Gopten

Dawkowanie leku zależy od zaleceń lekarza. W przypadku dorosłych chorujących na nadciśnienie tętnicze zalecana dawka początkowa wynosi od 0,5 mg do 2 mg raz na dobę. Dawka 0,5 mg jest skuteczna jedynie u niewielkiej liczby pacjentów. U pacjentów rasy czarnej dawka początkowa wynosi zazwyczaj 2 mg. Dawkę należy stopniowo podwajać, co jeden do czterech tygodni, uwzględniając reakcję pacjenta na lek, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki wynoszącej od 4 mg/dobę do 8 mg/dobę.
Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku leczonych równocześnie lekami moczopędnymi, z zastoinową niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności nerek albo wątroby.
Dawkę dobiera się w zależności od wartości ciśnienia tętniczego.
W przypadku zaburzenia czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego podawanie leku można rozpocząć już trzeciego dnia po zawale mięśnia sercowego, podając jednorazowo dawkę od 0,5 mg do 1 mg raz na dobę. Dawkę stopniowo zwiększa się do maksymalnie
4 mg raz na dobę.

Gopten może powodować różne działania niepożądane. Najczęściej występujące objawy to ból głowy, zawroty głowy, niskie ciśnienie krwi, kaszel oraz uczucie osłabienia.
Rzadziej mogą wystąpić zakażenie górnych dróg oddechowych, bezsenność, zmniejszenie libido, senność, kołatanie serca, zaczerwienienie skóry, nudności, biegunka, ból żołądka i jelit, wysypka, świąd, ból pleców, kurcze mięśni, ból kończyn, zaburzenia erekcji oraz złe samopoczucie.
Inne możliwe skutki uboczne to zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zmniejszenie liczby krwinek białych we krwi, nadwrażliwość, nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych, depresja, zaburzenia snu, niepokój, drgawki, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca oraz nadciśnienie tętnicze.

Lek Gopten jest przeciwwskazany gdy:
– pacjent ma uczulenie na trandolapryl lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku lub na inny inhibitor konwertazy angiotensyny,
– u pacjenta po podaniu innego leku z grupy, do której należy Gopten wystąpił obrzęk naczynioruchowy (obrzęk dowolnej okolicy ciała, który w przypadku obrzęku gardła i krtani może utrudnić połykanie i oddychanie),
– u pacjenta stwierdzono dziedziczny lub idiopatyczny (o nieustalonej przyczynie) obrzęk naczynioruchowy,
– pacjentka jest po trzecim miesiącu ciąży,
– pacjent ma cukrzycę lub zaburzenia czynności nerek i jest leczony lekiem obniżającym ciśnienie tętnicze, zawierającym aliskiren,
– pacjent przyjmował lub obecnie przyjmuje lek złożony zawierający sakubitryl i walsartan, ponieważ zwiększa się ryzyko obrzęku naczynioruchowego.

W przypadku przedawkowania tego leku, mogą wystąpić objawy takie jak silne obniżenie ciśnienia tętniczego, wstrząs, stan otępienia, wolne bicie serca, niewłaściwe stężenie elektrolitów we krwi oraz niewydolność nerek. W takiej sytuacji pacjent powinien być pod ścisłym nadzorem medycznym, najlepiej na oddziale intensywnej terapii. Kontrola stężenia elektrolitów i kreatyniny w surowicy powinna być często przeprowadzana przez lekarza. Dalsze postępowanie zależy od nasilenia objawów. Jeśli lek został zażyty niedawno, lekarz może podjąć kroki mające na celu usunięcie go z organizmu, takie jak wywołanie wymiotów, płukanie żołądka czy podanie środków absorbujących lub siarczanu sodu.