Perazin

Zalecana początkowa dawka to od 50 do 100 mg dziennie, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do 300 lub 600 mg dziennie w dawkach podzielonych. Zmiany dawkowania nie powinny być nagłe, aby uniknąć ryzyka działań niepożądanych.

Lek bardzo często może wywoływać mlekotok, czyli wydzielanie mleka u mężczyzn i kobiet. Często obserwuje się zmianę ciśnienia wewnątrzgałkowego, obrzęk błony śluzowej nosa, zaparcia, trudności w oddawaniu moczu, przyrost masy ciała, suchość błon śluzowych jamy ustnej, nasilone pragnienie oraz zaburzenia czynności seksualnych.

Kiedy nie stosować leku:
– jeśli pacjent ma uczulenie na perazynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku;
– jeśli u pacjenta stwierdzono złośliwy zespół poneuroleptyczny w wywiadzie;
– w przypadku ciężkiego uszkodzenia szpiku kostnego lub komórek krwi;
– jeśli u pacjenta występują stany śpiączkowe,
– w okresie ciąży i karmienia piersią;
– w przypadku ostrego zatrucia jednym z wymienionych środków: leki nasenne, opioidy, inne leki
neuroleptyczne, leki uspokajające, leki przeciwdepresyjne, alkohol;
– jeśli u pacjenta występują guzy zależne od prolaktyny, ze względu na zwiększone wydzielanie prolaktyny pod wpływem perazyny;
– w przypadku niewydolności wątroby;
– jeśli u pacjenta występują stany depresyjne.

Przy przypadkowym lub celowym zażyciu znacznie większej dawki leku, mogą wystąpić objawy takie jak problemy z mówieniem, niekoordynowane ruchy, zaburzenia widzenia, drżenie mięśni, dezorientacja, zatrzymanie pracy serca i układu krążenia, duszność, apnea oraz problemy z utrzymaniem stałej temperatury ciała. W przypadku wystąpienia tych objawów konieczne jest natychmiastowe skontaktowanie się z lekarzem.