Zevesin

Przyjmuj jedną tabletkę 10 mg raz dziennie, najlepiej o tej samej porze każdego dnia. Tabletkę połykaj w całości, popijając wodą – nie rozgryzaj jej ani nie rozgniataj. Lek możesz przyjmować z jedzeniem lub niezależnie od posiłku. Jeśli masz wątpliwości co do dawki lub działania leku, skontaktuj się z lekarzem.

Jak każdy lek, Zevesin może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym jest suchość w jamie ustnej. Do często występujących objawów należą także niewyraźne widzenie, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, nudności i zgaga. Niezbyt często mogą pojawić się zakażenia pęcherza, senność, suchość oczu, skóry czy gardła oraz trudności z oddawaniem moczu i obrzęki nóg. Rzadziej obserwuje się wymioty, bóle głowy, zawroty głowy, wysypki i świąd. W bardzo rzadkich przypadkach mogą wystąpić halucynacje, splątanie i reakcje alergiczne.

Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy ciężkiej reakcji alergicznej, takie jak obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, języka, trudności w oddychaniu), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i kontaktu z lekarzem. Jeśli zauważysz jakiekolwiek działania niepożądane, nawet te niewymienione w ulotce, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Nie stosuj leku Zevesin w następujących sytuacjach:

• uczulenie na solifenacynę lub którykolwiek ze składników leku;
• niemożność oddania moczu lub opróżnienia pęcherza (zatrzymanie moczu);
• ciężkie choroby żołądka lub jelit, w tym toksyczne rozdęcie okrężnicy;
• miastenia – choroba mięśni powodująca ich osłabienie;
• jaskra z wąskim kątem przesączania (zwiększone ciśnienie w gałce ocznej);
• pacjent poddawany hemodializie;
• ciężkie zaburzenia czynności wątroby;
• jednoczesne stosowanie niektórych leków (np. ketokonazol) u pacjentów z ciężką chorobą nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby.

Przedawkowanie leku Zevesin, zawierającego solifenacyny bursztynian, może prowadzić do silnych objawów cholinolitycznych, takich jak halucynacje, pobudzenie, drgawki, trudności z oddychaniem, zatrzymanie moczu, przyspieszone tętno czy rozszerzenie źrenic. W opisywanym przypadku przyjęcie 280 mg w krótkim czasie spowodowało zaburzenia psychiczne, które nie wymagały hospitalizacji. Objawy mogą być szczególnie niebezpieczne u osób z chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia.

W razie przedawkowania zaleca się natychmiastowe leczenie – przede wszystkim podanie węgla aktywowanego, a także ewentualne płukanie żołądka (wyłącznie w ciągu pierwszej godziny od przyjęcia leku). W zależności od objawów stosuje się leczenie objawowe, np. benzodiazepiny przy drgawkach, fizostygminę przy halucynacjach, beta-blokery przy tachykardii czy sztuczną wentylację przy niewydolności oddechowej. Dodatkowo należy monitorować pacjentów pod kątem ryzyka wydłużenia odstępu QT i chorób serca.