Dlaczego boli mnie po prawej stronie brzucha?

Po prawej stronie brzucha znajduje się wiele ważnych narządów, które mogą być źródłem bólu. W górnej części (pod żebrami) mamy wątrobę, pęcherzyk żółciowy i fragment trzustki. W dolnej części znajduje się wyrostek robaczkowy, część jelita grubego oraz u kobiet – prawy jajnik i jajowód. Każdy z tych organów może powodować ból o różnym charakterze i nasileniu. Miejsce bólu często podpowiada, który narząd może być jego źródłem, dlatego warto zwracać uwagę nie tylko na sam ból, ale również dokładnie na jego lokalizację i towarzyszące objawy [1].

Kłujący ból brzucha po prawej stronie pod żebrami

Ból pod prawymi żebrami najczęściej wiąże się z problemami pęcherzyka żółciowego lub wątroby. Kamienie żółciowe mogą powodować ostry, kłujący ból brzucha po prawej stronie, który często nasila się po tłustych posiłkach. Taki ból może promieniować do pleców lub prawego ramienia. Jeśli masz problemy z pęcherzykiem żółciowym, możesz również odczuwać nudności, wymioty i mieć gorączkę. Problemy z wątrobą, takie jak zapalenie czy stłuszczenie, objawiają się zwykle tępym, ciągłym bólem pod prawym żebrem. Często towarzyszą im zmęczenie, żółtaczka (zżółknięcie skóry i białek oczu) oraz ciemny mocz [2].

Przyczyny bólu brzucha po prawej stronie na wysokości pępka

Gdy ból pojawia się po prawej stronie na wysokości pępka, może to wskazywać na problemy jelitowe lub wczesną fazę zapalenia wyrostka robaczkowego. Zespół jelita drażliwego, choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego często powodują ból w tej okolicy. Tym dolegliwościom zwykle towarzyszą zmiany w rytmie wypróżnień (biegunka lub zaparcia), wzdęcia oraz uczucie niepełnego wypróżnienia. Jeśli ból zaczyna się wokół pępka, a następnie przemieszcza się do prawego dolnego kwadrantu brzucha, może to być znak zapalenia wyrostka robaczkowego, które wymaga natychmiastowej pomocy medycznej [3].

Ból brzucha po prawej stronie nisko

Ból brzucha po prawej stronie na dole najczęściej kojarzy się z zapaleniem wyrostka robaczkowego. Ten stan objawia się narastającym bólem, który początkowo może być odczuwalny wokół pępka, ale z czasem przemieszcza się do prawego dolnego kwadrantu brzucha. Towarzyszą mu często nudności, wymioty, brak apetytu i niewielka gorączka. U kobiet ból w tej okolicy może wynikać z problemów ginekologicznych, takich jak torbiele jajnika, skręt jajnika czy ciąża pozamaciczna. Kamienie nerkowe również mogą powodować ból promieniujący do dolnej części brzucha, któremu towarzyszą problemy z oddawaniem moczu [4].

Kiedy ból po prawej stronie brzucha wymaga wizyty u lekarza?

Większość bólów brzucha ustępuje samoistnie, ale niektóre objawy powinny skłonić do natychmiastowego kontaktu z lekarzem. Natychmiastowej pomocy medycznej wymaga ból, gdy jest bardzo silny i nagły, towarzyszy mu gorączka powyżej 38°C, wymioty (szczególnie z krwią), krew w stolcu lub moczu. Niepokojące są również objawy takie jak twardy, napięty brzuch wrażliwy na dotyk, problemy z oddychaniem czy żółtaczka. Ból utrzymujący się dłużej niż kilka godzin, szczególnie jeśli stopniowo się nasila, również wymaga konsultacji lekarskiej. Pamiętaj, że niektóre stany, jak zapalenie wyrostka robaczkowego czy perforacja wrzodu, są stanami zagrożenia życia i wymagają natychmiastowej interwencji [5].

Jak złagodzić ból brzucha po prawej stronie w domu?

Jeśli ból nie jest silny i nie towarzyszą mu niepokojące objawy, możesz spróbować kilku domowych sposobów, by go złagodzić. Odpoczynek w wygodnej pozycji (często na lewym boku z podkurczonymi nogami) może zmniejszyć napięcie mięśni brzucha. Ciepły termofor przyłożony do bolesnego miejsca pomaga rozluźnić mięśnie i złagodzić ból, ale pamiętaj, że przy podejrzeniu zapalenia wyrostka robaczkowego NIE należy stosować ciepła. Pij dużo wody małymi łykami, unikając napojów gazowanych, alkoholu i kawy. Sięgnij po lekkostrawne posiłki, jak banany, ryż, pure jabłkowe czy tosty (tzw. dieta BRAT), które są łagodne dla żołądka. Jedz małe porcje i dokładnie żuj pokarm [6].

W niektórych przypadkach można zastosować także leki rozkurczające, które mogą złagodzić ból brzucha, gdyż zmniejszają napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Jest to na przykład drotaweryna czyli No-Spa Max, Drotafemme forte, Spastyna Max lub Metafen Rozkurczowy. Inna substancja o działaniu rozkurczowym dobra przy bólu brzucha to mebeweryna (Duspatalin Gastro). Probiotyki pomagają przywrócić prawidłową florę bakteryjną jelit, a leki przeciw wzdęciom (np. Espumisan) zmniejszają ilość gazów w jelitach. Pamiętaj jednak, że leki te mogą jedynie łagodzić objawy, ale nie leczą przyczyny bólu. Jeśli ból nie ustępuje po 1-2 dniach lub nasila się, koniecznie skontaktuj się z lekarzem.

Jak zapobiegać nawracającym bólom brzucha?

Profilaktyka bólów brzucha obejmuje kilka prostych zasad. Jedz zdrowo i regularnie, unikając przejadania się i spożywania zbyt tłustych, smażonych potraw. Włącz do diety odpowiednią ilość błonnika, który wspomaga pracę jelit. Bądź aktywny fizycznie – nawet codzienne 30-minutowe spacery mogą znacząco poprawić trawienie i zmniejszyć ryzyko zaparć. Pij wystarczająco dużo wody przez cały dzień, nie tylko gdy czujesz pragnienie. Woda pomaga w trawieniu i zapobiega zaparciom. Staraj się również ograniczać stres, który może nasilać dolegliwości trawienne. Techniki relaksacyjne, jak głębokie oddychanie czy medytacja, mogą pomóc w radzeniu sobie z napięciem[7].

Podsumowanie

Ból po prawej stronie brzucha może mieć wiele przyczyn, od niegroźnych problemów trawiennych po poważne schorzenia. Kluczowe jest zwracanie uwagi na dokładną lokalizację bólu, jego charakter i towarzyszące objawy. Pamiętaj, że silny, nagły ból brzucha z dodatkowymi niepokojącymi objawami wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej. W przypadku łagodniejszych dolegliwości możesz spróbować domowych sposobów łagodzenia bólu, ale jeśli ból się nasila lub utrzymuje, skonsultuj się z lekarzem. Profilaktyka, obejmująca zdrową dietę, aktywność fizyczną i odpowiednie nawodnienie, może pomóc zapobiegać nawracającym bólom brzucha.

Owsiki, znane również jako Enterobius vermicularis, to pasożyty, które mogą być prawdziwą zmorą, szczególnie dla rodzin z małymi dziećmi. Są to niewielkie, nitkowate robaki o długości od 2 do 13 mm, które bytują w jelicie grubym człowieka. Ich obecność często objawia się intensywnym świądem w okolicy odbytu, szczególnie nasilającym się nocą, kiedy samice składają jaja.

Zakażenie owsikami występuje powszechnie u dzieci, ale dorośli, zwłaszcza opiekunowie, również mogą się zarazić. Pasożyty rozprzestrzeniają się w łatwy sposób, szczególnie w środowiskach, gdzie higiena jest trudna do utrzymania, takich jak przedszkola. Problem owsików nie ogranicza się jednak do dyskomfortu – bez odpowiedniego leczenia może stać się uciążliwy dla całej rodziny [1,2].

Jak dochodzi do zakażenia owsikami?

Zakażenie owsikami jest niezwykle łatwe i wynika z cyklu życiowego tych pasożytów. Jaja owsików, niewidoczne gołym okiem, mogą znajdować się na różnych powierzchniach – od pościeli i ręczników, po zabawki i ubrania. Zakażenie następuje poprzez połknięcie jaj, które trafiły na ręce, a następnie do ust, na przykład podczas jedzenia.

Dzieci są szczególnie podatne na zakażenie, ponieważ często dotykają twarzy brudnymi rękami, obgryzają paznokcie lub wkładają do buzi przedmioty. Kontakt z zanieczyszczonymi powierzchniami w przedszkolach lub szkołach tylko zwiększa ryzyko infekcji. Jaja pasożytów są wyjątkowo wytrzymałe – mogą przetrwać kilka dni na różnych powierzchniach, czekając na kolejnego żywiciela.

Zainfekowana osoba często nieświadomie przyczynia się do dalszego rozprzestrzeniania owsików. Drapanie się w okolicy odbytu, gdzie samice składają jaja, powoduje ich przenoszenie na ręce i przedmioty codziennego użytku. Cykl zakażenia łatwo się utrwala, jeśli higiena rąk nie jest odpowiednio przestrzegana [1,2].

Objawy owsicy u dzieci i dorosłych

Owsiki rzadko pozostają niezauważone, szczególnie u dzieci. Najbardziej charakterystycznym objawem jest intensywny świąd w okolicach odbytu, który pojawia się wieczorem i w nocy. To właśnie wtedy samice wychodzą, aby złożyć jaja na skórze, co wywołuje uczucie dyskomfortu i drażni śluzówkę. Częstym objawem owsików u dzieci jest zgrzytanie zębami i ich mocne zaciskanie – szczególnie podczas snu.

Zakażenie może prowadzić także do problemów ze snem, rozdrażnienia i obniżenia koncentracji w ciągu dnia. Niektóre dzieci skarżą się na bóle brzucha, nudności, a czasem nawet utratę apetytu. U dziewczynek owsiki mogą powodować dodatkowe problemy, takie jak zapalenie sromu czy pochwy, co wynika z migracji pasożytów do okolic intymnych.

W niektórych przypadkach rodzice mogą zauważyć drobne, białe pasożyty gołym okiem, zarówno w kale, jak i na pościeli dziecka. Choć objawy te są nieprzyjemne, to odpowiednia diagnoza i leczenie pozwalają szybko uporać się z problemem [1,2].

Jak przeprowadzić domowy test na owsiki?

Gdy zauważysz u swojego dziecka objawy owsicy, najlepiej potwierdzić zakażenie prostą metodą diagnostyczną – testem na owsiki. Jest to test łatwy do wykonania w warunkach domowych, polegający na przyklejeniu taśmy klejącej na skórę wokół odbytu rano, przed umyciem się. Taśma może następnie zostać przekazana do analizy w laboratorium, gdzie zostaną zidentyfikowane charakterystyczne jaja pasożytów. Wspomnianą taśmę najlepiej nakleić na jednorazowe szkiełko laboratoryjne. Czasami bywa też tak, że rodzic już gołym okiem zobaczy owsika na taśmie. Test warto powtórzyć przez kolejne dwa dni, aby zwiększyć jego skuteczność. W przypadku wątpliwości lub nasilonych objawów należy skonsultować się z lekarzem, który pomoże dobrać odpowiednie leczenie [1,2].

Jak leczyć owsiki? Najlepsze leki na owsiki bez recepty

Leczenie owsicy jest skuteczne, jeśli połączymy odpowiednie preparaty farmakologiczne z dbałością o higienę. Podstawowym środkiem na owsiki są tabletki lub zawiesina na owsiki, tj. pyrantel (embonian pyrantelu) – lek dostępny bez recepty. Substancja ta działa paraliżująco na układ nerwowy pasożytów, co pozwala na ich naturalne wydalenie z organizmu.

Zazwyczaj leczenie wymaga podania dwóch dawek leku – pierwszej w dniu rozpoznania zakażenia, a drugiej po dwóch tygodniach, aby zniszczyć pasożyty wyklute z jaj po pierwszym podaniu leku. W przypadku kobiet w ciąży lub dzieci poniżej 2. roku życia należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leków, aby dobrać najbezpieczniejszą opcję.

Jak podawać lek bez recepty na owsiki dzieciom i dorosłym?

Pyrantel występuje w formie tabletek do rozgryzania i żucia oraz zawiesiny doustnej. Zawiesinę można podawać od 2. roku życia, a tabletki od 6. roku życia. Tak jak zostało wspomniane wcześniej, terapia wymaga podania dwóch dawek w odstępie dwóch tygodni. Jednorazowo należy podać 11 mg substancji na kilogram masy ciała (maksymalnie 1000 mg). Dla przykładu osoba o wadze 50 kg powinna przyjąć jednorazowo 550 mg embonianu pyrantelu.

Lek należy podać w czasie lub po posiłku. W przypadku tabletek należy je bardzo dokładnie rozgryźć i przeżuć, a następnie popić wodą. Zawiesina może być stosowana również przez dorosłych. Tabletki można podawać dzieciom od 6. roku życia z racji tego, aby potrafiły je dobrze połknąć.

Czy trzeba leczyć całą rodzinę?

Kluczowe jest także leczenie wszystkich domowników, nawet jeśli nie wykazują objawów. Pasożyty łatwo przenoszą się między osobami, dlatego leczenie całej rodziny pomaga uniknąć nawrotów. Brak przeprowadzenia terapii dla wszystkich osób, które miały kontakt, np. z dzieckiem z owsikami może spowodować brak powodzenia terapii [1,2].

Co zrobić, aby zapobiec nawrotom zakażenia?

Skuteczne leczenie to tylko połowa sukcesu. Aby uniknąć ponownych zakażeń, należy przestrzegać kilku zasad higieny. Kluczowe znaczenie ma codzienna zmiana bielizny i pościeli oraz ich pranie w wysokiej temperaturze, która skutecznie niszczy jaja pasożytów. Ważne jest także regularne mycie rąk, zwłaszcza po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem. Dzieciom warto obcinać paznokcie na krótko, aby zapobiec gromadzeniu się jaj pasożytów pod nimi. Mycie okolic odbytu ciepłą wodą, szczególnie rano, również pomaga ograniczyć dalsze rozprzestrzenianie jaj. Przestrzeganie tych zasad higieny w połączeniu z leczeniem farmakologicznym znacząco zmniejsza ryzyko nawrotu owsicy [1,2].

Podsumowanie

Owsiki, choć niegroźne, mogą być uciążliwe i wpływać na jakość życia zarówno dzieci, jak i dorosłych. Rozpoznanie objawów, takich jak świąd w okolicach odbytu, oraz szybkie wdrożenie leczenia, np. przy użyciu tabletek na owsiki, pozwalają skutecznie zwalczyć zakażenie. Ważne jest, aby pamiętać o profilaktyce – odpowiednia higiena i leczenie wszystkich domowników to klucz do sukcesu. Jeśli objawy nie ustępują, koniecznie skonsultuj się z lekarzem, który pomoże dobrać dalsze kroki leczenia. Dzięki konsekwentnemu działaniu owsiki nie będą już problemem dla Twojej rodziny.

Przede wszystkim należy rozpocząć od zmian behawioralnych, związanych przede wszystkim z dietą: zwiększyć podaż błonnika, wypijać odpowiednią ilość płynów. Dodatkowo należy zadbać o zwiększenie (oczywiście w miarę możliwości) aktywności fizycznej. Kolejnym rozwiązaniem jest użycie doustnych preparatów na zaparcia, jednak nie wszystkie z nich są dozwolone. Należy więc konsultować wszystkie decyzje z lekarzem lub farmaceutą.

Co może zawierać bezpieczny syrop na zaparcia dla kobiet w ciąży?

Kobiety w ciąży mogą stosować preparaty zwiększające masę stolca, działające miejscowo w jelicie i nie powodując efektów ubocznych. Takimi substancjami są metyloceluloza lub błonnik pokarmowy. Jeśli substancje te nie przyniosą pożądanego efektu można sięgnąć po inne związki – środki osmotyczne.

Syrop na zaparcia w ciąży zawiera jedną z substancji, która należy do wspomnianej wyżej grupy środków osmotycznych – laktulozę. To syntetyczny dwucukier, który w niewielkim stopniu wchłania się z przewodu pokarmowego. To dobrze, bo dzięki temu działa w miejscu w którym występuje problem, czyli zaparcie. Laktuloza poprzez miejscowe działanie osmotyczne, powoduje zatrzymanie wody w jelicie grubym, co skutkuje rozluźnieniem i zwiększeniem masy kałowej oraz stymulacją perystaltyki jelit.

Jakie są dostępne syropy na zaparcia w ciąży bez recepty?

Syropy na zaparcia w ciąży bez recepty dostępne są jako leki bądź suplementy diety. Należy pamiętać, że niezależnie od tego z jakiego preparatu korzysta kobieta w ciąży, nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej preparatu, a w razie braku poprawy, należy skontaktować się z lekarzem. W składzie syropów na zaparcia w ciąży dominują przede wszystkim środki osmotyczne, a właściwie jeden z nich – laktuloza. Wspomniane wyżej makrogole występują przede wszystkim w postaci proszków do sporządzania roztworu doustnego, ale też w postaci roztworów doustnych, potocznie zwanych syropami.

Lactulosum Amara, syrop

O produkcie:

• syrop zawiera laktulozę w dawce 7,5mg / 15ml;
• w ciągu pierwszych kilku dni leczenia mogą pojawić się wzdęcia;
• po otwarciu syrop ważny jest przez rok;
• preparat ten może być także stosowany przez kobiety karmiące piersią.

Lactulose-MIP, syrop

O produkcie:

• syrop zawiera laktulozę w dawce 9,75mg / 15ml;
• syrop posiada przyjemny wiśniowy aromat;
• okres ważności po pierwszym otwarciu wynosi 6 miesięcy;
• preparat ten może być także stosowany przez kobiety w okresie laktacji.

Lactulosum Hasco, syrop

O produkcie:

• syrop zawiera laktulozę w dawce 2,5mg / 5ml;
• syrop posiada przyjemny pomarańczowy aromat;
• dawkę syropu należy dostosować tak, aby liczba luźnych stolców nie była większa niż 2-3 w ciągu doby;
• preparat ten może być także stosowany przez kobiety w okresie laktacji.

Dulcosoft, roztwór dosutny

O produkcie:

• główny składnik produktu to makrogol 4000;
• nie ma smaku, więc może być wymieszany z dowolnym napojem (ciepłym lub zimnym);
• efekt przeczyszczający występuje od 24 do 72 godzin;
• może być stosowany przez diabetyków i chorych na celiakię.

Mamilax, syrop

O produkcie:

• to preparat, który zawiera błonnik i mannitol pozyskany z surowców roślinnych;
• preparat należy stosować po 2 łyżeczki płynu 2 razy dziennie – rano i wieczorem;
• preparat ten może być także stosowany przez kobiety w okresie laktacji.

Jak szybko działa syrop na zaparcia w ciąży z laktulozą?

Efekt przeczyszczający występuje zazwyczaj po około 24 godzinach od przyjęcia dawki leku. Można ją stosować raz dziennie na czczo lub podczas śniadania albo w 2-3 dawkach podzielonych, każdorazowo zażywając 15 ml syropu (duża łyżka stołowa).

Podsumowanie

Zaparcia w ciąży często dokuczają przyszłym mamom, obciążając je nieprzyjemnymi objawami. To jednak powszechnie występujące zjawisko, które ściśle wiąże się z fizjologią ciąży. Zwalczanie zaburzeń pracy jelit w ciąży nie jest trudne, ale liczy się konsekwencja. Zatwardzenia w ciąży mogą pojawiać się na każdym jej etapie, jednak najczęściej dokuczają w II i III trymestrze. Długie przerwy w wypróżnianiu nie tylko powodują dyskomfort, ale też bywają przyczyną hemoroidów. Aby uniknąć zaparć, warto od początku ciąży zadbać o dietę.

O zaparciach mówimy wtedy, gdy dziecko wypróżnia się rzadziej niż 2-3 razy w tygodniu. Mogą temu towarzyszyć bóle brzucha, nadmierne wzdęcia, napięty brzuch oraz gazy, a także oddawanie twardego stolca o nieregularnej konsystencji. Częste zaparcia wywołują dyskomfort lub ból podczas wypróżniania. Zdarza się, że doprowadzają do pękania błony śluzowej odbytu, co skutkuje powstawaniem krwawiących ranek. Ślady krwi mogą być widoczne na powierzchni papieru toaletowego, w muszli klozetowej lub w kale. 

Przewlekłe zaparcia u dziecka negatywnie wpływają na jego nastrój, powodując apatię i rozdrażnienie. Co więcej, często obserwuje się pogorszenie apetytu i niechęć do korzystania z toalety lub nocnika [1-3].

Dlaczego dziecko ma zaparcia?

Najczęstszą przyczyną zaparć u dzieci jest niewłaściwa dieta i zbyt mała ilość spożywanej wody oraz błonnika, który występuje m.in. w owocach, warzywach i produktach pełnoziarnistych. Ponadto problemy z prawidłowym wypróżnianiem mogą pojawiać się podczas karmienia mlekiem modyfikowanym, a także podczas rozszerzania diety i stosowania przetworzonych produktów.

Istotne znaczenie mają aspekty psychologiczne związane ze zmianami w życiu dziecka, takie jak odpieluchowywanie i nauka korzystania z nocnika (wiążące się niekiedy z odczuwaniem presji ze strony rodzica lub opiekuna), pierwsza wizyta w przedszkolu czy rozpoczęcie nauki w szkole. Około 5% przypadków zaparć dotyczy dolegliwości ze strony jelit, np. choroby Hirschsprunga (jest to rzadka, wrodzona choroba jelita grubego, której objawy mogą być zauważalne już w okresie noworodkowym). Co więcej, zaparcia występują częściej u dzieci z porażeniem mózgowym oraz zespołem Downa [1-3].

Jak radzić sobie z zaparciami u dziecka?

Zaparcia u dziecka nie powinny być lekceważone. Choć często wystarcza odpowiednia modyfikacja diety i zmiana nawyków żywieniowych (np. regularne picie wody), nie zawsze jest to wystarczające, aby rozwiązać ten problem, który jest uciążliwy zarówno dla dziecka, jak i jego rodziców.  Warto zachęcić pociechę do regularnej aktywności fizycznej, która pobudza perystaltykę jelit. U niemowląt z kolei pomocne mogą być delikatne masaże brzuszka.  Jeśli metody niefarmakologiczne okazują się nieskuteczne, konieczne może być sięgnięcie po leki przeczyszczające. Zanim jednak to zrobisz, warto skonsultować się z lekarzem [1].

Jakie leki na zaparcia u dzieci są najbardziej skuteczne?

Lekami najczęściej stosowanymi w terapii zaparć są makrogole oraz laktuloza. Rzadziej zaleca się natomiast siarczan magnezu (tzw. sól gorzka), sennozydy (np. Xenna Extra Comfort) oraz bisakodyl (np. Dulcobis). 

Laktuloza jest dwucukrem (składa się z fruktozy i galaktozy) i działa łagodnie przeczyszczająco. Substancję zalicza się do środków osmotycznie czynnych, ponieważ zwiększa ilość wody w jelicie grubym, pobudza jego ruchy, zmiękcza masy kałowe i w konsekwencji ułatwia wypróżnianie. Laktuloza jest lekiem bezpiecznym w dawkach terapeutycznych i może być stosowana już u niemowląt.

Makrogole również są środkami osmotycznie czynnymi, działającymi na zasadzie podobnej do laktulozy. Jednak w odróżnieniu do laktulozy, makrogole nie ulegają rozkładowi przez bakterie obecne w jelicie grubym. Oznacza to, że przechodzą przez organizm w niezmienionej postaci, nie fermentują w jelitach, nie drażnią błony śluzowej i nie wywołują tzw. zaburzeń jonowych, takich jak zmniejszenia stężenia jonów potasu i magnezu we krwi [1-3].

Jaki syrop na zaparcia u dziecka wybrać?

Obecnie dostępne preparaty na zaparcia występują w postaci proszków do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletek, roztworów doustnych oraz syropów. Te ostatnie są szczególnie wygodne do stosowania u dzieci.

Lactulosum Hasco, syrop

O produkcie

• ma status leku OTC (bez recepty);
• przeznaczony zarówno dla dorosłych, jak i dzieci od 1. miesiąca życia;
• działanie przeczyszczające obserwuje się po ok. 24 godzinach od zastosowania leku;
• przyjemny, pomarańczowy smak;
• może być stosowany z sokami, wodą lub mlekiem (uwaga na soki cytrusowe oraz gorące płyny);
• zawiera fruktozę, galaktozę i laktozę;
• może powodować wzdęcia, bóle brzucha i zaburzenia jonowe;
• maksymalny czas terapii to około 1-2 miesiące [4].

Lactulosum Aflofarm, syrop

O produkcie

• ma status leku OTC;
• może być podawany niemowlętom od 1. miesiąca życia;
• truskawkowy smak;
• zawiera galaktozę, laktozę i fruktozę;
• można mieszać z mlekiem, sokiem lub przegotowaną wodą [5].

DulcoSoft junior, roztwór doustny

O produkcie 

• wyrób medyczny;
• może być stosowany od 6. miesiąca życia pod nadzorem lekarza;
• działanie przeczyszczające pojawia się po około 1-3 dniach od zażycia preparatu;
• nie zawiera glutenu i laktozy;
• pozbawiony aromatów oraz cukru;
• nie wywołuje zaburzeń jonowych;
• maksymalny okres kuracji nie powinien przekroczyć 3 miesięcy [6].

Pikopil, krople doustne

O produkcie

• ma status leku OTC;
• można stosować u dzieci od 4. roku życia, ale tylko po konsultacji z lekarzem;
• działanie obserwuje się po około 6-12 godzinach od podania leku;
• przeznaczony do krótkotrwałego lub doraźnego łagodzenia zaparć;
• maksymalny czas kuracji wynosi 3 dni [7].

Podsumowanie

Leczenie przewlekłych zaparć u dzieci powinno odbywać się pod kontrolą lekarza. Najczęściej rekomendowanymi środkami są laktuloza oraz makrogole, które są bezpieczne i z reguły dobrze tolerowane przez najmłodszych.  Oczywiście nie należy zapominać o prawidłowej diecie oraz regularnym spożywaniu odpowiedniej ilości płynów. Łagodzeniu objawów u niemowląt sprzyjają także masaże brzuszka, natomiast u starszych dzieci zalecana jest przynajmniej umiarkowana aktywność fizyczna.

Zaparcia to nic innego, jak utrudnione oddawanie stolca, w szczególności jeżeli ma on twardą konsystencję. O zaparciu mówi się także, gdy pacjentowi towarzyszy uczucie niepełnego wypróżnienia. Zaparcia częściej dotyczą populacji krajów zachodnich, zdecydowanie rzadziej dotykają ludzi mieszkających w Azji. Średnio zaparcia dotykają nawet 14% ludzi żyjących na świecie, są także najczęstszą dolegliwością układu pokarmowego, mówi się o nawet 25% przypadków. Jeżeli zaparcia utrzymują się przez ponad 3 miesiące, to można już mówić o zaparciach przewlekłych [1]. 

Jak sobie można poradzić z zaparciami?

Często z zaparciami można sobie poradzić bez wizyty u lekarza, a nawet bez żadnych leków. Kluczowe jest systematyczne uprawianie aktywności fizycznej, przez co najmniej 30-60 minut dziennie. Istotna jest również tzw. optymalizacja defekacji. Największa szansa wypróżnienia jest rano lub ok 30 minut po skończonym posiłku, ponieważ wzmaga się naturalny odruch żołądkowo-okrężniczy. Z kolei jedną z głównych przyczyn, i jednocześnie możliwym remedium zaparć, jest dieta. Powinno się stosować dietę bogatoresztkową (bogatą w błonnik) i pić dużo wody [1,2].

Co zawierają tabletki na zatwardzenie? 

W tabletkach na przeczyszczenie występuje wiele różnych substancji. Dla przykładu, jako ziołowe preparaty na zaparcia często stosuje się te zawierające liść senesu, korzeń rzewienia czy korę kruszyny. W jaki sposób działają? Najważniejsze z nich to:

• liść senesu (łac. Sennae folium) – zawiera glikozydy antrachinowe, sennozydy, które działają bezpośrednio na komórki błony w obrębie jelita grubego, co nasila perystaltykę, pobudza wydzielanie wody i elektrolitów do światła jelita grubego, zmiękczając kał i ułatwiając defekację, działają po 8-12 h;
• korzeń rzewienia (łac. Rhei radix), kora kruszyny (łac. Frangulae cortex) i zagęszczony sok sok z aloesu (łac. Aloe vera) – działają analogicznie jak liść senesu;
• bisakodyl – ma podobne działanie do wymienionych powyżej ziołowych surowców zawierających związki antrachinowe, ale jest substancją syntetyczną, a jego działanie najczęściej występuje po 4-12 h;
• błonnik – dzięki zdolności chłonięcia wody, zwiększa znacznie objętość masy kałowej i ją zmiękcza, co pobudza perystaltykę i ułatwia defekację [1,2]. 

Tabletki na zaparcia – przegląd preparatów 

W aptece można spotkać bardzo dużo preparatów w tabletkach lub kapsułkach, które ułatwią pacjentom wypróżnienie. Większość z nich jest zarejestrowana jako produkty lecznicze na zaparcia, ale zdarzają się także suplementy diety czy żywność specjalnego przeznaczenia. W wyborze preparatu należy zwrócić uwagę przede wszystkim na składniki w nim zawarte. Nie wszystkie można stosować przez dłuższy czas. Przykładowe preparaty przedstawiono poniżej. 

Dulcobis, tabletki dojelitowe 

O produkcie

• zarejestrowany jako produkt leczniczy, będzie miał więc faktyczne działanie lecznicze;
• każda tabletka zawiera 5 mg bisakodylu;
• może być stosowany już od 4. roku życia;
• produkt leczniczy powoduje pobudzenie wypróżnienia i rozmiękczenie stolca;
• może być stosowany jedynie do krótkotrwałego leczenia zaparć [3]. 

Alax, drażetki

O produkcie

• zarejestrowany jako roślinny produkt leczniczy, w przeciwieństwie do suplementów diety wykazuje działanie lecznicze;
• 1 tabletka drażowana ma w składzie 35 mg sproszkowanego soku z liści aloesu (Aloe capensis) i 42 mg wyciągu suchego kory kruszyny (Frangulae corticis extractum siccum), czyli 10-15 mg antrazwiązków w przeliczeniu na aloinę – występuje standaryzacja;
• może być stosowany dopiero od 12. roku życia;
• lek wykazują działanie przeczyszczające, pobudzając motorykę jelita grubego, co przyspiesza pasaż treści jelitowej i zwiększa wydzielanie płynów do światła jelita;
• może być stosowany jedynie doraźnie, w krótkotrwałych zaparciach [4]. 

Xenna Extra Comfort, tabletki dojelitowe 

O produkcie

• jest to lek, ma więc udowodnione działanie lecznicze;
• 1 tabletka zawiera 150 mg-220 mg wyciągu, co odpowiada zawartośc 20 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B – jest standaryzacja;
• może być używany dopiero od 12. roku życia;
• nie należy stosować powyżej 1-2 tygodni bez konsultacji z lekarzem,
• sennozydy zawarte w preparacie są przekształcane przez bakterie bytujące w jelicie grubym w aktywny metabolit antron reniny, który powoduje stymulację pracy jelit i hamuje wchłanianie jonów ze światła jelit (Na+, Cl-), przez co masy kałowe rozluźniają się, a jelito jest stymulowane do ich usuwania [5]. 

Debutir Forte, kapsułki 

O produkcie

• nie jest to produkt leczniczy, a żywność specjalnego przeznaczenia, nie będzie więc wykazywać działania leczniczego;
• zawiera mikrootoczkowaną sól sodową kwasu masłowego (maślan sodu);
• może być używany już od 7. roku życia;
• nie jest to typowy lek na zaparcia, ale maślan sodu wykorzystuje się w wielu problemach związanych z układem pokarmowym,  w tym zaparciach – zmniejsza on ból podczas wypróżniania się [6].

Senefol, tabletki

O produkcie

• produkt leczniczy roślinny, ma więc działanie lecznicze;
• 1 tabletka zawiera 300 mg liścia i owocu senesu, co odpowiada 7,5 mg pochodnych hydroksyantracenu, w przeliczeniu na sennozyd B – występuje standaryzacja;
• dopiero od 12. roku życia;
• nie stosować dłużej niż 1-2 tygodnie bez konsultacji lekarskiej;
• preparat wpływa na perystaltykę jelita grubego, przez co hamuje wchłanianie wody i powoduje zmiękczenie mas kałowych, co w rezultacie ułatwia wypróżnianie [7].

Radirex, tabletki 

O produkcie

• zarejestrowany jako lek roślinny – ma udowodnione działanie lecznicze;
• każda tabletka zawiera 513,5 mg Rhei radix pulveratum (sproszkowany korzeń rzewienia) standaryzowany na 12,6 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na reinę;
• może być stosowany dopiero od 12. roku życia;
• działanie przeczyszczające następuje po 6-8 godzinach [8].

Humavit Multibłonnik, tabletki 

O produkcie

• zarejestrowany jako suplement diety, nie będzie więc wykazywać działania leczniczego;
• każda tabletka zawiera 60 mg błonnika jabłkowego, 44 mg błonnika owsianego, 20 mg inuliny z cykorii i 16 mg glukomannanu;
• może być stosowany jedynie przez osoby dorosłe;
• pomaga w wypróżnieniu, należy tylko pamiętać o piciu dużej ilości wody [9].

Tabletki na przeczyszczenie – podsumowanie 

Jakie tabletki na zaparcia będą najlepsze? Większość z nich ma działanie drażniące na przewód pokarmowy, różni je surowiec z jakiego pochodzą. Są one znacznie skuteczniejsze niż płyny czy proszki, które działają przez zwiększanie mas kałowych lub osmotyczne. Ponieważ są to silniejsze leki, należy je jednak stosować ostrożnie i doraźnie. W przypadku dłużej trwających zaparć warto zastosować tabletki z błonnikiem i zmienić dietę na bogatoresztkową. 

To beztlenowa, Gram-ujemna bakteria, którą odkryto w 2004 roku podczas badań na Uniwersytecie w Wageningen w Holandii. Akkermansia muciniphila jest obecna w jelitach człowieka, a szczególnie duże skupiska obserwuje się w kątnicy (inaczej określanej jako jelito ślepe, jest to pierwsza część jelita grubego). Bakteria występuje także w kobiecym mleku, co wyjaśnia jej obecność w przewodzie pokarmowym noworodków. Akkermansia muciniphila jest jednym z ponad tysiąca gatunków bakterii bytujących w jelitach człowieka. Stanowi ok. 0,5-5% całkowitej mikrobioty jelitowej zarówno u dzieci, jak i dorosłych. W miarę starzenia się organizmu liczebność tego drobnoustroju w jelitach maleje. Czy istnieją probiotyki z Akkermansia muciniphila. Gdzie kupić preparaty z Akkermansia muciniphila [1,2]?

Akkermansia muciniphila — na co można ją stosować?

Choć wiele badań nad Akkermansia muciniphila wciąż jest w toku, przypuszcza się, że niska liczebność tej bakterii może wiązać się z ryzykiem rozwoju różnych dolegliwości i zaburzeń, m.in. cukrzycy typu 2, atopii, niektórych chorób jelit, a nawet autyzmu czy otyłości. 

Bakterii przypisuje się również korzystne działanie na zdrowie psychiczne. Badania sugerują, że Akkermansia muciniphila może łagodzić przebieg depresji, a także zwiększać skuteczność działania leków przeciwdepresyjnych. Niektórzy naukowcy twierdzą nawet, że drobnoustrój może przeciwdziałać udarom mózgu. Niektóre źródła podają natomiast, że zwiększone stężenie Akkermansia muciniphila w jelitach może nasilać objawy niektórych chorób neurodegeneracyjnych oraz zapalnych, m.in. choroby Alzheimera, Parkinsona czy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Stąd konieczność prowadzenia dalszych badań nad tym szczepem [3,4].

Czy Akkermansia muciniphila odchudza?

Jak zauważono, Akkermansia muciniphila ma wielokierunkowy wpływ na organizm. Przypuszcza się, że reguluje metabolizm insuliny oraz glukozy, a także przyczynia się do usprawnienia procesów przekształcania tłuszczów. To z kolei pozytywnie wpływa nie tylko na narządy wewnętrzne, takie jak np. serce czy wątroba (zredukowanie ilości blaszek miażdżycowych w aorcie, zmniejszenie stłuszczenia wątroby), ale również na masę ciała [2-4]. 

Jednym z badań, które sugeruje powiązanie pomiędzy liczebnością Akkermansia muciniphila a otyłością jest eksperyment, który polegał na pobraniu próbek kału od dwóch grup dzieci: szczupłych oraz mających nadwagę lub otyłość. Próbki pobrane od dzieci szczupłych zawierały większe stężenia Akkermansia muciniphila w porównaniu do drugiej grupy dzieci [2-4]. 

Wykazano, że wzrost liczebności drobnoustroju w jelitach wiąże się z niższym stężeniem glukozy na czczo, a także mniejszym wskaźnikiem masy ciała (BMI). To sugeruje, że Akkermansia muciniphila wpływa m.in. na procesy przekształcania glukozy, a także gromadzenia się tkanki tłuszczowej. Probiotyk ma zwiększać wytwarzanie śluzu w jelitach, co pozwala uszczelnić błonę śluzową jelit, zniwelować stany zapalne, a także poprawić procesy wchłaniania składników odżywczych [2-4].

Kluczową sprawą wydaje się być zdolność bakterii Akkermansia muciniphila do nasilania produkcji GLP-1, czyli peptydu glukagonopodobnego. Ten hormon jelitowy kontroluje wchłanianie glukozy, przyczyniając się tym samym m.in. do zmniejszenia łaknienia. Mechanizm działania jest więc podobny jak w przypadku nowoczesnych leków z grupy analogów GLP-1 (i/lub GIP), m.in. semaglutydu (Ozempic), liraglutydu (Saxenda, Victoza), dulaglutydu (Trulicity) czy tirzepatydu (Mounjaro), które w ostatnich latach stosuje się szeroko nie tylko w terapii cukrzycy typu 2, ale również w leczeniu otyłości [2-4].

Akkermansia muciniphila a inne probiotyki

Przeprowadzono badanie dotyczące zdolności do agregacji bakterii, czyli tworzenia skupisk, dzięki którym drobnoustroje wykazują właściwości probiotyczne. Porównano szczep Akkermansia muciniphila oraz Lactobacillus rhamnosus GG (np. Dicoflor, Lakcid Forte). Ten ostatni jest jednym z najlepiej przebadanych szczepów bakterii probiotycznych. Eksperyment wykazał, że Akkermansia muciniphila ma nieco wyższą zdolność do agregacji w porównaniu do Lactobacillus rhamnosus GG. To pozwala sądzić, że preparaty z Akkermansia muciniphila mają podobną skuteczność do L. rhamnosus i mogą być w przyszłości stawiane na równi z popularnymi obecnie probiotykami [5].

Preparaty z Akkermansia muciniphila

Pasteryzowana Akkermansia muciniphila została w 2022 r. sklasyfikowana przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) jako tzw. nowa żywność. Na polski rynek wprowadzono ją dopiero w drugim kwartale 2023 r. Z tego względu ilość dostępnych probiotyków z Akkermansia muciniphila jest dosyć ograniczona, jednak sprawa wydaje się rozwojowa. Szczep Akkermansia zawiera Sanprobi Premium. Te bakterie znajdziemy także w Pendulum akkermansia. Gdzie kupić Akkermansia muciniphila? Znajdziemy je w aptekach stacjonarnych i internetowych. Poniżej przedstawiamy szerszy opis dostępnych suplementów diety [6].

Sanprobi Premium, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera pasteryzowaną bakterię Akkermansia muciniphila MucT;
• pasteryzacja zapewnia stabilność bakterii i długi czas przechowywania;
• działanie szczepu potwierdzone badaniami klinicznymi;
• posiada pozytywna opinię Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności;
• nie zawiera alergenów, barwników, konserwantów i środków zapachowych;
• odpowiedni dla wegan i wegetarian;
• nie zawiera laktozy, kazeiny, białek mleka krowiego, β-laktoglobuliny;
• produkt bezglutenowy;
• nie trzeb aprzechowywać w lodówce;
• bez GMO;
• do stosowania od 18. roku życia;
• nie stosować u kobiet w ciąży i karmiących piersią;
• dawkowanie to 1 kapsułka 2 razy na dobę.

Pendulum akkermansia, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera Akkermansia muciniphila WB-STR-0001 oraz inulinę;
• przeznaczony dla osób dorosły;
• niedostępny w aptekach, jedynie przez pośredników – sprzedaż wysyłkowa z USA.

Jak wesprzeć rozwój naturalnej mikrobioty i Akkermansia muciniphila?

Tak jak wspomniano wcześniej, istnieje mało preparatów, które zawierają szczep Akkermansia muciniphila. Natomiast warto jeszcze wspomnieć o jednym specjalistycznym prebiotyku, tj. OMNi-LOGiC® PLUS. Jest to prebiotyk, więc nie zawiera bakterii probiotycznych, a inne, wartościowe składniki, które korzystnie wpływają na wzrost dobroczynnej mikrobioty beztlenowej jelit. Ten prebiotyk wspiera naturalny rozwój Akkermansia muciniphila oraz Faecalibacterium prausnitzii.

OMNi-LOGiC® PLUS, proszek

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera m.in. glukomannan, GOS, FOS;
• nie zawiera laktozy, ale może zawierać cukry pochodzenia mlecznego;
• odpowiedni dla diabetyków;
• bezpieczny dla kobiet w ciąży;
• do stosowania od 3. roku życia;
• polecany osobom na dietach redukcyjnych;
• odpowiedni dla wegetarian;
• zawiera także cynk, wapń witaminę B2 i D.

Podsumowanie

Akkermansia muciniphila to bakteria jelitowa, która odgrywa kluczową rolę w regulacji zdrowia metabolicznego, odporności i funkcji jelit. Badania sugerują, że jej odpowiednia liczebność może wspierać procesy odchudzania, poprawiać metabolizm glukozy i tłuszczów oraz wzmacniać błonę śluzową jelit. Bakteria ta wykazuje również potencjalne działanie wspomagające zdrowie psychiczne i zmniejszające stany zapalne. Produkty probiotyczne z Akkermansia muciniphila, takie jak Sanprobi Premium czy Pendulum akkermansia, oferują innowacyjne podejście do wspierania zdrowia, choć ich dostępność jest obecnie ograniczona. Choć wyniki badań są obiecujące, konieczne są dalsze analizy, aby w pełni zrozumieć jej potencjał terapeutyczny i ewentualne przeciwwskazania. Akkermansia muciniphila to przyszłościowy kierunek w dbaniu o zdrowie jelit i ogólną kondycję organizmu.

Zaparcia są związane z utrudnionym oddawaniem stolca (szczególnie, gdy ma on twardą konsystencję) oraz uczuciem niepełnego wypróżnienia. Dotyczą one w szczególności populacji krajów zachodnich, zdecydowanie rzadziej dotykają ludzi mieszkających w Azji (średnio mogą dotyczyć nawet 14% ludzi żyjących na świecie). Co ciekawe, są najczęstszą dolegliwością układu pokarmowego (nawet 25% przypadków). Żeby mówić o zaparciach przewlekłych, stan ten musi się utrzymywać przez co najmniej 3 miesiące [1]. 

Co na przewlekłe zaparcia?

W wielu przypadkach z zaparciami można sobie poradzić bez wizyty u lekarza oraz nawet bez żadnych leków. Jednym z ważniejszych działań jakie można podjąć jest systematyczne uprawianie aktywności fizycznej (zaleca się co najmniej 30-60 minut dziennie). Nawet spacery, szczegolnie w przypadku osób w podeszłych wieku lub tych, które nie mogą podjąć innych aktywności fizycznych, mogą zdecydowanie pomóc z zaparciami.

Ważna jest również tzw. optymalizacja defekacji. Największa szansa wypróżnienia jest rano lub ok 30 minut po skończonym posiłku (wzmaga się naturalny odruch żołądkowo-okrężniczy). Szczególnie pacjenci cierpiący na przewlekłe zaparcia nie powinni ignorować naturalnego parcia organizmu na oddanie stolca. Jedną z głównych przyczyny, i jednocześnie możliwym remedium zaparć, jest dieta. Zdecydowanie tacy pacjenci powinni stosować dietę bogatoresztkową, czyli bogatą w błonnik. Poleca się spożywać m.in.

• pieczywo razowe; 
• otręby;
• siemię lniane;
• warzywa;
• owoce;
• jajka.

Z kolei w przypadku przewlekłych zaparć należy unikać m.in.:

• białego, pszennego pieczywa;
• klusków czy makaronów bazujących na pszennej mące;
• kaszy kukurydzianej lub mannej;
• białego oczyszczonego ryżu;
• tłustego nabiału;
• podrobów, pasztetów, tłustych mięs np. karczki;
• produktów smażonych.

Należy pamiętać, że błonnik wiąże się z wodą, dlatego w przypadku diety bogatej w błonnik należy pić dużo wody (zalecane jest nie mniej niż 2 litry na dobę). Szczególnie osoby w podeszłym wieku powinny zwrócić na to uwagę, ponieważ są one najbardziej narażone na odwodnienie [1,2].

Przewlekłe zaparcia – leki które warto zastosować?

W aptekach można znaleźć bardzo dużo różnego rodzaju preparatów pomagających się wypróżnić. Można je podzielić na trzy główne grupy: środki osmotyczne, przeczyszczające o drażniącym działaniu na ściany jelit oraz zmiękczające, ułatwiające przesuwanie się masy kałowej w kierunku odbytnicy. Przewlekłe zaparcia są z reguły trudniejsze w leczeniu i zastosowanie prostych metod może nie pomóc. W przypadku nieskuteczności wymienionych poniżej podstawowych preparatów dostępnych bez recepty, warto udać się na konsultację do lekarza [1].

Preparaty  zmiękczające

Są związkami powierzchniowo czynnymi ułatwiającymi przedostawanie się wody i tłuszczu do treści kałowej, co zwiększa poślizg. Dzięki temu nie dochodzi do zalegania kału w jelicie grubym. Trzeba pamiętać, że tego typu preparaty nie zwiększają częstotliwości wypróżnień, ponieważ nie wpływają one na ruchy perystaltyczne jelit. Do tego typu środków należą czopki na zaparcia z dokuzanem sodu np. Laxol czy z glicerolem np. Czopki glicerynowe 2 g. Działanie tego typu ma również parafina, ale nie jest ona zalecana w tym przypadku [1,3].

Środki osmotyczne

Powodują one zwiększony napływ wody do światła jelita, przez co masa kałowa nabiera więcej wody, rośnie jej objętość, co pobudza ruchy perystaltyczne jelit. Najczęściej stosowane są laktuloza np. Lactulosum Polfarmex, sole magnezu np. Siarczan Magnezu Sól Gorzka, fosforan Sodu np. Enema oraz makrogole np. Forlax. Najskuteczniejsze są te ostatnie. Trzeba jedynie pamiętać, że efekt ich działania pojawia się dosyć późno (nawet po 24-48 h) [1,3].

Leki przeczyszczające bezpośrednio stymulujących zwoje nerwowe

Najmocniejsze, i z reguły najszybsze, działanie mają jednak preparaty z grupy środków przeczyszczających bezpośrednio stymulujących zwoje nerwowe. Powoduje to nasilenie pracy jelit i zatrzymanie wody w jelitach. Najlepiej przyjmować je wieczorem, ponieważ działanie pojawią się z reguły po ok. 8-12h, czyli rano, kiedy jest największa szansa na wypróżnienie. Leki te powinny być stosowanie jedynie doraźnie, na dłuższą metę mogą prowadzić do zaburzenia pracy jelit. Najczęściej są stosowane bisakodyl np. Bisacodyl VP, kruszyna np. Kora kruszyny zioło, aloes np. Alax czy rzewień np. Radirex [1,3].

Przewlekłe problemy z wypróżnianiem – podsumowanie

Zaparcia dotykają każdego. Mogą mieć one różne przyczyny, jednakże przewlekłe zaparcia najczęściej są związane z brakiem ruchu czy złą dietą, dlatego najpierw warto spróbować sposobów niefarmakologicznych, jeżeli będą one nieskuteczne, można zastosować preparat z jednej z trzech grup. Najskuteczniejsze są grupy środków przeczyszczających bezpośrednio stymulujących zwoje nerwowe, nie zaleca się jednak stosowania ich przez dłuższy czas. W razie nieskuteczności tych terapii należy niezwłocznie udać się do lekarza.

Według definicji WHO probiotyki to żywe mikroorganizmy, które dostarczone w odpowiedniej ilości do ludzkiego organizmu, przynoszą korzyści zdrowotne. W dzisiejszych czasach szczepy bakterii probiotycznych i innych mikroorganizmów nie wykorzystuje się tylko przy antybiotykoterapii, ale także do leczenia poważniejszych schorzeń układu pokarmowego i nie tylko. Probiotyki mogą wykazywać działanie przeciwzapalne oraz wpływające na poprawę i modulację odporności. Niektóre probiotyki mogą być stosowane pomocniczo przy chorobach alergicznych. Mikrobiota naszych jelit jest bardzo ważna, gdyż jej zaburzenie może doprowadzić do negatywnych skutków zdrowotnych. Jednak czy każdy probiotyk jest identyczny? Czy powinniśmy zwracać uwagę jedynie na rodzaj szczepu bakterii probiotycznych? Być może istnieją inne aspekty, które kategoryzują dany produkt jako dobry lub nie. Czy probiotyk nieprzechowywany w lodówce traci na swojej skuteczności [1-3]?

Wpływ czynników zewnętrznych na szczepy bakterii probiotycznych

Szczepy bakterii probiotycznych są wrażliwe na działanie czynników zewnętrznych i producenci muszą stosować różne technologie, aby probiotyki dotarły do swojego miejsca działania. Pierwsze problemy pojawiają się już na etapie produkcji. Po wytworzeniu gotowego probiotyku bakterie muszą zachować swoją aktywność w czasie daty ważności produktu. Dużym wyzwaniem jest także pokonanie środowiska żołądka i jelita cienkiego osoby, która zażywa probiotyk, zanim trafi on do jelita grubego. W organizmie człowieka na bakterie zaczynają działać enzymy trawienne i środowisko o zmieniającym się pH (od kwaśnego po zasadowe), które może uszkodzić szczepy. Szczepy narażone są też na wahania temperatury i różnice wilgotności oraz reakcje utleniania czy obecność światła. Jak wygląda proces selekcji określonych szczepów i badania ich trwałości oraz określenia jakości. Skąd mamy wiedzieć, jak przechowywać probiotyki [4]?

Jak bada się jakość probiotyków?

Wybór odpowiedniego szczepu bakterii probiotycznych poprzedzony jest wieloma badaniami. Muszą być one pozbawione właściwości patogennych i być bezpieczne dla ludzi. Bada się także zdolność szczepów probiotycznych do przetrwania w układzie pokarmowym. Analizie podlega tu odporność na wysokie i niskie pH, czynniki utleniające, enzymy lub obecność soli żółciowych [5-7].

Na podstawie powyższych wyników wyznacza się okres przydatności do spożycia (ang. shelf life). Skąd możemy wiedzieć, ile po otwarciu jest ważny probiotyk? Producenci muszą udowodnić, że ich produkty posiadają deklarowaną ilość żywych szczepów bakterii na początku badania i 6 miesięcy po przechowywaniu.  Dobry probiotyk musi być ponadto prawidłowo opisany. Regulacje co do tego mogą różnić się w niewielkim stopniu pomiędzy państwami europejskimi, ale wskazania unijne wymagają podania następujących danych, tj:

• rodzaj (np. Lactobacillus);
• gatunek (np. lactis);
• szczep (np. W19) [5,6,8].

Ilość bakterii probiotycznych określa się natomiast przy użyciu jednostek CFU (ang. Colony Forming Unit; jednostek tworzących kolonię) [5,8].

Jak przedłużyć trwałość probiotyków?

Wiemy już, że szczepy bakterii probiotycznych są wrażliwe na wiele czynników. Źle przechowywany probiotyk może stracić swoje właściwości. W codziennym życiu najbardziej problematyczny będzie fakt wrażliwości na zmiany temperatury. Probiotyki często używa się przed wyjazdem w celu zapobiegania biegunkom podróżnych, a na wakacjach ciężko o przechowywanie produktu w ściśle określonej temperaturze. Samo środowisko układu pokarmowego obfituje w obszary o różnej kwasowości (od niskiego do wysokie pH) i wiele innych czynników. Jak sprawić, aby dobroczynne bakterie przetrwały w jak największej ilości w tych niesprzyjających warunkach? Czy probiotyki nieprzechowywane w lodówce tracą swoje właściwości?

Mikrokapsułkowanie

Jedną z metod przedłużenia żywotności bakterii jest mikrokapsułkowanie (mikroenkapsulacja). Mikrokapsułkowanie to technologia ochronna, która zwiększa przeżywalność bakterii poprzez odcięcie ich od środowiska zewnętrznego. Substancja czynna – w tym wypadku probiotyk – zamykana jest wewnątrz polimeru, czyli substancji ochronnej. Może odbywać się na zasadzie różnych technologii, np. powlekania lub zamykania w kapsułce. Polimer jest bezpieczny dla zdrowia i nie uszkadza bakterii probiotycznych. Jest on odporny na działanie niskiego pH, wilgotności lub wysokiej temperatury. Rodzaj substancji ochronnej dobierany jest tak, aby doszło do jego rozpadu dopiero w docelowym miejscu działania, np. w jelicie grubym. Do mikrokapsułkowania wykorzystuje się wiele różnych związków, np. polisacharydy, lipidy, białka, czy bezpieczne polimery sztuczne. Przykładowe technologie mikroenkapsulacji to MURE lub Microbac. Probiotyk, który dostępny jest w aptekach i w którym zastosowano metodę mikroenkapsulacji, to np. Symbiosys Bifibaby [4,9,10].

Symbiosys Bifibabykrople

Suplement diety

O produkcie

• probiotyk w kroplach dla niemowląt od pierwszych dni życia (od urodzenia);
• zawiera w butelce 6,4 miliarda bakterii precyzyjnie dobranych szczepów probiotycznych Bifidobacterium breve BR03 i Bifidobacterium breve B632;
• suplement diety o zawartości 8 ml produktu w butelce;
• nie trzeba przechowywać w lodówce, zalecana temperatura pokojowa;
• produkt bez laktozy, bez glutenu, bez konserwantów;
• pipeta umożliwia precyzyjne odmierzanie kropel (5 dziennie);
• dzięki mikroenkapsulacji szczepy bakteryjne są chronione przed sokiem żołądkowym.

Wskazania

Produkt zalecany jest w przypadku zaburzeń mikroflory jelitowej oraz dysbiozy jelitowej.

Dawkowanie

Standardowa dawka wynosi 5 kropli dziennie.

To jest lek. Dla bezpieczeństwa stosuj go zgodnie z ulotką dołączoną do opakowania. Nie przekraczaj maksymalnej dawki leku. W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Kapsułki o opóźnionym uwalnianiu

Kolejną metodą ochrony probiotyków – głównie przed kwasowym środowiskiem soku żołądkowego – jest zastosowanie specjalnych kapsułek, które są odporne na działanie niskiego pH. W takiej technologii zostały wyprodukowane kapsułki DRcaps® (ang. Delayed Release capsules). Plusem tej metody jest niewątpliwie fakt, że klasycznie wyprodukowane szczepy bakterii można zamknąć w ochronnej kapsułce dopiero w momencie pakowania, a nie na etapie produkcji. Kapsułki są w pełni wegańskie, wyprodukowane bez dodatku GMO i koszerne oraz halal [11-14].

Mikrokapsułkowanie i opóźnione uwalnianie

Niektórzy producenci probiotyków stosują autorskie metody przedłużania żywotności bakterii – technologia MURE. W tej technice kapsułka wyprodukowana jest z HPMC (hydroksypropylometyloceluloza), a jednocześnie bakterie probiotyczne zostały podane metodzie mikrokapsułkowania.  Celem jest opóźnienie rozpadu kapsułki w kwaśnym środowisku żołądka oraz zwiększenie odporności bakterii probiotycznych na enzymy trawienne i żółć. W efekcie więcej żywych bakterii dociera do miejsca działania w jelicie [15].

Liofilizacja

Liofilizacja to kolejna metoda wybierana przez producentów do zwiększenia trwałości i przeżywalności szczepów probiotycznych. Liofilizacja to skomplikowany proces, ale jego celem jest usunięcie wody z produktu, co w przypadku bakterii probiotycznych zwiększa ich trwałość w temperaturze pokojowej. Czasami do procesu dołącza się dodatkowe substancje, które dodatkowo zwiększają trwałość bakterii [16].

Jak długo można brać probiotyki?

Wiemy już co nieco o technologii produkcji probiotyków, ale jak długo można brać probiotyki? Czy istnieją sytuacje, kiedy probiotyki szkodzą? Generalnie szczepy bakterii probiotycznych są dobroczynne dla naszego organizmu i istnieje mało przypadków, kiedy probiotyki szkodzą. Najczęściej występuje to przy źle dobranym produkcie. Jeśli chodzi o długość brania probiotyku, to większość badań wskazuje, że należy je używać minimum 4 tygodnie, aby osiągnąć pozytywne efekty. Jeśli bierzemy probiotyk przed wyjazdem, to warto rozpocząć terapię trochę wcześniej (np. tydzień przed odlotem) i kontynuować ją w trakcie podróży [17,18].

Jak przechowywać probiotyki?

W kwestii zaleceń dotyczących tego, jak przechowywać probiotyki, zawsze należy przeczytać instrukcję producenta. Niektóre probiotyki należy trzymać w lodówce, a inne mogą być przechowywane w temperaturze pokojowej. Ile probiotyk może być stosowany po otwarciu? Tu sytuacja wygląda podobnie. Źle przechowywany probiotyk może stracić lub zmniejszyć swoją moc działania. Warto pamiętać, aby w żadnym przypadku nie narażać probiotyków na wahania temperatur, zmiany wilgotności i nasłonecznienie.

Czy ból brzucha po probiotyku jest niebezpieczny?

Ból brzucha po probiotyku może wystąpić u niektórych osób, szczególnie na początku stosowania. Jest to zwykle efekt adaptacji organizmu do nowych szczepów bakterii probiotycznych i zazwyczaj mija po kilku dniach. Jeśli jednak dolegliwości utrzymują się dłużej, mogą świadczyć o źle dobranym preparacie lub nietolerancji na składniki produktu. Warto wtedy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą, aby dobrać odpowiedni probiotyk. Pamiętajmy, że właściwy preparat powinien wspierać zdrowie jelit, a nie powodować dyskomfort.

Najważniejsze są dowody!

Probiotyki są bardzo ważne dla zachowania zdrowia naszego organizmu. Aktualnie w aptekach można spotkać mnóstwo producentów, którzy w swoim portfolio mają produkty ze szczepami bakterii probiotycznych. Jednak probiotyk probiotykowi nie jest równy i ważne, abyśmy wybierali preparaty, które zostały przebadane i mamy pewność co do jakości zawartych tam szczepów. Niektóre produkty zapewniają na swoich stronach o przeprowadzonych badaniach trwałości szczepów. Zawsze możemy to zweryfikować i mieć pewność co do jakości preparatów.

Podsumowanie

Probiotyki, zawierające dobroczynne szczepy bakterii probiotycznych, odgrywają kluczową rolę we wspieraniu zdrowia jelit i układu odpornościowego. Ich skuteczność zależy jednak od jakości preparatu i odpowiedniego przechowywania. Probiotyk nieprzechowywany w lodówce może stracić swoje właściwości, dlatego warto stosować się do zaleceń producenta. Przy wyborze probiotyków należy zwrócić uwagę na dokładne oznaczenie szczepu oraz przeprowadzone badania trwałości i skuteczności. Ból brzucha po probiotyku zdarza się rzadko, ale może wystąpić przy niewłaściwie dobranym preparacie. Kiedy probiotyki szkodzą? Zazwyczaj w przypadku osób z ciężkimi schorzeniami lub osłabionym układem odpornościowym, dlatego warto skonsultować ich stosowanie z lekarzem. Aby osiągnąć pozytywne efekty, probiotyki należy przyjmować regularnie przez co najmniej cztery tygodnie, dbając o ich odpowiednie przechowywanie i właściwe dawkowanie.

Zaparcia przy stomii. Jak sobie z nimi radzić?

Niestety, nierzadko zdarza się, że mimo jakościowej diety stomicy skarżą się na problemy związane zarówno z zaparciami jak i z biegunkami. Przyjrzyjmy się im więc uważniej, zaczynając od zaparć.

Przyczyny zaparć u stomików

Powodów takiego stanu rzeczy jest wiele. Należą do nich, między innymi:

• niedostateczna podaż błonnika oraz brak aktywności fizycznej;
• niedostateczna edukacja pacjentów stomijnych;
• wiek;
• powód stomii (zwłaszcza choroba nowotworowa);
• przyjmowane leki;
• przyczyny morfologiczne w obrębie stomii (przepuklina, zwężenie stomii, jej zapadnięcie lub wypadnięcie).

Zatrzymajmy się na najbardziej powszechnych powodach zaparć u stomików. Należą do nich nieodpowiednia dieta i  brak wiedzy w temacie tego, co warto a czego nie należy.

Na zaparcia cierpią głównie kolostomicy, ponieważ z uwagi na rodzaj stomii, problem ten nie dotyczy ileostomików. W kontekście zaparć warto zwrócić uwagę, że problem bierze się często nie tyle z uwarunkowań zdrowotnych, co z działań samych stomików, którzy chcąc ograniczyć częste lub ciągłe wydzielanie treści do woreczka, (co wiąże się z jego czyszczeniem lub zmianą) ograniczają podaż płynów, hamując tym samym napełnianie się woreczka i w efekcie długofalowym doprowadzając do powstawania zaparć.

Dieta w zapobieganiu zaparć przy stomii

Również w przypadku zaparć zbilansowana dieta polega głównie na szukaniu własnych preferencji żywieniowych. Oczywiście istotne jest unikanie produktów, które z definicji powodują zaparcia. Niemniej, warto, jak w przypadku ogólnej diety po wyłonieniu stomii zastosować metodę prób i błędów, obserwując, jak na dane produkty reaguje organizm stomika cierpiącego na zaparcia.

Warto dodać, że obok każdego z produktów, który powoduje zaparcia, stoi solidarnie ten, z którym stomik na nie cierpiący poradzi sobie doskonale – np. zamiast pieczywa jasnego, w przypadku zaparć, wskazane jest ciemne, zamiast tłustego mleka i równie tłustych serów – mleko chude, jogurty i serki kanapkowe, w miejsce tłustych mięs – na talerzu powinny znaleźć się ryby i drób, a zamiast dań smażonych – pieczone, duszone i gotowane.

Na co jeszcze zwrócić uwagę przy zaparciach u stomika?

Warto podkreślić, że dieta zapobiegająca zaparciom to nadal dieta bardzo smaczna i różnorodna. Pamiętać należy także, że na dobrostan organizmu wpływa nie tylko samo jedzenie ale i – wszystko, co się z tym tematem łączy. Dotyczy to:

• pór, w jakich stomik jada posiłki – istotne jest, by zachować regularność i unikać jedzenia w późnych godzinach wieczornych.
• ilości, jakie jednorazowo nakłada on na talerz – lepiej jeść 3-4 mniejsze posiłki w regularnych porach niż 2 ogromne.
• sposób w jaki je – ważne, by brane do ust produkty były jedzone powoli i dokładnie pogryzione przed przełknięciem.
• ilość płynów, jaką przyjmuje.

Jak postępować w przypadku biegunki u stomika?

Analogicznie temat wygląda w przypadku biegunek. Praca nad własnym organizmem, uważność, cierpliwość i zdrowy rozsądek to absolutne podstawy, by ruszyć z miejsca. Biegunki u stomików to sprawa nie tylko krępująca, ale także bardzo niebezpieczna. Warto usystematyzować wiedzę na ich temat, bo z uwagi na rodzaj stomii i miejsce jej wyłonienia – objawy biegunki różnią się diametralnie.

Jaki powinien być stolec przy stomii? Jak rozpoznać biegunkę?

Biegunka to nic innego jak nasilone wydzielanie ze stomii. Treść jest tu zdecydowanie rzadka, wręcz wodnista i pojawia się w dużych ilościach. Stomik z pewnym doświadczeniem potrafi ją odróżnić od typowego wydalania treści do worka. Nie wszyscy jednak to wiedzą, a już na pewno będzie to temat trudny dla osoby, która stomikiem jest od niedawna. Usystematyzujmy więc nieco także kwestię biegunek.

Treść trafiająca do worka będzie się różnić zarówno konsystencją, jak i częstotliwością wydalania w zależności od umiejscowienia stomii. Pacjenci z ileostomią, (to stomia na jelicie cienkim) praktycznie stale wydalają płynny lub półpłynny stolec.
Dla wielu z nich, zwłaszcza na początku życia ze stomią, to sytuacja zaskakująca, szokująca i bardzo niepokojąca, dlatego spora grupa początkujących ileostomików taki stan rzeczy bierze właśnie za biegunkę. Nic bardziej mylnego. Ciągłe wydalanie, w wypadku ileostomii, jest normą. Przy czym, w trybie normalnym, wydalana treść ma konsystencję półgęstej papki. O biegunce w przypadku tego rodzaju stomii mówić można, gdy wydzielana treść jest zupełnie wodnista i bardzo rzadka oraz gdy przekracza 1000 ml (1 litr) płynu na dobę. Mówiąc obrazowo to około 4 szklanek płynu, które dostają się do woreczka, powodując, że szybko się on napełnia, przez co musi być opróżniany mniej więcej co 1-2 godziny.

Zdecydowanie łatwiej rozpoznać biegunkę u kolostomików (tu stomia wyłoniona jest na jelicie grubym). Zważywszy na fakt, że stomik z tym rodzajem stomii wydala do worka stolec 2-3 razy dziennie i jego konsystencja jest taka, jak przed wyłonieniem, czyli raczej zwarta, każde odstępstwo od tych dwóch zasad jest anomalią. Płynny i częściej oddawany stolec w przypadku kolostomika jest biegunką.

Czy biegunki są przypisane do tematu stomii? Absolutnie – nie.
Można i warto z nimi walczyć, zwłaszcza że stomia powinna być jak najmniej uciążliwym dodatkiem do życia, nie zaś – jego centrum.

Dieta u stomika z biegunką. Jak zagęścić kał u stomika?

Z biegunkami walczy się tak jak z zaparciami – uważnością, obserwacją i determinacją. Tu również ważne jest zdrowe i jakościowe jedzenie z naciskiem na pory, w jakich stomik siada do posiłku, ich regularność, jak również sposób jedzenia (tempo, przeżuwanie, gryzienie) oraz właściwa podaż płynów, które – zwłaszcza przy biegunkach są w deficycie.

W przypadku biegunek dieta powinna zawierać przede wszystkim zdrowe produkty zapierające, które również jak w poprzednich przypadkach, stosować należy pojedynczo — metodą prób i błędów, stopniowo dołączając kolejne pozycje do menu. Do kluczowych produktów hamujących biegunki należą: banany, jagody, biały ryż, gotowana marchewka i ziemniaki oraz tapioka. W tym miejscu należy jednak podkreślić z całą stanowczością, że długotrwałe utrzymywanie się intensywnych biegunek należy bezwzględnie konsultować z lekarzem.

Jak konkretne produkty żywnościowe wpływają na stomika?

Są pewne grupy produktów spożywczych, które mogą oddziaływać na układ trawienny stomika. Przedstawiono je poniżej.

Produkty powodujące nadmierne odchodzenie gazów

• alkohol;
• napoje gazowane;
• nasiona roślin strączkowych (fasola, groch, bób);
• kapusta;
• kalafior;
• ogórek;
• rzodkiewki;
• cebula;
• mleko.

Produkty powodujące nieprzyjemny zapach stolca

• sery pleśniowe;
• jaja;
• nasiona roślin strączkowych (fasola, groch, bób);
• ryby, zwłaszcza konserwy rybne w oleju, w pomidorach, solone śledzie;
• kapusta;
• kalafior;
• cebula;
• czosnek.

Produkty, które pomagają zlikwidować nieprzyjemny zapach stolca i gazów

• żurawina, sok żurawinowy;
• sałata;
• pietruszka;
• mleczne napoje fermentowane (jogurt naturalny, kefir, maślanka);
• masło;
• sok pomidorowy;
• sok pomarańczowy.

Produkty zmieniające kolor stolca

• szparagi;
• buraki;
• truskawki;
• sos pomidorowy;
• barwniki żywności;
• lukrecja;
• leki i suplementy diety zawierające żelazo barwniki żywności.

Produkty prowokujące wypróżnienie

• ziarna zbóż;
• otręby;
• świeże owoce;
• suszone śliwki;
• rodzynki;
• surowe warzywa;
• mleko;
• ostre przyprawy.

Produkty mogące zablokować stomię

• surowa kapusta;
• seler;
• kukurydza;
• ananas;
• skórka jabłka;
• białe włókna pomarańczy;
• suszone owoce;
• grzyby;
• orzechy;
• wiórki kokosowe;
• nasiona;
• popcorn;
• chińskie warzywa.

Produkty przynoszące ulgę w zaparciach

• otręby pszenne;
• świeże owoce;
• soki owocowe;
• gotowane owoce;
• gotowane warzywa;
• woda;
• herbata;
• kawa;
• ciepłe napoje.

Produkty wskazane przy biegunce

• mus jabłkowy;
• banany;
• przetarta gotowana marchew;
• gotowany biały ryż;
• sucharki;
• woda;
• herbatka ziołowa.

Gdzie szukać pomocy?

Jeśli Ty albo ktoś z Twoich bliskich ma lub będzie miał wyłonioną stomię, możesz zasugerować mi kontakt z licznymi Fundacjami i Stowarzyszeniami, pomagającymi osobom ze stomią. Jedną z Fundacji prężnie wspierającą stomików jest STOMALife.

Fundacja STOMALife to zarówno ludzie jak i przestrzeń. Przestrzeń, w której wszyscy czują się ludzko i bezpiecznie i gdzie nikt nie jest wykluczony ze względu na niewidoczną niepełnosprawność, jaką jest również stomia. Statutowo fundacja zajmuje się szerzeniem wiedzy na temat stomii. Edukują, odkłamują stereotypy, odpowiadają na wszelkie pytania. Szkolą, rozmawiają i pokazują na przykładach, że stomia nie odczłowiecza, że to poważny zabieg, który ratuje życie, choć jednocześnie bardzo je zmienia.

Podsumowanie

Stomia to wyzwanie. Również logistyczne – i to na wielu polach. Świeżo wyłoniony stomik musi, w trybie absolutnie przyspieszonym, poznać zasady działania nowego systemu wydalniczego i te nowe wiadomości, jeszcze nie do końca zaakceptowane – “zaimplementować swojej psychice”. A wszystko to bez chwili przerwy, przygotowania czy “urlopu od tematu”.

Narine jest skrócona nazwą od Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine (aktualna klasyfikacja jako Lactobacillus helveticus ER – 317/402), odkrytego w latach 50. XX wieku przez ormiańskiego mikrobiologa prof. Levon Akopovich Erzinkyana. Wyizolował on ze smółki swojej wnuczki, nowy, nieznany wcześniej szczep bakterii kwasu mlekowego. Co ciekawe, charakteryzował się on wysoką odpornością na antybiotyki, chemioterapeutyki czy środki antyseptyczne. Bardzo ciekawe są okoliczności jego pierwszego użycia. Kilka lat po odkryciu, wnuczka odkrywcy znalazła się w szpitalu wskutek ciężkiej infekcji jelitowej, opornej na leczenie. Dziewczynie nie dawano większych szans na przeżycie. Jako leczenie ostatniej szansy podano jej szczep bakterii wyizolowany wcześniej z jej smółki, dzięki czemu wnuczkę profesora udało się uratować. W tamtym momencie zaczęto przyglądać się korzystnym właściwościom tego szczepu bakterii. Na co dokładnie pomaga probiotyk Narine i kiedy warto go stosować [1,2]?

Narine — na co pomaga i jakie ma działanie?

Na co pomaga probiotyk Narine? Kiedy warto go stosować? Zastosowanie probiotyków, w tym Narine, jest bardzo szerokie i potwierdzone badaniami naukowymi. Wśród lekarzy probiotyk Narine, zawierający szczep Lactobacillus acidophilus ER-2 317/402, cieszy się pozytywnymi opiniami. Poniżej przedstawiamy jego najważniejsze właściwości:

• wykazuje wysoką odporność na antybiotyki, chemioterapeutyki, antyseptyki, kwasy i żółć;
• uszczelnia śluzówkę jelita, neutralizując toksyczne produkty przemiany materii i zapobiegając przedostawaniu się patogenów oraz toksyn do organizmu;
• może zwiększać wchłanianie minerałów i witamin nawet o 70%;
• indukuje produkcję interferonu, wspierając odporność;
• ma wysokie zdolności kolonizacji w przewodzie pokarmowym [1,2].

Wybierając odpowiedni probiotyk Narine, warto zwrócić uwagę na swoje potrzeby zdrowotne. Różnorodność preparatów pozwala dopasować produkt najlepiej odpowiadający naszym wymaganiom. Warto także pamiętać, że opinie lekarzy i badania wskazują na bezpieczeństwo stosowania, choć w rzadkich przypadkach mogą wystąpić niewielkie skutki uboczne. Poniżej prezentujemy omówienie wybranych produktów.

Jaki preparat ze szczepem Narine wybrać?

Na rynku istnieje szereg preparatów zawierających ten szczep bakterii. Są to preparaty Narum lub Narine.life. W zależności od potrzeb można wybrać preparat zawierający tylko probiotyk (np. Narine Senior, Family, Boys, Girls, Narum Fast, Narum Tab) lub również dodatkowe szczepy bakterii (Narum Plus, Narum Forte). Niektóre produkty są w saszetkach (Narum Sachets) albo skierowane typowo dla niemowląt (Narum baby). Istnieją także produkty bezlaktozowe (Narum Caps Lactose Free), z dodatkiem lecytyny (Narum Lecitin) a nawet przeznaczone do redukcji stresu (Narum Relax Stress). Przykładowe preparaty opisano poniżej.

Narine Senior, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera naturalny prebiotyk – błonnik akacjowy;
• aktualnie w składzie Lactobacillus helveticus ER – 317/402, ale to ten sam szczep co Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine (zmieniona klasyfikacja);
• do stosowania od 3. roku życia;
• spożywać około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w lodówce.

Narine Boys, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera naturalny prebiotyk – błonnik akacjowy;
• aktualnie w składzie Lactobacillus helveticus ER – 317/402, ale to ten sam szczep co Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine (zmieniona klasyfikacja);
• do stosowania od 3. roku życia;
• spożywać około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w lodówce.

Narine Girls, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera naturalny prebiotyk – błonnik akacjowy;
• aktualnie w składzie Lactobacillus helveticus ER – 317/402, ale to ten sam szczep co Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine (zmieniona klasyfikacja);
• do stosowania od 3. roku życia;
• spożywać około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w lodówce.

Narine Family, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera naturalny prebiotyk – błonnik akacjowy;
• aktualnie w składzie Lactobacillus helveticus ER – 317/402, ale to ten sam szczep co Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine (zmieniona klasyfikacja);
• do stosowania od 3. roku życia;
• spożywać około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w lodówce.

Narum Fast, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• 1 kapsułka zawiera nie mniej niż 1,5×10⁸ CFU (jednostek do tworzenia kolonii bakteryjnych) żywych bakterii Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine;
• do stosowania już od 3. roku życia;
• najlepiej przyjmować około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w chłodnym miejscu – do 10°C
• kobiety będące ciąży i karmiące piersią powinna stosować preparat wyłącznie po konsultacji z lekarzem.

Narum Tab, tabletki

O produkcie

• suplement diety;
• 1 tabletka zawiera nie mniej niż 1,5×10⁸ CFU (jednostek do tworzenia kolonii bakteryjnych) żywych bakterii Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine;
• do stosowania już od 3. roku życia;
• najlepiej przyjmować około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w chłodnym miejscu – do 10°C
• kobiety będące ciąży i karmiące piersią powinna stosować preparat wyłącznie po konsultacji z lekarzem.

Narum Plus, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine;
• zawiera dodatek innych bakterii probiotycznych;
• do stosowania już od 3. roku życia;
• najlepiej przyjmować około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w chłodnym miejscu – do 10°C
• kobiety będące ciąży i karmiące piersią powinna stosować preparat wyłącznie po konsultacji z lekarzem.

Narum Forte, kapsułki

O produkcie

• suplement diety;
• zawiera Lactobacillus acidophilus Er-2 szczep 317/402 Narine;
• zawiera dodatek innych bakterii probiotycznych;
• do stosowania już od 3. roku życia;
• najlepiej przyjmować około 20 minut przed posiłkiem;
• przechowywać w chłodnym miejscu – do 10°C
• kobiety będące ciąży i karmiące piersią powinna stosować preparat wyłącznie po konsultacji z lekarzem.

Czy Narine może powodować skutki uboczne?

Probiotyki zawierające Lactobacillus acidophilus Er-2 317/402 Narine są bezpieczne, przez co mogą być stosowane przez małe dzieci i kobiety w ciąży (po konsultacji z lekarzem). Osoby uczulony na mleko, muszą zachować szczególną ostrożność podczas przyjmowania preparatów zawierających te bakterie, ponieważ namnażają się one w mleku. Dodatkowo przez pierwsze 3 dni stosowania tego typu preparatów mogą pojawić się gazy i luźniejsze stolce, co jest związane z oczyszczaniem się jelit. Najczęściej jednak te dolegliwości samoistnie przechodzą [1,2].

Narine — jakie są opinie lekarzy i badania?

Istnieje wiele badań dokumentujących skuteczność i bezpieczeństwo szczepu bakterii Narine. Najwięcej badań na ich temat było prowadzonych w Armenii i krajach byłego Związku Radzieckiego. Są również nieliczne badania z Azji, w szczególności z Japonii (lata 80 XX wieku). Pomimo udowodnionej skuteczności i licznych badań, szczep nie zyskał szerokiego zainteresowania lekarzy w szeroko rozumianych państwach zachodnich. Pomimo tego, są lekarze, którzy polecają ich użycie w wielu schorzeniach [1,2].

Podsumowanie

Podsumowując, probiotyk Narine zawierający szczep Lactobacillus acidophilus ER-2 317/402 (klasyfikowany tez jako Lactobacillus helveticus ER-317/402), to wyjątkowy preparat o szerokim zastosowaniu. Jego unikalne właściwości, takie jak wysoka odporność na antybiotyki, zdolność uszczelniania śluzówki jelit i wspieranie wchłaniania składników odżywczych, sprawiają, że jest ceniony zarówno przez lekarzy, jak i użytkowników. Narine jest dostępny w wielu formach, co umożliwia dopasowanie do indywidualnych potrzeb. Choć efekty uboczne są rzadkie, warto stosować go zgodnie z zaleceniami, zwłaszcza w przypadku dzieci i kobiet w ciąży. Liczne badania potwierdzają jego skuteczność, a opinie lekarzy wskazują na jego przydatność we wspieraniu zdrowia układu pokarmowego i odporności.