Doxar

Lek ten powinien być stosowany zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku nadciśnienia tętniczego, zalecana dawka początkowa to 1 mg na dobę. Jeżeli po 1-2 tygodniach lekarz uzna to za konieczne, dawka może zostać zwiększona do 2 mg, następnie do 4 mg, a w końcu do 8 mg na dobę. Średnia dawka podtrzymująca wynosi od 2 do 4 mg na dobę, a maksymalna dawka dobowa to 16 mg.
W przypadku łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, zalecana dawka początkowa to 1 mg na dobę. Po tygodniu, lekarz może zdecydować o zwiększeniu dawki do 2 mg, a następnie do 4 mg na dobę. Maksymalna dawka to 8 mg na dobę. Nie ma konieczności dostosowania dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku.

Podczas stosowania tego leku mogą wystąpić różne działania niepożądane. Niektóre z nich to uczucie słabości w kończynach, zaburzenia mówienia, obrzęk twarzy, języka lub gardła, które mogą świadczyć o reakcji alergicznej. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi ból w klatce piersiowej, przyspieszony oddech, trudności z oddychaniem, przyspieszone, zwolnione lub nieregularne bicie serca, kołatanie serca oraz zażółcenie białkówek oczu i skóry.
Często występujące objawy to zakażenia dróg oddechowych, zakażenia dróg moczowych, zapalenie pęcherza, nietrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, bóle głowy, zaburzenia akomodacji, senność, zawroty głowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki, kołatanie serca, przyspieszone bicie serca, ból w klatce piersiowej, zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność oraz katar.

Lek Doxar jest przeciwwskazany gdy:
– pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub na pochodne chinazoliny (np. prazosynę, terazosynę) lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– u pacjenta wystąpiło kiedykolwiek niedociśnienie ortostatyczne,
– u pacjenta występuje łagodny rozrost gruczołu krokowego z jednoczesnym przekrwieniem górnych dróg moczowych; przewlekłe infekcje dróg moczowych lub kamica pęcherza moczowego,
– pacjent ma niedociśnienie tętnicze,
– pacjentka karmi piersią.

W sytuacji przedawkowania leku, które prowadzi do spadku ciśnienia tętniczego poniżej określonych wartości (100 mmHg skurczowego i 60 mmHg rozkurczowego), konieczne jest ułożenie osoby na plecach z podniesionymi nogami. Zależnie od występujących objawów lekarz zastosuje odpowiednie leczenie.