Atenolol Sopharma

Dawkowanie leku ustala się indywidualnie, zaczynając od najmniejszej dawki. Przy nadciśnieniu tętniczym zaczyna się od 50 mg na dobę, a następnie dawkę można zwiększyć do 100 mg na dobę. W przypadku dławicy piersiowej stosuje się od 50 do 100 mg na dobę. W przypadku zaburzeń rytmu serca z szybką czynnością serca początkowa dawka wynosi 25 mg, a po uzyskaniu kontroli zaburzeń rytmu serca dawkę można zwiększyć do 50-100 mg na dobę. Po zawałach mięśnia sercowego dawkę ustala się indywidualnie. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy zmniejszyć. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie może wymagać dostosowania. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci. W razie wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.

Lek ten, podobnie jak każdy inny, może powodować skutki uboczne, choć nie u każdego one wystąpią. Najczęściej obserwowane to zwolnienie akcji serca, nasilenie niewydolności serca, oziębienie kończyn, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i uczucie zmęczenia. Rzadziej mogą wystąpić zaburzenia snu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zmiany nastroju, zawroty i bóle głowy, suchość oczu, obniżenie ciśnienia krwi czy impotencja. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Nie powinno się stosować tego leku, jeśli występuje jakiekolwiek uczulenie na jego składniki. Nie jest on również zalecany dla osób z wstrząsem kardiogennym, niewyrównaną niewydolnością mięśnia sercowego, zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia, nieleczonym guzem chromochłonnym nadnerczy, kwasicy metaboliczną, wolną akcją serca (poniżej 45 uderzeń na minutę), niedociśnieniem tętniczym, ciężkimi zaburzeniami krążenia tętniczego obwodowego. Dodatkowo, nie powinno się go stosować równocześnie z dożylnymi antagonistami wapnia typu werapamil, diltiazem lub innymi lekami przeciwarytmicznymi.

Przedawkowanie leku może prowadzić do objawów takich jak zwolnienie pracy serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, ostra niewydolność serca czy skurcz oskrzeli. W takim przypadku, pacjent powinien natychmiast zostać przewieziony do szpitala i poddany intensywnej obserwacji. Leczenie powinno być skoncentrowane na łagodzeniu objawów.

Po ostrej ekspozycji na lek można podjąć kroki w celu zapobieżenia dalszemu wchłanianiu substancji przez organizm. Możliwe jest przeprowadzenie płukania żołądka, podanie węgla aktywowanego i środków przeczyszczających. W przypadku niedociśnienia tętniczego lub wstrząsu, można rozważyć transfuzję osocza. Hemodializa i hemoperfuzja mogą być również stosowane.

Znaczne zwolnienie pracy serca można leczyć poprzez podanie atropiny i/lub stymulatora serca. W niektórych sytuacjach, leczenie może wymagać podania dożylnego glukagonu. Skurcz oskrzeli zazwyczaj ustępuje po zastosowaniu leków rozszerzających oskrzela.

W przypadku podejrzenia przedawkowania, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.