Lerakta

Zalecana dawka to 10 mg raz na dobę. Jeśli to konieczne, lekarz może zasugerować zwiększenie dawki do 20 mg na dobę. Leku nie powinny stosować dzieci i młodzież poniżej 18 roku życia. Dla pacjentów starszych nie ma potrzeby dostosowywania dawki, choć zalecana jest ostrożność na początku terapii. Podobnie, pacjenci z problemami z wątrobą lub nerkami powinni zachować ostrożność na początku leczenia i podczas zwiększania dawki do 20 mg.

Lerakta, jak każdy lek, mogą powodować różne skutki uboczne, ale nie u każdego pacjenta one wystąpią. Najpoważniejsze z nich to dławica piersiowa, reakcje alergiczne oraz omdlenie.
Inne możliwe skutki uboczne to ból głowy, szybkie bicie serca, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, szyi lub górnej części klatki piersiowej, obrzęk kostek, zawroty głowy, obniżenie ciśnienia krwi, zgaga, nudności, ból żołądka, wysypka skórna, świąd, ból mięśni, oddawanie dużych ilości moczu, osłabienie, zmęczenie, senność, wymioty, biegunka, częstsze oddawanie moczu oraz ból w klatce piersiowej.

Przeciwwskazania:
– jeśli pacjent ma uczulenie na lerkanidypiny chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku.
– jeśli u pacjenta występują niektóre choroby serca,
– jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba wątroby,
– jeśli u pacjenta występują ciężkie zaburzenia czynności nerek lub pacjent jest poddawany dializoterapii,
– jeśli pacjent przyjmuje następujące leki, które są inhibitorami metabolizmu wątrobowego: leki przeciwgrzybicze, antybiotyki makrolidowe i leki przeciwwirusowe,
– jeśli pacjent przyjmuje inny lek o nazwie cyklosporyna (stosowany po przeszczepieniu narządu, aby zapobiec jego odrzuceniu),
– jeśli pacjent spożywa grejpfruty lub pije sok grejpfrutowy.

Przedawkowanie może prowadzić do niebezpiecznych objawów, takich jak nadmierne obniżenie ciśnienia krwi czy nieregularne lub zbyt szybkie bicie serca. W razie przyjęcia większej dawki niż zalecana
należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do oddziału ratunkowego najbliższego szpitala.