NeoRecormon 4000

Leczenie musi rozpocząć się pod nadzorem lekarza, a regularne badania krwi są niezbędne do monitorowania reakcji na leczenie.
Dawka zależy od typu choroby i masy ciała. W przypadku niedokrwistości spowodowanej przewlekłą chorobą nerek, początkowa dawka podawana podskórnie wynosi 20 j.m./kg masy ciała 3 razy w tygodniu. Jeżeli po 4 tygodniach leczenie nie przynosi oczekiwanych efektów, dawka może zostać zwiększona do 40 j.m./kg m.c. 3 razy w tygodniu, z możliwością dalszego zwiększania dawki co miesiąc. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 720 j.m. na 1 kilogram masy ciała.

NeoRecormon może powodować różne skutki uboczne, jednak nie u każdego pacjenta one wystąpią. Najczęściej dochodzi do obniżenia stężenie żelaza we krwi, dlatego zaleca się suplementację żelaza podczas leczenia. Rzadziej mogą wystąpić reakcje alergiczne lub skórne, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd czy odczyn w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo rzadko mogą wystąpić ciężkie reakcje alergiczne, objawy grypopodobne, a także ciężka wysypka skórna. W przypadku wystąpienia tych objawów, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

NeoRecormon jest przeciwwskazany gdy:
– pacjent ma uczulenie na epoetynę beta lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku,
– u pacjenta występuje nadciśnienie tętnicze nie poddające się leczeniu,
– pacjent jest przygotowywany do pobrania własnej krwi przed zabiegiem chirurgicznym i:
– w poprzednim miesiącu pacjent przebył zawał serca lub udar mózgu,
– pacjent cierpi na niestabilną dławicę piersiową,
– pacjent jest zagrożony zakrzepicą żylną.

Objawy przedawkowania tego leku są mało prawdopodobne, nawet jeśli stężenie leku we krwi pacjenta jest bardzo duże. Jeżeli u pacjenta pojawi się wrażenie, że podano zbyt dużą dawkę, konieczne jest natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem.