Menu

Ostra choroba

Lista powiązanych wpisów:
Sebastian Bort
Sebastian Bort
Aneta Kąkol
Aneta Kąkol
  1. Szczepionka przeciw błonicy – porównanie substancji czynnych
  2. Sulfogwajakol – porównanie substancji czynnych
  3. Salmonella Typhi (inaktywowane), toksoid tężcowy – dawkowanie leku
  4. Szczepionka przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu A i B (ADNr) (adsorbowana)
  5. Wirus poliomyelitis inaktywowany
  6. Wirus poliomyelitis inaktywowany – stosowanie u dzieci
  7. Toksoid tężcowy
  8. Toksoid tężcowy – dawkowanie leku
  9. Toksoid tężcowy – stosowanie w ciąży
  10. Wirus zapalenia wątroby typu A, inaktywowany
  11. Wirus kleszczowego zapalenia mózgu, inaktywowany – przeciwwskazania
  12. Szczepionka przeciw meningokokom grupy C – profil bezpieczeństwa
  13. Salmonella typhi (inaktywowana)
  14. Szczepionka przeciw błonicy
  15. Szczepionka przeciw błonicy – profil bezpieczeństwa
  16. Szczepionka przeciw błonicy – przeciwwskazania
  17. Lorazepam TZF, 1 mg – dawkowanie leku
  18. Efluelda Tetra, 60 mcg HA/szczep, 1 – dawkowanie leku
  19. Losmina, 40 mg/0,4 ml (4000 j – dawkowanie leku
  20. Losmina, 120 mg/0,8 ml (12 00 – wskazania – na co działa?
  21. Crusia, 40 mg/0,4 ml (4000 j – wskazania – na co działa?
  22. Crusia, 60 mg/0,6 ml (6000 j – wskazania – na co działa?
  23. Losmina, 80 mg/0,8 ml (8000 j – wskazania – na co działa?
  24. Crusia, 100 mg/ml (10 000 j. – wskazania – na co działa?
Zobacz więcej tematów:
  • Ilustracja poradnika Szczepionka przeciw błonicy – porównanie substancji czynnych

    Ochrona przed błonicą i tężcem opiera się na szczepieniach, które mogą być podawane w różnych kombinacjach. Szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw błonicy i tężcowi oraz szczepionka przeciw tężcowi mają wiele cech wspólnych, ale różnią się składem, wskazaniami i grupami pacjentów, którym są zalecane. Poznaj kluczowe różnice i podobieństwa między tymi preparatami, aby lepiej zrozumieć, jak działają i kiedy są stosowane.

  • Ilustracja poradnika Sulfogwajakol – porównanie substancji czynnych

    Kaszel, problemy z odkrztuszaniem i zalegająca wydzielina w drogach oddechowych to objawy, z którymi spotykają się osoby w każdym wieku. Wybór odpowiedniego leku zależy od wielu czynników, w tym od wieku pacjenta, charakteru kaszlu i ewentualnych chorób towarzyszących. Sulfogwajakol, acetylocysteina i erdosteina to popularne substancje czynne o działaniu wykrztuśnym i mukolitycznym, które różnią się między sobą nie tylko mechanizmem działania, ale także wskazaniami, przeciwwskazaniami i bezpieczeństwem stosowania. Poznaj najważniejsze podobieństwa i różnice między tymi lekami, aby łatwiej zrozumieć, który z nich może być odpowiedni w konkretnej sytuacji.

  • Ilustracja poradnika Salmonella Typhi (inaktywowane), toksoid tężcowy – dawkowanie leku

    Szczepionka zawierająca inaktywowane bakterie Salmonella Typhi i toksoid tężcowy jest stosowana w celu ochrony przed durowym brzusznym oraz tężcem. Schemat szczepienia obejmuje trzy dawki podawane w określonych odstępach czasu, a dawki przypominające pozwalają utrzymać długotrwałą odporność. Nie każdy jednak może ją otrzymać – są określone przeciwwskazania wiekowe i zdrowotne, które należy wziąć pod uwagę przed szczepieniem.

  • Ilustracja poradnika Szczepionka przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu A i B (ADNr) (adsorbowana)

    Szczepionka przeciw wirusowi zapalenia wątroby typu A i B (ADNr) (adsorbowana) to skuteczna ochrona przed dwoma groźnymi typami zapalenia wątroby. Stosowana jest przede wszystkim u osób dorosłych i młodzieży powyżej 16. roku życia, które nie były wcześniej szczepione i są narażone na zakażenie. Dzięki skojarzonemu działaniu pozwala na wygodne zabezpieczenie się przed obiema chorobami jednocześnie, a jej profil bezpieczeństwa i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.

  • Ilustracja poradnika Wirus poliomyelitis inaktywowany

    Wirus poliomyelitis inaktywowany to substancja czynna wykorzystywana w szczepionkach, których celem jest skuteczna ochrona przed chorobą Heinego-Medina, czyli polio. Szczepionka zawiera inaktywowane (zabite) wirusy trzech typów poliomyelitis, co pozwala wywołać odpowiedź immunologiczną bez ryzyka zachorowania. Stosowana jest u niemowląt, dzieci, młodzieży oraz dorosłych, zarówno w ramach szczepień podstawowych, jak i przypominających.

  • Ilustracja poradnika Wirus poliomyelitis inaktywowany – stosowanie u dzieci

    Szczepionka przeciwko poliomyelitis inaktywowana odgrywa kluczową rolę w ochronie dzieci przed groźną chorobą zakaźną, jaką jest polio. Stosowanie jej u pacjentów pediatrycznych wymaga jednak szczególnej uwagi, zarówno pod kątem dawkowania, jak i potencjalnych przeciwwskazań czy środków ostrożności. Dowiedz się, jakie są zasady bezpiecznego stosowania tej szczepionki u dzieci, w jakim wieku można ją podawać oraz na co zwrócić uwagę, aby szczepienie przebiegło bezpiecznie.

  • Ilustracja poradnika Toksoid tężcowy

    Toksoid tężcowy to kluczowa substancja stosowana w szczepionkach przeciw tężcowi, chroniąca przed groźną chorobą zakaźną. Dzięki tej szczepionce możliwe jest uzyskanie długotrwałej odporności zarówno u dzieci, jak i dorosłych, a także skuteczna profilaktyka po urazach mogących prowadzić do zakażenia tężcem. Sprawdź najważniejsze informacje o jej działaniu, dostępnych postaciach, wskazaniach i bezpieczeństwie stosowania.

  • Ilustracja poradnika Toksoid tężcowy – dawkowanie leku

    Toksoid tężcowy to składnik szczepionek stosowanych w celu ochrony przed tężcem. Schematy dawkowania tej substancji różnią się w zależności od wieku, stanu zdrowia oraz sytuacji pacjenta, np. po zranieniu czy w przypadku kobiet w ciąży. Szczepionka dostępna jest w postaci zawiesiny do wstrzykiwań, a podanie odbywa się głęboko podskórnie lub domięśniowo. Właściwe stosowanie dawek zapewnia skuteczną i długotrwałą ochronę przed groźną chorobą, jaką jest tężec.

  • Ilustracja poradnika Toksoid tężcowy – stosowanie w ciąży

    Toksoid tężcowy, znany także jako szczepionka przeciw tężcowi, to istotny element profilaktyki tej groźnej choroby. Kobiety w ciąży i karmiące piersią często zastanawiają się, czy mogą bezpiecznie korzystać z tej szczepionki. Poznaj kluczowe informacje na temat bezpieczeństwa stosowania toksoidu tężcowego w tych szczególnych okresach życia, ze szczególnym uwzględnieniem dostępnych zaleceń i potencjalnych ryzyk.

  • Ilustracja poradnika Wirus zapalenia wątroby typu A, inaktywowany

    Szczepionki zawierające inaktywowany wirus zapalenia wątroby typu A zapewniają skuteczną ochronę przed tą chorobą zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Są bezpieczne, dobrze tolerowane i dostępne w różnych postaciach dostosowanych do wieku pacjenta. Dzięki szczepieniu można uniknąć ciężkiego przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu A oraz powikłań związanych z tą infekcją.

  • Ilustracja poradnika Wirus kleszczowego zapalenia mózgu, inaktywowany – przeciwwskazania

    Szczepionki przeciw kleszczowemu zapaleniu mózgu, zawierające inaktywowany wirus, zapewniają skuteczną ochronę przed groźną chorobą przenoszoną przez kleszcze. Jednak nie każdy może z nich skorzystać bez ograniczeń. Istnieją sytuacje, w których podanie szczepionki jest przeciwwskazane, a także takie, które wymagają szczególnej ostrożności. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania, różnice pomiędzy szczepionkami dla dzieci i dorosłych oraz zasady bezpieczeństwa podczas szczepienia.

  • Ilustracja poradnika Szczepionka przeciw meningokokom grupy C – profil bezpieczeństwa

    Szczepionka przeciw meningokokom grupy C to preparat stosowany w celu ochrony przed groźną chorobą meningokokową. Jej bezpieczeństwo potwierdzają badania kliniczne i obserwacje po wprowadzeniu do obrotu. W opisie znajdziesz informacje o stosowaniu szczepionki w różnych grupach pacjentów, w tym u dzieci, kobiet w ciąży, osób starszych czy z zaburzeniami odporności, a także o ewentualnych środkach ostrożności i możliwych interakcjach.

  • Ilustracja poradnika Salmonella typhi (inaktywowana)

    Szczepionka zawierająca inaktywowane bakterie Salmonella typhi chroni przed durowym brzusznym, groźną chorobą bakteryjną. Preparat stosuje się u osób narażonych na zakażenie, zwłaszcza w przypadku podróży do krajów o podwyższonym ryzyku. Dostępny jest w formie zawiesiny do wstrzykiwań, a szczepienie odbywa się według ściśle określonego schematu.

  • Ilustracja poradnika Szczepionka przeciw błonicy

    Szczepionka przeciw błonicy jest jednym z najważniejszych sposobów ochrony przed tą groźną chorobą zakaźną. Dzięki niej organizm nabywa odporność, a ryzyko zachorowania znacząco maleje. Stosowana głównie u dzieci, szczepionka ta jest częścią obowiązkowego Programu Szczepień Ochronnych.

  • Ilustracja poradnika Szczepionka przeciw błonicy – profil bezpieczeństwa

    Szczepionka przeciw błonicy to preparat stosowany u dzieci w celu ochrony przed groźną chorobą zakaźną, jaką jest błonica. Jej profil bezpieczeństwa jest dobrze poznany, a działania niepożądane występują rzadko i najczęściej mają łagodny charakter. Przed podaniem szczepionki lekarz zawsze przeprowadza wywiad i badanie, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji. Poznaj najważniejsze informacje dotyczące bezpieczeństwa stosowania tej szczepionki u różnych grup pacjentów.

  • Ilustracja poradnika Szczepionka przeciw błonicy – przeciwwskazania

    Szczepionka przeciw błonicy to skuteczny sposób ochrony przed groźną chorobą zakaźną, jaką jest błonica. Chociaż większość dzieci może być bezpiecznie zaszczepiona, istnieją pewne sytuacje, w których podanie tej szczepionki nie jest zalecane lub wymaga szczególnej ostrożności. Poznaj najważniejsze przeciwwskazania oraz wskazówki, na co zwrócić uwagę przed szczepieniem.

  • Ilustracja poradnika Lorazepam TZF, 1 mg – dawkowanie leku

    Lorazepam TZF to lek uspokajający i przeciwlękowy stosowany w leczeniu stanów lękowych, napięcia, pobudzenia oraz zaburzeń snu. Dawkowanie zależy od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie oraz nasilenia choroby. Ważne jest stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. Specjalne grupy pacjentów, takie jak dzieci, osoby starsze oraz pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby, wymagają dostosowania dawki. Tabletki należy przyjmować popijając płynem, niezależnie od posiłków. Leczenie należy przerwać stopniowo, aby uniknąć objawów odstawienia.

  • Ilustracja poradnika Efluelda Tetra, 60 mcg HA/szczep, 1 – dawkowanie leku

    Szczepionka Efluelda Tetra jest przeznaczona dla osób w wieku 60 lat i starszych. Zalecana dawka to 0,7 ml, podawana domięśniowo lub podskórnie. Szczepionki nie należy stosować u osób z nadwrażliwością na jej składniki oraz u pacjentów z ostrą chorobą przebiegającą z gorączką. Najczęstsze działania niepożądane to ból w miejscu wstrzyknięcia, ból mięśni i ból głowy. Szczepionka może być podawana razem z innymi szczepionkami, ale w różne kończyny.

  • Ilustracja poradnika Losmina, 40 mg/0,4 ml (4000 j – dawkowanie leku

    Losmina to lek zawierający enoksaparynę sodową, stosowany w profilaktyce i leczeniu zakrzepów krwi. Dawkowanie zależy od sytuacji klinicznej pacjenta i może wynosić 150 j.m. (1,5 mg) na kg masy ciała raz dziennie lub 100 j.m. (1 mg) na kg masy ciała dwa razy na dobę. Lek można samodzielnie podawać po uzyskaniu odpowiednich instrukcji od lekarza lub pielęgniarki. W przypadku zmiany leczenia na inne leki przeciwzakrzepowe, należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza.

  • Ilustracja poradnika Losmina, 120 mg/0,8 ml (12 00 – wskazania – na co działa?

    Losmina to lek zawierający enoksaparynę sodową, stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. Jest używany przed i po zabiegach chirurgicznych, w przebiegu ostrych chorób, w niestabilnej dławicy piersiowej oraz po zawale serca. Losmina jest również stosowana w zapobieganiu tworzenia się skrzepów w rurkach dializatora. Najczęstsze działania niepożądane to krwawienie, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, zasinienia i wysypka.

  • Ilustracja poradnika Crusia, 40 mg/0,4 ml (4000 j – wskazania – na co działa?

    Lek Crusia, zawierający enoksaparynę sodową, jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. Wskazania obejmują leczenie zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zapobieganie zakrzepom przed i po operacjach, w przebiegu ostrych chorób oraz u pacjentów z nowotworem. Lek jest również stosowany w leczeniu zawału serca typu STEMI i NSTEMI oraz w zapobieganiu zakrzepom podczas dializy. Najczęstsze działania niepożądane to krwawienia, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, zasinienia, wysypki skórne oraz bóle głowy.

  • Ilustracja poradnika Crusia, 60 mg/0,6 ml (6000 j – wskazania – na co działa?

    Lek Crusia, zawierający enoksaparynę sodową, jest stosowany w leczeniu i zapobieganiu zakrzepom krwi. Wskazania do stosowania obejmują leczenie zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej, zapobieganie zakrzepom przed i po zabiegach chirurgicznych, w przebiegu ostrej choroby oraz u pacjentów z nowotworem. Crusia jest również stosowana w leczeniu niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału serca (NSTEMI i STEMI) oraz w zapobieganiu zakrzepom podczas dializy. Najczęstsze działania niepożądane to krwawienia, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, zasinienia w miejscu wstrzyknięcia oraz reakcje skórne.

  • Ilustracja poradnika Losmina, 80 mg/0,8 ml (8000 j – wskazania – na co działa?

    Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową, jest stosowana w leczeniu i profilaktyce zakrzepów krwi. Lek ten jest zalecany w przypadkach zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, przed i po zabiegach chirurgicznych, w przebiegu ostrej choroby, niestabilnej dławicy piersiowej oraz w leczeniu zawału serca typu STEMI i NSTEMI. Losmina jest również stosowana w celu zapobiegania zakrzepom podczas dializy u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Ważne jest, aby pacjenci byli świadomi możliwych działań niepożądanych, takich jak krwawienia, bóle głowy i wysypki skórne.

  • Ilustracja poradnika Crusia, 100 mg/ml (10 000 j. – wskazania – na co działa?

    Crusia to lek zawierający enoksaparynę sodową, stosowany w leczeniu i profilaktyce zakrzepów krwi. Lek ten jest używany w leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej, zawału serca oraz w zapobieganiu zakrzepom podczas dializy. Crusia pomaga zapobiegać powiększaniu się istniejących zakrzepów oraz wspomaga ich rozpuszczanie. Lek jest również stosowany w profilaktyce zakrzepów przed i po operacjach, w przebiegu ostrej choroby oraz u pacjentów z nowotworem. Najczęstsze działania niepożądane to krwawienia, podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, zasinienia w miejscu wstrzyknięcia oraz bóle głowy.