Hydroxyzinum Espefa

Dorośli:

• W leczeniu lęku powinni przyjmować 50 mg dziennie, podzielone na 2-3 dawki;
• W leczeniu świądu zaczynamy od 25 mg przed snem, a w razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 25 mg, 3-4 razy dziennie;
• Przed zabiegami chirurgicznymi dawka wynosi od 50 do 100 mg.

Dzieci:

• Leczenie świądu zaczyna się od 1 mg na kg masy ciała dziennie, a maksymalna dawka wynosi 2 mg/kg masy ciała;
• Przed zabiegami chirurgicznymi dawka wynosi 0,6 mg na kg masy ciała.

U dorosłych i dzieci powyżej 40 kg maksymalna dawka wynosi 100 mg, a u dzieci poniżej 40 kg – 2 mg/kg masy ciała na dobę.

Dla dzieci w wieku od 12 miesięcy do 6 lat zaleca się stosowanie leku w formie syropu, co zmniejsza ryzyko zachłyśnięcia.

Ten lek może powodować działania niepożądane, ale nie muszą one wystąpić u każdego. Najczęściej występuje senność. Często zdarza się suchość w jamie ustnej, zmęczenie, ból głowy, nadmierne uspokojenie. Niezbyt często mogą wystąpić nudności, złe samopoczucie, gorączka, zawroty głowy, bezsenność, drżenie, pobudzenie, splątanie. Rzadko zdarza się tachykardia, nieostre widzenie, zaparcia, wymioty, reakcje nadwrażliwości, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, drgawki, dyskineza, dezorientacja, omamy, zatrzymanie moczu, świąd, wysypka, niedociśnienie. Bardzo rzadko mogą wystąpić wstrząs anafilaktyczny, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, wzmożona potliwość, utrwalona wysypka polekowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona.

Kiedy nie stosować tego leku:

• Jeśli u pacjenta występuje uczulenie na którykolwiek z jego składników, w tym substancję czynną. To samo dotyczy alergii na cetyryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę lub etylenodiaminę;
• U osób z diagnozowaną porfirią, czyli chorobą związaną z nieprawidłowym wytwarzaniem składnika hemoglobiny;
• U kobiet w ciąży lub karmiących piersią;
• Jeśli elektrokardiogram wykazuje u pacjenta zaburzenia rytmu serca, zwane wydłużeniem odcinka QT;
• U osób z chorobami układu krążenia, bardzo niską częstotliwością akcji serca, czy niskim stężeniem elektrolitów, takich jak potas czy magnez;
• W połączeniu z niektórymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń rytmu serca lub lekami, które mogą wpływać na rytm serca;
• Jeśli w rodzinie pacjenta doszło do nagłego zgonu z powodu choroby serca.

Przyjęcie większej dawki leku niż zalecana może prowadzić do przedawkowania. W takim przypadku, natychmiastowy kontakt z lekarzem jest niezbędny. Najczęstszym objawem przedawkowania jest nadmierne uspokojenie. Mogą wystąpić również nudności, wymioty, przyspieszone bicie serca, gorączka, senność, osłabiony odruch źreniczny, drżenie, splątanie lub omamy. Możliwe są także obniżony poziom świadomości, problemy z oddychaniem, drgawki, niedociśnienie, zaburzenia rytmu serca, pogłębiająca się śpiączka, a nawet zapaść sercowo-oddechowa.