Menu

Transplantologia

Produkty powiązane z transplantologia
Atenolol Sopharma, tabletki powlekane, 25 mg
Atenolol Sopharma, tabletki powlekane, 25 mg
Atenolol Sopharma, tabletki powlekane, 50 mg
Atenolol Sopharma, tabletki powlekane, 50 mg
Betaloc ZOK 100, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 95 mg
Betaloc ZOK 100, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 95 mg
Betaloc ZOK 25, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 23,75 mg
Betaloc ZOK 25, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 23,75 mg
Betaloc ZOK 50, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 47,50 mg
Betaloc ZOK 50, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, 47,50 mg
Dexamethasone Zentiva, tabletki, 0,5 mg
Dexamethasone Zentiva, tabletki, 0,5 mg
Dexamethasone Zentiva, tabletki, 1 mg
Dexamethasone Zentiva, tabletki, 1 mg
Dexamethasone Zentiva, tabletki, 4 mg
Dexamethasone Zentiva, tabletki, 4 mg
Hydrochlorothiazide Orion, tabletki, 12,5 mg
Hydrochlorothiazide Orion, tabletki, 12,5 mg
Hydrochlorothiazide Orion, tabletki, 25 mg
Hydrochlorothiazide Orion, tabletki, 25 mg
Hydrochlorothiazidum Polpharma, tabletki, 12,5 mg
Hydrochlorothiazidum Polpharma, tabletki, 12,5 mg
Hydrochlorothiazidum Polpharma, tabletki, 25 mg
Hydrochlorothiazidum Polpharma, tabletki, 25 mg
Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
Maria Bialik
Maria Bialik
Andrzej Polski
Andrzej Polski
  1. Jakie leki i produkty podwyższają poziom cukru we krwi?
  2. Leki biologiczne - co to jest?
  3. Woklosporyna – porównanie substancji czynnych
  4. Temsyrolimus – porównanie substancji czynnych
  5. Syrolimus – porównanie substancji czynnych
  6. Pimekrolimus – porównanie substancji czynnych
  7. Merkaptopuryna – porównanie substancji czynnych
  8. Bazyliksymab – porównanie substancji czynnych
  9. Takrolimus – wskazania – na co działa?
  10. Treosulfan – wskazania – na co działa?
  11. Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – wskazania – na co działa?
  12. Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – profil bezpieczeństwa
  13. Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – działania niepożądane i skutki uboczne
  14. Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – stosowanie u dzieci
  15. Imlifidaza – stosowanie u dzieci
  16. Ewerolimus – stosowanie w ciąży
  17. Ewerolimus – stosowanie u kierowców
  18. Ewerolimus – wskazania – na co działa?
  19. Ewerolimus – dawkowanie leku
  20. Cyklosporyna – wskazania – na co działa?
  21. Cyklosporyna – stosowanie u dzieci
  22. Nintedanibum STADA – interakcje z lekami i alkoholem
  23. Allopurinol Medreg, 300 mg – interakcje z lekami i alkoholem
  24. Daptomycin Accord Healthcare, 500 mg – interakcje z lekami i alkoholem
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Co podwyższa poziom cukru we krwi?
    Cukrzyca

    Cukrzyca jest jedną z chorób cywilizacyjnych, na którą cierpi coraz więcej osób. Jest ona ściśle skorelowana z poziomem cukru we krwi. Jak się powszechnie błędnie uważa, nie tylko zła dieta może podwyższać jego poziom. 

  • Ilustracja poradnika Co to są leki biologiczne?
    Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, Na receptę

    Leki biologiczne to białka wytwarzane metodami inżynierii genetycznej. Stosowane są w leczeniu chorób takich jak mukowiscydoza, atopowe zapalenie skóry, astma czy reumatoidalne zapalenie stawów. Sprawdź, jak powstają leki biologiczne. Czy można kupić je w Polsce? Czy są drogie?

  • Ilustracja poradnika Woklosporyna – porównanie substancji czynnych

    Woklosporyna, cyklosporyna i takrolimus to leki z tej samej grupy, ale ich zastosowanie, bezpieczeństwo oraz sposób działania nie są identyczne. Wszystkie należą do inhibitorów kalcyneuryny i wykazują silne działanie immunosupresyjne, jednak różnią się wskazaniami terapeutycznymi, sposobem podawania oraz profilem bezpieczeństwa. Porównanie tych substancji pozwala zrozumieć, dlaczego lekarze wybierają jeden lek zamiast drugiego w zależności od potrzeb pacjenta oraz specyfiki choroby.

  • Ilustracja poradnika Temsyrolimus – porównanie substancji czynnych

    Temsyrolimus, syrolimus i ewerolimus należą do tej samej grupy leków – inhibitorów mTOR – i wykazują podobne mechanizmy działania, choć różnią się zastosowaniem oraz drogą podania. Każda z tych substancji ma swoje unikalne miejsce w terapii: od leczenia nowotworów po profilaktykę odrzucania przeszczepu. Poznaj ich podobieństwa, różnice i kluczowe aspekty bezpieczeństwa, które mogą mieć znaczenie przy wyborze odpowiedniego leczenia.

  • Ilustracja poradnika Syrolimus – porównanie substancji czynnych

    Syrolimus, ewerolimus i takrolimus należą do tej samej grupy leków immunosupresyjnych, ale każdy z nich wykazuje pewne unikalne właściwości i różnice w zastosowaniu. Wybór odpowiedniej substancji zależy od wskazań klinicznych, wieku pacjenta, bezpieczeństwa stosowania oraz indywidualnych czynników, takich jak funkcja nerek, wątroby czy potrzeba stosowania leku u kobiet w ciąży. Poznaj kluczowe podobieństwa i różnice pomiędzy tymi trzema lekami, aby lepiej zrozumieć, kiedy i dlaczego są stosowane.

  • Ilustracja poradnika Pimekrolimus – porównanie substancji czynnych

    Pimekrolimus, takrolimus i cyklosporyna to leki, które należą do tej samej grupy – inhibitorów kalcyneuryny, ale ich zastosowanie, sposób działania oraz bezpieczeństwo stosowania różnią się od siebie. Stosowane są w leczeniu różnych chorób zapalnych, w tym atopowego zapalenia skóry czy po przeszczepieniach narządów. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć, kiedy która z nich jest wybierana przez lekarza, na co należy zwrócić uwagę podczas ich stosowania oraz jakie są ich zalety i ograniczenia w zależności od wieku pacjenta, stanu zdrowia i innych czynników.

  • Ilustracja poradnika Merkaptopuryna – porównanie substancji czynnych

    Merkaptopuryna, azatiopryna i tioguanina to substancje czynne należące do tej samej grupy leków, wykorzystywane w leczeniu nowotworów krwi oraz niektórych chorób autoimmunologicznych. Choć ich mechanizm działania jest podobny, każda z nich ma swoje unikalne cechy, zakres zastosowania oraz specyficzne przeciwwskazania. Porównanie tych substancji pozwala lepiej zrozumieć ich miejsce w terapii, różnice w bezpieczeństwie stosowania i szczególne zalecenia dla różnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Bazyliksymab – porównanie substancji czynnych

    Bazyliksymab, alemtuzumab i infliksymab to leki należące do grupy przeciwciał monoklonalnych, wykorzystywane w terapii poważnych schorzeń, takich jak odrzucanie przeszczepu, stwardnienie rozsiane czy choroby zapalne. Choć łączy je immunosupresyjne działanie, różnią się one mechanizmem, zakresem zastosowań, bezpieczeństwem stosowania i możliwymi działaniami niepożądanymi. Poznaj podobieństwa i różnice między tymi trzema substancjami czynnymi – w jakich sytuacjach są wykorzystywane, jak działają i jakie mają ograniczenia w stosowaniu u różnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Takrolimus – wskazania – na co działa?

    Takrolimus to nowoczesna substancja czynna o silnym działaniu immunosupresyjnym i przeciwzapalnym, stosowana zarówno w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepów narządów, jak i w leczeniu atopowego zapalenia skóry. Różne postacie leku, takie jak kapsułki, granulaty, koncentraty do infuzji oraz maści, umożliwiają dopasowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta – dorosłych, dzieci oraz osób starszych. Wskazania do stosowania takrolimusu zależą od drogi podania i wieku pacjenta, dlatego ważne jest, by wiedzieć, kiedy i w jakich sytuacjach ten lek jest zalecany.

  • Ilustracja poradnika Treosulfan – wskazania – na co działa?

    Treosulfan to substancja czynna o szerokim zastosowaniu w leczeniu nowotworów i przygotowaniu do przeszczepień szpiku. Wyróżnia się skutecznością zarówno u dorosłych, jak i dzieci, choć jego użycie zależy od konkretnego wskazania oraz połączenia z innymi lekami. Poznaj najważniejsze informacje dotyczące wskazań do stosowania treosulfanu, w tym różnice w zastosowaniu u różnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – wskazania – na co działa?

    Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom to specjalistyczny preparat stosowany głównie w transplantologii. Jej działanie polega na osłabianiu odpowiedzi układu odpornościowego, co jest kluczowe w zapobieganiu i leczeniu odrzucania przeszczepów oraz choroby przeszczep przeciw gospodarzowi. Substancja ta znajduje zastosowanie zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, a jej użycie wymaga ścisłego nadzoru medycznego.

  • Ilustracja poradnika Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – profil bezpieczeństwa

    Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom to specjalistyczna substancja stosowana głównie w transplantologii i leczeniu poważnych chorób układu odpornościowego. Jej działanie polega na tłumieniu aktywności limfocytów T, co pomaga zapobiegać odrzuceniu przeszczepu lub leczyć chorobę przeszczep przeciw gospodarzowi. Bezpieczeństwo jej stosowania wymaga jednak szczególnej uwagi, zwłaszcza u określonych grup pacjentów, takich jak osoby z zaburzeniami krzepnięcia, chorobami wątroby, kobiety w ciąży czy osoby starsze. Dowiedz się, na co zwrócić uwagę podczas terapii tą substancją i jakie środki ostrożności należy zachować.

  • Ilustracja poradnika Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – działania niepożądane i skutki uboczne

    Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom to lek immunosupresyjny stosowany głównie w transplantologii. Mimo że jej skuteczność w zapobieganiu odrzuceniu przeszczepów jest wysoka, stosowanie tej substancji może wiązać się z występowaniem różnych działań niepożądanych. Profil tych działań zależy m.in. od dawki, długości terapii oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek czy ogólny stan zdrowia. Warto poznać, na jakie objawy zwrócić uwagę podczas leczenia i jak reagować w razie ich wystąpienia.

  • Ilustracja poradnika Immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – stosowanie u dzieci

    Stosowanie immunoglobuliny króliczej przeciw ludzkim tymocytom u dzieci wymaga wyjątkowej ostrożności, ze względu na jej silne działanie immunosupresyjne i potencjalne ryzyko powikłań. Substancja ta jest stosowana głównie w sytuacjach klinicznych związanych z transplantologią i chorobami układu krwiotwórczego, gdzie często nie ma innych skutecznych opcji terapeutycznych. Decyzja o jej podaniu w populacji pediatrycznej zawsze musi być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem wskazań, możliwych działań niepożądanych oraz konieczności ścisłego nadzoru medycznego.

  • Ilustracja poradnika Imlifidaza – stosowanie u dzieci

    Stosowanie leków u dzieci wymaga wyjątkowej ostrożności, ponieważ ich organizmy różnią się od dorosłych pod względem metabolizmu i reakcji na leki. Imlifidaza to substancja wykorzystywana w bardzo specyficznych przypadkach, głównie u dorosłych pacjentów poddawanych przeszczepieniu nerki. Sprawdź, jakie informacje na temat bezpieczeństwa stosowania imlifidazy u dzieci można znaleźć w oficjalnych dokumentach i dlaczego jej użycie w tej grupie wiekowej nie jest obecnie zalecane.

  • Ilustracja poradnika Ewerolimus – stosowanie w ciąży

    Stosowanie ewerolimusu w czasie ciąży i karmienia piersią wymaga wyjątkowej ostrożności. Substancja ta może mieć wpływ na rozwój płodu i przenikać do mleka zwierząt, dlatego decyzja o jej zastosowaniu powinna być dokładnie przemyślana i zawsze oparta na zaleceniach lekarza. Poznaj najważniejsze informacje dotyczące bezpieczeństwa ewerolimusu w tych szczególnych okresach życia kobiety.

  • Ilustracja poradnika Ewerolimus – stosowanie u kierowców

    Ewerolimus to substancja czynna stosowana m.in. w leczeniu niektórych nowotworów i w transplantologii. W zależności od wskazania i postaci leku, jej wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów oraz obsługi maszyn może być różny. Z tego powodu warto poznać, jakie środki ostrożności należy zachować podczas terapii ewerolimusem, aby zadbać o własne bezpieczeństwo oraz innych uczestników ruchu drogowego.

  • Ilustracja poradnika Ewerolimus – wskazania – na co działa?

    Ewerolimus to nowoczesna substancja czynna stosowana u dorosłych w leczeniu nowotworów oraz w transplantologii i chorobach rzadkich. Dzięki swojemu specyficznemu działaniu hamuje rozwój komórek nowotworowych i zapobiega odrzucaniu przeszczepionych narządów. Jest wykorzystywany w różnych wskazaniach – od nowotworów piersi, nerek i trzustki, przez leczenie nowotworów neuroendokrynnych, aż po terapię powikłań związanych ze stwardnieniem guzowatym. Zakres jego zastosowań zależy od wieku pacjenta, rodzaju schorzenia oraz postaci leku.

  • Ilustracja poradnika Ewerolimus – dawkowanie leku

    Ewerolimus to nowoczesna substancja czynna, która znalazła zastosowanie w leczeniu różnych chorób, takich jak nowotwory, stwardnienie guzowate czy profilaktyka odrzucania przeszczepów. Jego dawkowanie jest ściśle zależne od wskazania, wieku pacjenta oraz stanu zdrowia, zwłaszcza wątroby i nerek. Dowiedz się, jak wygląda schemat dawkowania ewerolimusu w zależności od postaci leku i indywidualnych potrzeb pacjenta.

  • Ilustracja poradnika Cyklosporyna – wskazania – na co działa?

    Cyklosporyna to silny lek immunosupresyjny stosowany w różnych wskazaniach, zarówno w transplantologii, jak i w leczeniu chorób autoimmunologicznych oraz wybranych schorzeń oczu. Jej skuteczność potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, a zakres zastosowań obejmuje zarówno dorosłych, jak i dzieci – choć nie wszystkie wskazania są dostępne dla najmłodszych pacjentów. Poznaj, w jakich przypadkach cyklosporyna jest wykorzystywana i jakie są jej główne zastosowania.

  • Ilustracja poradnika Cyklosporyna – stosowanie u dzieci

    Cyklosporyna jest silnym lekiem immunosupresyjnym, stosowanym głównie w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu oraz w leczeniu niektórych chorób autoimmunologicznych. U dzieci jej stosowanie wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ młody organizm reaguje na leki inaczej niż dorosły. W zależności od postaci leku, drogi podania i wskazania, zasady bezpieczeństwa oraz dopuszczalny wiek stosowania mogą się różnić. Poznaj, kiedy i jak cyklosporyna może być bezpiecznie stosowana u dzieci oraz na co zwrócić szczególną uwagę.

  • Ilustracja poradnika Nintedanibum STADA – interakcje z lekami i alkoholem

    Nintedanib STADA może wchodzić w interakcje z różnymi lekami, takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rifampicyna, karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca. Może również wchodzić w interakcje z pirfenidonem, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Brak bezpośrednich informacji na temat interakcji z alkoholem, ale zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha i nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby.

  • Ilustracja poradnika Allopurinol Medreg, 300 mg – interakcje z lekami i alkoholem

    Allopurinol Medreg wchodzi w interakcje z wieloma lekami, w tym 6-merkaptopuryną, azatiopryną, widarabiną, salicylanami, chlorpropamidem, lekami przeciwzakrzepowymi, fenytoiną, teofiliną, ampicyliną, amoksycyliną, cytostatykami, cyklosporyną, dydanozyną, lekami moczopędnymi, inhibitorami ACE i wodorotlenkiem glinu. Może również wchodzić w interakcje z pokarmami i substancjami chemicznymi, takimi jak żółcień pomarańczowa FCF (E 110). Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas stosowania allopurynolu, ponieważ może on zwiększać stężenie kwasu moczowego w organizmie.

  • Ilustracja poradnika Daptomycin Accord Healthcare, 500 mg – interakcje z lekami i alkoholem

    Daptomycin Accord Healthcare może wchodzić w interakcje z lekami obniżającymi cholesterol, cyklosporyną, NLPZ, inhibitorami COX-2 oraz warfaryną. Może również wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, takich jak czas protrombinowy (PT) i współczynnik znormalizowany międzynarodowy (INR). Brak bezpośrednich informacji na temat interakcji z alkoholem, jednak zaleca się ostrożność w jego spożywaniu podczas leczenia.