Buscolysin

Dorośli powinni przyjmować jedną ampułkę (20 mg) domięśniowo lub dożylnie. W razie potrzeby, co 30 minut można podać kolejną dawkę. Należy jednak pamiętać, że wstrzyknięcie dożylne powinno być wykonywane powoli, aby uniknąć znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi lub nawet wstrząsu. Maksymalna dawka dobowa dla dorosłych wynosi 100 mg. Dzieci powyżej 6. roku życia powinny otrzymywać dawkę 5-10 mg, podawaną domięśniowo lub powoli dożylnie, od dwóch do czterech razy dziennie. W przypadku dzieci, podanie domięśniowe powinno trwać co najmniej 1 minutę.

Jak każdy lek, Buscolysin może powodować pewne działania niepożądane, ale nie u każdego one wystąpią.
Często mogą wystąpić problemy z widzeniem, przyspieszone bicie serca, zawroty głowy, suchość w jamie ustnej i zaparcia. O nieznanej częstości działania mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne, trudności w oddychaniu, reakcje skórne, zwiększone ciśnienie wewnątrz oka, obniżenie ciśnienia krwi, zaczerwienienie skóry, zatrzymanie moczu oraz zmniejszenie wydzielania potu. Ból w miejscu wkłucia jest możliwy, szczególnie po podaniu domięśniowym. Nie można całkowicie wykluczyć, że po podaniu leku nie wystąpią zaburzenia psychiczne, takie jak dezorientacja.

Nie powinieneś stosować tego leku, jeśli:
– jesteś uczulony na hioscynę lub na którykolwiek inny składnik zawarty w tym leku. Nadwrażliwość na butylobromek hioscyny lub atropinę również stanowi przeciwwskazanie do jego stosowania;
– cierpisz na jaskrę. To samo dotyczy sytuacji, gdy masz problemy z prostatą, które powodują zatrzymanie moczu;
– masz zwężenie w obrębie przewodu pokarmowego;
– masz zaburzenia rytmu serca, takie jak tachykardia. Jeśli cierpisz na dławicę piersiową lub niewydolność serca, także nie powinieneś go stosować;
– masz rozszerzenie okrężnicy.

W przypadku przedawkowania niezwłocznie skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Objawy mogą obejmować zaczerwienienie i suchość skóry, suchość błon śluzowych, rozszerzenie źrenic, nieregularny rytm serca, problemy z połykaniem, zaburzenia psychiczne (majaczenie, halucynacje, pobudzenie i lęk, ataksję) aż do utraty przytomności, wysoką gorączkę, zatrzymanie moczu, zapaść i śpiączkę. W przypadku podejrzenia przedawkowania pacjent powinien natychmiast być hospitalizowany i leczony objawowo. Leki parasympatykomimetyczne, takie jak galantamina czy fizostygmina, mogą zmniejszyć objawy przedawkowania. W ciężkich przypadkach, pacjentowi mogą zostać podane barbiturany i benzodiazepina, a jeśli to konieczne – przeprowadzona reanimacja.