Indeks substancji czynnych
na literę “J”

Jagoda europejska dostarcza antocyjanów, tanin i flawonoidów, które wspierają zdrowie oczu, naczyń krwionośnych i kontrolę glikemii. Standaryzowane wyciągi (25–36% antocyjanozydów) stosuje się w dawkach 120–240 mg dwa razy dziennie. Przed suplementacją warto skonsultować się z lekarzem, jeśli przyjmujesz leki rozrzedzające krew lub na cukrzycę.

Jagodlin wonny (ylang-ylang, Cananga odorata) dostarcza olejku eterycznego bogatego w linalool, β-kariofilen i octany. Wdychanie olejku może obniżać ciśnienie krwi i tętno. Stosuje się go wyłącznie zewnętrznie, po rozcieńczeniu; przeciwwskazany w ciąży i przy niskim ciśnieniu.

Jagody jałowca zawierają olejek eteryczny bogaty w monoterpeny (alfa-pinen, terpinen-4-ol), flawonoidy i taniny. Wykazują działanie moczopędne, przeciwzapalne i przeciwdrobnoustrojowe potwierdzone w badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach. Stosowanie wewnętrzne maksymalnie 4–6 tygodni; przeciwwskazane w ciąży i chorobach nerek.

Jałowiec kolczasty i pozyskiwany z niego olej cade to tradycyjny surowiec dermatologiczny bogaty w fenole i sesquiterpeny. Stosowany zewnętrznie przy egzemie, łuszczycy i łupieżu. Surowy olej jest toksyczny – do użytku nadaje się tylko forma rektyfikowana.

Jałowiec pospolity dostarcza olejku eterycznego bogatego w α-pinen i terpinen-4-ol, które odpowiadają za działanie moczopędne i przeciwzapalne. Stosowany tradycyjnie przy niestrawności, infekcjach dróg moczowych i bólach stawów. Bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży i chorobach nerek.

Jałowiec wirginijski (Juniperus virginiana) zawiera olejek cedrowy bogaty w cedrol i terpenoidy, podofillotoksynę oraz flawonoidy. Tradycyjnie stosowany przy kaszlu, bólach reumatycznych i jako środek moczopędny. Bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży; może drażnić nerki i powodować reakcje alergiczne.

Janowiec barwierski to roślina lecznicza z tradycji europejskiej ziołolecznictwa. Zawiera izoflawony, flawonoidy i alkaloidy, ale kliniczne dowody skuteczności u ludzi są niewystarczające. W ciąży jest przeciwwskazany.

Jarmuż to warzywo liściaste bogate w glukozynolany, luteynę, kemferol i witaminę K. Wspiera zdrowie oczu, układu sercowo-naczyniowego i odporność. Osoby na lekach przeciwzakrzepowych oraz z niedoczynnością tarczycy powinny skonsultować jego spożycie z lekarzem.

Jarząb domowy i wyciąg z pączków jarzębu zawierają kwas sorbowy, flawonoidy, proantocyjanidyny i witaminę C. Tradycyjnie stosowany w gemmoterapii przy zaburzeniach krążenia żylnego. Surowe owoce wymagają obróbki cieplnej ze względu na obecność prunazynny i kwasu parasorbowego.

Owoce jarzębiny pospolitej to naturalne źródło flawonoidów, kwasu chlorogenowego, karotenoidów i witaminy C. Wykazują silną aktywność antyoksydacyjną i były tradycyjnie stosowane przy przeziębieniach, dolegliwościach trawiennych i infekcjach.

Jarzębina to roślina bogata w kwasy fenolowe, witaminę C i flawonoidy. Surowe owoce zawierają drażniący kwas parasorbowy – bezpieczna jest dopiero po obróbce termicznej lub mrożeniu. Wyciąg z jarzębiny bywa składnikiem suplementów diety i preparatów ziołowych.

Jaśmin dostarcza olejku eterycznego, flawonoidów i polifenoli. Badania wstępne sugerują działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne, ale kliniczne potwierdzenie u ludzi jest ograniczone. W ilościach spożywczych uznawany za bezpieczny; brak ustalonego dawkowania dla preparatów.

Jaśmin lekarski (Jasminum officinale) – roślina bogata w flawonoidy, olejek eteryczny i saponiny. Wyciąg z kwiatów jest badany pod kątem właściwości antyoksydacyjnych i przeciwbakteryjnych, a jego aromat – pod kątem działania relaksującego. Stosowany głównie zewnętrznie i w aromaterapii; brak potwierdzenia klinicznego dla zastosowań leczniczych.

Jaśmin żółty to potoczna nazwa dwóch różnych roślin: Jasminum humile (prawdziwy jaśmin z żółtymi kwiatami) oraz Gelsemium sempervirens (toksyczna roślina niespokrewniona z jaśminem). Ta druga zawiera silnie trujące alkaloidy i nie jest stosowana w konwencjonalnej medycynie – jej dawka śmiertelna to zaledwie 2–3 g dla dorosłego.

Wyciąg z kwiatów jaśminowca zawiera flawonoidy, kwas galusowy i kwasy fenolowe wykazujące aktywność antyoksydacyjną i przeciwdrobnoustrojową w badaniach laboratoryjnych. W kosmetyce pełni funkcję składnika kondycjonującego skórę. Brak potwierdzonych klinicznie zastosowań leczniczych.

Jasnota biała (Lamium album) zawiera irydy, flawonoidy, garbniki i śluzy. Tradycyjnie stosowana przy dolegliwościach kobiecych, stanach zapalnych dróg oddechowych i zewnętrznie na skórę. Dowody kliniczne są słabe; bezpieczeństwo w ciąży i podczas karmienia nieudowodnione.

Jastrzębiec kosmaczek (Pilosella officinarum) to zioło tradycyjnie stosowane jako środek moczopędny, wykrztuśny i ściągający. Zawiera flawonoidy, umbeliferon i kwas kawowy. EMA uznaje jego tradycyjne zastosowanie w dolegliwościach układu moczowego. Nie stosować w ciąży i podczas karmienia piersią.

Jemioła pospolita (Viscum album) zawiera lektyny, wiskotyksyny i flawonoidy. W europejskiej medycynie integracyjnej stosowana jest jako wspomaganie terapii onkologicznej. Jagody i liście są toksyczne przy nadmiernym spożyciu. Przed zastosowaniem niezbędna jest konsultacja lekarska.

Jesion pospolity (Fraxinus excelsior) – roślina lecznicza z długą tradycją w europejskim ziołolecznictwie. Liście i kora zawierają sekoirydy, flawonoidy, kumaryny i garbniki. Stosowany tradycyjnie jako środek moczopędny, przy bólach stawów, dnie moczanowej i gorączce. Nie stosować w ciąży ani przy niewydolności nerek.

Liść jeżyny zawiera garbniki, flawonoidy i kwasy fenolowe, które działają ściągająco i przeciwzapalnie. Komisja E uznaje go przy biegunce i stanach zapalnych błon śluzowych. Stosowany jako herbata lub nalewka, wymaga ostrożności w ciąży i przy długotrwałym użyciu.

Jeżyna fałdowana (Rubus plicatus) to roślina bogata w taniny, flawonoidy i kwas elagowy. Liść jeżyny fałdowanej stosuje się tradycyjnie przy biegunkach i stanach zapalnych jamy ustnej. Wyciąg z liści wykazuje aktywność przeciwutleniającą i przeciwbakteryjną w badaniach laboratoryjnych. Stosowanie w ciąży i laktacji niezalecane.

Jeżyna krzewiasta (Rubus fruticosus) dostarcza garbników, flawonoidów i antocyjanów. Liście stosuje się tradycyjnie przy biegunkach i stanach zapalnych jamy ustnej; dzienna dawka naparu to 4–6 g suszu. Nie zaleca się stosowania w ciąży, podczas karmienia piersią ani u dzieci poniżej 18 lat.

Liść jeżyny słodkiej to tradycyjny surowiec zielarski bogaty w garbniki, flawonoidy i katechiny. Stosowany przy biegunkach, stanach zapalnych jamy ustnej i gardła oraz dolegliwościach skórnych. Komisja E w Niemczech uznała go za środek wspomagający przy biegunce w dawce 4,5 g dziennie.