Popularne

NeoRecormon to lek, którego głównym składnikiem jest hormon epoetyna beta. Hormon ten, wytworzony za pomocą specjalistycznej inżynierii genetycznej, działa jak naturalna erytropoetyna, stymulując produkcję czerwonych krwinek. Lek jest stosowany w leczeniu niedokrwistości spowodowanej przewlekłą chorobą nerek, zarówno u osób dializowanych, jak i niepoddanych dializoterapii. Może być również stosowany w celu zapobiegania niedokrwistości u wcześniaków oraz w leczeniu niedokrwistości u dorosłych poddanych chemioterapii.
Kliknij w nagłówek aby rozwinąć
NeoRecormon to lek zawierający epoetynę beta – substancję, która jest odpowiednikiem naturalnego hormonu ludzkiego zwanego erytropoetyną. Hormon ten jest odpowiedzialny za stymulowanie produkcji czerwonych krwinek w szpiku kostnym. Epoetyna beta zawarta w preparacie jest wytwarzana w laboratorium metodą inżynierii genetycznej, co oznacza, że nie pochodzi z ludzkiej tkanki, ale działa dokładnie tak samo jak naturalna erytropoetyna występująca w organizmie.
Preparat działa jako czynnik wzrostu, który pobudza komórki prekursorowe w szpiku kostnym do przekształcania się w dojrzałe czerwone krwinki. Dzięki temu zwiększa się liczba krwinek czerwonych we krwi, wzrasta stężenie hemoglobiny (białka transportującego tlen) oraz liczba retikulocytów (niedojrzałych krwinek czerwonych). To z kolei prowadzi do poprawy dotlenienia tkanek organizmu i złagodzenia objawów niedokrwistości.
NeoRecormon jest stosowany w kilku różnych sytuacjach klinicznych związanych z niedokrwistością:
Lek jest wskazany w leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych i dzieci z przewlekłą chorobą nerek. Niedokrwistość w tym przypadku wynika ze zmniejszonej produkcji naturalnej erytropoetyny przez chore nerki, co prowadzi do spadku liczby czerwonych krwinek i hemoglobiny. NeoRecormon uzupełnia ten niedobór, pomagając organizmowi wytwarzać więcej krwinek czerwonych.
Preparat jest stosowany w zapobieganiu niedokrwistości u wcześniaków – dzieci urodzonych przed 34. tygodniem ciąży z masą urodzeniową od 750 do 1500 gramów. Wcześniaki są szczególnie narażone na niedokrwistość, ponieważ ich organizm nie wytwarza jeszcze wystarczającej ilości własnej erytropoetyny. Leczenie trwa zazwyczaj 6 tygodni.
NeoRecormon jest wskazany w leczeniu objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów szpikowych). Chemioterapia często powoduje niedokrwistość jako działanie niepożądane, a preparat pomaga zwiększyć liczbę czerwonych krwinek, co może poprawić tolerancję na leczenie i jakość życia pacjentów.
Lek może być stosowany w celu zwiększenia liczby własnych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji (przetoczenia własnej krwi). To wskazanie dotyczy jedynie pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl), bez niedoboru żelaza, gdy planowany zabieg wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi. Lekarz zawsze ocenia indywidualnie stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowych.
Dawkowanie preparatu jest zawsze ustalane indywidualnie przez lekarza, z uwzględnieniem wieku pacjenta, płci, nasilenia niedokrwistości oraz ogólnego stanu zdrowia. Lek można podawać na dwa sposoby:
Podskórnie (pod skórę) – jest to preferowany sposób podawania u pacjentów niepoddawanych hemodializie, ponieważ pozwala uniknąć częstego nakłuwania żył obwodowych.
Dożylnie (do żyły) – wstrzyknięcie powinno trwać około 2 minuty. U pacjentów hemodializowanych można je wykonać przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy.
Leczenie składa się z dwóch faz: fazy korygowania i fazy podtrzymywania wartości hemoglobiny.
W fazie korygowania, przy podawaniu podskórnym, dawka początkowa wynosi zazwyczaj 20 jednostek na kilogram masy ciała 3 razy w tygodniu. Jeśli wzrost stężenia hemoglobiny jest niewystarczający, dawkę można zwiększać co 4 tygodnie. Przy podawaniu dożylnym dawka początkowa to 40 jednostek na kilogram masy ciała 3 razy w tygodniu, którą można po 4 tygodniach zwiększyć do 80 jednostek.
W fazie podtrzymywania, gdy osiągnięto pożądany poziom hemoglobiny (10-12 g/dl), dawkę zmniejsza się do połowy poprzedniej dawki, a następnie ustala się ją indywidualnie. Dawka tygodniowa może być podana jednorazowo lub podzielona na 3-7 podań w tygodniu.
Wcześniaki otrzymują 250 jednostek na kilogram masy ciała 3 razy w tygodniu podskórnie przez 6 tygodni.
Zalecana dawka początkowa to 30 000 jednostek tygodniowo podskórnie. Dawkę można podawać jednorazowo lub podzielić na mniejsze wstrzyknięcia 3-7 razy w tygodniu. Jeśli po 4 tygodniach stężenie hemoglobiny nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl, lekarz może rozważyć podwojenie dawki. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 60 000 jednostek tygodniowo.
Preparat stosuje się 2 razy w tygodniu przez 4 tygodnie, dożylnie lub podskórnie. Maksymalna dawka dożylna to 1600 jednostek na kilogram masy ciała tygodniowo, a podskórna – 1200 jednostek.
Należy unikać zbyt szybkiego wzrostu hemoglobiny – jeśli stężenie zwiększa się o więcej niż 2 g/dl w ciągu miesiąca lub przekracza 12 g/dl, dawkę należy zmniejszyć o około 25 procent. Jeśli hemoglobina nadal rośnie, leczenie należy tymczasowo przerwać, a po obniżeniu wartości wznowić je od mniejszej dawki.
Podczas stosowania NeoRecormon konieczne jest regularne monitorowanie kilku parametrów zdrowotnych:
Może wystąpić zwiększenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza przy szybkim wzroście wartości hematokrytu. Zaleca się regularne kontrolowanie ciśnienia, szczególnie na początku leczenia. Istnieje ryzyko wystąpienia przełomu nadciśnieniowego – sygnałem ostrzegawczym mogą być nagłe, przeszywające bóle głowy typu migrenowego. Jeśli leki przeciwnadciśnieniowe nie są skuteczne, zaleca się tymczasowe zaprzestanie stosowania preparatu.
Należy regularnie kontrolować stężenie hemoglobiny oraz liczbę płytek krwi, zwłaszcza przez pierwsze 8 tygodni leczenia. Może wystąpić umiarkowane zwiększenie liczby płytek, które jednak przemija w miarę trwania terapii.
Przed rozpoczęciem leczenia lekarz zleci oznaczenie stężenia witaminy B12, kwasu foliowego i żelaza. Niedobory tych składników zmniejszają skuteczność leczenia, dlatego w razie ich stwierdzenia konieczne będzie uzupełnienie zgodnie ze wskazaniami lekarza. Także zbyt wysokie stężenie glinu we krwi (np. w leczeniu niewydolności nerek) może zmniejszać skuteczność preparatu.
Utrzymywanie stężenia hemoglobiny powyżej 12 g/dl może zwiększać ryzyko zgonu i ciężkich incydentów sercowo-naczyniowych. Należy zachować ostrożność podczas zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, ponieważ skumulowane duże dawki epoetyny mogą mieć związek ze zwiększoną śmiertelnością oraz ciężkimi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi.
W okresie leczenia może wystąpić wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa wywołana obecnością przeciwciał skierowanych przeciwko erytropoetynie. Może to prowadzić do paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retikulocytów. W takim przypadku należy niezwłocznie zaprzestać stosowania preparatu. U osób, u których występują lub występowały w przeszłości przeciwciała przeciwko erytropoetynie, nie należy stosować preparatu.
U osób chorych na nowotwory istnieje ryzyko pobudzenia wzrostu nowotworu przez epoetynę. Receptory dla erytropoetyny mogą występować na powierzchni wielu różnych komórek nowotworowych. Lekarz musi ocenić stosunek ryzyka do korzyści w każdym przypadku indywidualnie. W niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi może być korzystniejszą metodą leczenia niedokrwistości niż stosowanie preparatu.
U pacjentów hemodializowanych może wystąpić zakrzepica przetoki. U osób przygotowywanych do autotransfuzji istnieje zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, dlatego preparat nie może być stosowany u osób, które w ciągu miesiąca przed leczeniem przebyły zawał serca lub udar mózgu, chorych na niestabilną dławicę piersiową oraz u osób ze zwiększonym ryzykiem zakrzepicy żył głębokich.
Należy zachować ostrożność u pacjentów z padaczką, przewlekłą niewydolnością wątroby oraz u osób jeszcze nie poddawanych dializie, u których występuje stwardnienie naczyń nerkowych – istnieje ryzyko nasilenia zaburzeń czynności nerek.
U chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu C leczonych interferonem, rybawiryną i epoetyną może wystąpić wybiórcza aplazja krwinek czerwonych. Epoetyny nie są wskazane do leczenia niedokrwistości w przebiegu WZW C.
Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu. Jednak brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży u ludzi, dlatego należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku kobietom w ciąży.
Nie wiadomo, czy epoetyna beta przenika do mleka ludzkiego. Decyzja o kontynuowaniu lub przerwaniu karmienia piersią albo o kontynuowaniu lub przerwaniu stosowania epoetyny beta powinna być podjęta po rozważeniu korzyści dla karmionego dziecka i korzyści ze stosowania leku przez matkę.
Jak każdy lek, NeoRecormon może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.
Nadciśnienie tętnicze – jest to najczęściej zgłaszane działanie niepożądane, które może wystąpić u pacjentów, zwłaszcza w przypadku szybkiego wzrostu hematokrytu.
Bóle głowy – mogą wystąpić u pacjentów stosujących lek i są często związane z nadciśnieniem.
Zakrzepica przetoki – może wystąpić u pacjentów hemodializowanych.
Zwiększenie liczby płytek krwi – może wystąpić umiarkowane zwiększenie, które przemija w miarę trwania leczenia.
Wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa – stan, w którym organizm przestaje wytwarzać czerwone krwinki z powodu przeciwciał przeciwko erytropoetynie.
Reakcje rzekomoanafilaktyczne – ze względu na pojedyncze przypadki takich reakcji zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza.
Ciężkie reakcje skórne – mogą wystąpić w przypadku przedawkowania.
Przedawkowanie preparatu może prowadzić do podwyższonego ciśnienia tętniczego, zakrzepów oraz ciężkich reakcji skórnych. W przypadku przedawkowania należy zmniejszyć dawkę lub przerwać leczenie. Konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu pacjenta oraz wartości ciśnienia tętniczego i morfologii krwi.
NeoRecormon należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2-8°C. Preparat nie może być zamrażany. Ampułkostrzykawka jest jałowa, nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użycia. Ze względu na pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza.
NeoRecormon nie może być stosowany w następujących przypadkach:
Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego w preparacie wielodawkowym w postaci liofilizatu i rozpuszczalnika, ta postać nie może być stosowana u noworodków i dzieci do 3. roku życia. Preparat w ampułkostrzykawce jest jałowy i nie zawiera środków konserwujących, więc to ograniczenie go nie dotyczy.
Leczenie preparatem NeoRecormon jest leczeniem długotrwałym, jednak można je przerwać w razie konieczności w każdej chwili po konsultacji z lekarzem. Preparat zawiera fenyloalaninę, co może mieć znaczenie dla osób z fenyloketonurią.
Pierwszą dawkę leku zaleca się podać pod kontrolą lekarza ze względu na pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności regularnych kontroli ciśnienia tętniczego, morfologii krwi oraz ogólnego stanu zdrowia.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania preparatu należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Nie należy stosować leku dłużej niż zalecono ani przekraczać zaleconej dawki bez konsultacji z lekarzem.
Wybierz pozycje z listy aby przejść do Rozdziału
| NeoRecormon 5000, roztwór do wstrzykiwań, 5000 j.m./0,3 ml | |
|---|---|
| Dostępne opakowania | Lek NeoRecormon 5000 dostępny jest w opakowaniach: |
| Wskazania stosowania | NeoRecormon 5000 stosuj na: |
| Skład |
Substancje czynne zawarte w NeoRecormon 5000 to: |
| Kategorie | |
| Moc | Dawka 5000 j.m./0,3 ml |
| Postać | roztwór do wstrzykiwań |
| Producent | Producentem NeoRecormon 5000 jest |
| Dostępność | Lek dostępny na receptę (RX) |
Tabela charakterystyki leku
Powiązane wg kategorii
Zastosuj ten lek w przypadku wystąpienia:
Leczenie NeoRecormonem jest zazwyczaj długotrwałe i może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy lub dłużej, w zależności od wskazania i reakcji organizmu na leczenie. Niemniej można je przerwać w razie konieczności w każdej chwili po konsultacji z lekarzem.
Tak, NeoRecormon jest stosowany u dzieci z przewlekłą chorobą nerek oraz u wcześniaków urodzonych przed 34. tygodniem ciąży z masą urodzeniową 750-1500 g w celu zapobiegania niedokrwistości.
Preparat należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2-8°C. Nie można go zamrażać. Ampułkostrzykawka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użycia.
Podczas stosowania NeoRecormon może wystąpić zwiększenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza przy szybkim wzroście hematokrytu. Istnieje ryzyko przełomu nadciśnieniowego, dlatego regularne kontrole są konieczne, szczególnie na początku leczenia.
Jeśli stężenie hemoglobiny zwiększa się o więcej niż 2 g/dl w ciągu miesiąca lub przekracza 12 g/dl, należy zmniejszyć dawkę o około 25 procent. Jeśli hemoglobina nadal rośnie, leczenie należy tymczasowo przerwać do czasu obniżenia wartości.
Lek nie wpływa bezpośrednio na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak należy zachować ostrożność ze względu na możliwe działania niepożądane takie jak bóle głowy czy zawroty głowy związane z nadciśnieniem.

Nie daj się jesieni