Clexane

Dawkowanie leku powinno być zawsze zgodne z zaleceniami lekarza. W przypadku leczenia zakrzepów, zazwyczaj stosowana dawka wynosi 150 j.m. (1,5 mg) na każdy kilogram masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała dwa razy na dobę.
W celu zapobiegania tworzeniu się zakrzepów podczas operacji lub przy ograniczonej ruchliwości, dawka wynosi 2000 j.m. (20 mg) lub 4000 j.m. (40 mg) dziennie.
W przypadku niestabilnej dławicy piersiowej lub po zawale mięśnia sercowego, dawka będzie uzależniona od wieku pacjenta oraz od typu zawału.
Przy zapobieganiu tworzeniu się skrzepów krwi w rurkach dializatora zalecana dawka leku to 100 j.m. (1 mg) na każdy kilogram masy ciała. W przypadku chorób nerek pacjent może otrzymać mniejszą ilość leku Clexane.

Clexane może powodować różne skutki uboczne. Bardzo często może prowadzić do krwawienia i podwyższonej aktywności enzymów wątrobowych. Często mogą występować siniaki, różowe plamy na skórze, wysypka, swędząca i zaczerwieniona skóra, ból w miejscu wstrzyknięcia, bóle głowy, a także zmiany w liczbie krwinek.
Rzadziej może wystąpić nagły silny ból głowy, uczucie tkliwości i obrzęku w żołądku, duże czerwone zmiany skórne, podrażnienie skóry, zażółcenie skóry lub oczu, ciemniejszy mocz, ciężka reakcja alergiczna, podwyższony poziom potasu we krwi, wypadanie włosów, osteoporoza, mrowienie, drętwienie oraz osłabienie mięśni.

Przeciwwskazania do stosowania leku Clexane to:
– nadwrażliwość na enoksaparynę, heparynę lub jej pochodne, w tym heparyny drobnocząsteczkowe,
– ostre bakteryjne zapalenie wsierdzia,
– ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi,
– duże krwawienia,
– trombocytopenia u pacjentów z dodatnim wynikiem testu agregacji płytek krwi in vitro w obecności enoksaparyny,
– czynna choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy,
– udar (z wyłączeniem udaru powstałego w wyniku zatoru),
– zwiększone ryzyko krwotoków.

Jeżeli pacjent uzna, że zastosował zbyt dużą lub zbyt małą dawkę leku Clexane, należy niezwłocznie powiadomić o tym lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, nawet jeśli nie występują oznaki jakichkolwiek problemów. Enoksaparyna podana doustnie źle się wchłania i nawet przyjęcie dużych dawek nie powinno prowadzić do poważnych następstw. Przypadkowe przedawkowanie enoksaparyny po podaniu pozajelitowym może prowadzić do powikłań krwotocznych.