Zioła na obniżenie cukru to rośliny lecznicze zawierające naturalne związki pomagające w regulacji poziomu glukozy we krwi. Działają one na różne sposoby – niektóre zwiększają wydzielanie insuliny przez trzustkę, inne poprawiają wrażliwość komórek na insulinę, a jeszcze inne spowalniają wchłanianie węglowodanów w jelitach. Coraz więcej badań naukowych potwierdza skuteczność ziół w łagodzeniu zaburzeń gospodarki cukrowej, co sprawia, że są one cennym wsparciem dla osób z cukrzycą lub stanami przedcukrzycowymi [1,2].

Stosowanie ziół jako wsparcia przy problemach z poziomem cukru może przynieść wiele korzyści. Przede wszystkim, w przeciwieństwie do wielu leków, zioła często mają mniej działań niepożądanych i mogą być bezpieczniejsze przy długotrwałym stosowaniu. Co więcej, niektóre zioła, oprócz obniżania poziomu cukru, oferują dodatkowe korzyści zdrowotne – wspierają układ sercowo-naczyniowy, działają przeciwzapalnie czy poprawiają profil lipidowy. Pamiętaj jednak, że zioła stanowią wsparcie, a nie alternatywę dla konwencjonalnego leczenia cukrzycy i zawsze warto skonsultować ich stosowanie z lekarzem [3,4].

Morwa biała (liść morwy białej)

Morwa biała to prawdziwa gwiazda wśród ziół obniżających poziom cukru. Zawiera związki, które hamują działanie enzymu alfa-glukozydazy, odpowiedzialnego za rozkład węglowodanów w jelitach. Dzięki temu cukry wchłaniają się wolniej, a poziom glukozy po posiłku nie wzrasta gwałtownie. Badania pokazują, że regularne stosowanie morwy białej może znacząco obniżyć poziom glukozy na czczo oraz hemoglobinę glikowaną (HbA1c), która jest wskaźnikiem długoterminowej kontroli cukru. Co ciekawe, morwa biała działa najskuteczniej, gdy jest przyjmowana przed posiłkami zawierającymi węglowodany [2,3].

Na rynku dostępne są różne formy morwy białej – herbatki, kapsułki i tabletki. Herbatki są najmniej skoncentrowane, ale łatwe w stosowaniu. Kapsułki i tabletki często zawierają standaryzowany ekstrakt, co gwarantuje odpowiednią zawartość substancji czynnych. Jeśli zastanawiasz się, jaka herbata obniża poziom cukru we krwi najskuteczniej, morwa biała jest zdecydowanie jednym z najlepszych wyborów, szczególnie gdy pijesz ją regularnie przed posiłkami [5,6].

Kozieradka (nasiona kozieradki)

Kozieradka to roślina o niezwykłych właściwościach wspierających kontrolę poziomu cukru. Jej nasiona są bogate w błonnik rozpuszczalny, który spowalnia wchłanianie węglowodanów i cukrów. Badania wykazały, że regularne spożywanie kozieradki poprawia tolerancję glukozy i obniża poziom cukru we krwi. Kozieradka działa nie tylko na poziom cukru – wspiera również układ trawienny i może pomagać w redukcji poziomu cholesterolu. Jej skuteczność wynika z zawartości związków takich jak trygomelina czy diosgenina [1,2].

W kwestii obniżenia poziomu glukozy we krwi, kozieradka często pojawia się jako polecany środek, szczególnie dla osób, które oprócz problemów z cukrem mają również kłopoty z trawieniem. Na rynku kozieradka dostępna jest w formie kapsułek lub jako surowiec do zaparzania. Wybierając suplement, warto szukać produktów standaryzowanych, które gwarantują odpowiednią zawartość substancji czynnych [3,7].

Gymnema sylvestre (“niszczyciel cukru”)

Gymnema sylvestre, znana również jako gurmar lub “niszczyciel cukru”, to roślina o fascynujących właściwościach. Jej nazwa nie jest przypadkowa – liście tej rośliny po rozżuciu blokują receptory słodkiego smaku, przez co cukier przestaje być wyczuwalny! Ale to nie wszystko – gurmar zwiększa wydzielanie insuliny i poprawia wrażliwość na nią, co przekłada się na obniżenie poziomu cukru. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność Gymnema sylvestre w obniżaniu poziomu glukozy zarówno na czczo, jak i po posiłku [4,5].

Gymnema sylvestre jest bezpieczna dla większości osób, ale osoby przyjmujące leki przeciwcukrzycowe powinny zachować ostrożność, gdyż może nasilać ich działanie. Najlepiej wybierać standaryzowane ekstrakty w formie kapsułek lub tabletek, które gwarantują odpowiednią zawartość substancji czynnych. Wiele osób dzieli się pozytywnymi doświadczeniami ze stosowania tej rośliny, szczególnie w kontekście zmniejszenia ochoty na słodycze [2,6].

Jaka herbata obniża poziom cukru we krwi najskuteczniej?

Oprócz wspomnianych już ziół, warto zwrócić uwagę na cynamonowca cejlońskiego i gorzknika kanadyjskiego. Cynamon to nie tylko przyprawa kuchenna, ale również skuteczny środek na obniżenie poziomu cukru. Cynamonowiec cejloński (Cinnamomum verum) jest znacznie bezpieczniejszy i skuteczniejszy niż powszechniejszy cynamon chiński (kasja). Zawiera bioaktywne związki, które mogą naśladować działanie insuliny i poprawiać wrażliwość tkanek na ten hormon. Można dodawać go do potraw, napojów lub stosować w formie suplementów [1,3].

Gorzknik kanadyjski (Hydrastis canadensis) to roślina ceniona za zawartość berberyny – związku o silnych właściwościach przeciwcukrzycowych. Berberyna poprawia wrażliwość na insulinę i wspomaga metabolizm glukozy w komórkach. Co wyróżnia gorzknik kanadyjski na tle innych ziół? Przede wszystkim kompleksowe działanie – nie tylko obniża poziom cukru, ale również wspiera pracę wątroby, działa przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie. Badania sugerują, że berberyna może być równie skuteczna jak metformina w obniżaniu poziomu cukru [2,4].

Jak stosować produkty ziołowe na obniżenie cukru?

Stosowanie preparatów ziołowych na obniżenie cukru wymaga przestrzegania kilku podstawowych zasad bezpieczeństwa. Przed włączeniem jakiegokolwiek z nich do swojej diety, warto skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, szczególnie jeśli już przyjmujesz leki przeciwcukrzycowe. Związki zawarte w tych produktach mogą wchodzić w interakcje z lekami, wzmacniając ich działanie, co może prowadzić do niebezpiecznego spadku poziomu cukru. Szczególnie ostrożne powinny być osoby z cukrzycą typu 1, kobiety w ciąży i karmiące piersią, osoby z chorobami nerek, wątroby lub serca, a także przyjmujące leki przeciwzakrzepowe [1,5].

Jak długo można stosować ziołowe preparaty? To zależy od konkretnego zioła i indywidualnej reakcji organizmu. Niektóre zioła, jak morwa biała czy cynamon, mogą być stosowane długoterminowo. Inne, jak berberyna, wymagają okresowych przerw. Zawsze warto rozpoczynać od małych dawek i obserwować reakcję organizmu. Regularne monitorowanie poziomu cukru we krwi pozwoli ocenić skuteczność stosowanych ziół. Pamiętaj, że omawiane preparaty działają najlepiej jako część kompleksowego podejścia do regulacji poziomu cukru, które obejmuje również odpowiednią dietę, aktywność fizyczną i, w razie potrzeby, leki przepisane przez lekarza [2,6].

Najlepsze produkty ziołowe na obniżenie cukru

Na rynku dostępnych jest wiele ziołowych produktów wspomagających obniżanie poziomu cukru, które zawierają wcześniej opisane substancje. Oto kilka godnych uwagi propozycji:

Morwa Biała Forte, tabletki powlekane

O produkcie

• jest to suplement diety;
• zawiera wyciąg z liści morwy białej;
• wystarczy stosować jedną tabletkę dziennie;
• wygodna forma tabletek;
• popularny i łatwo dostępny produkt;
• nie należy stosować u dzieci, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią;
• dostępny w opakowaniach po 30 i 60 tabletek.

Swanson Berberyna, kapsułki

O produkcie

• jest to suplement diety;
• zawiera berberynę;
• przeznaczony dla osób dorosłych;
• należy stosować jedną kapsułkę dziennie;
• produktu nie należy stosować u kobiet w ciąży i karmiących piersią;
• dostępny w opakowaniach po 60 kapsułek.

Insulan, tabletki powlekane

O produkcie

• jest to suplement diety;
• produkt złożony, zawierający wyciąg z gurmaru, wyciąg z morwy białej, chrom, witaminy B6, B12, kwas foliowy;
• produkt przeznaczony do wspomagania prawidłowego metabolizmu węglowodanów;
• należy stosować 2 tabletki dziennie;
• preparat nie jest przeznaczony dla dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią;
• dostępny w opakowaniach po 30 i 60 tabletek.

Morwa Biała fix, saszetki

O produkcie

• jest to suplement diety;
• zawiera liście morwy białej w formie ziół do zaparzania;
• prosty, naturalny skład;
• należy stosować 3 saszetki dziennie;
• przeznaczony dla osób dorosłych;
• dostępny w opakowaniach po 20 saszetek.

Yango Kozieradka, kapsułki

O produkcie

• jest to suplement diety;
• wyciąg z nasion kozieradki w kapsułkach;
• odpowiedni dla wegan;
• wspiera metabolizm glukozy i lipidów; 
• należy stosować 1 kapsułkę dziennie;
• nie należy stosować u dzieci, kobiet w ciąży i karmiących piersią;
• dostępny w opakowaniach po 90 kapsułek.

Podsumowanie

Zioła mogą być wartościowym wsparciem w regulacji poziomu cukru we krwi, ale nie zastępują leczenia farmakologicznego ani zdrowego stylu życia. Wśród najskuteczniejszych ziół wymienia się morwę białą, kozieradkę, gurmar, cynamonowiec cejloński i gorzknik kanadyjski. Wybierając zioła, zwracaj uwagę na jakość produktu, formę suplementu i reputację producenta. Rozpoczynaj od jednego preparatu i obserwuj reakcję organizmu. Pamiętaj jednak, że to co działa u jednej osoby, niekoniecznie będzie skuteczne u Ciebie. Regularne monitorowanie poziomu cukru we krwi pozwoli ocenić, czy wybrane zioła rzeczywiście przynoszą oczekiwane efekty. Pamiętaj, zawsze konsultuj stosowanie ziół z lekarzem, szczególnie jeśli przyjmujesz leki przeciwcukrzycowe, aby uniknąć niebezpiecznych interakcji.

Dlaczego boli mnie po prawej stronie brzucha?

Po prawej stronie brzucha znajduje się wiele ważnych narządów, które mogą być źródłem bólu. W górnej części (pod żebrami) mamy wątrobę, pęcherzyk żółciowy i fragment trzustki. W dolnej części znajduje się wyrostek robaczkowy, część jelita grubego oraz u kobiet – prawy jajnik i jajowód. Każdy z tych organów może powodować ból o różnym charakterze i nasileniu. Miejsce bólu często podpowiada, który narząd może być jego źródłem, dlatego warto zwracać uwagę nie tylko na sam ból, ale również dokładnie na jego lokalizację i towarzyszące objawy [1].

Kłujący ból brzucha po prawej stronie pod żebrami

Ból pod prawymi żebrami najczęściej wiąże się z problemami pęcherzyka żółciowego lub wątroby. Kamienie żółciowe mogą powodować ostry, kłujący ból brzucha po prawej stronie, który często nasila się po tłustych posiłkach. Taki ból może promieniować do pleców lub prawego ramienia. Jeśli masz problemy z pęcherzykiem żółciowym, możesz również odczuwać nudności, wymioty i mieć gorączkę. Problemy z wątrobą, takie jak zapalenie czy stłuszczenie, objawiają się zwykle tępym, ciągłym bólem pod prawym żebrem. Często towarzyszą im zmęczenie, żółtaczka (zżółknięcie skóry i białek oczu) oraz ciemny mocz [2].

Przyczyny bólu brzucha po prawej stronie na wysokości pępka

Gdy ból pojawia się po prawej stronie na wysokości pępka, może to wskazywać na problemy jelitowe lub wczesną fazę zapalenia wyrostka robaczkowego. Zespół jelita drażliwego, choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego często powodują ból w tej okolicy. Tym dolegliwościom zwykle towarzyszą zmiany w rytmie wypróżnień (biegunka lub zaparcia), wzdęcia oraz uczucie niepełnego wypróżnienia. Jeśli ból zaczyna się wokół pępka, a następnie przemieszcza się do prawego dolnego kwadrantu brzucha, może to być znak zapalenia wyrostka robaczkowego, które wymaga natychmiastowej pomocy medycznej [3].

Ból brzucha po prawej stronie nisko

Ból brzucha po prawej stronie na dole najczęściej kojarzy się z zapaleniem wyrostka robaczkowego. Ten stan objawia się narastającym bólem, który początkowo może być odczuwalny wokół pępka, ale z czasem przemieszcza się do prawego dolnego kwadrantu brzucha. Towarzyszą mu często nudności, wymioty, brak apetytu i niewielka gorączka. U kobiet ból w tej okolicy może wynikać z problemów ginekologicznych, takich jak torbiele jajnika, skręt jajnika czy ciąża pozamaciczna. Kamienie nerkowe również mogą powodować ból promieniujący do dolnej części brzucha, któremu towarzyszą problemy z oddawaniem moczu [4].

Kiedy ból po prawej stronie brzucha wymaga wizyty u lekarza?

Większość bólów brzucha ustępuje samoistnie, ale niektóre objawy powinny skłonić do natychmiastowego kontaktu z lekarzem. Natychmiastowej pomocy medycznej wymaga ból, gdy jest bardzo silny i nagły, towarzyszy mu gorączka powyżej 38°C, wymioty (szczególnie z krwią), krew w stolcu lub moczu. Niepokojące są również objawy takie jak twardy, napięty brzuch wrażliwy na dotyk, problemy z oddychaniem czy żółtaczka. Ból utrzymujący się dłużej niż kilka godzin, szczególnie jeśli stopniowo się nasila, również wymaga konsultacji lekarskiej. Pamiętaj, że niektóre stany, jak zapalenie wyrostka robaczkowego czy perforacja wrzodu, są stanami zagrożenia życia i wymagają natychmiastowej interwencji [5].

Jak złagodzić ból brzucha po prawej stronie w domu?

Jeśli ból nie jest silny i nie towarzyszą mu niepokojące objawy, możesz spróbować kilku domowych sposobów, by go złagodzić. Odpoczynek w wygodnej pozycji (często na lewym boku z podkurczonymi nogami) może zmniejszyć napięcie mięśni brzucha. Ciepły termofor przyłożony do bolesnego miejsca pomaga rozluźnić mięśnie i złagodzić ból, ale pamiętaj, że przy podejrzeniu zapalenia wyrostka robaczkowego NIE należy stosować ciepła. Pij dużo wody małymi łykami, unikając napojów gazowanych, alkoholu i kawy. Sięgnij po lekkostrawne posiłki, jak banany, ryż, pure jabłkowe czy tosty (tzw. dieta BRAT), które są łagodne dla żołądka. Jedz małe porcje i dokładnie żuj pokarm [6].

W niektórych przypadkach można zastosować także leki rozkurczające, które mogą złagodzić ból brzucha, gdyż zmniejszają napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Jest to na przykład drotaweryna czyli No-Spa Max, Drotafemme forte, Spastyna Max lub Metafen Rozkurczowy. Inna substancja o działaniu rozkurczowym dobra przy bólu brzucha to mebeweryna (Duspatalin Gastro). Probiotyki pomagają przywrócić prawidłową florę bakteryjną jelit, a leki przeciw wzdęciom (np. Espumisan) zmniejszają ilość gazów w jelitach. Pamiętaj jednak, że leki te mogą jedynie łagodzić objawy, ale nie leczą przyczyny bólu. Jeśli ból nie ustępuje po 1-2 dniach lub nasila się, koniecznie skontaktuj się z lekarzem.

Jak zapobiegać nawracającym bólom brzucha?

Profilaktyka bólów brzucha obejmuje kilka prostych zasad. Jedz zdrowo i regularnie, unikając przejadania się i spożywania zbyt tłustych, smażonych potraw. Włącz do diety odpowiednią ilość błonnika, który wspomaga pracę jelit. Bądź aktywny fizycznie – nawet codzienne 30-minutowe spacery mogą znacząco poprawić trawienie i zmniejszyć ryzyko zaparć. Pij wystarczająco dużo wody przez cały dzień, nie tylko gdy czujesz pragnienie. Woda pomaga w trawieniu i zapobiega zaparciom. Staraj się również ograniczać stres, który może nasilać dolegliwości trawienne. Techniki relaksacyjne, jak głębokie oddychanie czy medytacja, mogą pomóc w radzeniu sobie z napięciem[7].

Podsumowanie

Ból po prawej stronie brzucha może mieć wiele przyczyn, od niegroźnych problemów trawiennych po poważne schorzenia. Kluczowe jest zwracanie uwagi na dokładną lokalizację bólu, jego charakter i towarzyszące objawy. Pamiętaj, że silny, nagły ból brzucha z dodatkowymi niepokojącymi objawami wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej. W przypadku łagodniejszych dolegliwości możesz spróbować domowych sposobów łagodzenia bólu, ale jeśli ból się nasila lub utrzymuje, skonsultuj się z lekarzem. Profilaktyka, obejmująca zdrową dietę, aktywność fizyczną i odpowiednie nawodnienie, może pomóc zapobiegać nawracającym bólom brzucha.

Czym właściwie są badania kliniczne?

Zastanawiałeś się kiedyś, jak nowe leki trafiają do aptek? Badania kliniczne to naukowe próby sprawdzające, czy nowy lek, terapia lub metoda leczenia jest skuteczna i bezpieczna dla ludzi. Bez takich badań medycyna stałaby w miejscu, a nowe leki nigdy nie trafiłyby na półki apteczne. Celem badań klinicznych jest sprawdzenie, jak nowe substancje działają na ludzi, często poprzez porównanie ich z już dostępnymi terapiami. Dzięki nim wiemy, które leki i zabiegi są najskuteczniejsze dla konkretnych grup pacjentów. Czy zdajesz sobie sprawę, że badania te są prowadzone według ściśle określonych zasad, które chronią uczestników i ich prawa? To właśnie dzięki tym regułom możemy mieć pewność, że nowe terapie są zarówno skuteczne, jak i bezpieczne.

Zwykłe choroby, niezwykłe możliwości – badania kliniczne dla codziennych schorzeń

A teraz zastanów się – ile osób wokół Ciebie cierpi na nadciśnienie, cukrzycę, alergię czy bóle migrenowe? Pewnie całkiem sporo, prawda? Czy kiedykolwiek pomyślałeś, że te powszechne choroby, które dotykają miliony ludzi na całym świecie, są również przedmiotem intensywnych badań klinicznych? To właśnie tutaj kryje się największe nieporozumienie! Wbrew powszechnej opinii, większość badań klinicznych nie dotyczy wcale rzadkich, egzotycznych chorób, ale właśnie tych najpopularniejszych dolegliwości, z którymi Ty lub Twoi bliscy mierzycie się na co dzień. Warto pomyśleć o tym w ten sposób, bo może to zmienić Twoje spojrzenie na badania kliniczne! Przyjrzyjmy się zatem, jakie możliwości otwierają badania kliniczne dla osób z najpowszechniejszymi schorzeniami. Możesz się zdziwić, jak wiele z nich dotyczy problemów zdrowotnych, które znasz z własnego doświadczenia lub z opowieści znajomych i rodziny.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym

Czy cierpisz na nadciśnienie tętnicze lub znasz kogoś, kto zmaga się z tym problemem? Nie jesteś sam – to schorzenie dotyka niemal co trzeciego dorosłego Polaka! Warto wiedzieć, że w tym momencie prowadzone są badania klinicznych właśnie dla osób z tym powszechnym problemem!

Weźmy na przykład jedno z badań prowadzonych przez Narodowy Instytut Kardiologii – OPTIMAL-HT. Jest ono skierowane do pacjentów z rozpoznanym nadciśnieniem w wieku 18-70 lat, którzy mimo stosowania co najmniej trzech leków nadal mają podwyższone ciśnienie. Czy nie jest to dokładnie ten problem, z którym zmaga się tylu pacjentów w gabinetach kardiologicznych w całej Polsce? Oprócz niego trwają też inne badania przeznaczone, np. dla osób z opornym (czyli niekontrolowanym) nadciśnieniem pomimo stosowania kilku leków.

Co takie badania mogą zaoferować pacjentom? Szansę osobom, u których standardowe leczenie nie przynosi optymalnych rezultatów. Czy nie byłoby wspaniale otrzymać dostęp do najnowszych metod kontrolowania ciśnienia, które nie są jeszcze powszechnie dostępne?

Nowe terapie dla osób chorych na cukrzycę

A co z cukrzycą? To prawdziwa epidemia XXI wieku! Czy wiesz, że w Polsce na cukrzycę choruje ponad 3 miliony osób, a na świecie liczba ta przekracza 460 milionów? To właśnie dlatego ta choroba stanowi jeden z priorytetowych obszarów badań klinicznych. Wiele ośrodków badawczych oferuje bezpłatne konsultacje dla diabetyków zainteresowanych nowymi programami terapeutycznymi. Pomyśl o wszystkich tych pacjentach, którzy codziennie mierzą poziom cukru, wstrzykują insulinę i mimo to nadal zmagają się z wahaniami glikemii – dla nich badania kliniczne mogą być szansą na lepszą kontrolę choroby. Co mogą testować te badania? Nowe rodzaje insulin, innowacyjne metody monitorowania glikemii czy nawet eksperymentalne terapie mające na celu ochronę komórek trzustki. Czy to nie brzmi jak nadzieja na lepszą kontrolę choroby?

Pacjenci z alergią i astmą

Katar sienny, swędzące oczy, duszności – brzmi znajomo? Alergie i astma to jedne z najczęstszych chorób przewlekłych na świecie, dotykające nawet 30% populacji! Czy wiedziałeś, że w samej Europie na różnego rodzaju alergie cierpi ponad 150 milionów osób? To ogromna grupa pacjentów, którzy mogliby skorzystać z nowych metod leczenia. Jakie możliwości mają pacjenci uczestniczący w takich badaniach? Dokładniejszą diagnostykę, stałe monitorowanie choroby i częstsze konsultacje z lekarzem specjalistą. Dla kogo jest to szczególnie ważne? Dla osób, których dotychczasowe leczenie nie zapewnia odpowiedniej kontroli objawów. Co może być testowane w tych badaniach? Nowe leki przeciwalergiczne, innowacyjne inhalatory czy metody immunoterapii. Dla wielu chorych to szansa na znaczącą poprawę jakości życia!

Badania kliniczne szansą w migrenie najmłodszych

A co z bólem głowy, który potrafi wyłączyć z normalnego funkcjonowania? Migrena dotyka około 12% populacji, w tym również dzieci i młodzież. Czy wiesz, że badania kliniczne obejmują również młodszych pacjentów? Czy słyszałeś o badaniu dla osób poniżej 18. roku życia cierpiących na migrenowe bóle głowy, oceniającym skuteczność i bezpieczeństwo erenumabu – eksperymentalnego leku podawanego w formie zastrzyków? Migrena co prawda nie zagraża życiu, ale może znacząco obniżać jego jakość – powoduje opuszczanie zajęć szkolnych, rezygnację z aktywności sportowych i towarzyskich. Badania kliniczne to szansa na znalezienie skuteczniejszych metod leczenia niż te obecnie dostępne.

Badania kliniczne dla zdrowych osób? O co tutaj chodzi?

Do tej pory pisaliśmy o osobach chorych, ale warto zwrócić uwagę, że badania kliniczne są kierowane także do całkowicie zdrowych ludzi. Brzmi to zaskakująco, prawda? Są one szczególnie potrzebne we wczesnych fazach testów, gdy sprawdzane jest podstawowe bezpieczeństwo nowej substancji. Ich udział pomaga ustalić punkt odniesienia i służy jako kontrola w porównaniu z grupami pacjentów. Jakie są najczęstsze kryteria dla zdrowych ochotników? Nieprzyjmowanie leków i substancji psychoaktywnych, prawidłowa waga, niepalenie tytoniu, niepicie alkoholu, odpowiedni wiek oraz nieuczestniczenie w innym badaniu równocześnie.

Dlaczego warto brać udział w badaniach klinicznych?

Jakie korzyści niesie ze sobą udział w badaniu klinicznym? Przede wszystkim to dostęp do bezpłatnej opieki zdrowotnej na najwyższym poziomie oraz do najnowszych terapii, często zanim zostaną one powszechnie dostępne. Uczestnicy badań są stale monitorowani przez zespół specjalistów, który czuwa nad ich bezpieczeństwem. Dzięki regularnym badaniom diagnostycznym zyskują oni możliwość wczesnego wykrycia ewentualnych problemów i sprawnego zarządzania leczeniem. Oczywiście biorąc udział w badaniu klinicznym uczestnik nie jest obarczony żadnymi kosztami. Wszelkie badania, zabiegi i leki są darmowe. To ulga finansowa dla chorego, który nie musi się martwić czy będzie go stać na potrzebne i niekiedy drogie badania. Na samym końcu warto wspomnieć o aspektach psychologicznych. Często choroba lub niepowodzenie w standardowym leczeniu jest obciążeniem psychicznym. Uczestnikom badań klinicznych często oferowana jest pomoc psychologiczna. Czy to wszystkie plusy z uczestnictwa w badaniach klinicznych? Warto pomyśleć również o wpływie na innych!

Badania kliniczne to wkład w rozwój medycyny

Czy wiesz, co cenią sobie jeszcze uczestnicy badań klinicznych? Wielu z nich podkreśla możliwość pomocy w rozwoju medycyny. Decydując się na udział w badaniu, możesz przyczynić się do znalezienia lepszych metod leczenia schorzeń, dla których obecne rozwiązania nie są wystarczająco skuteczne. Czy zgadzasz się z ekspertami, którzy mówią: “Niezależnie od motywacji, decydując się na dołączenie do badania klinicznego, możesz pomóc swoim dzieciom, wnukom, a nawet całym przyszłym pokoleniom prowadzić zdrowsze życie“? To prawdziwy wkład w postęp nauki i medycyny, który może przynieść korzyści wielu ludziom w przyszłości.

Jak znaleźć odpowiednie badanie kliniczne?

Zastanawiasz się, jak znaleźć badanie kliniczne odpowiednie dla Ciebie? Masz kilka możliwości. Pierwszym krokiem powinna być konsultacja z lekarzem prowadzącym lub specjalistą, który może mieć informacje o prowadzonych badaniach w danej dziedzinie. Jednak niestety zwykle jest niemożliwe, aby jedna osoba posiadała informację o wszystkich badaniach klinicznych – nawet ze swojej dziedziny, gdyż jest ich bardzo dużo. Co zrobić w takiej sytuacji?

Rozwiązaniem jest samodzielne szukanie informacji na stronach internetowych poświęconych konkretnym badaniom. Jednak jest ich sporo, dlatego warto korzystać z renomowanych i certyfikowanych wyszukiwarek. Czy słyszałeś o serwisie www.badaniakliniczne.pl? Stanowi on bazę wiedzy o standardach, procedurach i wymaganiach związanych z przystępowaniem do badania klinicznego. Czy wiesz, że możesz tam wyszukiwać badania według różnych kryteriów, takich jak rodzaj schorzenia, czy lokalizacja? To globalna wyszukiwarka badań klinicznych, która ułatwia znalezienia tego, co najlepiej odpowiada Twoim potrzebom.

Podsumowanie

Czy nadal uważasz, że badania kliniczne są zarezerwowane wyłącznie dla osób z rzadkimi czy śmiertelnymi chorobami? Jak widzisz, rzeczywistość jest zupełnie inna – wielu pacjentów z powszechnymi schorzeniami, takimi jak alergie, nadciśnienie, cukrzyca czy migrena, może znaleźć w nich szansę na lepsze leczenie. Również zdrowi ochotnicy odgrywają ważną rolę w rozwoju nowych terapii. Co daje udział w badaniu klinicznym? Nie tylko dostęp do innowacyjnych metod leczenia, ale również gwarancję wysokiej jakości opieki medycznej, regularnych badań kontrolnych oraz satysfakcję z przyczynienia się do postępu medycyny. Dla kogo badania kliniczne mogą stanowić cenną alternatywę? Dla wielu pacjentów, szczególnie tych, u których standardowe leczenie nie przynosi oczekiwanych rezultatów – to dla nich nadzieja na poprawę jakości życia. Czy zdajesz sobie sprawę, że każdy lek dostępny obecnie w aptekach przeszedł kiedyś przez etap badań klinicznych? A czy wiesz, że udział w nich pacjentów był kluczowy dla zapewnienia skutecznych terapii, z których wszyscy dziś korzystamy? Może nadszedł czas, żeby i Ty rozważył udział w badaniu klinicznym?

Srebro koloidalne (łac. Argentum colloidale) jest niczym innym, jak zawiesiną malutkich cząsteczek srebra w wodzie. Są one na tyle małe (mniej niż 100 nm), że są równomiernie rozproszone i nie osiadają na dnie. Dzieje się tak, ponieważ mają jednakowy ładunek elektryczny, dzięki czemu odpychają się od siebie. Pytanie tylko, czy srebro koloidalne jest bezpieczne do picia [1]?

Srebro koloidalne do picia – na co pomaga?

Na co pomaga srebro koloidalne do picia? Właściwości srebra były już znane i wykorzystywane w starożytności. Było ono wykorzystywane w zapobieganiu i leczeniu infekcji grzybiczych i bakteryjnych. Znano również jego działanie przeciwzapalne. W kolejnych wiekach coraz lepiej zrozumiano mechanizmy działania srebra, dzięki czemu jego popularność rosła. Została ona zahamowana dopiero przez odkrycie znacznie skuteczniejszych antybiotyków.

Nie tak dawno powróciło do łask, szczególnie w tzw. medycynie alternatywnej. Na co pomaga srebro koloidalne do picia? Przy odpowiedzi na to pytanie natrafia się na problemy. Nie powinno się go pod żadnym pozorem stosować doustnie! Ludzki organizm nie jest w stanie metabolizować i eliminować metali ciężkich. W związku z tym metale, takie jak srebro, kumulują się i działają toksycznie. Oznacza to w skrócie, że każda ilość srebra przyjęta doustnie, zostaje już w organizmie do końca życia [1,2]. 

Gdzie kupić srebro koloidalne do picia?

Srebro koloidalne do picia było dostępne w handlu jako suplement diety do 2015 roku. W tym roku na terenie Unii Europejskiej weszły przepisy zabraniające rejestrowanie produktów zawierających srebro stosowanych doustnie. W związku z tym srebro koloidalne do picia zniknęło z rynku i obecnie na terenie Unii Europejskiej jest nie do kupienia [2,3]. 

Dlaczego wycofano srebro koloidalne do picia?

Głównym powodem wycofania srebra koloidalnego do picia był brak potwierdzenia w badaniach naukowych korzystnego wpływu na zdrowie srebra koloidalnego do picia. Jednocześnie pojawiało się coraz więcej publikacji na temat argyrii, czyli srebrzycy. Jest to choroba na skutek zbyt długotrwałego przyjmowania związków srebra. Do najbardziej charakterystycznych objawów należą szaroniebieskie zabarwienie błon śluzowych i skóry. Preparaty z nanosrebrem są bezpieczne do stosowania zewnętrznie (w przeciwieństwie do np. azotanu srebra) [1,2]. 

Jak stosować srebro koloidalne do picia?

Jak w takim razie stosować srebro koloidalne do picia, jeśli nie można go pić? Może być bez przeszkód stosowane zewnętrznie, m.in. w:

• wielu chorobach skóry, takich jak łuszczyca, egzemy, atopowe zapalenie skóry czy trądzik;
• leczeniu ran, chociażby pod postacią specjalnych opatrunków nasączonych srebrem koloidalnym;
• infekcjach górnych dróg oddechowych, jako spraye do nosa czy gardła o działaniu przeciwzapalnym;
• leczeniu chorób oczu, np. ostrego bakteryjnego zapalenia spojówek;
• przebiegu opryszczki wargowej, jako środek łagodzący swędzenie czy pieczenie [2].

Czy srebro koloidalne stosowane zewnętrznie jest bezpieczne?

Generalnie srebro stosowane zewnętrznie jest uznawane za bezpieczne. Jest ono szczególnie skuteczne w leczeniu trudno gojących się ran. Nie wolno go jednak stosować przewlekle, ponieważ może powodować szereg działań niepożądanych:

• wywołać argyrię, czyli srebrzycę, spowodowaną nadmierną kumulacją srebra w organizmie, widoczne jako szaroniebieskie zabarwienie skóry i błon śluzowych;
• kumulowanie się srebra w organizmie może prowadzić do upośledzenia działania m.in. wątroby, płuc czy trzustki;
• stosowane w kroplach do oczu może prowadzić do przesuszania gałki ocznej;
• może powodować świąd, pokrzywkę czy rumień [1,2].

Podsumowanie

Srebro koloidalne do picia jest trucizną. Są to mocne słowa, ale niestety nieprzesadzone. Jest wiele powodów, dla których wycofano srebro koloidalne do picia. Srebro, jako metal ciężki, kumuluje się w organizmie, ponieważ nie ma on możliwości jego eliminacji. Krótko mówiąc, raz spożyte, zostaje w człowieku już do końca jego życia. Jeżeli jego stężenie w organizmie będzie zbyt wysokie, może prowadzić do wielu problemów zdrowotnych. Może być za to stosowane z powodzeniem zewnętrznie, chociażby w postaci opatrunków czy sprayów, przeznaczonych do stosowania na trudno gojące się rany. 

Insulinę można podawać przy pomocy penów. Są to różne rodzaje wstrzykiwaczy, przeznaczone do konkretnych rodzajów insulin, które wyglądem przypominają pióro do pisania. Wewnątrz obudowy znajduje się penfil, czyli ampułka z hormonem. Niektóre insuliny od razu znajdują się w fabrycznie wypełnianych penach (np. Lantus Solostar, Tresiba Flextouch). Większość natomiast znajduje się w ampułkach pasujących do kompatybilnych penów wielokrotnego użytku. 

Każdy producent posiada peny do podawania swoich insulin. Wstrzykiwacze te są idealnie dopasowane do pojedynczego penfila wypełnionego lekiem i pozwalają na precyzyjne dawkowanie. Precyzja ta ma kluczowe znaczenie – jedna jednostka tego hormonu to naprawdę bardzo mała kropelka, a błąd w dawkowaniu może mieć poważne następstwa. 

Wstrzykiwacze wyposażone są również w pokrętło do ustawienia dawki oraz tłok. Dawkę można ustawić z dokładnością do 1 lub 0,5 jednostki. Penami można podawać wszystkie rodzaje insulin ludzkich oraz ich analogów. Pen do Twojej insuliny otrzymasz nieodpłatnie w przychodni diabetologicznej, od swojego lekarza diabetologa lub pielęgniarki.

Każde wstrzyknięcie = nowa igła

Aby podać insulinę penem, potrzebujesz specjalnej cienkiej igły z nasadką umożliwiającą przykręcenie do pena. Jeszcze do niedawna jedna igła była dodawana do jednego zakupionego penfila insuliny. Potrzebne igły można także zakupić bez recepty.

Obowiązuje zasada, że każde wstrzyknięcie to nowa igła. Dlaczego? Po pierwsze, zastrzyki robimy tylko jałową igłą, a ona jałowa jest tylko raz — świeżo wyjęta z opakowania bezpośredniego. Każda igła, jako produkt sterylny ma na bezpośrednim opakowaniu symbol przekreślonej dwójki. Oznacza to, że może być ona użyta tylko raz. Poza tym każda igła w miarę wykonywania wstrzyknięć stępia się i wygina. Zastrzyki stają się coraz bardziej bolesne, a skóra ulega większym uszkodzeniom [1]. 

Jak pokazują badania, większość chorych na cukrzycę nie stosuje się do zasady jeden zastrzyk = jedna igła, co spowodowane jest przede wszystkimi względami ekonomicznymi. 

Miejsca podania

Insulinę podajemy podskórnie. Przypadkowe podanie śródskórne lub domięśniowe spowoduje zbyt wolne, lub zbyt szybkie uwalnianie hormonu z miejsca podania. To z kolei grozi hiperglikemią lub hipoglikemią. Do wstrzyknięć wybieramy miejsca nieuszkodzone i bez blizn, w obszarze brzucha, górnej zewnętrznej części uda, zewnętrznej części ramienia i tylno-bocznej górnej części pośladków. Istotna jest rotacja miejsc podania, należy także zachować odległość minimum 1 cm (szerokość palca) od ostatniego wkłucia. 

Wybierając miejsce wstrzyknięcia, weź pod uwagę:

• rodzaj insuliny (np. szybko działająca w brzuch, a długo działająca na noc w udo);
• planowany wysiłek fizyczny (np. podanie insuliny szybko działającej w ramię przed ćwiczeniami na siłowni spowoduje szybsze i gwałtowniejsze obniżenie glikemii, niż po podaniu w tkanki brzucha);
• aktualny poziom glukozy we krwi;
• porę dnia, m.in. ze względu na dobowe wahania innych hormonów działających przeciwstawnie do insuliny;
• obecność zmian skórnych, blizn oraz lipodystrofii [2].

Jak podać insulinę przy pomocy pena?

Insulinę należy podać podskórnie w taki sposób, aby jej działanie było stabilne i prawidłowe. Aby to uzyskać, należy przestrzegać kilku ważnych zasad. Dobrze jest, jeśli chory na cukrzycę co jakiś czas powtarza i weryfikuje te zalecenia, np. na wizycie u lekarza specjalisty.

• podawana przez Ciebie insulina powinna mieć temperaturę pokojową. Aktualnie używaną ampułkę możesz przechowywać poza lodówką w temperaturze pokojowej, przez okres zwykle do 4 tygodni. Podanie zimnego roztworu uszkadza tkanki w okolicy zastrzyku;
• jeśli insulina, którą stosujesz, jest mętna (Humulin N, Humulin 30/70, Humalog Mix 30 i 50, NovoMix 30 i 50, Insulatard, Polhumin N), wymieszaj ją przed podaniem delikatnymi, płynnymi ruchami. To postępowanie ma na celu uzyskanie jednorodnej zawiesiny. Bez wymieszania podasz albo bardzo rozcieńczony roztwór, który nie zadziała, albo bardzo stężony, który może doprowadzić do hipoglikemii;
• przezroczyste roztwory insulin należy obejrzeć i sprawdzić, czy nie zmieniły barwy lub nie zaczęły krystalizować np. na skutek nieprawidłowego przechowywania. Jeśli zauważysz jakiekolwiek zmiany w wyglądzie podawanego leku — wymień ampułkę w penie;
• pamiętaj, aby przed podaniem insuliny, zawsze sprawdzić jej przepływ. Nie należy używać wstrzykiwacza, jeśli insulina nie wypłynie z końca igły. Jeśli przepływ insuliny nie zostanie sprawdzony, a okaże się nieprawidłowy, ilość wstrzykniętej insuliny może być za mała lub insulina w ogóle nie zostanie podana;
• za każdym razem użyj nowej igły. Do wykonania iniekcji wystarczy igła o długości 4 mm i wkłucie w skórę pod kątem 90°. Jeśli dysponujesz dłuższą igłą, wykonaj fałd skóry, w który wykonasz wstrzyknięcie. Unikniesz w ten sposób podania domięśniowego;
• Roztwór leku podawaj powoli, zwłaszcza jeśli podajesz dużą ilość jednostek. Zmniejszysz w ten sposób odczucie bólu. Po wykonaniu iniekcji poczekaj jeszcze ok. 10 sekund, zanim obrotowym ruchem wyjmiesz igłę z ciała [2]. 

Osobiste pompy insulinowe

Szybkodziałające analogi insulin ludzkich można podawać także w ciągłym podskórnym wlewie przy użyciu pompy insulinowej. Pompa dozuje zaplanowaną dawkę bazową i podaje bolusy (duże dawki) leku do posiłków. Z pojemnika umieszczonego w pompie roztwór dostaje się drenem do podskórnego wkłucia. 

Wkłucie można umieścić na brzuchu, zewnętrznej górnej części pośladka lub zewnętrznej części ramienia. Powinno się je wymieniać co 48-72 godziny, uwzględniając rotację miejsc. Zainstalowanie wkłucia powinno przebiegać ściśle według instrukcji producenta, z zachowaniem zasad higieny. Niewskazane jest także wydłużanie czasu użytkowania jednego wkłucia. Stosowanie się do tych prostych zasad pozwala uzyskać stabilne, podskórne podawanie insuliny, lepsze wyrównanie metaboliczne, a także dłuższą żywotność pompy [2].  

Podsumowanie

Kluczowym narzędziem w prawidłowym dawkowaniu insuliny są peny oraz pompy insulinowe. Peny to wygodne wstrzykiwacze, które pozwalają na precyzyjne dawkowanie insuliny, co jest niezwykle istotne dla bezpieczeństwa i skuteczności leczenia. Pamiętaj jednak, że każda iniekcja powinna być wykonana z użyciem nowej igły, a insulina powinna być przechowywana i przygotowana zgodnie z zaleceniami, aby uniknąć komplikacji zdrowotnych. Z kolei osobiste pompy insulinowe oferują ciągłe, stabilne podawanie insuliny, co może poprawić kontrolę cukrzycy i jakość życia pacjenta. Dbając o właściwe podawanie insuliny, zapewniasz sobie lepszą kontrolę nad glikemią i minimalizujesz ryzyko powikłań. Regularne przypominanie sobie tych zasad i konsultacje z lekarzem pomogą Ci skutecznie zarządzać swoją chorobą.

Analogi insulin są znane od początku lat 80. XX wieku, kiedy na rynek trafiła pierwsza insulina z tej grupy — insulina lizpro [2]. Do dziś jest ona powszechnie stosowana, dostępna w produktach takich jak Humalog, Insulin Lispro Sanofi i Liprolog. Podobnie popularne są analogi insuliny aspart (NovoRapid Penfill, Insulin Aspart Sanofi) oraz glargine (Lantus, Abasaglar, Semglee, Toujeo). Insulina detemir (Levemir) jest używana w nieco mniejszym stopniu [3].

Mniejszą popularnością, a to ze względu na inne wskazania, w tym głównie <a href=”https://leki.pl/poradnik/dobry-lek-na-cukrzyce-bez-recepty/”>cukrzycę typu 2, cieszą się mieszanki insulin analogowych. Należą do nich mieszanki z analogiem aspart (NovoMix Penfill) oraz lizpro ( Humalog Mix). Te mieszanki łączą analog insuliny z zawiesiną protaminową tego analogu w stałych, precyzyjnych proporcjach [1,3].

Większe stężenia dostępnych insulin

W ostatnich latach wprowadzono na rynek insuliny o wyższych stężeniach, które stanowią rozwinięcie już znanych analogów. Standardowe insuliny dostępne są w stężeniu 100 j.m./ml, umieszczone w penfilach lub fabrycznie napełnionych penach z 3 ml roztworu lub zawiesiny.

W Polsce obecnie dostępne są następujące produkty lecznicze zawierające analogi insulin w większych stężeniach, niż standardowe:

• Liprolog KwikPen – opakowanie zawiera 5 fabrycznie napełnionych penów, każdy z 3 ml analogu lispro o stężeniu 200 j.m./ml;
• Toujeo – długodziałający analog glargine o stężeniu 300 j.m./ml, dostępny we wstrzykiwaczu SoloStar (1,5 ml roztworu, możliwość regulacji dawki co 1 j.m.) lub DoubleStar (3 ml roztworu, możliwość regulacji dawki co 2 j.m.);
• Tresiba – długodziałający analog degludec, dostępny w fabrycznie napełnionych wkładach FlexTouch z 3 ml roztworu [3,4].

Zastosowanie tych wyższych stężeń wymaga każdorazowego dostosowania indywidualnej dawki przez lekarza oraz edukacji pacjenta na temat nowego leku i wstrzykiwacza (np. insulina Toujeo).

Niemniej jednak wymienione analogi mają jedynie zbliżony profil działania do endogennego hormonu wydzielanego przez trzustkę. Odwzorowanie szybkości lub stabilności działania insuliny produkowanej przez zdrową trzustkę nie jest idealne. To właśnie skłania naukowców do poszukiwania jeszcze lepszych rozwiązań. 

Najnowsze insuliny

Fast aspart (insulina Fiasp) to szybko działający analog insuliny, który jak dotąd najlepiej naśladuje działanie insuliny endogennej. Powstał przez modyfikację insuliny aspart, do której dodano nikotynamid (wit. B3). Dzięki temu analogowi udało się przyspieszyć wchłanianie i rozpoczęcie działania średnio o 5 minut w porównaniu do klasycznego preparatu aspart. Można go podać już 2 minuty przed jedzeniem lub nawet do 20 minut po rozpoczęciu posiłku [3]. Czyżby doskonałe wyjście dla zapominalskich, którzy o podaniu leku potrafią przypomnieć sobie już po zjedzonym posiłku?

Z kolei degludec to ultra długo działający analog insuliny, należący do tzw. analogów bezszczytowych. Produkowany jako insulina Tresiba, dostępny jest w dwóch stężeniach: 100 j.m./ml oraz 200 j.m./ml, w fabrycznym wstrzykiwaczu Flextouch. W insulinie degludec zastosowano modyfikację cząsteczki insuliny kwasem tłuszczowym (16-węglowym heksadekandiolem), co sprawia, że działa przez co najmniej 42 godziny, a stabilność działania osiąga już po 2-3 podaniach [3].

Ryzodeg to produkt łączący dwa analogi: długodziałający degludec oraz szybko działający klasyczny aspart. Podaje się go raz na dobę, zazwyczaj w połączeniu z głównym posiłkiem. Ryzodeg jest odpowiedni zarówno dla pacjentów z cukrzycą typu 2, jak i typu 1. Oba składniki działają niezależnie, gdzie aspart zaczyna działać już po 14 minutach, a degludec zapewnia stabilną bazę po 2-3 dobach [3].

Komplementarne połączenie 

A gdyby tak w jednym wstrzyknięciu opanować glikemię na czczo, a także poprawić działanie endogennej insuliny po posiłkach w cukrzycy typu 2, opanować nieco apetyt oraz zapobiegać otyłości…?

Oczywiście, istnieją również takie produkty do leczenia cukrzycy typu 2 – łączą długodziałający analog insuliny ludzkiej z analogiem GLP-1. W Polsce zarejestrowano dwa takie leki:

• Suliqua, która zawiera analog insuliny glargine oraz liksenatyd;
• Xultophy, złożony z analogu degludec oraz liraglutydem.

Te preparaty można stosować w połączeniu z metforminą, a ich dawkowanie ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta. Warto pamiętać, że rozpoczynając terapię tymi lekami, konieczne jest częstsze monitorowanie poziomu glukozy we krwi, zgodnie z zaleceniami lekarza. Należy również podkreślić, że produkty te nie są przeznaczone dla pacjentów z cukrzycą typu 1 [1,3,4].

Podsumowanie

Nowoczesne analogi insuliny oferują znacznie lepszą kontrolę glikemii, co jest kluczowe w leczeniu cukrzycy. Od pierwszych kroków w latach 80., aż po najnowsze innowacje, takie jak insulina fast aspart czy degludec, nauka nieustannie dąży do opracowania jeszcze bardziej efektywnych terapii. Dzięki tym postępom masz większą szansę na stabilne, bezpieczne i bardziej elastyczne zarządzanie cukrzycą. Pamiętaj jednak, że wybór odpowiedniego analogu insuliny zawsze powinien być dokonany wspólnie z lekarzem, aby jak najlepiej dostosować leczenie do Twoich indywidualnych potrzeb.

Zarówno lerkanidypina, jak i amlodypina  są substancjami należącymi do antagonistów wapnia (blokery kanału wapniowego). Obydwie substancje są pochodnymi dihydropirydyny III generacji o długim czasie działania. Trzeba jednocześnie pamiętać, że obie substancje są dostępne jedynie z przepisu lekarza, nie wolno więc ich przyjmować czy zmieniać dawki samemu, bez zalecenia lekarza [1,2]. 

Jak działa lerkanidypina i amlodypina?

Lerkanidypina i amlodypina należą do tej samej grupy leków, przez co mają taki sam mechanizm działania w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi. Hamują napływu jonów wapnia do komórek, co umożliwia prawidłowy skurcz mięśni gładkich. Wpływa również na przewodnictwo bodźców w mięśniu sercowym i wydzielanie insuliny przez komórki trzustki. Powoduje to rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego, czyli w konsekwencji obniżenie ciśnienia tętniczego. Lerkanidypina działa słabiej inotropowo ujemnie (osłabienie siły skurczu serca) niż inne pochodne dihydropirydyny, w tym amlodypina. Co więcej, nie powoduje ona odruchowej tachykardii (przyspieszone tempo pracy mięśnia sercowego do ponad 100 uderzeń na minutę) [1,2].

Jakie skutki uboczne ma lerkanidypina i amlodypina?

Oba leki mogą wywoływać wiele różnego rodzaju skutków ubocznych. Lerkanidypina może powodować m.in. bóle głowy, tachykardię, uczucie kołatania serca, obrzęki obwodowe, zawroty głowy, nudności, bóle mięśni, osłabienie, wysypkę, senność itd. Natomiast amlodypina może wywoływać m.in. senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie, zmiany nastroju, drętwienie kończyn, zmiany widzenia, niskie ciśnienie tętnicze, problemy z oddychaniem czy zaburzenia erekcji. Obydwa leki mogą także powodować poważne reakcje alergiczne [1,2].

Kiedy stosować lerkanidypinę i amlodypinę?

Obydwa preparaty znajdują przede wszystkim zastosowanie w leczeniu łagodnego lub umiarkowanego nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych. Ponadto znajdują one zastosowanie w leczeniu przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej czy zespole Raynauda [1,2].

Dawkowanie lerkanidypiny i amlodypiny

Obydwa preparaty są lekami o długim działaniu, dlatego przyjmuje się je raz dziennie (najlepiej codziennie o stałej porze), np. 15 minut przed śniadaniem. Należy stosować je bezwzględnie zgodnie z zaleceniami lekarza. Z reguły leczenie zaczyna się od 10 mg lerkanidypiny lub 5 mg amlodypiny na dobę. W razie nieskuteczności leczenia lekarz może zdecydować, po pewnym czasie, o zwiększeniu dawek odpowiednio do 20 mg lub 10 mg [1,2].

Bezpieczeństwo lerkanidypiny i amlodypiny 

Lerkanidypina i amlodypina mają pewne ograniczenia w stosowaniu. Są one opisane poniżej.

Ciąża i karmienie piersią 

Zarówno amlodypina, jak i lerkanidypina, w badaniach na zwierzętach wykazały działanie teratogenne lub zabójcze dla płodu. Jednocześnie brak jest odpowiednich badań klinicznych dla tych substancji. W związku z tym nie jest zalecane stosowanie lerkanidypiny lub amlodypiny w ciąży ani w okresie laktacji [1,2].

Prowadzenie pojazdów 

Obydwa preparaty mają niewielki wpływ na prowadzenie maszyn. Mogą one powodować m.in. zawroty głowy, osłabienie, zmęczenie czy senność, dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania tych leków i prowadzenia pojazdów [1,2]. 

Interakcje z alkoholem

Podczas terapii zarówno lerkanidypiną, jak i amlodypiną, nie powinno spożywać się alkoholu, ze względu na jego działanie nadciśnieniowe [1,2].

Stosowanie u seniorów, przy zaburzeniach czynności nerek, lub wątroby

W przypadku seniorów z reguły trzeba specjalnie dostosowywać dawki ze względu na wiek pacjenta (zarówno amlodypina jak i lerkanidypina). W przypadku zaburzeń działania wątroby należy zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawek, a leczenie zaczynać od najmniejszych dawek amlodypiny lub lerkanidyny. Różne podejście do przyjmowania tych leków jest u chorych cierpiących na niewydolność nerek. Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania amlodypiny, ponieważ nie jest ona usuwana podczas dializ. Z kolei podawanie pacjentom podczas hemodializ lerkanidypiny jest przeciwwskazane [1,2].

Lerkanidypina i amlodypina – drogi podania

Obydwa leki podawane są jedynie doustne. Amlodypina występuje pod postacią tabletek, tabletek powlekanych, kapsułek i tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu (w zależności czy amlodypina jest sama czy z dodatkiem innych leków na nadciśnienie i jakich). Z kolei lerkanidypina występuje jedynie jako tabletki powlekane [1,2].

Czym zastąpić amlodypinę?

Oczywiście nie można samemu zmienić substancji czynnej, bez zmiany leczenia zaordynowanego przez lekarza. W aptece można za to dostać zamiennik amlodypiny innego producenta w tej samej postaci leku i w tej samej dawce. Zarejestrowane są m.in.:

• tabletki z amlodypiną – Cardilopin, Agen, Adipine, Aldan, Amlopin, Amlozek, Normidipine czy Norvasc;
• preparaty złożone z amlodypiną i perindoprilem np. Co-Prestarium;
• preparaty złożone z amlodypiną, indapamidem i perindoprilem np. Triplixam,  Co-Amlessa;
• preparaty złożone z amlodypiną i indapamidem np. Tertens-AM;
• preparaty złożone z amlodypiną i lizynoprilem np. Dironorm;
• preparaty złożone z amlodypiną i ramiprylem np. Rimal, Ramizek Combi, Egiramlon;
• preparaty złożone z amlodypiną i bisoprolol np. Sobycombi;
• preparaty złożone z amlodypiną, hydrochlorotiazydem i walsartanem np. Exforge HCT;
• predparaty złożone z amlodypiną i kandesartanem np. Candezek Combi;
• preparaty złożone z amlodypiną i losartanem np. Alortia.

Lerkanidypina – preparaty

W przeciwieństwie do amlodypiny, lerkanidypina występuje samodzielnie w większości preparatów. Są to m.in. Primacor, Lecalpin, Lercan, Kapizen, Karnidin, Lerakta. Istnieje tylko połączenie lerkanidypiny z enalaprilem np. Lercaprel czy Co-Lecalpin. 

Podsumowanie 

Lerkanidypina i amlodypina są lekami z tej samej grupy leków przeciwnadciśnieniowych. Mają więc taki sam mechanizm działania i bardzo dużo podobieństw. Mają jednocześnie i różnice. Amlodypina, w przeciwieństwie do lerkanidypiny (tylko z enalaprilem) występuje w wielu preparatach łączonych z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Co więcej, lerkanidypiny nie można podawać pacjentom dializowanym.

Magnez pełni wiele funkcji w organizmie człowieka. Jest jednym z makroelementów, kofaktorem dla ponad 30 enzymów. Prawidłowe stężenie magnezu w surowicy człowieka mieści się w przedziale 0,75–0,95 mmol/l (1,8–2,3 mg/dl). Magnez zajmuje 11. miejsce w stosunku do masy ciała. Ciało dorosłego człowieka zawiera około 20 do 35 g magnezu, rozmieszczonego w 60% w układzie kostnym w postaci związków magnezowych a 39% jest rozmieszczonych wewnątrzkomórkowo w mięśniach. Zalecana dzienna dawka zależy od wieku i płci. Dla dorosłych mężczyzn to 400-420 mg na dobę, dla dorosłych kobiet 310-320 mg na dobę. 

Jakie są objawy niedoboru magnezu?

Niedobór magnezu w pożywieniu wiąże się z występowaniem chorób cywilizacyjnych, takich jak miażdżyca, choroba wieńcowa, nowotwory. Gdy mamy za mało magnezu w organizmie, pojawiają się objawy takie, jak: zwiększona pobudliwość nerwowo-mięśniowa, osłabienie, łatwe męczenie się, nieprawidłowości w pracy serca, bolesne skurcze łydek, wzmożone wypadanie włosów, łamliwość paznokci, nocne poty, drżenia powiek i warg.

Abbott i Rude wykazali wpływ zmniejszonej zawartości magnezu na wzrost częstotliwości występowania zaburzeń rytmu serca, takich jak: skurcze dodatkowe, migotanie przedsionków, częstoskurcz komorowy i migotanie komór. Udowodniono zwiększone ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego w populacjach charakteryzujących się niskim spożyciem magnezu. Niedobór magnezu to też większe nasilenie ataków bólu migrenowego. Obserwowano też niski poziom magnezu u pacjentów z depresją oraz poprawę po suplementacji. 

Jakie są naturalne źródła magnezu?

Jest wiele składników pożywienia, które dostarczają magnezu. Najwięcej magnezu zawierają razowe produkty zbożowe, grube kasze, nasiona roślin oleistych i strączkowych, zielone warzywa, kakao i gorzka czekolada, banany, migdały, orzechy, daktyle, figi, rodzynki, czarna rzodkiew, ziemniaki, ogórki, pomidory, cebula, dzika róża, ale też “twarda” woda. Pokarmy, które są bogate np. w fosforany, wapń czy białka, mogą zmniejszać wchłanianie magnezu. 

Preparaty magnezowe i ich wchłanialność

W wyborze preparatu magnezu ważna jest forma związku chemicznego, w jakim jest związany. Różne związki mają odmienne wchłanianie ze względu na ich rozpuszczalność, stopień dysocjacji i stopień wiązania z białkami. Preparaty zawierające magnez to związki organiczne stosowane jako nośniki magnezu, np. askorbinian, asparaginian, cytrynian, fumaran, mleczan magnezu, i związki nieorganiczne, również stosowane jako nośniki magnezu, np. chlorek, siarczan, tlenek, węglan magnezu.

Największą biodostępność mają mleczan, cytrynian i chlorek magnezu. W wyborze preparatu magnezowego dobrze jest znać stan śluzówki żołądka i czynność zewnątrzwydzielniczej trzustki. Przy nadkwaśności i stanach zapalnych śluzówki żołądka najlepiej sprawdza się tlenek magnezu, który neutralizuje kwasowość soku żołądkowego. Przy niedokwaśności przewagę ma chlorek magnezu, który dostarcza jednocześnie jony chlorkowe. Forma magnezu również ma znaczenie. Magnez w formie płynnej często jest szybciej wchłaniany. 

Preparaty magnezu do picia

Płynne preparaty magnezu, czyli magnez w płynie, magnez w tabletkach musujących czy magnez w saszetkach do rozpuszczania są formą wygodną do podania i szybko zaczyna się wchłaniać. Nie wymaga dodatkowego popijania i jest alternatywą dla tradycyjnych tabletek. Jest wiele preparatów magnezu w płynie, w poniższej tabeli zaprezentowałam niektóre z nich.

Podsumowanie

Magnez jest ważnym składnikiem organizmu. Bierze udział w wielu procesach, dlatego istotne jest uzupełnianie tego składnika. Wybierając preparat magnezu warto zwrócić nie tylko na formę związku chemicznego, jaka jest zawarta w preparacie, ale także na to, czy magnez jest w formie tabletki, saszetki czy płynu. Formy rozpuszczalne są bezpieczniejsze dla żołądka i powinny się szybciej wchłaniać. 

Czy odczuwasz senność, zmęczenie, a może masz częstą ochotę na coś słodkiego? Te objawy, razem z rozdrażnieniem czy apatią, mogą być sygnałami insulinooporności. W badaniach laboratoryjnych insulinooporność manifestuje się podwyższoną glikemią na czczo, nieprawidłowym profilem lipidowym, podwyższonym kwasem moczowym i nadciśnieniem. Nagromadzenie tkanki tłuszczowej, zwłaszcza w okolicach brzucha, to kolejny znak ostrzegawczy. W celu potwierdzenia insulinooporności lekarze często korzystają ze wskaźnika HOMA, który oblicza się na podstawie poziomu glukozy i insuliny we krwi. Wartość HOMA powyżej 2,5 może wskazywać na insulinooporność, podczas gdy dla zdrowych osób wskaźnik ten wynosi około 1. Jak w takim razie walczyć z insulinoopornością? Czy dieta i aktywność fizyczna to jedyna opcja? Czy warto brać suplementy? Co na insulinooporność będzie najlepsze?

Jak dieta i ruch mogą pomóc w walce z insulinoopornością?

Jeśli chcesz ograniczyć insulinooporność, kluczowym krokiem jest zmniejszenie ilości tkanki tłuszczowej. Można to osiągnąć poprzez zmianę diety i zwiększenie aktywności fizycznej. Skoncentruj się na produktach o niskim <a href=”https://leki.pl/poradnik/indeks-glikemiczny-i-kontrola-cukrzycy/”>indeksie glikemicznym lub takich, które w połączeniu mają niski ładunek glikemiczny. Produkty o wysokim indeksie glikemicznym szybko podnoszą poziom cukru we krwi, co może pogarszać insulinooporność. Z tego względu unikaj słodyczy, miodu, dżemów, nadmiaru pieczywa pszennego oraz ryżu. Dieta niskowęglowodanowa może okazać się szczególnie pomocna. Równie ważna jest regularna aktywność fizyczna – najlepiej, aby była częścią twojej codziennej rutyny. Dieta i aktywność fizyczna są bardzo ważne, ale warto pomyśleć także, co na insulinooporność warto stosować z suplementów diety. Już to wyjaśniamy.

Jakie suplementy mogą wspierać walkę z insulinoopornością?

Oprócz zdrowej diety i regularnego ruchu, suplementy diety mogą być cennym wsparciem w walce z insulinoopornością. Składniki, które mogą pomóc, to między innymi kurkumina, cynamon, ekstrakt z zielonej herbaty, morwa biała, żeń-szeń, witamina D, magnez, polifenole, koenzym Q10, kwas alfa-liponowy, kwasy omega-3 oraz cynk.

Witamina D pośrednio wpływa na wydzielanie insuliny, regulując stężenie jonów wapnia w komórkach trzustki. Suplementacja magnezu może być korzystna w leczeniu hiperglikemii, hiperinsulinemii oraz insulinooporności. Cynamon natomiast wspiera metabolizm węglowodanów i może skutecznie obniżać poziom cukru we krwi. Zielona herbata, bogata w antyoksydanty, takie jak polifenole, działa przeciwzapalnie i antyoksydacyjnie, a dodatkowo może pomóc w obniżeniu ciśnienia krwi oraz poziomu cukru we krwi. 

Oprócz tego preparaty z morwą białą cieszą się dużą popularnością (np. HUMAVIT MORWA ESSENCE, Zuccarin, Morwa Biała plus forte, Diabetosan Caps, Insulimed), ponieważ pomagają regulować poziom insuliny, a kwercetyna zawarta w liściach tej rośliny skutecznie obniża poziom glukozy we krwi. Warto również rozważyć suplementację kwasów omega-3, które są znane z obniżania insulinooporności i zwiększania tolerancji glukozy. Żeń-szeń z kolei, stabilizuje poziom glukozy i ciśnienia tętniczego, a koenzym Q10 wspiera gospodarkę węglowodanową, zmniejszając glikemię na czczo i poprawiając kontrolę cukrzycy typu 2. Suplementacja cynkiem może również przyczynić się do lepszej tolerancji glukozy i zmniejszenia insulinooporności.

Przykładowe preparaty wspomagające walkę z insulinoopornością

Poniżej wymieniliśmy przykładowe preparaty, które mogą wspomóc Twoją walkę z insulinoopornością. Każdy z nich zawiera skuteczne substancje, o których pisaliśmy w poprzednim akapicie.

Zuccarin, tabletki

O produkcie

• preparat ten to suplement diety;
• zawiera wyciąg z morwy o zawartości 400 mg w jednej tabletce;
• odpowiedni dla wegan i wegetarian;
• nie zawiera cukrów;
• wolny od laktozy;
• zalecana porcja to dwa razy dziennie po tabletce przed posiłkiem lub po spożyciu posiłku bogatego w cukier.

Morwa biała Plus Forte, kapsułki

O produkcie

• ten preparat jest suplementem diety;
• Zawiera ekstrakt z liści morwy, 500 mg w 1 tabletce, ekstrakt z kory cynamonowca 100 mg na tabletkę i chrom 20 mcg;
• nie zawiera słodzików ani laktozy;
• nie zaleca się stosowania w chorobach żołądka i dwunastnicy;
• stosować 15 minut przed posiłkiem bogatym w węglowodany.

Doppelherz Aktiv dla diabetyków, tabletki

O produkcie

• ten produkt jest suplementem diety;
• zawiera zestaw witamin i minerałów, które wspomagają metabolizm węglowodanów;
• poza witaminami z grupy B zawiera magnez, cynk i chrom, które wpływają na gospodarkę węglowodanową;
• produkt wolny od glutenu i laktozy;
• zalecana porcja to jedna tabletka dziennie, po miesiącu połowa porcji dziennie.

Doppelherz aktiv Kurkuma 750 z piperyną + witamina D, kapsułki

O produkcie

• preparat ten jest suplementem diety;
• zawiera 750 mg ekstraktu z korzenia kurkumy, w tym 35 mg kurkuminy, 2 mg piperyny i 25 mcg witaminy D;
• składniki łącznie lepiej się wchłaniają, niż stosowane pojedynczo;
• zaleca się stosowanie 1 kapsułki dziennie;
• nie zawiera laktozy.

Diabetosan Caps, kapsułki

O produkcie

• preparat ten jest suplementem diety;
• skład preparatu obejmuje ekstrakt z liści gurmaru, ekstrakt z morwy białej oraz chrom;
• zalecane dawkowanie to 1 kapsułka dwa razy dziennie;
• preparat wspomaga utrzymanie prawidłowego poziomu cukru we krwi;
• produkt nie zawiera laktozy ani glutenu.

Chrom Complex, kapsułki

O produkcie

• ten preparat jest suplementem diety;
• skład preparatu obejmuje inulinę, cynk, niacynę, witaminę B6 oraz chrom;
• zalecane dawkowanie to 1 kapsułka dziennie;
• preparat wspomaga utrzymanie prawidłowego metabolizmu makroskładników i poziomu glukozy we krwi;
• produkt jest odpowiedni dla wegan i wegetarian;
• suplement nie zawiera laktozy ani glutenu.

Herbatka fix Morwa z cynamonem, zioła do zaparzania

O produkcie

• preparat ten to suplement diety;
• skład preparatu obejmuje liść morwy białej (70%) oraz cynamon (30%);
• zalecane dawkowanie to 1 saszetka trzy razy dziennie;
• morwa biała wspomaga metabolizm węglowodanów, a cynamon sprzyja utrzymaniu prawidłowego poziomu cukru we krwi;
• produkt nie zawiera soli, tłuszczu ani cukru w znaczących ilościach;
• napar ma słodko-korzenny smak i zapach charakterystyczny dla cynamonu.

Insulimed, tabletki

O produkcie

• ten produkt jest suplementem diety;
• skład preparatu obejmuje wyciąg z liści gurmaru, morwy białej, berberysu, kozieradki, a także witaminy B6, B12 i chrom;
• zalecane dawkowanie to 1 tabletka dziennie;
• wyciąg z gurmaru wspiera metabolizm glukozy i lipidów oraz pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu glukozy we krwi;
• produkt nie zawiera laktozy ani substancji słodzących.

Podsumowanie

Insulinooporność to poważne zaburzenie metaboliczne, które może prowadzić do cukrzycy. Kluczowe w jej prewencji są zdrowa dieta o niskim indeksie glikemicznym i regularna aktywność fizyczna. Warto także wspomóc się odpowiednimi suplementami, które mogą poprawić metabolizm węglowodanów i regulację poziomu cukru. Zadbaj o swoje zdrowie, wybierając właściwą dietę i suplementy, aby uniknąć poważnych konsekwencji związanych z insulinoopornością.

Przyczyn bólu brzucha u dorosłych może być wiele. Bardzo często wynikają one z problemów trawiennych. Nagromadzone gazy przemieszczają się przez układ pokarmowy i rozpychają żołądek oraz jelita co powoduje dyskomfort. Problemy trawienne mogą być różnego pochodzenia, np. wynikać z nietolerancji pokarmowych lub zjedzenia toksyn, czyli czegoś nieświeżego.

Kłujący ból brzucha bywa objawem także poważniejszych schorzeń. Może zwiastować stany zapalne żołądka, dwunastnicy i jelit. Wysoka gorączka i ból brzucha mogą być objawem zapalenia wyrostka robaczkowego, pęcherzyka żółciowego lub nawet trzustki. Czasami wysoka gorączka i ból brzucha to objaw popularnie określanej grypy żołądkowej. Wtedy często pacjent ma nudności, wymioty i biegunkę.

Pacjenci mogą skarżyć się na ból brzucha, który nie jest typowym bólem brzucha. O co chodzi? Kłujący ból brzucha możemy mylić z dolegliwościami związanymi z występowaniem złogów nerkowych (czyli piasku lub kamieni nerkowych) lub żółciowych (kamica pęcherzyka żółciowego). Ból brzucha to także częsty objaw, który towarzyszy kobietom podczas menstruacji.

Jakie są leki rozkurczowe na ból brzucha?

Co stosować na ból brzucha? Rodzaj przyjmowanych tabletek na ból brzucha powinien być zależny od diagnozy. Natomiast raczej nikt od razu nie idzie z takim problemem do lekarza, dlatego warto skonsultować rodzaj przyjmowanych leków na ból brzucha, np. z farmaceutą. Bardzo częstą przyczyną bólu brzucha u dorosłych są skurcze przewodu pokarmowego. W takim przypadku najlepiej zastosować leki rozkurczowe np. drotawerynę (Drotafemme forte, NO-SPA, NO-SPA MAX, Metafen rozkurczowy). Standardowe stosowanie leku to 3 razy dziennie po 80 mg substancji. Innym lekiem rozkurczowym jest mebeweryna (Duspatalin Gastro), którą stosuje się 3 razy na dobę po 1 tabletce [1,2].

NO-SPA MAX, tabletki powlekane

Duspatalin Gastro, tabletki

Inna substancja o dobrym działaniu rozkurczowym to hioscyna (np. Scopolan, Buscopan, Scopolan compositum). Hioscyna działa nieco mocniej niż drotaweryna, dlatego polecana jest przy silnym, kłującym bólu brzucha. Jest dobrym rozwiązaniem przy bólu związanym z kamieniami nerkowymi lub żółciowymi. W takim wskazaniu dobrze przyjąć Scopolan compositum, który ma dodatkowo lek przeciwbólowy i rozkurczowy, czyli metamizol sodu. Hioscynę przyjmuję się maksymalnie 5 razy na dobę w dawce 20 mg. W przypadku leku łączonego z metamizolem należy przyjmować maksymalnie 2 tabletki 3 razy na dobę (Scopolan compositum) [3,4].

Buscopan, tabletki powlekane

Scopolan compositum, tabletki powlekane

Jakie tabletki na ból brzucha przy zatruciu?

Jak już zostało wcześniej wspomniane, ból  brzucha nie wynika jedynie ze skurczu, ale może być efektem działania toksyn. Chodzi tu głównie o popularne zatrucia pokarmowe. Oczywiście skurcz jelit i brzucha także występuje przy takich dolegliwościach, ale dochodzi też do nadprodukcji gazów, zwiększenia wydzielania wody do jelit, co prowadzi do biegunki oraz bólu i kłującego bólu brzucha. Jakie leki stosować na taki ból brzucha?

Dobrą substancją na grypę żołądkową będzie tainian żelatyny (Tasectan). Działa on głównie przeciwbiegunkowo. Na powierzchni błony śluzowej jelit tworzy powłoczkę, jakby opatrunek, który redukuje skurcze i częstotliwość wypróżnień. Substancja wiąże i usuwa toksyny z przewodu pokarmowego. Zwykle stosuje się 2 kapsułki co 6 godzin. Inną substancją jest diosmektyk (Smecta), który stosuje się w podobnych wskazaniach. Diosmektyk stosuje się zwykle do 3 saszetek na dobę.

Tasectan, kapsułki

Smecta, saszetki

Jakie leki na ból brzucha przy jelicie drażliwym?

Kłujący ból brzucha (szczególnie w lewym boku), wzdęcia oraz naprzemienne biegunki i zaparcia mogą być objawem zespołu jelita drażliwego (IBS). W tym przypadku stosuje się różne leki, również te wymienione wyżej, ale ciekawą substancją jest trimebutyna (Tribux Bio). Trimebutyna reguluje pracę jelit. Zwykle stosuje się ją 3 razy na dobę po 1 tabletce [5].

Tribux bio, tabletki

Podsumowanie

Rozpierający i kłujący ból brzucha to częsty objaw, który zwykle nie zwiastuje kłopotów. Najlepiej sięgnąć wtedy po leki na ból brzucha o działaniu rozkurczowym. Jeśli dolegliwości ze strony układu pokarmowego są wynikiem zatrucia pokarmowego, to dobrze zastosować oprócz leków rozkurczowych substancje o działaniu przeciwbiegunkowym.

Zdarza się też i tak, że pomimo odczuwania kłucia czy bólu w okolicach brzucha, tak naprawdę cierpimy na coś innego, np. kamienie nerkowe lub żółciowe. Wtedy leki rozkurczowe będą dobrym wyborem, jednak ich celem będzie zmniejszenie napięcia, np. w przewodach moczowych. Podobna sytuacja będzie podczas bólu brzucha wywołanego menstruacją u kobiet.

Jeśli pojawi się wysoka gorączka połączona z bólem brzucha, który jest silny, nie reaguje na leki rozkurczowe i przeciwbólowe, a dodatkowo się nasila, to może to zwiastować poważniejszy stan zapalny innych organów. W takim przypadku należy udać się do lekarza, aby odnaleźć przyczynę problemu, bo długotrwałe przyjmowanie tabletek na ból brzucha, może jedynie zamaskować faktyczny problem i opóźnić leczenie.