Apo-Zolpin

Okres leczenia powinien być jak najkrótszy, zazwyczaj trwa od kilku dni do 2 tygodni, a maksymalnie do 4 tygodni, włączając stopniowe odstawianie leku.
Dorośli powinni przyjmować 10 mg leku bezpośrednio przed snem.
U osób starszych i osłabionych zalecana dawka wynosi 5 mg, ze względu na zwiększoną wrażliwość na lek. Dawka może być zwiększona do 10 mg, jeżeli lek nie działa wystarczająco skutecznie i jest dobrze tolerowany.U pacjentów z niewydolnością wątroby zalecana dawka wynosi 5 mg, ze względu na zmniejszony klirens leku. Dawka może być zwiększona do 10 mg, jeżeli lek nie działa wystarczająco skutecznie i jest dobrze tolerowany.

Ten lek może powodować różne skutki uboczne. Najczęściej występują senność, ospałość, stłumienie emocji, osłabienie czujności, ból głowy, zawroty głowy, niepamięć, ataksja, zaostrzenie bezsenności, omamy, pobudzenie, koszmary senne, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha oraz zaburzenia równowagi. Rzadziej mogą wystąpić stan splątania, drażliwość, podwójne widzenie, a także zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych we krwi.

Nie powinieneś stosować tego leku, jeśli cierpisz na poważne problemy z wątrobą. Jeśli jesteś uczulony na zolpidem lub jakikolwiek inny składnik tego leku, również powinieneś go unikać. Osoby z zespołem bezdechu sennego, chorobą znaną jako myasthenia gravis, czyli osłabieniem i szybkim zmęczeniem mięśni, oraz ci z ostrą niewydolnością oddechową, nie powinny stosować tego leku. Dodatkowo lek ten nie jest przeznaczony dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.

Przedawkowanie leku może prowadzić do różnych zaburzeń świadomości, począwszy od senności, a skończywszy na śpiączce. W skrajnych przypadkach może dojść nawet do zgonu. W przypadku przyjęcia dawki, która jest 40-krotnie większa od zalecanej, odnotowano pełne powroty do zdrowia. W takiej sytuacji zaleca się leczenie objawowe i podtrzymujące. Należy jak najszybciej opróżnić żołądek, stosując płukanie żołądka lub podając węgiel aktywowany, który ogranicza wchłanianie substancji. Nie powinno się stosować środków uspokajających, nawet jeżeli pacjent jest pobudzony.