Amizepin

-Leczenie padaczki: rozpoczyna się od małej dawki 100-200 mg raz lub dwa razy dziennie. Lekarz stopniowo zwiększa dawkę do optymalnej, zwykle do 400 mg 2-3 razy dziennie. U niektórych pacjentów konieczne może być dawkowanie do 1600-2000 mg na dobę. U dzieci powyżej 6 lat rozpoczyna się od 100 mg dziennie, zwiększając o 100 mg co tydzień. Dawka podtrzymująca to 10-20 mg/kg masy ciała na dobę. Maksymalne zalecane dawki: do 6 lat – 35 mg/kg, 6-15 lat – 1000 mg, powyżej 15 lat – 1200 mg.
-Leczenie zespołu maniakalnego oraz zapobieganiu nawrotom choroby afektywnej dwubiegunowej: zakres dawek to ok. 400- 1600 mg na dobę, zwykle stosuje się dawkę 400 mg do 600 mg na dobę, w 2 do 3 dawkach podzielonych.
-Leczenie zespołu abstynencyjnego: przeciętne dawkowanie to 200 mg 3 razy na dobę. W ciężkich przypadkach lekarz może zwiększyć
dawkę w okresie pierwszych kilku dni (np. do 400 mg 3 razy na dobę)
-Leczenie nerwobólu nerwu trójdzielnego: początkowa dawka 200 mg do 400 mg na dobę będzie powoli zwiększana przez lekarza aż do
ustąpienia bólu (zazwyczaj 200 mg 3 do 4 razy na dobę). Maksymalna dawka to 1200 mg na dobę. Następnie lekarz stopniowo zmniejszy dawkę, aż do osiągnięcia możliwie najmniejszej dawki
podtrzymującej.

Lek Amizepin może powodować działania niepożądane, które zwykle ustępują po kilku dniach. Objawy te mogą obejmować m.in.: utratę koordynacji ruchowej, zapalenie skóry z towarzyszącą swędzącą wysypką i zaczerwienieniem, swędzącą wysypkę, wymioty, nudności, zawroty głowy, senność, zmęczenie, leukopenię, obrzęk wokół kostek,
stóp lub podudzi, zatrzymanie płynów, zwiększenie masy ciała, ból głowy, suchość w ustach, podwójne widzenie, niewyraźne widzenie, trombocytopenia, eozynofilię.
Jeżeli po zażyciu leku występują objawy takie jak: gorączka, ból gardła, duszność w czasie wysiłku, ciemne zabarwienie moczu, silny ból w nadbrzuszu, opuchnięta twarz, oczy lub język, trudności w połykaniu lub upadki spowodowane zawrotami głowy, sennością, obniżonym
ciśnieniem krwi oraz splątaniem należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Leku Amizepin należy nie przyjmować:
• jeśli pacjent ma uczulenie na karbamazepinę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku;
• jeśli u pacjenta występuje ciężka choroba serca;
• jeśli u pacjenta wystąpiły w przeszłości poważne choroby krwi;
• jeśli u pacjenta występuje lub występowała w przeszłości porfiria wątrobowa, czyli zaburzenia w produkcji porfiryny, barwnika ważnego dla czynności wątroby i tworzenia krwi (porfiria
ostra przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna);
• jeśli pacjent przyjmuje równocześnie leki przeciwdepresyjne z grupy inhibitorów monoaminooksydazy (MAO).

W razie przyjęcia większej niż zalecana dawki leku, należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza lub zgłosić się do izby przyjęć najbliższego szpitala. Jeśli wystąpią problemy z oddychaniem, szybkie i nieregularne bicie serca, utrata przytomności, omdlenie, drżenie, złe samopoczucie i (lub) wymioty należy natychmiast odstawić lek Amizepin i powiadomić lekarza