Lorazepam TZF

Dawkowanie leku powinno być dostosowane do masy ciała pacjenta. Przed interwencją medyczną, zazwyczaj podaje się dożylnie 0,044 mg na kg masy ciała, około 15-20 minut wcześniej. Dla większości dorosłych, ta dawka jest wystarczająca i nie powinna być przekraczana u osób powyżej 50 lat. W niektórych sytuacjach, dawka może być zwiększona do 0,05 mg/kg, ale nie więcej niż 4 mg. W przypadku wstrzyknięcia domięśniowego, zalecana dawka to 0,05 mg na kg masy ciała, maksymalnie 4 mg, podawana co najmniej 2 godziny przed planowanym zabiegiem.

W przypadku ostrego napadu lęku, zalecana dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg masy ciała, podawana dożylnie lub domięśniowo.

Dla pacjentów powyżej 18 lat z padaczką, zalecana dawka początkowa to 4 mg, podawana powoli dożylnie.

Lek ten może powodować różne skutki uboczne, choć nie u każdego one wystąpią. Ciężkie reakcje obejmują lęk, agresję, bezsenność, myśli samobójcze, reakcje alergiczne i problemy z oddychaniem. Często pacjenci odczuwają senność, uczucie zmęczenia lub osłabienie mięśni. Możliwe są także problemy z równowagą, depresją, zmianami libido, nudnościami, wymiotami, czy obniżonym ciśnieniem tętniczym. W rzadkich przypadkach może dojść do zmian w krwi, zaburzeń widzenia, drgawek, niepamięci, zaparć czy problemów z włosami. Po wstrzyknięciu domięśniowym mogą wystąpić ból i zaczerwienienie, a po podaniu dożylnym – zapalenie żyły.

Nie powinno się stosować tego leku, jeżeli występuje uczulenie na lorazepam, inne leki z grupy benzodiazepin lub jakikolwiek inny składnik tego preparatu.
Nie zaleca się go osobom z zespołem bezdechu sennego, czyli chwilowymi przestojami w oddychaniu podczas snu.
Osoby z poważnymi problemami z oddychaniem, miastenią (osłabieniem mięśni i łatwym męczeniem się) oraz ciężką niewydolnością wątroby również nie powinny go stosować.
Nie jest zalecane łączenie tego leku ze skopolaminą, ponieważ może to prowadzić do nasilenia sedacji, omamów i nieracjonalnego zachowania.
Leku nie wolno podawać dotętniczo, ponieważ może to prowadzić do skurczów tętnic, a w efekcie do przerwania dopływu krwi, co może prowadzić do powstania gangreny i konieczności amputacji.

Przy zastosowaniu zbyt dużej dawki leku, konieczne jest natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem lub szpitalem. Objawy przedawkowania mogą obejmować depresję układu nerwowego o różnym stopniu nasilenia, od senności po śpiączkę. W przypadku łagodnego przedawkowania mogą wystąpić senność, splątanie i ospałość. Cięższe objawy obejmują niepewny chód, osłabienie mięśni, obniżone ciśnienie tętnicze, problemy z oddychaniem, a nawet śpiączka lub zgon. Ryzyko zatrucia wzrasta, jeśli lek jest stosowany razem z innymi lekami wpływającymi na układ nerwowy.