Jak prawidłowo dawkować lek Dezamigren?

Dezamigren to lek stosowany w leczeniu ostrych napadów migreny. W artykule omówimy szczegółowo, jak i kiedy dawkować ten lek, aby uzyskać najlepsze efekty terapeutyczne.

Spis treści

• Opis leku Dezamigren
• Dawkowanie leku Dezamigren
• Przeciwwskazania
• Środki ostrożności
• Możliwe działania niepożądane
• Słownik pojęć

Opis leku Dezamigren

Dezamigren to lek przeciwmigrenowy, który należy do grupy leków zwanych selektywnymi agonistami receptora serotoninowego. Substancja czynna leku, almotryptan, wiąże się z receptorami serotoninowymi w naczyniach krwionośnych w mózgu, powodując ich zwężenie, co prowadzi do zmniejszenia reakcji zapalnej związanej z migreną^[1][2].

Dawkowanie leku Dezamigren

Dezamigren może być stosowany jedynie u pacjentów z rozpoznaną migreną. Lek należy stosować wyłącznie w celu leczenia występującego napadu migreny, a nie w celu zapobiegania napadom migreny lub bólom głowy^[1][2].

Dorośli (w wieku od 18 do 65 lat)

Zalecana dawka to jedna tabletka (12,5 mg). Lek należy przyjąć jak najszybciej po wystąpieniu napadu migreny. Lek jest skuteczny także w przypadku przyjęcia w późniejszym stadium. Jeżeli napad migreny nie ustąpi, pacjent nie powinien przyjmować więcej niż jedną tabletkę podczas tego samego napadu. Jeśli u pacjenta wystąpi kolejny napad migreny w ciągu 24 godzin, można przyjąć drugą tabletkę w dawce 12,5 mg pod warunkiem zachowania przynajmniej 2-godzinnej przerwy pomiędzy przyjęciem pierwszej i drugiej tabletki. Maksymalna dawka dobowa to dwie tabletki (25 mg)^[1][2].

Ciężka niewydolność nerek

Jeżeli u pacjenta występuje ciężka niewydolność nerek, nie powinien przyjmować więcej niż jedną tabletkę (12,5 mg) w ciągu 24 godzin^[1][2].

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Leku Dezamigren nie należy stosować u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat^[1][2].

Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

Jeżeli pacjent jest w wieku powyżej 65 lat, nie powinien stosować tego leku bez konsultacji z lekarzem^[1][2].

Przeciwwskazania

Dezamigren nie powinien być stosowany w następujących przypadkach^[1][2]:

• Uczulenie na almotryptan lub którykolwiek z pozostałych składników leku.
• Choroby ograniczające dopływ krwi do serca, takie jak zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, ból w klatce piersiowej występujący po wysiłku fizycznym lub stresie.
• Udar mózgu lub zmniejszony dopływ krwi do mózgu.
• Niedrożność w dużych naczyniach krwionośnych ramion lub nóg (choroba naczyń obwodowych).
• Jednoczesne przyjmowanie innych leków stosowanych w leczeniu migreny zawierających ergotaminę, dihydroergotaminę czy metysergid lub inne leki z grupy agonistów serotoniny.
• Ciężka niewydolność wątroby.

Środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania leku Dezamigren należy wypełnić test diagnostyczny w celu dokonania oceny, czy stan zdrowia pozwala na samodzielne zastosowanie leku. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek wątpliwości należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą^[1][2].

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Dezamigren należy omówić to z lekarzem lub farmaceutą w następujących przypadkach^[1][2]:

• Jeśli postać migreny nie została jednoznacznie rozpoznana.
• Jeśli pacjent ma uczulenie na leki przeciwbakteryjne, przede wszystkim leki stosowane w leczeniu zakażeń dróg moczowych (sulfonamidy).
• Jeśli objawy bólu głowy różnią się od zwykłych napadów migreny.
• Jeśli u pacjenta występują czynniki podwyższające ryzyko wystąpienia choroby serca.
• Jeśli pacjent ma łagodną lub umiarkowaną niewydolność wątroby.
• Jeśli pacjent ma ciężką niewydolność nerek.
• Jeśli pacjent jest w wieku powyżej 65 lat.
• Jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI lub SNRI.

Możliwe działania niepożądane

Jak każdy lek, Dezamigren może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią^[1][2]. Należy natychmiast powiadomić lekarza lub zgłosić się do najbliższego szpitala i zaprzestać przyjmowania leku Dezamigren, jeśli u pacjenta po przyjęciu tego leku wystąpią następujące objawy:

• Reakcje alergiczne (reakcje nadwrażliwości), w tym obrzęk warg, gardła lub rąk (obrzęk naczynioruchowy).
• Ból w klatce piersiowej, ucisk w klatce piersiowej lub gardle, lub jakiekolwiek inne objawy, które mogą wskazywać na zawał serca.

Inne działania niepożądane:

• Często (występują u 1 do 10 osób na 100): zawroty głowy, senność, zmęczenie, nudności, wymioty.
• Niezbyt często (występują u 1 do 10 osób na 1 000): uczucie mrowienia, kłucia lub drętwienia (parestezje), ból głowy, uczucie dzwonienia, szumu lub strzykania w uszach (szumy uszne), nierówne bicie serca (kołatanie serca), uczucie ściskania w gardle, biegunka, niestrawność, suchość w ustach, ból mięśni (mialgia), ból kości, ból w klatce piersiowej, uczucie osłabienia (astenia).
• Bardzo rzadko (występują u mniej niż 1 osoby na 10 000): skurcz naczyń krwionośnych w sercu (skurcz naczyń wieńcowych), atak serca (zawał mięśnia sercowego), przyspieszona akcja serca (częstoskurcz).
• Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych): ciężkie reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne), napad padaczkowy, zaburzenia widzenia, niewyraźne widzenie (zaburzenia widzenia mogą również wystąpić podczas samego napadu migreny), skurcz naczyń krwionośnych jelit, który może prowadzić do uszkodzenia jelit (niedokrwienia jelit).

Słownik pojęć

• Selektywni agoniści receptora serotoninowego – Leki, które wiążą się z receptorami serotoninowymi w mózgu, powodując ich aktywację i zwężenie naczyń krwionośnych.
• Almotryptan – Substancja czynna leku Dezamigren, która działa na receptory serotoninowe w mózgu, zmniejszając reakcję zapalną związaną z migreną.
• Obrzęk naczynioruchowy – Reakcja alergiczna charakteryzująca się obrzękiem warg, gardła lub rąk.
• Parestezje – Uczucie mrowienia, kłucia lub drętwienia.
• Mialgia – Ból mięśni.
• Astenia – Uczucie osłabienia.
• Skurcz naczyń wieńcowych – Zwężenie naczyń krwionośnych w sercu, które może prowadzić do zawału serca.
• Częstoskurcz – Przyspieszona akcja serca.
• Niedokrwienie jelit – Skurcz naczyń krwionośnych jelit, który może prowadzić do uszkodzenia jelit.

Podsumowanie: