Lokren

Zazwyczaj stosowana dawka leku to jedna tabletka raz na dobę.
Dołączony do opakowania pasek kalendarza z oznaczonymi dniami tygodnia ułatwi pacjentowi przyjmowanie leku. W przypadku zaburzeń czynności nerek lekarz dostosuje dawkę do potrzeb pacjenta. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od najmniejszej skutecznej dawki leku. U pacjentów w podeszłym wieku leczenie należy rozpocząć od najmniejszej skutecznej dawki leku.

Lokren może powodować różne działania niepożądane. Często występujące to zawroty i bóle głowy, osłabienie, bezsenność, ból w nadbrzuszu, biegunka, nudności, wymioty, zwolnienie czynności serca, ziębnięcie kończyn oraz impotencja. Rzadziej mogą wystąpić zmiany skórne, zaburzenia depresyjne, niewydolność serca, obniżenie ciśnienia tętniczego, zespół Raynauda czy skurcz oskrzeli.
Inne możliwe skutki uboczne to uczucie mrowienia, zaburzenia widzenia, omamy, splątanie, koszmary senne, hipoglikemia, hiperglikemia, pokrzywka, świąd, nadmierne pocenie się, letarg, spowolnienie pracy serca, uczucie zmęczenia oraz trudności w oddychaniu.

Lokren jest przeciwwskazany gdy:
– pacjent ma uczulenie na betaksololu chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– pacjent ma ciężką astmę oskrzelową i ciężką przewlekłą obturacyjną chorobę płuc,
– pacjent ma niewydolność serca, która nie jest kontrolowana leczeniem,
– pacjent ma wstrząs kardiogenny,
– pacjent ma blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia,
– pacjent ma dławicę Prinzmetala w czystej postaci (odmienna
dławica piersiowa),
– pacjent ma zaburzenia czynności węzła zatokowo-przedsionkowego,
– pacjent ma wolną czynność serca,
– pacjent ma ciężką postać choroby Raynauda i ciężkie zaburzenia tętnic obwodowych,
– pacjent ma nie leczony guz chromochłonny nadnerczy,
– pacjent ma niedociśnienie tętnicze,
– u pacjenta występowały w przeszłości reakcje anafilaktyczne,
– pacjent ma kwasicę metaboliczną,
– pacjent stosuje floktafeninę lub sultopryd.

W razie zażycia zbyt dużej ilości leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub zgłosić się do oddziału pomocy doraźnej najbliższego szpitala. Najczęstsze objawy przedawkowania to wolna czynność serca lub przerwa w pracy serca, uczucie zmęczenia, oszołomienia, trudności w oddychaniu, niedociśnienie, blok serca, niewydolności serca, skurcz oskrzeli i hipoglikemia.