Czy jod szkodzi przy Hashimoto? A może warto go suplementować? Sprawdź, jaka jest zależność między jodem a niedoczynnością tarczycy. Dowiedz się, kiedy jod jest potrzebny, a kiedy może pogorszyć stan zdrowia. Czy można stosować suplementację jodu przez skórę? I kiedy najlepiej go przyjmować – rano czy wieczorem? Odpowiedzi znajdziesz w artykule!
Przewlekłe zapalenie tarczycy typu Hashimoto to choroba autoimmunologiczna, czyli taka, która charakteryzuje się obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko komórkom własnego organizmu. Najwięcej zachorowań obserwuje się ok. 45-65 roku życia, przy czym to kobiety chorują częściej. Jak wspomóc organizm w walce z Hashimoto i czy warto wprowadzić suplementację?
Selen jest jednym z pierwiastków śladowych, wpływających na prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. Jest ważnym składnikiem wielu enzymów biorących udział w przemianach metabolicznych. Katalizuje przemianę hormonów tarczycy.
Zaburzenia czynności tarczycy są coraz popularniejsze w naszej populacji. Na każdym rogu słychać, że sąsiadka, kuzyn czy mama ma problemy z tarczycą. Według badań problemy z tarczycą mogą się przekładać również na problemy z krążeniem mózgowym. To z kolei może zwiększać ryzyko wystąpienia udaru lub demencji.
Jak wynika ze statystyk, z chorobami tarczycy zmaga się około 20% Polaków. Dolegliwości wynikają z nadczynności (hipertyreozy) lub niedoczynności tego narządu (hipotyreozy). Ta ostatnia dotyka niemal wszystkich grup wiekowych, a szczególnie osób po 40. roku życia (głównie kobiet, choć nie jest to regułą) [1]. Choć w lecznictwie stosuje się najczęściej terapię farmakologiczną, produkcję hormonów tarczycy możemy wspomóc także w naturalny sposób. W tym celu warto sięgnąć po suplementy zawierające korzeń ashwagandhy [2].
Tiamazol oraz propylotiouracyl to dwa leki należące do grupy tzw. tyreostatyków, które są wykorzystywane w leczeniu nadczynności tarczycy. Chociaż oba mają podobny cel działania, ich zastosowanie i bezpieczeństwo mogą się różnić w zależności od sytuacji klinicznej oraz grupy pacjentów. W tym opisie poznasz kluczowe podobieństwa i różnice pomiędzy tymi substancjami, dowiesz się, kiedy są wybierane, jak działają na organizm i na co zwrócić szczególną uwagę podczas terapii.
Propylotiouracyl oraz tiamazol to substancje czynne stosowane w leczeniu nadczynności tarczycy, ale choć należą do tej samej grupy leków, różnią się pod wieloma względami. Warto poznać ich podobieństwa oraz istotne różnice dotyczące wskazań, mechanizmu działania, bezpieczeństwa stosowania u różnych grup pacjentów oraz przeciwwskazań. Szczególnie ważne są odmienne zalecenia dotyczące kobiet w ciąży i dzieci. Poniższe porównanie pomoże lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego lekarz wybiera jedną z tych substancji.
Haloperydol to silny lek przeciwpsychotyczny stosowany w różnych zaburzeniach psychicznych i neurologicznych. Jego stosowanie wymaga jednak zachowania szczególnej ostrożności, ponieważ w niektórych przypadkach może być całkowicie przeciwwskazany. Dowiedz się, kiedy haloperydol nie powinien być stosowany, a kiedy jego użycie jest możliwe tylko pod ścisłą kontrolą lekarza.
Tiamazol to substancja czynna stosowana w leczeniu różnych postaci nadczynności tarczycy. Pomaga przywrócić równowagę hormonalną, przygotowuje do zabiegów chirurgicznych oraz wspiera terapię jodem radioaktywnym. Poznaj szczegółowe wskazania do jego stosowania i dowiedz się, w jakich sytuacjach jest zalecany.
Tyreotropina alfa to nowoczesna substancja wykorzystywana głównie w leczeniu i diagnostyce pacjentów po operacji tarczycy z powodu raka. Dzięki swojemu specyficznemu mechanizmowi działania umożliwia skuteczne przygotowanie do terapii radiojodem i oznaczania tyreoglobuliny, bez konieczności wywoływania niedoczynności tarczycy. Poznaj, w jaki sposób działa tyreotropina alfa i jakie korzyści przynosi jej zastosowanie.
Tafamidis to lek stosowany u dorosłych w leczeniu amyloidozy transtyretynowej, który stabilizuje białko transtyretynę i opóźnia rozwój objawów choroby. Jednak nie każdy pacjent może go bezpiecznie przyjmować – istnieją sytuacje, w których jego stosowanie jest przeciwwskazane lub wymaga szczególnej ostrożności. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania oraz sytuacje, w których należy zachować czujność podczas terapii tafamidisem.
Propylotiouracyl to substancja czynna stosowana w leczeniu nadczynności tarczycy. Przedawkowanie tego leku jest rzadko opisywane, jednak może prowadzić do różnych objawów, takich jak nudności, bóle głowy czy zaburzenia hormonalne. W przypadku przyjęcia zbyt dużej dawki ważne jest rozpoznanie symptomów i szybkie podjęcie odpowiednich działań.
Propylotiouracyl to substancja stosowana w leczeniu nadczynności tarczycy, w tym choroby Gravesa-Basedowa i toksycznego gruczolaka tarczycy. Dzięki swojemu działaniu zmniejsza produkcję hormonów tarczycy, co pomaga opanować objawy tej choroby. Znajduje zastosowanie również przed zabiegami operacyjnymi lub leczeniem jodem radioaktywnym oraz w nagłych przypadkach, takich jak przełom tarczycowy.
Beksaroten to lek stosowany przede wszystkim w leczeniu chłoniaka skóry z komórek T. Jego działania niepożądane obejmują zarówno łagodne, jak i poważniejsze objawy, które mogą się różnić w zależności od dawki i indywidualnych cech pacjenta. Najczęściej występujące skutki uboczne dotyczą gospodarki lipidowej, tarczycy oraz skóry, ale lista potencjalnych działań niepożądanych jest bardzo szeroka. Poznaj, jak mogą objawiać się niepożądane reakcje na beksaroten, kiedy wymagają one szczególnej uwagi oraz jak często występują.
Alitretynoina to substancja czynna stosowana głównie w leczeniu ciężkiego przewlekłego wyprysku rąk. Jak każdy lek, może powodować działania niepożądane – niektóre z nich występują często, ale są zazwyczaj łagodne i ustępują po zmniejszeniu dawki. Część objawów jest zależna od indywidualnej wrażliwości pacjenta, stosowanej dawki czy długości terapii. Poznaj najczęstsze oraz rzadziej występujące działania niepożądane związane ze stosowaniem alitretynoiny.
Lek Eferox, zawierający lewotyroksynę sodową, jest stosowany w leczeniu niedoczynności tarczycy, zapobieganiu nawrotom wola, leczeniu łagodnego wola, terapii supresyjnej w raku tarczycy oraz w terapii skojarzonej w nadczynności tarczycy. Jest również używany w diagnostyce w teście hamowania czynności tarczycy. Ważne jest, aby stosować lek zgodnie z zaleceniami lekarza i regularnie monitorować czynność tarczycy.

















