Digoxin Teva

Lek powinien być przyjmowany zgodnie z zaleceniami lekarza. Dawkowanie jest ustalane indywidualnie, biorąc pod uwagę wiek, masę ciała, wydolność nerek i stężenie elektrolitów w surowicy krwi. Lekarz może modyfikować dawkowanie w trakcie leczenia, w zależności od reakcji pacjenta. W przypadku dorosłych, leczenie zaczyna się od dawki nasycającej. W nasycaniu szybkim dawka początkowa wynosi od
500 μg do 750 μg. Następnie podaje się od 125 μg do 375 μg co 6–8 godzin. U dzieci dawkę dobową ustala się w zależności od wieku i masy ciała i podaje się w 3–4 dawkach podzielonych.

Digoxin Teva może powodować różne działania niepożądane. U pacjenta może wystąpić uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, trudności z oddychaniem oraz nadmierne pocenie.
Inne możliwe skutki uboczne to nieregularny rytm serca, niestrawność, nudności, wysypka, senność, zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia. Rzadziej może wystąpić depresja, zmniejszona liczba płytek krwi, brak apetytu, bóle brzucha, bóle głowy, zaburzenia psychiczne, uczucie zmęczenia, powiększenie gruczołów sutkowych u mężczyzn i zaburzenia rytmu serca. W razie jakichkolwiek objawów niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem.

Lek Digoxin Teva jest przeciwwskazany, gdy:
– pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– u pacjenta występuje arytmia spowodowana zatruciem glikozydami nasercowymi
– u pacjenta występuje częstoskurcz komorowy i migotanie komór,
– u pacjenta występuje kardiomiopatia przerostowa
– u pacjenta występuje idiopatyczne przerostowe zwężenie podzastawkowe aorty,
– u pacjenta występuje wydłużenie czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego,
– u pacjenta występuje wczesna faza zawału serca,
– u pacjenta występuje ostra faza zapalenia mięśnia sercowego,
– u pacjenta występuje zespół chorej zatoki,
– u pacjenta występuje zespół przedwczesnego pobudzenia komór.

W razie przyjęcia większej niż zalecane dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza. Mogą wystąpić objawy zatrucia takie jak osłabienie, brak łaknienia, nudności, wymioty, biegunka, widzenie na żółto, podwójne widzenie, zawroty i bóle głowy, pobudzenie psychiczne i ruchowe, splątanie, dezorientacja, lęk, omamy wzrokowe, niedociśnienie tętnicze, zwolnienie lub przyspieszenie czynności serca, zaburzenia rytmu serca.
W ostrym zatruciu występuje duże stężenie wapnia, natomiast w przewlekłym małe stężenie potasu w surowicy krwi. Ostre zatrucia częściej zdarzają się u dzieci niż u dorosłych.