Anticol

Anticol należy zawsze stosować zgodnie z zaleceniami lekarza lub farmaceuty, a w razie wątpliwości należy zwrócić się do lekarza lub farmaceuty. Podawanie leku można rozpocząć po co najmniej 24-godzinnym okresie abstynencji. Dawka początkowa zwykle wynosi 500 mg na dobę (1 tabletka), którą stosuje się raz na dobę rano lub wieczorem w przypadku znacznego nasilenia efektu uspokajającego. Tę dawkę zwykle stosuje się przez 1 do 2 tygodni. Następnie podaje się dawkę podtrzymującą, która wynosi 250 mg na dobę (125 do 500 mg na dobę). Maksymalna dawka doustna wynosi 500 mg na dobę. Czas trwania leczenia disulfiramem określa lekarz.

Anticol, jak każdy lek, może wywoływać działania niepożądane, chociaż nie u każdego pacjenta wystąpią. Częstość występowania tych działań niepożądanych jest nieznana, ponieważ nie można jej określić na podstawie dostępnych danych. Mogą wystąpić następujące działania niepożądane: reakcje psychotyczne, depresja, paranoja, schizofrenia, mania, oraz obniżenie libido. Mogą również pojawić się senność (na początku leczenia), zapalenie nerwów obwodowych, zapalenie nerwu wzrokowego, encefalopatia, oraz metaliczny posmak lub smak czosnku w ustach. Innymi możliwymi skutkami ubocznymi są nudności, wymioty, uszkodzenie komórek wątroby, alergiczne zapalenie skóry, przemijająca impotencja, oraz zmęczenie (na początku leczenia) oraz cuchnący oddech.

Nie należy stosować leku Anticol, jeśli pacjent ma uczulenie na disulfiram, tiokarbaminiany lub którykolwiek z pozostałych składników leku,
znajduje się w stanie upojenia alkoholowego lub spożył alkohol w ciągu ostatnich 24 godzin, cierpi na niewydolność serca, chorobę niedokrwienną serca, nadciśnienie tętnicze lub miał incydent mózgowo-naczyniowy, ma ciężką niewydolność oddechową, wątroby lub nerek, ma cukrzycę lub gdy ma zaburzenia psychiczne, psychozy (z wyjątkiem ostrej psychozy alkoholowej) lub miał próby samobójcze w przeszłości.

W przypadku przyjęcia większej niż zalecana dawki leku Anticol, mogą pojawić się objawy ze strony ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, które zazwyczaj ustępują całkowicie. Chociaż większość pacjentów doświadcza objawów zatrucia w ciągu pierwszych 12 godzin, zdarzają się przypadki pogorszenia stanu klinicznego wielu dni po przedawkowaniu, z powolnym powrotem do zdrowia i długoterminowymi konsekwencjami.
Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunkę, senność, majaczenie, omamy i letarg, a także przyspieszone bicie serca, przyspieszony oddech, hipertermię i niedociśnienie. Może wystąpić hipotonia, zwłaszcza u dzieci, oraz zmniejszenie odruchów ścięgnistych.
Leczenie przedawkowania opiera się na terapii objawowej, a stan pacjenta jest monitorowany przez lekarza. W przypadku przedawkowania disulfiramem może być konieczne płukanie żołądka i/lub podawanie węgla aktywnego. W przypadku intensywnych wymiotów może być konieczne podawanie płynów dożylnie.