OxyContin

Lekarz indywidualnie określa dawkę leku, dostosowując ją do nasilenia bólu i wrażliwości pacjenta. Zazwyczaj stosowaną dawką początkową jest 10 mg chlorowodorku oksykodonu podawane co 12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może przepisać dawkę początkową 5 mg w celu zmniejszenia działań niepożądanych, które mogą wystąpić.
Do leczenia bólów nienowotworowych na ogół wystarcza dawka dobowa 40 mg oksykodonu chlorowodorku jednak mogą być konieczne większe dawki. Pacjenci z bólami nowotworowymi wymagają zazwyczaj dawek
od 80 do 120 mg oksykodonu chlorowodorku.

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Bardzo często występujące działania niepożądane to:
– Zaparcia – można im zapobiegać poprzez dietę bogatą w błonnik i spożywanie dużej ilości płynów
– Wymioty, nudności – w szczególności na samym początku terapii; lekarz może przepisać środki
zapobiegające takim objawom
– Senność większa niż zazwyczaj (aż do zbytniego uspokojenia), zawroty głowy, ból głowy.
Często występujące działania niepożądane obejmują:
– Ból brzucha, biegunka, suchość w jamie ustnej, czkawka, niestrawność
– Zmniejszenie apetytu do całkowitej utraty apetytu
– Lęk, stan splątania, depresja, obniżenie aktywności, niepokój ruchowy, nadmierna ruchliwość,
nerwowość, trudności w zasypianiu, nieprawidłowe myślenie
– Drżenie (drgawki), letarg
– Reakcje skórne i(lub) wysypki, pocenie się
– Bolesne oddawanie moczu, zwiększone parcie na pęcherz
– Uczucie osłabienia, zmęczenie.

Kiedy nie stosować leku OxyContin
– jeśli u pacjenta stwierdzono uczulenie (nadwrażliwość) na oksykodonu chlorowodorek lub którykolwiek z pozostałych składników leku OxyContin;
– jeśli pacjent choruje na ciężką, przewlekłą chorobę płuc, której towarzyszy niedrożność dróg oddechowych (ciężka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, zwana także PoChP);
– jeśli u pacjenta zdiagnozowane zostało serce płucne (zmiana w sercu spowodowana przewlekłym zapaleniem płuc);
– jeśli pacjent choruje na ciężką astmę;
– jeśli pacjent ma poważne problemy dotyczące układu oddechowego, np. spłycenie i spowolnienie oddechu (ciężka depresja oddechowa);
– jeśli u pacjenta jelita nie pracują prawidłowo (niedrożność porażenna jelit).

Przedawkowanie może skutkować następującymi objawami:
– zmniejszenie źrenic,
– spłycenie i spowolnienie oddechu (depresja oddechowa),
– senność, postępująca aż do osłupienia,
– zmniejszenie napięcia mięśni szkieletowych,
– spowolnienie tętna,
– obniżone ciśnienie tętnicze,
– zaburzenia mózgu (określanego jako toksyczna leukoencefalopatia).
Utrata przytomności (śpiączka), gromadzenie się wody w płucach i zatrzymanie krążenia mogą
wystąpić w cięższych przypadkach, i mogą prowadzić do śmierci.