Menu
Kategorie
Leki bez recepty (OTC)
Leki na receptę (RX)
Suplementy diety
Wyroby medyczne
Środki spożywcze
Dermokosmetyki
Poradniki
Schorzenia
Substancje czynne
Interakcje
Porady
Kalkulatory
Badania kliniczne
Lorazepam TZF
Lorazepam TZF to lek w formie roztworu do wstrzykiwań, zawierający 2 mg/ml lorazepamu, substancji z grupy benzodiazepin. Jest stosowany jako środek uspokajający i przeciwlękowy. Znajduje zastosowanie przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi oraz chemioterapią, w celu zmniejszenia lęku i tłumienia pamięci o tym zdarzeniu. Może być również używany do leczenia objawów silnego lęku neurotycznego, nasilonych fobii, oraz jako pomocniczy środek w leczeniu silnych zaburzeń lękowych i pobudzenia w psychozach i depresji. Lorazepam TZF jest również stosowany w leczeniu stanu padaczkowego u dorosłych i dzieci powyżej 1 miesiąca życia. Lek nie jest przeznaczony do długotrwałego leczenia padaczki.
Skład produktu
Wskazania do stosowania
Chcesz zadać pytanie o produkt ?
Zadaj je farmaceucie
Czym jest Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań?
Lorazepam TZF to lek dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań, który zawiera substancję czynną lorazepam w stężeniu 2 mg/ml lub 4 mg/ml. Jest to produkt leczniczy z grupy benzodiazepin, który działa uspokajająco, przeciwlękowo i przeciwdrgawkowo. Lek podawany jest w formie zastrzyków – domięśniowo lub dożylnie – w sytuacjach wymagających szybkiego działania terapeutycznego.
Roztwór ma postać bezbarwnego płynu o lekko lepkiej konsystencji, który jest przechowywany w ampułkach ze szkła. Produkt wymaga przechowywania w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza i jest chroniony przed działaniem światła.
Kiedy stosuje się ten lek?
Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeznaczony do stosowania w konkretnych sytuacjach medycznych, które wymagają szybkiego i skutecznego działania leku. Lek znajduje zastosowanie w następujących przypadkach:
Premedykacja przed zabiegami
Produkt jest stosowany jako lek uspokajający przed zabiegami chirurgicznymi, diagnostycznymi lub chemioterapią. Pomaga zmniejszyć lęk i napięcie u pacjenta, a także sprawia, że pacjent nie będzie w pełni pamiętał szczegółów zabiegu. Takie działanie jest szczególnie cenne w przypadku procedur medycznych, które mogą wywoływać silny stres.
Silne stany lękowe
Lek jest wykorzystywany w początkowym leczeniu objawów silnego lęku nerwicowego i nasilonych fobii. Najlepsze efekty osiąga się przy podaniu dożylnym. Może być również stosowany jako wspomagające leczenie silnych zaburzeń lękowych i pobudzenia w psychozach oraz depresji, gdy podstawowe leczenie innymi lekami nie zapewnia jeszcze wystarczającej kontroli objawów.
Stan padaczkowy
Lorazepam TZF jest skuteczny w leczeniu stanu padaczkowego u dorosłych, młodzieży, dzieci i niemowląt od pierwszego miesiąca życia. Działa w przypadku różnych rodzajów napadów – zarówno ogniskowych, jak i uogólnionych. Lek jest skuteczny w leczeniu napadów toniczno-klonicznych, napadów utraty świadomości oraz innych form napadów padaczkowych. Początkowe leczenie lorazepamem powoduje długotrwałe ustanie napadów drgawkowych, jednak nie jest to lek przeznaczony do długotrwałego leczenia padaczki.
Jak stosować Lorazepam TZF?
Dawkowanie i sposób podawania leku są ściśle uzależnione od wskazania, wieku pacjenta oraz jego stanu zdrowia. Lek może być podawany dożylnie lub domięśniowo, a wybór drogi podania zależy od sytuacji klinicznej.
Premedykacja przed zabiegami
W przypadku podania dożylnego stosuje się dawkę 0,044 mg na kilogram masy ciała, podawaną od 15 do 20 minut przed operacją. Taka dawka zapewnia optymalny efekt uspokajający i utratę pamięci dotyczącą zabiegu. U pacjentów powyżej 50 roku życia zazwyczaj wystarczająca jest dawka początkowa wynosząca 2 mg. U pacjentów, u których szczególnie pożądane jest zwiększenie prawdopodobieństwa utraty pamięci zdarzeń związanych z zabiegiem, można podać dawkę do 0,05 mg na kilogram masy ciała, maksymalnie do 4 mg.
W przypadku podania domięśniowego stosuje się dawkę 0,05 mg na kilogram masy ciała, co najmniej 2 godziny przed operacją. Przed wykonaniem wstrzyknięcia dożylnego należy zapewnić dostęp do urządzeń umożliwiających utrzymanie drożności dróg oddechowych.
Ostre stany lękowe
W ostrym stanie lękowym dawka początkowa wynosi 0,05 mg na kilogram masy ciała, podawana dożylnie lub domięśniowo. Preferowane jest podanie dożylne. W razie potrzeby można ponownie podać tę samą dawkę po upływie 2 godzin. Po ustąpieniu ostrych objawów można kontynuować leczenie doustnymi postaciami lorazepamu.
Stan padaczkowy
U pacjentów powyżej 18 roku życia zazwyczaj stosowana dawka początkowa wynosi 4 mg lorazepamu w powolnym wstrzyknięciu dożylnym, z szybkością 2 mg na minutę. Jeśli napady utrzymują się lub nawracają w ciągu następnych 10 do 15 minut, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę. Jeśli ponowne wstrzyknięcie nie przyniesie poprawy w ciągu kolejnych 10 do 15 minut, należy zastosować inne leki.
U dzieci od pierwszego miesiąca życia i młodzieży dawka początkowa wynosi 0,1 mg na kilogram masy ciała, maksymalnie 4 mg na dawkę. Jeśli napady utrzymują się lub nawracają, można ponownie wstrzyknąć tę samą dawkę, ale nie należy podawać więcej niż 2 dawki.
Specjalne grupy pacjentów
U pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami układu oddechowego lub sercowo-naczyniowego należy stosować niższe dawki. U osób starszych zaleca się zmniejszenie dawki początkowej o około 50 procent i dostosowanie jej w zależności od tolerancji i potrzeb.
Kiedy nie należy stosować leku?
Istnieją sytuacje, w których stosowanie Lorazepamu TZF jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na poważne zagrożenie dla zdrowia pacjenta:
- Nadwrażliwość na lorazepam, inne benzodiazepiny lub którykolwiek składnik produktu.
- Podanie dotętnicze – może prowadzić do skurczów tętnic i przerwania dopływu krwi, co skutkuje zgorzeliną i koniecznością amputacji.
- Zespół bezdechu sennego – zaburzenie, w którym podczas snu dochodzi do przerw w oddychaniu.
- Ciężka niewydolność oddechowa.
- Miastenia – choroba charakteryzująca się osłabieniem i nadmiernym męczeniem się mięśni.
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby.
- Jednoczesne stosowanie ze skopolaminą – takie połączenie prowadzi do nasilenia sedacji, omamów i nieracjonalnego zachowania.
Lek w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia, z wyjątkiem leczenia stanu padaczkowego. W przypadku leczenia stanu padaczkowego produkt jest przeciwwskazany u noworodków.
Ważne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryzyko przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami
Jednoczesne stosowanie lorazepamu z lekami opioidowymi może powodować bardzo poważne działania niepożądane, takie jak silna sedacja, depresja oddechowa, śpiączka, a nawet zgon. Z tego powodu jednoczesne przepisywanie tych leków powinno być zarezerwowane tylko dla pacjentów, u których nie ma innych możliwości leczenia. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę i jak najkrótszy czas leczenia.
Ryzyko uzależnienia
Długotrwałe stosowanie lorazepamu może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego. Ryzyko uzależnienia występuje nawet po codziennym stosowaniu przez zaledwie kilka tygodni. Dotyczy to nie tylko nadużywania wysokich dawek, ale także zwykłych dawek terapeutycznych. Szczególnie narażeni są pacjenci z historią uzależnienia od alkoholu lub leków oraz osoby z istotnymi zaburzeniami osobowości.
Nagłe odstawienie leku
Nie należy nagle przerywać stosowania lorazepamu, ponieważ może to wywołać objawy odstawienia o różnym nasileniu – od łagodnej dysforii i zaburzeń snu po ciężkie objawy, w tym uogólnione napady padaczkowe, drżenia, skurcze mięśni, wymioty i pocenie się. Dawkę należy zawsze zmniejszać stopniowo pod nadzorem lekarza.
Grupy wymagające szczególnej ostrożności
Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów w podeszłym wieku i ciężko chorych, u osób z małą rezerwą oddechową lub zaburzeniami oddychania, a także u pacjentów z zaburzeniami układu krążenia. Ostrożność jest również konieczna u osób z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, ostrą jaskrą, ataksją oraz u pacjentów z depresją.
Reakcje paradoksalne
W niektórych przypadkach, szczególnie u dzieci i osób w podeszłym wieku, mogą wystąpić reakcje paradoksalne – zamiast uspokojenia pojawia się niepokój, pobudzenie, agresja czy zaburzenia snu. W przypadku wystąpienia takich reakcji leczenie należy przerwać.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów
Lorazepam może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjenci, którzy otrzymali wstrzyknięcie leku, nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać niebezpiecznych maszyn ani podejmować prac wymagających dużej koncentracji przez kolejne 24 do 48 godzin. Osoby wracające do domu w dniu otrzymania wstrzyknięcia muszą mieć przy sobie osobę towarzyszącą.
Możliwe działania niepożądane
Jak każdy lek, Lorazepam TZF może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Działania niepożądane występują szczególnie na początku leczenia i zazwyczaj stają się mniej nasilone lub ustępują w trakcie kontynuowania leczenia lub po zmniejszeniu dawki.
Najczęstsze działania niepożądane
Do najczęściej występujących działań niepożądanych należą uspokojenie i senność. Mogą one wpływać na codzienne funkcjonowanie pacjenta, dlatego ważne jest unikanie czynności wymagających koncentracji.
Częste działania niepożądane
- Ataksja – zaburzenia koordynacji ruchowej, co zwiększa ryzyko upadków, szczególnie u osób starszych.
- Zawroty głowy.
- Splątanie.
- Depresja lub ujawnienie się wcześniej ukrytej depresji.
Działania niepożądane występujące niezbyt często
- Reakcje paradoksalne – niepokój, pobudzenie, ekscytacja, wrogość, agresja, gniew, zaburzenia snu, bezsenność, pobudzenie seksualne, omamy.
- Zmiany łaknienia.
- Nudności i wymioty.
- Osłabienie mięśni.
- Zmiany libido, impotencja, osłabienie orgazmu.
- Niedociśnienie tętnicze.
Poważne działania niepożądane
W rzadkich przypadkach mogą wystąpić poważne działania niepożądane, takie jak:
- Depresja oddechowa – stopień zależny od dawki.
- Bezdech – zatrzymanie oddechu.
- Drgawki lub napady padaczkowe.
- Śpiączka.
- Reakcje alergiczne, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy.
- Zaburzenia krwi – małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia.
Działania miejscowe
Po podaniu domięśniowym mogą wystąpić ból, uczucie pieczenia i zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia. Po podaniu dożylnym może występować miejscowe zapalenie żył, ból bezpośrednio po wstrzyknięciu i zaczerwienienie wokół miejsca wstrzyknięcia.
Jeśli wystąpią jakiekolwiek objawy niepokojące lub działania niepożądane nasilą się, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą.
Stosowanie w ciąży i karmieniu piersią
Ciąża
Lorazepam należy stosować w ciąży tylko w wyjątkowych przypadkach z istotnymi wskazaniami medycznymi. Doświadczenie ze stosowaniem tego leku u kobiet w ciąży jest niewystarczające. Należy unikać długotrwałego stosowania lub podawania dużych dawek.
Istnieją doniesienia o wystąpieniu objawów odstawienia u noworodków urodzonych przez matki, które przyjmowały benzodiazepiny przez kilka tygodni lub dłużej w okresie ciąży. U noworodków urodzonych przez matki przyjmujące benzodiazepiny pod koniec ciąży lub w trakcie porodu obserwowano obniżoną aktywność, hipotermię, niedociśnienie tętnicze, łagodną depresję oddechową oraz zespół wiotkiego niemowlęcia.
Kobiety w wieku rozrodczym powinny natychmiast poinformować lekarza, jeśli zajdą w ciążę w trakcie leczenia lorazepamem.
Karmienie piersią
Lorazepam nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Lek w niewielkich ilościach przenika do mleka ludzkiego. W przypadku istotnego wskazania medycznego należy podjąć decyzję o odstawieniu od piersi, biorąc pod uwagę okoliczności danego przypadku, w szczególności dawkę leku.
Interakcje z innymi lekami
Lorazepam może wchodzić w interakcje z wieloma innymi lekami, co może wpływać na jego działanie lub nasilać działania niepożądane. Należy zawsze poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym tych dostępnych bez recepty.
Leki działające hamująco na ośrodkowy układ nerwowy
Jednoczesne stosowanie lorazepamu z innymi lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy może spowodować wzajemne wzmocnienie działania hamującego. Do takich leków należą neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne, uspokajające, znieczulające, beta-blokery, opioidowe środki przeciwbólowe, uspokajające leki przeciwhistaminowe oraz leki przeciwdrgawkowe. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania lorazepamu z alkoholem.
Szczególnie niebezpieczne kombinacje
- Skopolamina – jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na częstsze występowanie omamów, nieracjonalnego zachowania i silniejszej sedacji.
- Klozapina – zgłaszano przypadki nasilonej sedacji, nadmiernego ślinienia się, ataksji, a rzadko zgonów.
- Haloperydol – zgłaszano przypadki bezdechu, śpiączki, bradykardii, zatrzymania akcji serca i zgonów u ciężko chorych pacjentów.
Leki wpływające na stężenie lorazepamu
- Kwas walproinowy – może powodować zwiększenie stężenia lorazepamu w osoczu. W przypadku jednoczesnego stosowania dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50 procent.
- Probenecyd – może spowodować szybszy początek działania lub wydłużone działanie lorazepamu. Dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50 procent.
- Doustne środki antykoncepcyjne – mogą przyspieszać metabolizm lorazepamu, co może wymagać zwiększenia dawki leku.
- Teofilina lub aminofilina – mogą osłabiać działanie uspokajające lorazepamu.
Przechowywanie leku
Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań należy przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza. Lek powinien być przechowywany w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Okres ważności produktu wynosi 18 miesięcy.
Po otwarciu ampułki wykazano chemiczną i fizyczną trwałość produktu przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 stopni Celsjusza oraz przez 24 godziny w temperaturze 25 stopni Celsjusza. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy jednak zużyć natychmiast po otwarciu.
Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci. Nie należy stosować leku po upływie terminu ważności zamieszczonego na opakowaniu.
Skład leku
Substancją czynną leku jest lorazepam. Produkt dostępny jest w dwóch mocach:
- Lorazepam TZF 2 mg/ml – każda ampułka o pojemności 1 ml zawiera 2 mg lorazepamu.
- Lorazepam TZF 4 mg/ml – każda ampułka o pojemności 1 ml zawiera 4 mg lorazepamu.
Substancje pomocnicze to makrogol 400 i glikol propylenowy. Każda ampułka zawiera 203 mg makrogolu 400 oraz około 843-845 mg glikolu propylenowego, w zależności od mocy preparatu.
Postać i opakowanie
Lek dostępny jest w postaci bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań o pH od 3,5 do 7,5. Roztwór jest umieszczony w ampułkach ze szkła oranżowego typu pierwszego o pojemności 2 ml, z jednym punktem przełamania. Ampułki są oznakowane obwódkami – jedna czerwona obwódka dla mocy 2 mg/ml, dwie czerwone obwódki dla mocy 4 mg/ml.
W opakowaniu znajduje się 10 ampułek umieszczonych w tackach z PVC – 2 tacki po 5 ampułek w tekturowym pudełku.
Charakterystyka Lorazepam TZF
Tabela charakterystyki leku
| Lorazepam TZF, roztwór do wstrzykiwań, 2 mg/ml | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek Lorazepam TZF dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania do stosowania | Lorazepam TZF stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w Lorazepam TZF to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 2 mg/ml |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań |
| Producent | Producentem Lorazepam TZF jest Polfa Tarchomin (TZF Polfa) |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Opinie o Lorazepam TZF
Jak pacjenci oceniają ten produkt?
Zamienniki Lorazepam TZF
oraz produkty podobne
Poradniki dla pacjenta
Powiązane wg kategorii
Producentem Lorazepam TZF jest
firma Polfa Tarchomin (TZF Polfa)
W portfolio producenta Polfa Tarchomin (TZF Polfa) znajduje się więcej produktów:
Lorazepam TZF
roztwór do wstrzykiwań • 2 mg/mlDOSTĘPNE WARIANTY
-
Opakowanie
10 amp.Aktualnie brak ofert dla tego produktu
Ceny produktu
Gdzie kupić najtaniej?
Ceny dla wariantu: 10 amp.
Zobacz historię cen
FAQ
Najczęściej zadawane pytania
Jak szybko działa Lorazepam TZF po wstrzyknięciu?
Po podaniu dożylnym początek działania jest zwykle wykrywalny po upływie 0,5 do 5 minut. Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w osoczu występuje po około 60 do 90 minutach.
Czy można prowadzić samochód po otrzymaniu zastrzyku z lorazepamem?
Nie, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów, obsługiwać niebezpiecznych maszyn ani podejmować prac wymagających dużej koncentracji przez kolejne 24 do 48 godzin po otrzymaniu wstrzyknięcia. Osoby wracające do domu muszą mieć przy sobie osobę towarzyszącą.
Czy lorazepam można stosować długotrwale?
Nie zaleca się długotrwałego stosowania lorazepamu. Okres leczenia powinien być w miarę możliwości jak najkrótszy, ponieważ długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju uzależnienia fizycznego i psychicznego już po kilku tygodniach.
Jak bezpiecznie zakończyć leczenie lorazepamem?
Nie należy nagle przerywać stosowania lorazepamu. Dawkę należy zawsze zmniejszać stopniowo pod nadzorem lekarza, aby uniknąć objawów odstawienia, które mogą obejmować drżenia, skurcze mięśni, a nawet napady padaczkowe.
Czy lorazepam można stosować w stanie padaczkowym u dzieci?
Tak, lorazepam jest skuteczny w leczeniu stanu padaczkowego u dzieci i niemowląt od pierwszego miesiąca życia. Jednak jest przeciwwskazany u noworodków i wymaga stosowania pod ścisłym nadzorem specjalisty.
LEKsykon wiedzy
Wybierz pozycje z listy aby przejść do rozdziału
Dodatkowe informacje
Dowiedz się więcej o produkcie
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Lorazepam TZF zawiera substancje pomocnicze, w tym:
- 203 mg makrogolu 400 w każdej ampułce 2 mg/ml
- 845 mg glikolu propylenowego w każdej ampułce 2 mg/ml
- 203 mg makrogolu 400 w każdej ampułce 4 mg/ml
- 843 mg glikolu propylenowego w każdej ampułce 4 mg/ml
Postać farmaceutyczna
Lorazepam TZF dostępny jest w postaci roztworu do wstrzykiwań, który jest bezbarwny i ma pH w zakresie od 3,5 do 7,5.
Dawkowanie i szczególne grupy pacjentów
W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, ponieważ może to prowadzić do przedłużonego działania leku.
Interakcje z innymi lekami
Jednoczesne stosowanie lorazepamu z innymi lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne, opioidy, może prowadzić do wzajemnego wzmocnienia działania hamującego. W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego i probenecydu, dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%. Lorazepam nie wpływa na aktywność oksydacyjnego układu metabolicznego, co oznacza, że nie należy spodziewać się interakcji z lekami działającymi na ten układ.
Poważne działania niepożądane
W rzadkich przypadkach mogą wystąpić poważne działania niepożądane, takie jak depresja oddechowa, bezdech, reakcje alergiczne oraz poważne zaburzenia krwi, w tym małopłytkowość i agranulocytoza.
Przedawkowanie
Objawy przedawkowania lorazepamu mogą obejmować depresję ośrodkowego układu nerwowego. Leczenie powinno obejmować sztuczną wentylację oraz płyny uzupełniające w przypadku niedociśnienia tętniczego.
Nie daj się jesieni
