Lorazepam TZF

Dawkowanie leku powinno być dostosowane do masy ciała pacjenta. Zwykle, przed interwencją, podaje się dożylnie 0,044 mg na kg masy ciała, 15-20 minut przed zabiegiem. Dla większości dorosłych ta dawka jest wystarczająca, a u osób powyżej 50 lat nie powinna być przekraczana. Zazwyczaj, wystarczająca dawka początkowa dla nich to 2 mg. W niektórych przypadkach, dawkę można zwiększyć do 0,05 mg/kg masy ciała, ale nie więcej niż 4 mg. W przypadku wstrzyknięcia domięśniowego, zazwyczaj stosuje się 0,05 mg na kg masy ciała, maksymalnie 4 mg, co najmniej 2 godziny przed planowanym zabiegiem.
W przypadku ostrego napadu lęku, zalecana dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg masy ciała, podawana dożylnie lub domięśniowo. Dawkę można powtórzyć po 2 godzinach, jeśli jest to konieczne.
W przypadku stanu padaczkowego, zazwyczaj stosuje się dawkę początkową 4 mg do powolnego wstrzyknięcia dożylnego (2 mg/min) u pacjentów powyżej 18 lat.

Ten lek może powodować różne działania niepożądane, które mogą wystąpić na początku leczenia i zazwyczaj stają się mniej nasilone lub ustępują podczas kontynuacji leczenia lub po zmniejszeniu dawki. Niektóre z nich to reakcje paradoksalne, takie jak lęk, pobudzenie, agresywne zachowanie, zaburzenia snu, omamy, myśli samobójcze, reakcje alergiczne skórne, depresja oddechowa, zatrzymanie oddechu. Często mogą wystąpić uczucie zmęczenia, ospałość, niepewne ruchy i chód, depresja, osłabienie mięśni. Mniej często mogą wystąpić zmiany libido, nudności, wymioty, obniżone ciśnienie tętnicze. Nieznaną częstością są zmiany w morfologii krwi, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, obniżony poziom sodu, zaburzenia koordynacji ruchowej, drżenia, ból głowy, drgawki, śpiączka, zaparcia.

Nie powinno się stosować tego leku w przypadku występowania uczulenia na lorazepam, inne leki z grupy benzodiazepin lub jakikolwiek inny składnik tego preparatu.
Osoby cierpiące na zespół bezdechu sennego, poważne problemy z oddychaniem, łatwe męczenie się i osłabienie mięśni (miastenia) oraz ciężką niewydolność wątroby powinny również unikać tego leku.
Nie zaleca się łączenia go ze skopolaminą, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia sedacji, omamów i nieracjonalnego zachowania.
Nie należy stosować leku w przypadku ciężkich zaburzeń czynności wątroby.

Przy zastosowaniu nadmiernej dawki leku, natychmiastowy kontakt z lekarzem, szpitalem lub ośrodkiem informacji toksykologicznej jest niezbędny. Objawy przedawkowania obejmują depresję ośrodkowego układu nerwowego, która może się różnić w nasileniu, od senności do śpiączki. Łagodne objawy to senność, splątanie i ospałość. Cięższe przypadki mogą obejmować ataksję (niepewny chód), hipotonię (osłabienie mięśni), obniżone ciśnienie tętnicze, problemy z oddychaniem, a nawet śpiączkę i w skrajnych przypadkach, zgon. Ryzyko zatrucia wieloma lekami i zgonu wzrasta, jeśli lek jest przyjmowany z innymi substancjami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy.