Zoxon 2

Podczas leczenia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę. W razie potrzeby po tygodniu do 2 tygodni lekarz może zwiększyć dawkę do 2 mg, a następnie do 4 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 8 mg raz na dobę.
W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego początkowa dawka to 1 mg raz na dobę. Po 1-2 tygodniach dawka może być zwiększona do 2 mg, potem do 4 mg, a w końcu do 8 mg na dobę. Średnia dawka w leczeniu podtrzymującym wynosi od 2 do 4 mg na dobę. Maksymalna dawka to 16 mg na dobę.
U pacjentów z problemami nerek lub w podeszłym wieku nie ma potrzeby dostosowania dawki.

Lek Zoxon może powodować różne działania niepożądane. Częściej spotykane to infekcje dróg oddechowych i moczowych, senność, bóle głowy, zaburzenia akomodacji oka, kołatanie serca i ból w klatce piersiowej. Mogą wystąpić także skutki uboczne takie jak ból brzucha, suchość w jamie ustnej, świąd, ból pleców i mięśni, zapalenie pęcherza moczowego oraz uczucie osłabienia. Rzadsze działania niepożądane to reakcje alergiczne, pobudzenie, depresja, udary mózgu, krwawienia z nosa, trudności z oddawaniem moczu i impotencja. Bardzo rzadko mogą wystąpić zaburzenia smaku, utrata pamięci czy koszmary nocne.

Przeciwwskazania:
– jeśli pacjent ma uczulenie na doksazosynę, inne leki z tej samej grupy lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym w wywiadzie,
– u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego z jednoczesnym przekrwieniem górnych dróg moczowych, przewlekłymi infekcjami dróg moczowych lub kamicą pęcherza moczowego,
– u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym.

Przedawkowanie tego leku może prowadzić do niedociśnienia tętniczego. Lekarz, w zależności od występujących objawów, zastosuje odpowiednie leczenie. Ponieważ doksazosyna wiąże się z białkami w 98%, dializa jako metoda leczenia przedawkowania nie jest wskazana.