobec wymienionych niżej patogenów, które są istotne dla zarejestrowanych wskazań, choć badania in vitro wskazują, że drobnoustroje te mogą być wrażliwe na meropenem/waborbaktam, jeśli nie wystąpi oporność nabyta.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakodynamiczne
Drobnoustroje Gram-ujemne:  Citrobacter freundii  Citrobacter koseri  Klebsiella aerogenes  Klebsiella oxytoca  Morganella morganii  Proteus mirabilis  Providencia spp.  Pseudomonas aeruginosa  Serratia marcescens Drobnoustroje Gram-dodatnie:  Staphylococcus saprophyticus  Staphylococcus aureus (wyłącznie szczepy wrażliwe na metycylinę)  Staphylococcus epidermidis (wyłącznie szczepy wrażliwe na metycylinę)  Streptococcus agalactiae Drobnoustroje beztlenowe:  Bacteroides fragilis  Bacteroides thetaiotaomicron  Clostridium perfringens  Peptoniphilus asaccharolyticus  Gatunki Peptostreptococcus (w tym P. micros, P. anaerobius, P. magnus)  Bacteroides caccae  Prevotella bivia  Prevotella disiens Dzieci i młodzież Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Vaborem w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2)
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
5.2 Właściwości farmakokinetyczne Dystrybucja Meropenem wiąże się z białkami osocza w około 2%. Waborbaktam wiąże się z białkami osocza w około 33%. Objętości dystrybucji w stanie stacjonarnym meropenemu i waborbaktamu wynosiły u pacjentów odpowiednio 20,2 l oraz 18,6 l po podaniu dawek 2 g meropenemu/2 g waborbaktamu we wlewie trwającym 3 godziny w odstępach 8-godzinnych, co wskazuje, że objętość dystrybucji obydwu składników odpowiada objętości płynu pozakomórkowego. Zarówno meropenem jak i waborbaktam przenikają do płynu pokrywającego nabłonek (ang. epithelial lining fluid, ELF ) dróg oddechowych u ludzi, osiągając w nim stężenia wynoszące odpowiednio około 65% i 79% stężeń niezwiązanego meropenemu i waborbaktamu w osoczu. Profile zależności stężenia w czasie są podobne w płynie pokrywającym nabłonek (ELF) i osoczu. Metabolizm Meropenem jest wydalany głównie w postaci niezmienionej. Około 25% podanej dawki jest wydalane w postaci nieaktywnego metabolitu z otwartym pierścieniem.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Waborbaktam nie jest metabolizowany. Eliminacja Okres półtrwania w fazie eliminacji (t½) wynosi 2,30 godziny dla meropenemu i 2,25 godziny dla waborbaktamu. Zarówno meropenem jak i waborbaktam są wydalane głównie przez nerki. Około 40-60% dawki meropenemu jest wydalane w postaci niezmienionej w ciągu 24-48 godzin, przy czym kolejne 25% wydalane jest w postaci mikrobiologicznie nieaktywnego produktu hydrolizy. Eliminacja meropenemu przez nerki skutkowała dużymi stężeniami terapeutycznymi w moczu. Średni klirens nerkowy dla meropenemu wynosił 7,7 l/h. Średni klirens pozanerkowy dla meropenemu wynosił 4,8 l/h, co obejmuje zarówno wydalanie z kałem (~2% dawki), jak i rozpad w wyniku hydrolizy. Około 75-95% waborbaktamu jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24-48 godzin. Eliminacja waborbaktamu przez nerki skutkowała dużymi stężeniami w moczu. Średni klirens nerkowy dla waborbaktamu wynosił 10,5 l/h.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Liniowość lub nieliniowość Po podaniu pojedynczej infuzji dożylnej trwającej 3 godziny C max i AUC meropenemu i waborbaktamu są liniowe w badanym zakresie dawek (1 g do 2 g dla meropenemu i 0,25 g do 2 g dla waborbaktamu). U osób z prawidłową czynnością nerek meropenem ani waborbaktam nie kumuluje się po wielokrotnych wlewach dożylnych podawanych co 8 godzin przez okres 7 dni. Wpływ meropenemu/ waborbaktamu na enzymy i transportery Ani meropenem ani waborbaktam nie hamują in vitro enzymów CYP450 w stężeniach istotnych farmakologicznie. Ani meropenem, ani waborbaktam nie hamują transporterów nerkowych i wątrobowych w stężeniach istotnych farmakologicznie. Szczególne grupy pacjentów Zaburzenia czynności nerek Badania właściwości farmakokinetycznych z zastosowaniem meropenemu i waborbaktamu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wykazały, że klirens osoczowy meropenemu i waborbaktamu koreluje z klirensem kreatyniny.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Właściwości farmakokinetyczne
Zaburzenia czynności wątroby Ponieważ meropenem/waborbaktam nie są metabolizowane w wątrobie, zaburzenia czynności wątroby nie powinny wpływać na klirens ogólnoustrojowy meropenemu/waborbaktamu. Pacjenci w podeszłym wieku Dane farmakokinetyczne uzyskane z analizy parametrów farmakokinetycznych populacji wykazały zmniejszenie klirensu osoczowego meropenemu/waborbaktamu, które można przypisywać związanemu z wiekiem zmniejszonemu klirensowi kreatyniny. Płeć i rasa Analiza parametrów farmakokinetycznych populacji wykazała, że płeć i rasa nie wpływają na farmakokinetykę meropenemu ani waborbaktamu.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie Meropenem Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksycznego wpływu na rozród i genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości meropenemu. Waborbaktam Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksycznego wpływu na rozród i genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań rakotwórczości waborbaktamu. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u psów, obserwowano minimalny stan zapalny wątroby po 14 dniach i 28 dniach ekspozycji na waborbaktam w monoterapii lub w skojarzeniu z meropenemem.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dane farmaceutyczne
6. DANE FARMACEUTYCZNE 6.1 Wykaz substancji pomocniczych Sodu węglan 6.2 Niezgodności farmaceutyczne Produkt Vaborem wykazuje niezgodność chemiczną z roztworami zawierającymi glukozę. Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6. 6.3 Okres ważności 4 lata Po rekonstytucji Zrekonstytuowaną zawartość fiolki należy następnie niezwłocznie rozcieńczyć. Po rozcieńczeniu Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 4 godziny w temperaturze 25°C lub przez 22 godziny w temperaturze 2–8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy wykorzystać bezpośrednio po rekonstytucji i rozcieńczeniu. 6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji i rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dane farmaceutyczne
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania Fiolka o objętości 50 ml z bezbarwnego szkła (typu 1) zamknięta gumowym (brombutylowym) korkiem i aluminiowym kapslem uszczelniającym typu flip-off . Produkt leczniczy dostępny jest w opakowaniach zawierających 6 fiolek. 6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania Podczas przygotowywania i podawania roztworu należy stosować standardowe techniki aseptyczne. Przed użyciem proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji należy zrekonstytuować, a następnie rozcieńczyć. Rekonstytucja Z worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań należy pobrać 20 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej) na każdą fiolkę i użyć do zrekonstytuowania odpowiedniej liczby fiolek meropenemu/waborbaktamu potrzebnych do uzyskania odpowiedniej dawki produktu Vaborem:  zrekonstytuować 2 fiolki, aby otrzymać dawkę produktu Vaborem 2 g/2 g  zrekonstytuować 1 fiolkę, aby otrzymać dawki produktu Vaborem 1 g/1 g i Vaborem 0,5 g/0,5 g Po delikatnym wymieszaniu w celu rozpuszczenia, zrekonstytuowany roztwór meropenemu/waborbaktamu będzie zawierał meropenem w stężeniu około 0,05 g/ml i waborbaktam w stężeniu około 0,05 g/ml.
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dane farmaceutyczne
Objętość końcowa wynosi około 21,3 ml. Zrekonstytuowany roztwór nie jest przeznaczony do bezpośredniego wstrzyknięcia. Zrekonstytuowany roztwór należy rozcieńczyć przed podaniem we wlewie dożylnym. Rozcieńczanie Przygotowanie dawki produktu Vaborem 2 g/2 g do podania we wlewie dożylnym: Natychmiast po zrekonstytuowaniu dwóch fiolek, należy pobrać z obydwu fiolek całą zrekonstytuowaną zawartość i dodać z powrotem do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej). Końcowe stężenie przygotowanego roztworu do infuzji będzie wynosiło około 8 mg/ml zarówno dla meropenemu jak i waborbaktamu. Przygotowanie dawki produktu Vaborem 1 g/1 g do podania we wlewie dożylnym: Natychmiast po zrekonstytuowaniu jednej fiolki, należy pobrać z fiolki całą zrekonstytuowaną zawartość i dodać z powrotem do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej).
CHPL leku Vaborem, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g + 1 g
Dane farmaceutyczne
Końcowe stężenie przygotowanego roztworu do infuzji będzie wynosiło około 4 mg/ml zarówno dla meropenemu jak i waborbaktamu. Przygotowanie dawki produktu Vaborem 0,5 g/0,5 g do podania we wlewie dożylnym: Natychmiast po zrekonstytuowaniu jednej fiolki, należy pobrać z fiolki 10,5 ml zrekonstytuowanej zawartości i dodać z powrotem do worka infuzyjnego zawierającego 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (soli fizjologicznej). Końcowe stężenie przygotowanego roztworu do infuzji będzie wynosiło 2 mg/ml zarówno dla meropenemu jak i waborbaktamu. Rozcieńczony roztwór należy obejrzeć, aby sprawdzić czy nie zawiera cząstek stałych. Rozcieńczony roztwór jest przejrzysty do jasnożółtego. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Letnia apteczka

Sprawdź »

Co warto w niej mieć?

Wyrób medyczny

FEMINUM FIT

żel dopochwowy

Infekcje intymne

Poznaj działanie

Suplement diety

Osavi Kolagen & Elektrolity Witalność i Blask

pomarańcza-grejfrut

Kolagen i elektrolity

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Alax

tabletki

Zaparcia

Poznaj działanie

Kosmetyk

Ginexid

pianka

Higiena intymna

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Enterol Probiotyk

kapsułki

Biegunka

Poznaj działanie

Kosmetyk

L3 Prurigo

maść

Ukąszenia i świąd

Poznaj działanie

Kosmetyk

Alantandermoline złuszczający

krem

Pielęgnacja stóp

Poznaj działanie

Lek bez recepty

Urosept

tabletki

Infekcje dróg moczowych

Poznaj działanie

Suplement diety

Vesvein Nogi

tabletki

Krążenie żylne

Poznaj działanie

Czynność nerek	Dawka	Częstośćpodawania	Czas trwania leczenia
Prawidłowa czynność nerek (CrCl od ≥90 do <120 ml/min)	2 g	Co 8 godzin	Czas trwania zależnie od miejscazakażenia3
Podwyższony klirens nerkowy (CrCl ≥120 ml/min)	2 g	Co 6 godzin	Czas trwania zależnie od miejscazakażenia3

Klasyfikacja układów i narządów	Często(≥1/100 do <1/10)	Niezbyt często(≥1/1000 do <1/100)	Częstośćnieznana
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Kandydoza, w tym kandydoza jamy ustnej, kandydoza sromu i pochwy, kandyduria i zakażenie drożdżami z rodzaju Candida, zapalenie jelita grubego wywołane przez bakterieClostridioides difficile, w tym rzekomobłoniastezapalenie jelita grubego oraz zakażenie wywołane przez bakterie Clostridioidesdifficile
Zaburzenia krwi iukładu chłonnego			Neutropenia
Zaburzenia układuimmunologicznego		Nadwrażliwość, w tym reakcje skórne i świąd
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej iśródpiersia	Kaszel
Zaburzeniażołądka i jelit	Biegunka, nudności,wymioty

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Wysypka, w tym wysypka plamista, wysypka plamisto- grudkowa, wysypkarumieniowata i wykwit polekowy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Reakcje w miejscu infuzji, w tym ból w miejscu infuzji, ból w miejscu wstrzyknięcia, rumieńw miejscu infuzji i zapalenieżył w miejscu wstrzyknięcia
Badania diagnostyczne	Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności gamma- glutamylotransferazy, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginowej, nieprawidłowa czynność wątroby, w tym zwiększenie wartości wyników badań czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie aktywności transaminaz i nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zwiększonestężenie kreatyniny we krwi	Zwiększone stężeniemocznika we krwi

Drobnoustroje	Wrażliwe	Oporne
Enterobacterales	≤2	>2
Pseudomonas aeruginosa	≤2	>2

Dawka cefideroko lu	Liczba fiolek zawierających 1 g cefiderokolu do rekonstytucji	Objętość koncentratu do pobrania z fiolki (fiolek) po rekonstytucji	Całkowita objętość koncentratu cefiderokolu wymagana do dalszego rozcieńczenia w worku infuzyjnym zawierającym resztę ze 100 ml roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań o stężeniu 0,9% lub roztworu glukozy do wstrzykiwańo stężeniu 5%
2 g	2 fiolki	11,2 ml (cała zawartość)z każdej fiolki	22,4 ml
1,5 g	2 fiolki	11,2 ml (cała zawartość)z pierwszej fiolki ORAZ 5,6 ml z drugiej fiolki	16,8 ml
1 g	1 fiolka	11,2 ml (cała zawartość)	11,2 ml
0,75 g	1 fiolka	8,4 ml	8,4 ml

Bezwzględne eGFR (ml/min)	Zalecany schemat dawkowania produktu leczniczego EXBLIFEP(cefepim i enmetazobaktam)	Przerwapomiędzy dawkami
Łagodne (60 – <90)	cefepim 2 g i enmetazobaktam 0,5 g	co 8 godzin
Umiarkowane (30 – <60)	cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g	co 8 godzin
Ciężkie (15 – <30)	cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g	co 12 godzin
Schyłkowa niewydolność nerek(<15)	cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g	co 24godziny
Pacjenci wymagający hemodializy	cefepim 1 g i enmetazobaktam 0,25 g dawka wysycająca pierwszego dnia leczenia, a następnie cefepim 0,5 g i enmetazobaktam 0,125 g (co 24 godziny, ale po sesjihemodializy w dniach prowadzenia hemodializy)	co 24 godziny
Pacjenci poddawani ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej	cefepim 2 g i enmetazobaktam 0,5 g	Co 48godzin

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość	Preferowany termin MedDRA
Zakażenia i zakażenia pasożytnicze	Niezbyt często	Biegunka związana z zakażeniem Clostridioides difficile, kandydoza jamy ustnej a, zakażenie pochwy
Rzadko	Zakażenie drożdżakami Candidaa
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Bardzo często	Dodatni odczyn Coombsaa
Często	Wydłużenie czasu protrombinowegoa, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacjia, niedokrwistośća, eozynofiliaa
Niezbyt często	Małopłytkowość, leukopeniaa, neutropeniaa
Nieznana	Niedokrwistość aplastycznab, niedokrwistość hemolitycznab,agranulocytozaa
Zaburzenia układu immunologicznego	Rzadko	Reakcja anafilaktycznaa, obrzęk naczynioruchowyaalergiczne zapalenie skóry
Nieznana	wstrząs anafilaktycznya
Zaburzenia metabolizmu i odżywania	Nieznana	Fałszywie dodatni wynik oznaczeniaglukozy w moczua
Zaburzenia psychiczne	Nieznana	Stan splątaniaa, omamya
Zaburzenia układu nerwowego	często	Ból głowy
Niezbyt często	Zawroty głowy
Rzadko	Drgawkia, parestezjea, zaburzenia smaku
Nieznana	Śpiączkaa, stupora, encefalopatiaa, zaburzenia świadomościa, miokloniea
Zaburzenia naczyniowe	Często	Zapalenie żyły w miejscu podaniainfuzji
Rzadko	Rozkurcz naczyńa
Nieznana	Krwotokb
Choroby układu oddechowego, klatkipiersiowej i śródpiersia	Rzadko	Dusznośća
Zaburzenia żołądka i jelit		Często	Biegunka

Dawka cefepimu/enmetazobaktam u	Liczba fiolek do rekonstytucji	Objętość roztworu do pobrania z każdej zrekonstytuowanej fiolkido dalszego rozcieńczenia	Końcowa objętość worka infuzyjnego
2,5 g (2 g / 0,5 g)	1	Cała zawartość (około 10 ml)	250 ml
1,25 g (1 g / 0,25 g)	1	5,0 ml(wyrzucić niezużytą część)	245 ml
0,625 g (0,5 g / 0,125 g)	1	2,5 ml(wyrzucić niezużytą część)	242,5 ml

Zakażenie	Dawka podawana co 8 godzin
Ciężkie apalenie płuc, w tym szpitalne i tzw. respiratorowezapalenie płuc	500 mg lub 1 g
Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy	2 g
Powikłane zakażenia dróg moczowych	500 mg lub 1 g
Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej	500 mg lub 1 g
Zakażenia okołoporodowe	500 mg lub 1 g
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich	500 mg lub 1 g
Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych	2 g
U pacjentów z neutropenią i gorączką	1 g

Klirens kreatyniny (ml/min)	Dawka(na podstawie jednostkowych dawek 500 mg, 1 g lub 2 g, patrz tabela wyżej)	Częstość podawania
26-50	1 dawka jednostkowa	co 12 godzin
10-25	1/2 dawki jednostkowej	co 12 godzin
<10	1/2 dawki jednostkowej	co 24 godzin

	Minimalne stężenie hamujące (mg/l)
Drobnoustroje	Wrażliwe	Oporne
Enterobacterales	≤81	>81
Pseudomonas aeruginosa	≤81	>81

Zakażenie	Dawka podawana co 8 godzin
Zapalenie płuc, w tym pozaszpitalne i szpitalnezapalenie płuc	10 lub 20 mg/kg mc.
Zakażenia płuc i oskrzeli w przebiegu mukowiscydozy	40 mg/kg mc.
Powikłane zakażenia dróg moczowych	10 lub 20 mg/kg mc.
Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej	10 lub 20 mg/kg mc.
Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich	10 lub 20 mg/kg mc.
Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych	40 mg/kg mc.
U pacjentów z neutropenią i gorączką	20 mg/kg mc.

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość	Działanie
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Niezbyt często	drożdżyca jamy ustnej ipochwy
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Często	trombocytemia
Niezbyt często	eozynofilia, małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza,niedokrwistość hemolityczna
Zaburzenia układu immunologicznego	Niezbyt często	obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja (patrz punkty 4.3i 4.4)
Zaburzenia psychiczne	Rzadko	majaczenie
Zaburzenia układu nerwowego	Często	ból głowy
Niezbyt często	parestezje
Rzadko	drgawki (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia żołądka i jelit	Często	biegunka, wymioty, nudności,ból brzucha
Niezbyt często	zapalenie okrężnicy związaneze stosowaniem antybiotyku (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Często	zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi,zwiększenie aktywności

		dehydrogenazy mleczanowej we krwi
Niezbyt często	zwiększenie stężenia bilirubinywe krwi
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Często	wysypka, świąd
Niezbyt często	pokrzywka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zespół Stevensa- Johnsona, rumieńwielopostaciowy (patrz punkt 4.4)
Częstość nieznana	Zespół osutki polekowej z eozynofilią i objawami układowymi,ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Niezbyt często	zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia mocznikawe krwi
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Często	stan zapalny, ból
Niezbyt często	zakrzepowe zapalenie żył, bólw miejscu podania

Drobnoustrój	Wrażliwe (S) [mg/l]	Oporne (R) [mg/l]
Enterobacteriaceae	≤2	>8
Pseudomonas spp.	≤2	>8
Acinetobacter spp.	≤2	>8
Streptococcus grupy A, B, C, G	uwaga nr 6	uwaga nr 6
Streptococcus pneumoniae1	≤2	>2
Paciorkowce z grupy Viridans2	≤2	>2

Enterococcus spp.	–	–
Staphylococcus2spp.	uwaga nr 3	uwaga nr 3
Haemophilus influenzae1 i Moraxellacatarrhalis	≤2	>2
Neisseria meningitidis2,4	≤0,25	>0,25
Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie	≤2	>8

z wyjątkiem Clostridium difficile
Listeria monocytogenes	≤0,25	>0,25
Bakterie beztlenowe Gram-ujemne	≤2	>8
Stężenia graniczne niezwiązane z żadnymgatunkiem5	≤2	>8
1 Stężenia graniczne meropenemu dla Streptococcus pneumoniae i Haemophilus influenzaew zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych wynoszą 0,25 mg/l (wrażliwe) oraz 1 mg/l (oporne).2 Szczepy, dla których wartości MIC są powyżej wartości granicznej dla wrażliwości, są rzadkie lub do tej pory nienotowane. Identyfikację i testy lekowrażliwości takiego wyizolowanego szczepu trzeba powtórzyć i, w razie potwierdzenia wyniku, przesłać ten szczep do laboratorium referencyjnego. Do czasu uzyskania dowodu dotyczącego odpowiedzi klinicznej dla potwierdzonych szczepów, których wartość MIC przekracza aktualną wartość graniczną oporności, należy je zgłaszać jako oporne.3 O wrażliwości gronkowców na karbapenemy wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę.4 Stężenia graniczne meropenemu dotyczą tylko zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.5 Stężenia graniczne niezwiązane z żadnym gatunkiem zostały określone głównie na podstawie danych PK/PD i są niezależne od rozkładu wartości MIC, określone dla poszczególnych gatunków. Stosuje się je wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono konkretnych wartości granicznych. Wartości graniczne niezależne od gatunków oparto na następującym dawkowaniu: wartości graniczne EUCAST dotyczą meropenemu w dawce minimalnej 1000 mg 3 razy dziennie podawanego dożylnie w czasie 30 minut. W odniesieniu do ciężkich zakażeń oraz w ustalaniu wartości granicznych I/R brano pod uwagę dawkę 2 g 3 razy dziennie.6 O wrażliwości paciorkowców beta-hemolizujących grup A, B, C, i G na antybiotyki beta-laktamowewnioskuje się na podstawie ich wrażliwości na penicylinę.- Nie zaleca się badania wrażliwości, gdyż leczenie tym produktem leczniczym zakażeń wywołanych tymi gatunkami bakterii jest niecelowe.Izolaty bakteryjne można zgłaszać jako oporne bez uprzedniego testowania wrażliwości.

Rodzaj zakażenia	Dawka produktu Vaborem (meropenem/ waborbaktam)2	Częstośćpodawania	Czas trwania infuzji	Czas trwania leczenia
Powikłane zakażenie układu moczowego, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek	2 g/2 g	Co 8 godzin	3 godziny	5 do 10 dni2
Powikłane zakażenie w obrębie jamy brzusznej	2 g/2 g	Co 8 godzin	3 godziny	5 do 10 dni2
Szpitalne zapalenie płuc, w tym respiratorowe zapalenie płuc	2 g/2 g	Co 8 godzin	3 godziny	7 do 14 dni
Zakażenie krwi związane z którymkolwiek z wyżej wymienionych zakażeń lub w przypadku podejrzenia takiego związku	2 g/2 g	Co 8 godzin	3 godziny	Zależny od miejsca zakażenia
Zakażenia wywołane tlenowymi drobnoustrojami Gram- ujemnymi u pacjentów z ograniczonymi opcjami leczenia	2 g/2 g	Co 8 godzin	3 godziny	Zależny od miejsca zakażenia

CrCl (ml/min)1	Zalecany schemat dawkowania2	Przerwa w dawkowaniu	Czas trwania infuzji
20 do 39	1 g/1 g	Co 8 godzin	3 godziny
10 do 19	1 g/1 g	Co 12 godzin	3 godziny
Poniżej 10	0,5 g/0,5 g	Co 12 godzin	3 godziny

Klasyfikacja układów i narządów	Często(≥1/100 do <1/10)	Niezbyt często(≥1/1000 do<1/100)	Rzadko(≥1/10 000 do<1/1000)	Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnychdanych)
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze		Zapalenie jelita grubego wywołane Clostridium difficile

Substancjeczynne

Schorzenia

Poradniki

Zapytaj farmaceutę

Kalkulatory

Interakcje

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Podkategorie

Polecane produkty:

Cefiderokol – wskazania – na co działa?

Spis treści

Jak działa cefiderokol?

Wskazania do stosowania cefiderokolu

Wskazania u dorosłych

Wskazania u dzieci i młodzieży

Wskazania w połączeniu z innymi substancjami czynnymi

Stosowanie cefiderokolu w szczególnych grupach pacjentów

Przykładowe zastosowanie cefiderokolu – tabela wskazań

Cefiderokol – ważny wybór w leczeniu trudnych zakażeń

Pytania i odpowiedzi

Na co stosuje się cefiderokol?

Czy cefiderokol można stosować u dzieci?

Jakie zakażenia można leczyć cefiderokolem?

Czy cefiderokol wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek?

Spektrum działania cefiderokolu

Możliwe działania niepożądane podczas leczenia cefiderokolem

Cefiderokol a ryzyko oporności bakterii

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gNazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWskazania do stosowania

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gPrzeciwwskazania

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gSpecjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gInterakcje

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDziałania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gPrzedawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gWłaściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gPrzedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 gDane farmaceutyczne

Substancje
czynne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przeciwwskazania

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Interakcje

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przedawkowanie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Fetcroja, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, 1 g
Dane farmaceutyczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Nazwa produktu leczniczego, skład i postać farmaceutyczna

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wskazania do stosowania

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Dawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przeciwwskazania

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Specjalne środki ostrozności

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Interakcje

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na płodność, ciążę i laktację

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Działania niepożądane

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Przedawkowanie

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakodynamiczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne

CHPL leku Cefepime Kabi, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, 1 g
Właściwości farmakokinetyczne