Cloranxen

Lek ten powinien być stosowany zgodnie z zaleceniami lekarza. Zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki początkowej 5 mg na dobę, stopniowo zwiększając dawkę, aby uniknąć działań niepożądanych. Maksymalna dawka to 30 mg na dobę. Leczenie powinno trwać jak najkrócej, nie dłużej niż 4 tygodnie, włączając okres stopniowego zmniejszania dawki. Regularne monitorowanie pacjenta jest konieczne, aby dostosować dawkę lub częstotliwość podawania leku. Lek należy stopniowo odstawiać, aby uniknąć objawów odstawienia. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży, chyba że w wyjątkowych przypadkach, na zalecenie lekarza specjalisty, dla dzieci powyżej 12 lat: dawka 0,5 mg/kg mc. na dobę w dawkach podzielonych. Dla pacjentów starszych lub z chorobami nerek, dawka powinna być zmniejszona o połowę.

Cloranxen może powodować różne działania niepożądane. Możliwe są zaburzenia układu nerwowego, takie jak senność, bóle i zawroty głowy, uczucie znużenia, drażliwość, niezborność ruchowa, podwójne widzenie, niewyraźna mowa, depresja czy zaburzenia świadomości. Mogą wystąpić także problemy ogólne jak zwiększenie masy ciała, zmiany libido czy obniżenie ciśnienia tętniczego.
U niektórych osób mogą pojawić się zaburzenia miesiączkowania i zahamowanie owulacji, suchość błon śluzowych jamy ustnej, uczucie pełności w nadbrzuszu, zaparcie, niepokój, drażliwość, agresywność, euforie, pobudzenie, omamy, bezsenność, koszmary nocne, psychozy, niewłaściwe zachowanie czy wysypki skórne. Lek może prowadzić do uzależnienia.

Przeciwwskazania do stosowania leku Cloranxen:
– jeśli pacjent ma uczulenie na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– jeśli u pacjenta występuje nużliwość (osłabienie) mięśni,
– ciężka niewydolność oddechowa,
– zespół bezdechu sennego,
– ciężka niewydolność wątroby,
– jaskra z wąskim kątem przesączania.

Przedawkowanie objawia się różnego stopnia zahamowaniem czynności ośrodkowego układu nerwowego: od umiarkowanej senności, aż po śpiączkę. W przypadku niewielkiego przedawkowania występują: senność, dezorientacja, letarg; w cięższym przedawkowaniu: ataksja, hipotonia mięśniowa, niedociśnienie, depresja oddechowa, rzadko śpiączka i bardzo rzadko zgon.
W przypadku zatrucia, należy postępować zgodnie z ogólnymi zasadami przy zatruciach doustnych – usunąć treść żołądkową, podać węgiel aktywowany i podtrzymywać czynność układu oddechowego i krążenia. W przypadku ciężkiego zatrucia, można podać dożylnie antagonistę receptorów benzodiazepinowych – flumazenil. Należy jednak pamiętać, że stosowanie flumazenilu jest przeciwwskazane w przypadku jednoczesnego stosowania trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków obniżających próg drgawkowy czy występowania zaburzeń w EKG. Przy podejrzeniu przedawkowania, zawsze należy szukać pomocy medycznej.