Encorton

Lek Encorton należy zażywać zgodnie z instrukcjami lekarza, który ustala dawkę indywidualnie, w zależności od rodzaju choroby i reakcji na leczenie. Po uzyskaniu pożądanego efektu dawkę należy stopniowo zmniejszać. Zwykle dawki wynoszą dla dorosłych 5-60 mg dziennie, natomiast dla dzieci 2 mg na kg masy ciała dziennie. W przypadku niektórych schorzeń, takich jak stwardnienie rozsiane czy zespół nerczycowy, dawkowanie może być inne. W razie pominięcia dawki należy zażyć lek jak najszybciej lub, jeśli zbliża się pora dawki następnej, pominiętą dawkę opuścić. Nie należy zażywać dwóch dawek na raz. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek lek należy stosować ostrożnie.

Encorton, jak inne kortykosteroidy, rzadko powoduje skutki uboczne przy krótkotrwałym stosowaniu. Jednak przy długotrwałym przyjmowaniu mogą wystąpić różne działania niepożądane. Należą do nich: zaburzenia miesiączkowania, zespół Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, nieznaczne podwyższenie ciśnienia krwi, zmniejszenie wytwarzania moczu, drgawki, zawroty i bóle głowy, zaćma, wrzody żołądka, trądzik, rozstępy, utrata masy mięśniowej, osteoporoza, osłabienie mięśni, spowolnienie tętna oraz reakcje alergiczne. Mogą również wystąpić nudności, złe samopoczucie, zaburzenia snu oraz zatrzymanie sodu i płynów. Jeżeli zaobserwujesz jakiekolwiek niepokojące objawy, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Przeciwwskazaniem do stosowania leku Encorton jest nadwrażliwość na na prednizon lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku. Gdy pacjent ma układowe zakażenie grzybicze również należy nie przyjmować tabletek Encorton.

W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Nawet bardzo wysokie dawki kortykosteroidów nie powodują zwykle objawów ostrego przedawkowania. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów może powodować bardzo liczne zaburzenia, charakterystyczne dla nadmiernej aktywności hormonów kory nadnerczy, w tym zaburzenia psychiczne, nieprawidłowe odkładanie się tkanki tłuszczowej, zatrzymywanie płynów, zwiększenie masy ciała, nadmierne owłosienie, trądzik, rozstępy skórne, wzrost ciśnienia krwi, zaburzenia odporności, osteoporozę, wrzód trawienny. W ostrym przedawkowaniu zaleca się opróżnienie żołądka poprzez wymioty lub płukanie. Leczenie ostrego przedawkowania polega na podtrzymaniu czynności życiowych.